ΜΑΣΚΟΦΟΡΟΣ ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΛΑΣΣΥ – ΤΟ ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΚΟΛΕΥ!

21/11/2018

Για πάνω από 8 χρόνια, οι Έλληνες τηλεθεατές έβλεπαν μια από τις πιο αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές, από το κανάλι της ΕΙΡΤ(αρχικά τουλάχιστον), που αν υπήρχαν στατιστικά εκείνα τα χρόνια και εταιρείες δημοσκόπησης, θα την ανεδείκνυαν μέσα στις δημοφιλέστερες όλων, με τρελά νούμερα τηλεθέασης! Οι περιπέτειες ενός σκυλιού κόλευ, που αλλοίωσε κυριολεκτικά στην καθημερινή μας χρήση της γλώσσας την ράτσα του και έμεινε στο νου όλων σαν «Λάσυ»! Όταν ήθελες να αναφερθείς σε ένα κόλευ για πάρα πολλά χρόνια, το αποκαλούσες απλά «Λάσυ»!

Ένα μοναδικό τηλεοπτικό φαινόμενο, από τα χρόνια που οι Έλληνες τηλεθεατές μαγνητίζονταν από τις σειρές που έρχονταν απ` την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και κλείνονταν σπίτι! Εξίσου διάσημος όπως και η «Λάσυ», έγινε και ο πιτσιρικάς που υποδύονταν(μέχρι που μεγάλωσε τόσο, όσο χρειάστηκε για να διακοπεί η σειρά!), το αφεντικό της. Η σειρά πρόβαλλε τα οικογενειακά ιδανικά και ήταν μια αγνή απεικόνιση κάποιων χρόνων, που χάθηκαν ανεπιστρεπτί…

Δημιουργός ήταν ο Eric Knight και ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αμερικάνικη τηλεόραση το 1953! Τίτλος της, “Lassie”. Μιλάμε για μια μυθική σειρά, με 20 σεζόν, 4 χρόνια ραδιοφωνικής ύπαρξης(μέρες ραδιοφώνου!), πάνω από 40 νουβέλες στα βιβλιοπωλεία, 11 προσπάθειες να καταξιωθεί και από τον χώρο του κινηματογράφου και 10 παρακαλώ επιστροφές στο τηλεοπτικό προσκήνιο! Δε νομίζω να υπάρχουν πολλές παρόμοιες τέτοιες περιπτώσεις, σε ολόκληρη την ιστορία της τηλεόρασης, σε παγκόσμιο επίπεδο! Λογικό ήταν συνεπώς, να κατακτήσει με καμώματα της και το Ελληνικό κοινό.

Όλα ξεκίνησαν το 1938, με την πρώτη νουβέλα του συγγραφέα Eric Knight, που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Saturday Evening Post. Κέρδισε δύο βραβεία Grammy και πέρασε τα σύνορα με τον Καναδά, για να γνωρίσει και εκεί μια εκ νέου καριέρα, όταν το 1974 σταμάτησε να προβάλλεται στην Αμερική. Το 2005 την ανακάλυψαν και οι Άγγλοι, για να γυρίσουν κι εκείνοι με την σειρά τους ένα φιλμ, με τους Peter O’Toole και Samantha Morton στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Η «Λάσυ» έγινε το μόλις τρίτο κατοικίδιο που κέρδισε ένα αστέρι στην «λεωφόρο των αστεριών», στην Μέκκα του Αμερικάνικου σινεμά, το Χόλυγουντ! Τα άλλα δύο ήταν οι Rin Tin Tin και Strongheart. Την εικοσαετία που κυριαρχούσε, συγκρίνονταν σαν επιρροή στα παιδιά, όμοια με αυτήν του «Μίκυ Μάους»! Φυσικά η κόμικς βιομηχανία δεν θα μπορούσε να γυρίσει την πλάτη της στο φαινόμενο αυτό, κι έτσι η Dell Comics πέρασε και στο χαρτί τις ιστορίες της «Λάσυ»! Θα μπορούσα να σας λέω πολλά ακόμη, αλλά αν επιθυμείτε περισσότερες πληροφορίες, υπάρχει πάντα η λύση της:

http://en.wikipedia.org/wiki/Lassie

—————————————————————————————————————————————–

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η «ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΩΡΑ» – ΤΗΣ ΥΕΝΕΔ

Μασκοφόρος εκδικητής & Retro Love team

15/11/2018

Ελάχιστοι ίσως από εσάς, θα θυμόνται μια σειρά που προβάλλονταν κάθε Πέμπτη στις 11 το βράδυ, άκρως απαγορευμένη ώρα για τους πιτσιρικάδες των 7 ή 8 ετών, που ήμασταν κάποιοι τότε. Ο πέλεκυς της απαγόρευσης έπεφτε σα μπάρα στα σύνορα, μόλις το ρολόι χτυπούσε 10 το πολύ! Κάποια επεισόδια, έστω και μισά, τα είδα θυμάμαι πίσω από μια χαραμάδα στην πόρτα και ένα μόνο ολόκληρο, σε μια απίστευτη συγκυρία καταστάσεων!

