ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ  το περυσινό το σημερινό το επόμενο

53165198_2371790589506689_998606774225338368_n

από Σβούρα

Άφησα τα βήματα να με οδηγήσουν στο γνώριμο σταυροδρόμι -της Σκαλινάδας απέναντι απ΄την Αγιά Σοφιά- κρατώντας απ΄το χέρι το μικρή μου ανηψούλα που λαχταρούσε να δεί την καραναβαλίτικη παρέλαση που είχε πάρει μυθικές διαστάσεις στη φαντασία του από τις διηγήσεις τις δικές μου και των γονιών του .
Αυτή τη χαρούμενη πομπή της «Γιορτής των Τρελλών » όπως την λένε στη Γαλλία υπόλειμμα αρχαίων διονυσιακών παραδόσεων που όσο κι αν πολεμήθηκαν με λύσσα από την Επίσημη Εκκλησία επέζησαν .
Από τη πρώτη στιγμή πρόσεξα τη λιγοστή προσέλευση και πρόσωπα άγνωστα ,ξένα πολλοί έλεγαν ότι πρόκειται για ταξιδιώτες από άλλα μέρη της χώρας που ήρθαν » διακοπές»* το εορταστικό τριήμερο γιατί πώς να το κάνουμε έχει φήμη το κορφιάτικο καρναβάλι .
Τριγύρω τα πατζούρια των πολυόροφων κτιρίων ήσαν σχεδόν όλα κλειστά ,παλιότερα όχι μόνο κρεμόταν σαν τσαμπιά οι θεατές αλλά και συμμετείχαν σε ένα διάλογο αλληλοπειραγμάτων και αστείων ειρωνιών με τους καρναβαλιστές της πομπής που τους προβοκάριζαν βγάζοντας στη φόρα καμμιά φορά γαργαλιστικές ιδιωτικές λεπτομέρειες χωρίς χυδαιότητα όμως με τη γνωστή παραδοσιακή κερκυραική φινέτσα και κατέληγαν σε ατελείωτα γέλια ή γιουχαίσματα.
Τα σφαλιστά παράθυρα ήσαν οι πρώτοι σιωπηλοί μάρτυρες μιάς συνεχιζόμενης παρακμής του εθίμου.
Η συνήθως λάτιν μουσική που έβγαζαν τα μεγάφωνα δεν ήταν καν τέτοια.
Ήταν ένας διαρκής άσχημος θόρυβος μιάς επαναλαμβανόμενης χασμωδίας που έσβηνε τις σκέψεις γιατί αισθανόμουν ένα κομπρεσέρ μες το κεφάλι μου.
Η πλειοψηφεία της παρέλασης δεν αποτελείται πιά από αυθόρμητα γκρουπάκια ,από κανονικούς μάσκαρες που σκοπό δέν έχουν την επίδειξη της στολής αλλά τη διονυσιακή απελευθέρωση από την καθημερινότητα.
Αλλά το καρναβάλι δεν είναι γυμναστικές επιδείξεις ,ίσα-ίσα είναι εχθρός της υπακοής και της πειθαρχείας είναι ένα αυθόρμητο λαικό ξέσπασμα .
Νοστάλγησα την Άννα τη Δαφνή με το χαρακτηριστικό μπούστο και τη τεράστια καπελαδούρα ντυμένη κακιά μάγισσα να παίρνει συνεντεύξεις από θεατές και συμμετέχοντες μάσκαρες.
ΚΙ άλλες μορφές ξύπνησαν από τις παιδικές μνήμες .
Αυτή του Μάχου Ρούση σαν επικεφαλής «διευθύντρια» με βίτσα να χτυπά τα πισινά από τις μαθήτριες του ¨Κολεγίου η Αγνή Σουζάννα», τα «κοριτσόπουλα» που ήσαν όλα μασκαρεμένες μεστωμένες κυράδες θυμάμαι αχνά ότι πήραν καιττο πρώτο βραβείο αν κι ακόμη δεν πήγαινα ούτε στο Δημοτικό.
