Τατούμ Ο’ Νηλ

 

ΜΕΣΟΚΑΛΟΚΑΙΡΟ

.

Όταν ήμουν παιδί είχα την τύχη να περνάω τα καλοκαίρια μου σε ένα μυστικό τόπο, ένα χωριό μικρό όσο μια δεκάδα σπίτια. Μια φωλιά προφυλαγμένη από την τρέχουσα πραγματικότητα.
Το χωριό γιόρταζε το μεσοκαλόκαιρο, της Αγίας Παρασκευής. Δυο τουλάχιστον εβδομάδες πριν μικροί – μεγάλοι ασχολιόμαστε με τον ευπρεπισμό της εκκλησίας. Εκτός από τα ξαραχνιάσματα, τα σκουπίσματα και τα σφουγγαρίσματα, εκτός από την περιποίηση των υφασμάτων από τις νοικοκυρές, εμείς οι υπόλοιποι κόβαμε χόρτα και βατσουνιές, βάφαμε ξύλα, καθαρίζαμε και γυαλίζαμε μπρούτζα, ασβεστώναμε τους εξωτερικούς χώρους, αφοδιές, σκαλινάδες, καμπαναριό.

Την ημέρα της γιορτής της η εκκλησιά έλαμπε. Έλαμπε από την περιποίηση κι έλαμπε από τα χαμόγελα όσων είχαν εργαστεί συλλογικά. Στο τέλος, η επιβράβευση των κόπων μου, ερχόταν όταν με άφηναν, κι ας ήμουν κορίτσι σε άλλες εποχές, να ανεβώ κι εγώ στο καμπαναριό και να σημάνω : χαρμόσυνα, θριαμβευτικά αν όχι και λίγο άγαρμπα.

Εκείνο το χωριό βέβαια φρόντιζε την κοινότητα όπως φρόντιζε και την εκκλησιά του : με έγνοια, με προσωπική εργασία, με πρωτοβουλίες. Τα σοκάκια του δεν ήταν δικό μου και δικό σου, ήταν τόπος για όλους και τον κρατούσαν καθαρό για όλους, όπως φρόντιζαν και το εσωτερικό των σπιτιών τους.

Εκείνα τα παιδιά που μεγάλωσαν φροντίζοντας την εκκλησιά νομίζω ότι έγιναν όλοι καλοί πολίτες, με έγνοια για τον τόπο τους, με αγάπη για τις κοινές προσπάθειες, για τον χώρο και τους ανθρώπους έξω από τη δική τους και μόνο πόρτα.

Κι όσο κι αν η σχέση μου με τη θρησκεία είναι από κριτική έως αδιάφορη, τούτες τις μέρες σκέφτομαι συχνά τα καλοκαίρια στο χωριό και πως ετοίμασαν τους ενήλικες που γίναμε.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.