Στις επαναλήψεις των τηλεοπτικών σειρών εκείνης της περιόδου, που έγιναν κατά τα τέλη της δεκαετίας του`70, η μόνη που πέρασε για ελάχιστα επεισόδια ξανά απ` τα μάτια μας(έφηβοι πια και μπορώντας να τα δούμε, αφού είχαν αλλάξει και ώρα προβολής. Ήταν ενωρίτερα το βράδυ.), ήταν η «Δωδεκάτη Ώρα», ή “12 O` Clock High”, όπως ήταν ο Αμερικάνικος της τίτλος. Μια σειρά που ήρθε με σχετικά καθυστέρηση μιας δεκαετίας στην Ελλάδα και που ξεκίνησε να προβάλλεται το 1964 στην Αμερική.

Συνολικά έκανε 61 επεισόδια, μόνο τα 17 από τα οποία ήταν έγχρωμα, όλα αυτοτελή και διάρκειας μιας ώρας το καθένα. Σταμάτησε το 1967 και ήταν μια ιδέα των Sy Bartlett και Beirne Lay, Jr., για λογαριασμό του καναλιού της ABC, με πρωταγωνιστές τους Robert Lansing, Frank Overton, Paul Burke, Chris Robinson και Barney Phillips. Αυτό που διαπραγματεύονταν, ήταν καθημερινά δράματα όπως τα βίωναν οι πιλότοι μιας μοίρας Αμερικάνικων βομβαρδιστικών, στην διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ήταν βασισμένη σαν σειρά στην ομώνυμη ταινία του 1949, με πρωταγωνιστή τον Gregory Peck.

Το στοιχείο που την «έδενε» με την κόμικς – πραγματικότητα μας τότε, ήταν ο συσχετισμός με τα πολεμικά εικονογραφημένα, που εξέδιδαν οι κ. κ. Πάγκαλος και Δραγούνης. Ήταν κάτι σαν να έπαιρναν τα σκίτσα σάρκα και οστά! Δυστυχώς όμως, η «δωδεκάτη ώρα» μπορεί να προβάλλονταν μια ώρα ενωρίτερα στην ΥΕΝΕΔ, αλλά όπως είπαμε πιο πάνω ήταν πολύ δύσκολο να έρθει μέχρι τα μάτια μας… Η σειρά δεν έγινε ποτέ ανταγωνιστική της «Μάχης», αλλά ήταν μαζί της οι δύο μοναδικές που παρακολουθήσαμε στη χώρα μας, με θέμα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Πολλά περισσότερα στοιχεία για την σειρά και παραλειπόμενα, θα βρείτε εδώ:

http://en.wikipedia.org/…/Twelve_O%27Clock_High_%28TV_serie…

—————————————————————————————————————————————

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ – «ΜΠΑΡΝΕΥ ΜΙΛΛΕΡ»(“Barney Miller”)ΕΙΡΤ 1979

του Μασκοφόρου εκδικητή*

30/10/2018

Αυτή η σατυρική αστυνομική σειρά, μας έπιασε λίγο πριν κλείσουμε την πόρτα στην δεκαετία του`70 και πάμε για άλλα, τηλεοπτικά και μη! Κάποιοι από εμάς(αυτοί της πρώτης προβολής, γιατί είχαμε και επαναλήψεις σχεδόν σε όλη την δεκαετία του`80), ήμασταν πια στα προαύλια των Γυμνασίων, αλλά η τηλεόραση εξακολουθούσε να έχει κρυφά χαρτιά, για να μας κρατήσει μπροστά της. Αναμφίβολα ένα από αυτά, ήταν ο «Μπάρνευ Μίλλερ», τρελή αστυνομική σειρά, με απίστευτο χιούμορ και με έναν σχεδόν συνταξιούχο ηθοποιό, να κάνει την πρώτη εμφάνιση του στο Ελληνικό κοινό και να κλέβει κυριολεκτικά την παράσταση!