Της ψιλόλιγνης υπέροχης φιγούρας του κυρίου Μάχου που το περασμά του σφράγισε όλο φώς το προοδευτικό πολιτισμό της Κέρκυρας για δεκαετίες ,
Ακόμη τον Σπύρο Τσιριγώτη σαν Καρνάβαλο να μην αφήνει άνθρωπο απείραχτο μιας κι απ΄το μπακαλικό του -το πρώτο ντελικατέσεν -στη μέση της Πιάτσας περνούσε η μισή Κέρκυρα {ο Τσιριγώτης πατέρας του επίσης πρόωρα χαμένου αγωνιστή Μιχάλη είχε πρωτοστατήσει στη θρυλική καμπάνια (άλλο καρναβάλι αυτό) του Μπούμ Μπάμ στις εκλογές του ΄77 που κατέληξε στη μεγαλύτερη πολιτική συγκέντρωση που γνώρισε ο τόπος με πάνω από 40 χιλιάδες κόσμο}
Ακόμη τη σκιά του οδοντίατρου Γιώργου Λάσκαρι ν’ άνεβοκατεβαίνει επιβλέποντας τη ροή της πομπής και τον καθηγητή Χάρη Κατσούλη να οργανώνει τα πρώτα ενναλλακτικά και πανεπιστημιακά γκρουπάκια..
Μιά βαριεστημένη επανάληψη ‘εμοιαζε η σημερινή παρέλαση δίχως μπρίο δίχως πρωτοβουλία που «ξενέρωσε» εμένα και δυστυχώς και το ανηψάκι μου.
Αποζητούσα αθελά μου να με πειράξει μιά μάσκαρα να με σπρώξει να με ειρωνευτεί να δώσει νόημα στη παρουσία μου και τη δική της
Τίποτα όμως ,μακαρι να περνούσε η φασαριόζικη ομάδα των παιδιών της Πόρτα Ρεμούντας -της γειτονιάς μου- με τα γανωμένα πρόσωπα και με σεντόνια-κελεμπίες και τα πλαστικά ρόπαλα γεμάτα εφημερίδες για να βαράνε στο ψαχνό δασκάλους και χαφιέδες που τέτοιες μέρες εξαφανίζονταν
Κανείς δε μου εδωσε σημασία ούτε να μου πετάξει λίγο αφρό ή να με μπουκώσει χαρτοπόλεμο ούτε να με προγγίξει λίγο- ακόμη χειρότερα καμμιά παρέα δέν είχε κοροιδευτικές εμπλοκές με κάποια άλλη
Πρίν κάψουν τον Καρνάβαλο ,απογοητευμένες εγκαταλείψαμε το χώρο από τον οποίο δεν έλειψαν βέβαια οι καλοβαλμένες κουστουμαρισμένες παρουσίες της νέας εφήμερης κυρίαρχης τάξης του τόπου μας.
Νομίζω ότι δεν δόθηκαν ούτε κάν βραβεία στα μασκαρεμένα γκρουπάκια
Οι παλιές χαρούμενες παραστάσεις ενός τεράστιου χορού που κάποτε στο ρυθμό του λικνιζόταν μια πόλη ολάκερη ανάμεσα σε τσιριχτά ξατρεχαλητά ,ευφυολογήματα ,μικροσυγκρούσεις ,φλέρτ, απορίψεις με απόδιωξαν νωρίς από τη θλιβερή παράσταση που οι λόγοι της παρακμής της δεν οφείλονται μόνο στην οικονομική κρίση αλλά και σε άλλους λόγους πιό πολύπλοκους που άλλοι /ες περισότερο καταρτισμένοι από εμέ καλούνται να διερευνήσουν.

*Σ.Σ : Άν είναι δυνατόν να υπάρξουν διακοπές σε τρεις μέρες από τις οποιες οι μισές ειναι στους δρόμους και την ετοιμασία της αναχώρησης..άν είναι δυνατόν να τις λέμε έτσι…

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.