ΚΥΡΙΑΚΗ, ΗΜΕΡΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗΣ

Τατούμ Ο’ Νηλ
ΚΥΡΙΑΚΗ, ΗΜΕΡΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗΣ

Έχω πεθυμήσει ένα φαγητό φούρνο, ξέρετε αυτά που για να γίνουν θέλουν πειθαρχία και συγχρονισμό. Η μαγειρική είναι η καλύτερη άσκηση, συνδυάζει χέρια, γεύση, όσφρηση και μυαλό. Έχω πεθυμήσει ένα φαγητό φούρνου, από αυτά που θέλουν ώρα πολλή για να γίνουν. Το βάζεις στο φούρνο, ψήνεται, το σπίτι μυρίζει ολόκληρο παιδική ηλικία και χαρά, όπως όταν μαγείρευε η μάνα σου τις Κυριακές και σ’ έπιανε η μυρωδιά κοιμισμένο ακόμη στο κρεβάτι. Ένα φαγητό που το αφήνεις στο φούρνο και γίνεται μόνο του σιγά – σιγά. Εσύ κάνεις άλλες δουλειές, πας για καφέ και το φαγητό σε περιμένει. Ανοίγεις το τραπέζι, περιμένεις πολύ κόσμο. Έτσι το φαγητό είναι πιο νόστιμο.

Ξυπνάω λοιπόν νωρίς το πρωί. Κοιτάζω λίγο τον ήλιο και μετά με πειθαρχία – το είπαμε αυτό – συγκεντρώνω τα υλικά μου στο τραπέζι της κουζίνας. Ξεκινάω.
Την πρώτη φορά λοιπόν που ήμουν καλεσμένη σε ένα μπάρμπεκιου μου ζήτησαν να φέρω το γλυκό. Αποφάσισα να φτιάξω το αγαπημένο μου γλυκό, συνταγή που την έκανα με κλειστά μάτια. Το προηγούμενο βράδυ ο τότε αγαπημένος μου δήλωσε ότι ήθελε να συνεχίσει τη ζωή του χωρίς εμένα. Μετά από μια άγρυπνη νύχτα κι ένα πρωινό κλάμα πήγα να ψωνίσω τα υλικά και να φτιάξω το γλυκό. Το ταψάκι του γλυκού κατέληξε να περιέχει ένα υδαρές κατασκεύασμα το οποίο δεν είχε καμία σχέση με το γλυκό που έφτιαχνα μέχρι τότε με σιγουριά επαγγελματία ζαχαροπλάστη. Το γλυκό που έφτιαξα σαν άσκηση συγκέντρωσης ενώ ολόλυζα ανακατεύοντας κρέμες και ζάχαρες, μπορεί να ήταν νερουλό, μπορεί να είχα χρησιμοποιήσει άλλα γι’ άλλα υλικά μέσα στη σκοτούρα μου, αλλά είχε μια γεύση θεσπέσια την οποία υποψιάζομαι ενίσχυσαν τα καυτά μου δάκρυα και έγινε ανάρπαστο. Οι καλεσμένοι ορμούσαν στο ταψί με μεγάλα κουτάλια της σούπας και το εξαφάνισαν βγάζοντας κραυγές ευχαρίστησης. Ποιος ξέρει, μαζί με τα δάκρυα είχαν πέσει μέσα και οι χαμένες προσδοκίες μου, πραγματικά ονειρεμένα γλυκές.

Ψιλοκόβω τα λαχανικά κι αρχίζω να φτιάχνω την κρέμα. Είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη. Έχω αποφασίσει ότι δεν θα σβολιάσει σήμερα. Τους έχω πάρει όλους τηλέφωνο και έχω προγραμματίσει με ακρίβεια το πρόγραμμα της Κυριακής. Η κρέμα δεν επιτρέπεται να σβολιάσει.

Ανοίγω το ντουλάπι με τα μπαχαρικά. Προθερμαίνω το φούρνο. Τα σπίτια παλιά στην πόλη δεν είχαν φούρνους. Τις Κυριακές και τις γιορτές, τα ταψιά κυκλοφορούσαν φασκιωμένα με καθαρές πετσέτες για να φτάσουν στο φούρνο της γειτονιάς, να ψηθούν και να επιστρέψουν στο τραπέζι. Πολλές φορές τα ταψιά έφταναν με λειψές τις πατάτες. Οι μικροί κουβαλητές με αδημονία τα αλάφρωναν στο δρόμο.

Σήμερα έχω υπολογίσει την ώρα που θα βάλω το ταψί στο φούρνο. Τους έχω ειδοποιήσει όλους. Ο καιρός ήδη αλλάζει, από την επόμενη βδομάδα θα βάλει κρύο. Τους έχω δώσει ραντεβού στη μικρή παραλία κοντά στο σπίτι. Θα κάνουμε μια βουτιά. Θα λιαστούμε λίγο. Το φθινοπωρινό πρωινό είναι διαυγές. Στη θάλασσα είμαστε σχεδόν μόνοι μας.

Το μεσημέρι θα ανηφορίσουμε όλοι μαζί στο σπίτι. Το τραπέζι είναι στρωμένο έξω, κάτω από τις βουκαμβίλιες. Το φαγητό του φούρνου ταΐζει πολλούς κι είναι ακόμη πιο νόστιμο όταν μοιράζεται. Έχουμε να πούμε πολλά κι ας βρισκόμαστε αρκετά συχνά. Πάντα έχουμε καινούρια πράγματα να λέμε μεταξύ μας. Δε βαριόμαστε ποτέ. Δίπλα στο τραπέζι η ροδιά έχει φορτωθεί με τα καινούρια ρόδια. Τα τζίτζιφα τελειώνουν, οι μπελαντόνες το ίδιο. Κάτι καινούριο αρχίζει.

Είναι ωραία εποχή το φθινόπωρο κι είναι ωραία να μαζεύονται οι φίλοι κι οι αγαπημένοι που επιζούν των δραματικών καλοκαιριών του βίου.

Καλή Κυριακή!

https://www.facebook.com/…/a.235451276824…/702860303416821/…

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.