Χωρίς τον Abe Vigoda στον ρόλο του αστυνόμου Φις, θα μιλούσαμε για ένα σήριαλ της σειράς. Καλοντυμένος πάντα, με ένα στυλ που παρέπεμπε στην σχολή του Μπάστερ Κήτον(αγέλαστος), πρωταγωνιστούσε σε ατέλειωτα γκάνγκ, όπου κυρίως έρχονταν στην δύσκολη θέση, προσπαθώντας να κατανοήσει την εποχή του και τον τρόπο λειτουργίας της. Πολύ δύσκολα μπορούσες να κρατηθείς σοβαρός βλέποντας τον! Η σειρά αφηγούνταν τις καθημερινές, ξεκαρδιστικές περιπέτειες του 12ου αστυνομικού τμήματος, στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης. Μια multi cultural ομάδα, με Κινέζο, Πολωνό – Αμερικάνο, Εβραίο(Φις), Αφρικανό και Πορτορικανό, σατίριζε τα πάντα, με ισοπεδωτικό πολλές φορές τρόπο(άλλοτε πιο διακριτικά), με φοβερές ατάκες και έξυπνες σκηνές.

Υπήρχαν φυσικά τα εγκλήματα και οι κακοποιοί, αλλά ο τρόπος που τα αντιμετώπιζαν οι ήρωες μας, τους έδινε μια εντελώς διαφορετική υπόσταση! Πειράγματα μεταξύ συλληφθέντων, φάρσες μεταξύ αστυνομικών, ντόνατς και καφέδες σε πλαστικά ποτήρια, γραφεία γεμάτα χαρτομάνι και συσκευασίες πρόχειρου φαγητού, γκάφες, παρανοϊκά τηλεφωνήματα και μια κατάσταση απείρου κάλους, έρχονταν στα σπίτια μας κάθε Πέμπτη βράδυ(αρχικά, γιατί μετά πήγε στο prime time του Σαββάτου), από το πρώτο κανάλι της κρατικής τηλεόρασης.

Ήταν 1979.
Η σειρά ήταν μια πολύ μεγάλη επιτυχία του καναλιού ABC(που γυρόφερνε ο όμιλος Ντίσνευ για να εξαγοράσει και φυσικά το έπραξε, μια σχεδόν δεκαετία μετά), από το 1975. Έκανε 8 σεζόν και άρεσε πολύ στους Αμερικανούς τηλεθεατές. Τόσο, που το 1981 κέρδισε το βραβείο της Ένωσης Σκηνοθετών, το 1982 το βραβείο Grammy για την καλύτερη κωμική σειρά, ενώ πήρε και τα Golden Globe Awards του`76 και του`77 στην κατηγορία της. Τώρα αυτό το Peabody Award, που πήρε το`79, κλικάρετε το link και μαθαίνετε τι ήταν!

Πέρα από τα βραβεία και τα 168 επεισόδια, αξίζει να σταθούμε στην πρωτοτυπία της, καθώς ήταν η πρώτη φορά που διακωμωδούνταν το σύστημα λειτουργίας της αστυνομίας, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό. Τραγική με κωμικό όμως τρόπο, η φιγούρα του Μπάρνει Μίλλερ, διοικητή του τμήματος, που μπερδεύεται στα πλοκάμια της γραφειοκρατίας και προσπαθεί επί 8 χρόνια να εκδώσει το βιβλίο του με τίτλο Blood On The Badge. Είναι αυτός που καλείται να τιθασεύσει τα ταπεραμέντο των συνεργατών του και πάντα βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε κωμικής ιστορίας, τις περισσότερες φορές άθελα του!

Οι βασικοί πρωταγωνιστές(υπήρχαν και οι guest stars), είχαν ο κάθε ένας τους κι από έναν ιδιαίτερο ρόλο, πάνω στον οποίο πολλές φορές αυτοσχεδίαζαν, κι αυτό ήταν μια ακόμη επιτυχημένη κίνηση από πλευράς συντελεστών. Στους βασικούς ρόλους, εμφανίζονταν οι Hal Linden, Abe Vigoda, Max Gail, Ron Glass, Jack Soo, Barbara Barrie, Gregory Sierra, James Gregory, Steve Landesberg και Ron Carey. Λαμπερό καστ με μεγάλες προσωπικότητες και υποκριτικές ικανότητες, δοκιμασμένο κυρίως στο θεατρικό σανίδι του Μπρόντγουει.

Όπως συνηθίζει το Αμερικάνικο, τηλεοπτικό marketing, έτσι και εδώ είχαμε τον προάγγελο της σειράς, ή αν προτιμάτε την πιλοτική ταινία The Life and Times of Captain Barney Miller, που προβλήθηκε στις 22 Αυγούστου του 1974. Πολύ χαρακτηριστικό το μουσικό θέμα των τίτλων, των Jack Elliott και Allyn Ferguson. Στην καρέκλα της παραγωγής, έχουμε τον ιθύνοντα νου όλων αυτών, τον Danny Arnold, που με την βοήθεια του σεναριογράφου Tom Reeder, ήταν πίσω από την επιτυχία του “Barney Miller”.

Αν καταφέρετε και βρείτε τα blooper της σειράς(τα κωμικά στιγμιότυπα, από τα γυρίσματα και τις πιο αστείες σκηνές), που μονταρίστηκαν σε ένα απίθανο βίντεο το 1977, δεν θα μετανιώσετε! Μιλάμε για πολύ γέλιο! Το 2004 η Sony ξεκίνησε την κυκλοφορία των dvd με τα επεισόδια της σειράς, η οποία ολοκληρώθηκε το 2011 και βγήκε στην αγορά το Complete Set, με όλες τις σεζόν μέσα.

Ότι επιπλέον πληροφορία και link χρειάζεστε, βρίσκεται παρακάτω.

http://en.wikipedia.org/wiki/Barney_Miller

ΣΣΤ* Σε αποκλειστική συνεργασία με την Retro Love team

——————————————————————————————————————————————-

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

“THE F.B.I.” – Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΥΕΝΕΔ

13/10/2018

Μια ακόμη αστυνομική τηλεοπτική σειρά, που προβλήθηκε και στη χώρα μας, ήταν το “F.B.I.”. Ήταν 1974 και η σειρά επιλέχθηκε για το δεύτερο μας κανάλι τότε, αυτό της ΥΕΝΕΔ. Σα μέρα προβολής έχουμε την Τρίτη και σαν ώρα τις 10 το βράδυ. Πριν μπούμε στα πληροφοριακά στοιχεία, να πούμε όπως και εσείς θα έχετε διαπιστώσει άλλωστε σε αυτά τα άρθρα, ότι το τότε κανάλι των Ενόπλων Δυνάμεων συγκέντρωνε τις καλύτερες και περισσότερες ξένες τηλεοπτικές σειρές, όλες προερχόμενες από την Αμερική.

Αυτό διατηρήθηκε σαν δεδομένο, για τουλάχιστον μια πενταετία. Το “F.B.I”, ήταν μια αρκετά επιτυχημένη και με πολυετή παρουσία στην Αμερικάνικη τηλεόραση σειρά, που ξεκίνησε να προβάλλεται το 1965 και σταμάτησε το 1974. Ήταν βασισμένη στο The FBI Story της εταιρείας Warner Bros, από το 1959. Σαν κεντρικός χαρακτήρας, εμφανίζονταν ο επιθεωρητής Lewis Erskine(Efrem Zimbalist, Jr.), και τον πλαισίωνε στις αυτοτελείς αστυνομικές υποθέσεις, ο ηθοποιός Philip Abbott, αμφότεροι στις υπηρεσίες του κ. J. Edgar Hoover.

Οι δύο ειδικοί πράκτορες αναλάμβαναν επικίνδυνες υποθέσεις και ένα μέρος της τηλεοπτικής μας πραγματικότητας. Η σειρά έκανε 9 χρονιές στην τηλεόραση του ABC και συνολικά 240 ωριαία επεισόδια. Εμπνευστές και παραγωγοί, ήταν οι Quinn Martin και Philip Saltzman.

Πολλά επιπλέον στοιχεία σας περιμένουν στα πιο κάτω link:

http://en.wikipedia.org/wiki/The_F.B.I._%28TV_series%29

——————————————————————————————————————————————

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΤΖΙΜ ΓΟΥΕΣΤ – ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ

22/9/2018

Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του`70(αν θυμάμαι καλά γύρω στο 1972 – `73), η κρατική τηλεόραση και συγκεκριμένα η ΕΙΡΤ, ξεκίνησε την προβολή επιλεγμένων επεισοδίων από την Αμερικάνικη σειρά “Wild Wild West”. Δεν είδαμε τα επεισόδια με κάποια χρονολογική σειρά season 1 κλπ, αλλά με βάση τα «κριτήρια» των υπεύθυνων του καναλιού εκείνα τα χρόνια. Ήταν η εποχή που η προτίμηση των δύο τηλεοπτικών μας σταθμών στις σειρές που έρχονταν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και ειδικά στα γουέστερν, ήταν εμφανής.

Στη χώρα μας η σειρά αποκαλέστηκε «Τζίμ Γουέστ – Άγρια Δύση». Η προβολή της στην Αμερικάνικη τηλεόραση είχε ξεκινήσει το 1965 από το κανάλι της CBS και διάρκεσε συνολικά 4 χρόνια, με 104 επεισόδια, μέχρι τον Απρίλιο του 1969. Στους δύο κεντρικούς ρόλους εμφανίζονταν οι Robert Conrad και Ross Martin, σε μια εκδοχή του γνωστού πράκτορα «Τζαίημς Μπόντ» στο Φαρ Ουέστ! Έξυπνη και πρωτότυπη ιδέα το δίχως άλλο από τον παραγωγό Michael Garrison, που σαν αρχικό σκηνοθέτη(στην συνέχεια πέρασαν κι άλλοι από την σκηνοθετική καρέκλα), τον Irving J. Moore.

Το έντονο στοιχείο του χιούμορ και οι ενδιαφέροντες χαρακτήρες και καταστάσεις, που συναντούσε στο δρόμο του ο Robert Conrad, βοήθησαν την σειρά να πάει πολύ καλά σε τηλεθέαση, τόσο στην Αμερική όσο και στις υπόλοιπες χώρες που προβλήθηκε. Στην επιλογή του μουσικοσυνθέτη είχαμε μια περίεργη κατάσταση, όπου η παραγωγή απέριψε τον γνωστό μας και βραβευμένο Dimitri Tiomkin και στην θέση του προτίμησε τον Jeff Alexander, που δεν τα πήγε κι άσχημα.

Πολύ όμορφα και τα καρτούν στους τίτλους έναρξης, μια δουλειά του Ken Mundie. Τόσο η μουσική, όσο και οι τίτλοι έναρξης, θυμάμαι ότι ήταν από τα πλέον χαρακτηριστικά, στα πρώτα χρόνια της Ελληνικής τηλεόρασης. Η αλήθεια είναι ότι δεν ανήκει σε εκείνες τις σειρές που δεν τις έχανες με τίποτα. Είχε ένα κοινό, αλλά δεν ήταν σαν το «Γκάνσμοουκ» για παράδειγμα. Οι άνω των 40 θα θυμηθείτε σίγουρα κάποια πράγματα, βλέποντας τις παρακάτω φωτογραφίες, αλλά και τα βίντεο που ακολουθούν.

Να πούμε ακόμη ότι το “Wild Wild West” γυρίστηκε τρείς φορές για τον κινηματογράφο, με την τελευταία από αυτές(1999), να έχει σαν πρωταγωνιστές τους Will Smith και Kevin Kline.

——————————————————————————————————————————————–

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

SKIPPY – ΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΚΑΝΓΚΟΥΡΟ ΤΗΣ ΥΕΝΕΔ

16/9/2018

Μια τηλεοπτική σειρά της ΥΕΝΕΔ που δεν ήρθε από την Αμερική(νομίζω ότι είναι η μοναδική!), ήταν οι περιπέτειες μιας οικογένειας Αυστραλών και του περίεργου για εμάς κατοικίδιου τους, ενός καγκουρό ονόματι Σκίπυ. Η σειρά έφυγε από τα σύνορα της χώρας και έφτασε μέχρι την Κούβα(!), Ισπανία, Σουηδία, Μεξικό, μέχρι και στο τότε «σιδηρούν παραπέτασμα» του Ανατολικού μπλόκ, σε χώρες όπως η Τσεχοσλοβακία!

Ήταν μια ιδέα του παραγωγού John McCallum γυρισμένη στο Duffys Forest,, στο Σύδνεϋ το διάστημα 1966 – 1968. Αρχικά προορίζονταν για την Αυστραλιανή τηλεόραση, αλλά η μεγάλη της απήχηση έφερε την Αμερική και τον Καναδά ανάμεσα στους ενδιαφερόμενους, οπότε πήρε παράταση ζωής για ακόμη 4 χρόνια(μέχρι το`72), ενώ κέρδισε και τους τηλεθεατές δύο ωκεανούς πιο κει.

Στη σκηνοθεσία εναλλάχτηκαν δύο κινηματογραφιστές. Οι Eric Fullilove(38επεισόδια)και Max Varnel (άλλα 36), ενώ τα σενάρια έγραψε ο Ross Napier. Πρωταγωνιστούσαν οι Ed Devereaux, Garry Pankhurst, Ken James, Tony Bonner και Liza Goddard. Το χαρακτηριστικό και αγαπημένο τηλεοπτικό μουσικό θέμα, είναι του Eric Jupp. Συνολικά σαν Αυστραλιανή παραγωγή έκανε τρείς χρονιές και 91 επεισόδια, τα οποία και είδαμε στο διάστημα 1972 – 1974 από την ΥΕΝΕΔ. Στην χώρα των καγκουρό τα πρόβαλε το κανάλι της Nine Network.

Η λίστα των επεισοδίων, βρίσκεται εδώ

List of Skippy the Bush Kangaroo episodes

Πολλά περισσότερα στοιχεία θα βρείτε εδώ

http://en.wikipedia.org/wiki/Skippy_the_Bush_Kangaroo

——————————————————————————————————————————————

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

«ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ»(“General Hospital”) ΥΕΝΕΔ/ 1972

9/9/2018

Φεύγουμε για λίγο από τις Αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές δράσης, που μονοπώλησαν σε μεγάλο βαθμό τις επιλογές των δύο κρατικών καναλιών, τουλάχιστον για την περίοδο 1970 – 1977. Είναι 1972, όταν η ΥΕΝΕΔ ξεκινάει την προβολή του «Γενικού Νοσοκομείου»(“General Hospital”), που ήταν εντελώς διαφορετική περίπτωση σαπουνόπερας από το 1963.

Ιδιαίτερα αγαπητή στους Αμερικανούς, η σειρά άντεξε για πολλά χρόνια, τόσα ώστε να την γράψει μέχρι και το βιβλίο των ρεκόρ του Γκίνες! Έχει καταγραφεί σαν η μεγαλύτερη σε διάρκεια τηλεοπτική σειρά παγκοσμίως, με 49 παρακαλώ σεζόν!!! Εδώ η ΥΕΝΕΔ την επέλεξε για το prime time της Κυριακής και συγκεκριμένα για τις 8 παρά τέταρτο το βράδυ. Δεν είχε βέβαια και τίποτα σοβαρό ανταγωνισμό, αφού απέναντι της είχε το δελτίο ειδήσεων της ΕΙΡΤ. Τα προβλήματα θα υπήρχαν αν για ώρα προβολής επιλέγονταν λιγάκι αργότερα, κατά τις 9, που η «Αθλητική Κυριακή» του Γιάννη Διακογιάννη έπαιζε μόνη της!

Το «Γενικό Νοσοκομείο», ήταν ο προάγγελος όλων όσων επακολούθησαν στα χρόνια των επόμενων δεκαετιών, πάντα στον χώρο της τηλεόρασης, όπου σταδιακά οι εταιρείες παραγωγής έριξαν μεγάλο βάρος στο συγκεκριμένο αντικείμενο και φτάσαμε στα E. R. και Grace Anatomy. Νομίζω ότι από τον τίτλο και μόνον, καταλαβαίνετε(όσοι δεν το θυμηθήκατε), ότι πρόκειται για μια σειρά που διαδραματίζεται στους χώρους ενός νοσοκομείου, με περιστατικά που δοκιμάζουν τις ικανότητες των γιατρών και των νοσηλευτών, αλλά και ρομαντικές καθημερινές καταστάσεις, είτε μεταξύ των εργαζομένων, είτε σε άλλους συνδυασμούς(νοσηλευόμενων και ιατρών κλπ κλπ).

Κι όλα αυτά να τα φανταστείτε εν μέσω καταγμάτων, εγκαυμάτων, σοβαρών τροχαίων, ναρκομανών σε κώμα και μεθυσμένων που κουτουλούσαν στα επείγοντα! Η επιτυχία του στη χώρα μας ήταν εξίσου μεγάλη, όση και η ανάγκη για δημιουργία συστήματος υγείας, κάτι που έμεινε για δεκαετίες ευσεβής πόθος… Όσοι είδαμε κάποια από τα επεισόδια αυτά, κουνήσαμε αρκετές φορές τα κεφάλια μας με νόημα, στην θέα των κτηριακών εγκαταστάσεων, των ιατρικών μηχανημάτων και του τρόπου λειτουργίας, ενώ οι πιο μεγάλοι έφαγαν μια γερή δόση μελαγχολίας…

Κάποια στιγμή(1972), το Αγγλικό ITV προσπάθησε να την κλωνοποιήσει και να την προσαρμόσει στα δεδομένα της χώρας. Γύρισε έτσι μπόλικα επεισόδια(κάποια στιγμή την πρόβαλε και δύο φορές την εβδομάδα!), για να κρατήσει για 6 χρόνια, φτιάχνοντας ένα μίνι – μύθο, αλλά χωρίς να έχει καμιά σχέση με την πρώτη, Αμερικάνικη προσέγγιση.
Το “General Hospital” ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αμερική την πρωταπριλιά του 1963, αλλά αποδείχτηκε μια τέτοιων δυνατοτήτων φάρσα, που «αιχμαλώτισε» κυριολεκτικά τους Αμερικανούς τηλεθεατές! Μόνο ο Όρσον Ουέλς με τον ραδιοφωνικό «πόλεμο των Άστρων», είχε καταφέρει κάτι αντίστοιχο! Το κανάλι του ABC δεν πίστευε στα μάτια του, με την τεράστια αυτή επιτυχία, του ζεύγους Frank and Doris Hursley, που είχαν την αρχική ιδέα(κι αυτοί πάλι, δεν πίστευαν στα νούμερα που έβλεπαν στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς!).

Τα σενάρια των επεισοδίων έγραφαν οι Garin Wolf και Shelly Altman, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκαν! Το κοντέρ των επεισοδίων, σταμάτησε να γράφει στον αριθμό 12.467! Είπατε κάτι; Τουλάχιστον δύο γενιές Αμερικανών, μεγάλωσαν ακούγοντας ένα μακρόσυρτο σσσσς, όταν ξεκινούσε η σειρά στις τηλεοράσεις των σπιτιών τους. Από το καστ της σειράς, πέρασαν οι παρακάτω ηθοποιοί.
Carolyn Craig, Ross Elliott, Susan Seaforth Hayes, Emily McLaughlin, Roy Thinnes, Jana Taylor, Ralph Manza, Simon Scott, Matthew S Infante, Ruth Phillips, John Beradino και Robert Clarke. Όλοι αυτοί ντύθηκαν στις στολές χειρούργων, ιατρών και νοσοκόμων, μαζί με εκατοντάδες άλλους. Τα ρεκόρ και τα βραβεία που απέσπασε, είναι τόσα που δεν χωρούν σε ένα κείμενο σαν κι αυτό, ή έστω σε ένα αφιέρωμα!

Καλύτερα να τα διαβάσετε με την ησυχία σας, απομονώνοντας αυτά που σας ενδιαφέρουν περισσότερο και αντλώντας απίστευτα στοιχεία, στο πολύ δυνατό άρθρο της Wikipedia. Η έρευνα που έγινε είναι εξονυχιστική! Μπείτε στο πιο κάτω link και θα διαπιστώσετε του λόγου μου τα αληθή…

http://en.wikipedia.org/wiki/General_Hospital

Η ατάκα του Ed Chandler, λίγα δευτερόλεπτα πριν τα διαφημιστικά μηνύματα, «…θα επιστρέψουμε στο Γενικό Νοσοκομείο σε μόλις ένα λεπτό…», έγινε σήμα κατατεθέν και ένας νέος τρόπος για να κρατάει το ενδιαφέρον των τηλεθεατών αμείωτο(βέβαια κάμποσοι τον σιχτίριζαν τον Chandler, αλλά είναι κι αυτό μέσα στους κινδύνους της δουλειάς!). Εδώ δεν τα είχαμε αυτά. Διαφημίσεις δεν έπαιζαν ενδιάμεσα, αλλά πριν και μετά, σύμφωνα με τις δοσολογίες των ιατρών… Η σειρά πρέπει να σταμάτησε(κατά προσέγγιση, λόγω έλλειψης στοιχείων και μνήμης!), στις αρχές της δεκαετίας του`80(ίσως το `84).
Για ακόμη περισσότερες πληροφορίες, απευθυνθείτε στα παρακάτω link.

http://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/GeneralHospital

http://generalhospital.about.com/…/gener…/a/ARichHistory.htm

————————————————————————————————————————————————

40978475_2095121983840219_7845690942278336512_n

«ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ»(HAPPY DAYS) – ΕΡΤ1(1977)

3/9/2018

Το τηλεοπτικό ραντεβού μας με το χθες και τα χρόνια της ασπρόμαυρης κρατικής τηλεόρασης, συνεχίζεται με κάτι από τις «ευτυχισμένες» και ανέμελες μας μέρες. Τα χρόνια της άγνοιας κινδύνου και των εφευρετικών παιγνιδιών στις γειτονιές, περιλαμβάνουν και τις «ευτυχισμένες μέρες», ή “happy days”, με τον θεότρελο Φόνζι Φονζαρέλι, αλλά και τα γυμνασιόπαιδα που αναλάμβανε να μυήσει στο rock` n` roll και την αλήτικη ζωή. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της κρατικής τηλεόρασης, με διάρκεια αρκετών χρόνων και φανατικούς φίλους(κυρίως πιτσιρικάδες). Ήταν μια κωμική Αμερικάνικη σειρά, που αφηγούνταν τα αυτοτελή παθήματα και τις γκάφες μιας ομάδες νεαρών, στις μέρες της μπριγιαντίνης στα μαλλιά και των juke box. Κορυφαίος χαρακτήρας και δημοφιλέστατος, ο «Fonzie»/»The Fonz» Fonzarelli(πρώτος ρόλος στην καριέρα του Henry Winkler, που δεν έκανε βέβαια και τίποτα σπουδαία πράγματα στην συνέχεια…). Ανατρέπει τα πάντα με το χιούμορ του και έχει αναλάβει την διαπαιδαγώγηση εκτός σπιτιού και σχολείου, σε μερικούς ανήσυχους νεαρούς. Μέσα σε αυτούς κι ο Richie Cunningham (Ναι! Είναι ο μετέπειτα μέγας σκηνοθέτης του Χόλλυγουντ, με τις τεράστιες επιτυχίες στο ενεργητικό του! Ο Ron Howard στο τηλεοπτικό αγροτικό του!)

Οι υπόλοιποι, Marion Ross, Erin Moran, Anson Williams και Donny Most, συμπληρώνουν τις τραγελαφικές καθημερινές καταστάσεις, που διαδραματίζονται στην μικρή κωμόπολη Midwestern, στο ορεινό Milwaukee, του Wisconsin. Ένας ακόμη σταρ της τηλεόρασης κυρίως, που γνωρίζουμε εδώ στην πρώτη του παρουσία σε σειρά, είναι και ο ξάδελφος του Φόνζι, ο Charles «Chachi» Arcola, που υποδύεται ο Scott Baio. Τέλος, ο γνωστός μας από τον ρόλο του δάσκαλου στο «Καράτε Κίντ», ο Ιάπωνας Pat Morita, εμφανίζεται στο καστ της τρίτης σεζόν. Το “Happy Days” ξεκίνησε να προβάλλεται στην Αμερική το 1974. Η ιδέα ανήκε(και η σκηνοθεσία), στον Garry Marshall, που πήρε εύκολα το πράσινο φως από τα τηλεοπτικά στούντιο της ABC. Στην παραγωγή συναντάμε τους Thomas L. Miller, Edward K. Milkis και Robert L. Boyett.

Η ABC το πρόσεξε πολύ και έριξε βάρος στην σειρά, με αποτέλεσμα οι Αμερικανοί τηλεθεατές να την αγαπήσουν. Τα επεισόδια ήταν 25 λεπτών(μέσο όρο) διάρκειας και συνολικά προβλήθηκαν 257 από αυτά, σε 11 παρακαλώ σεζόν! Νομίζω ότι αυτό από μόνο του, δίνει και το στίγμα της επιτυχίας και της αναγνώρισης που έτυχε η σειρά. Εμείς την είδαμε το 1977 από την ΕΡΤ1 και πρέπει αν θυμάμαι καλά να μας πήγε μέχρι το`83. Ίσως και λιγάκι παραπάνω. Χαρακτηριστικό και το σήμα έναρξης της, με τον φοβερό ροκ εντ ρολ στάνταρ Rock Around the Clock, του Bill Haley και των Comets. Ήταν αυτό ακριβώς που χρειάζονταν για να προδιαθέσει κάποιον, στην περίπτωση που δεν είχε ξαναδεί κάποιο επεισόδιο. Είχε και στην χώρα μας μεγάλη επιτυχία. Η μέρα προβολής της άλλαξε πολλές φορές, το ίδιο και η ώρα. Αρχικά πάντως ήταν η Τετάρτη. Άκρως διασκεδαστικά και αξέχαστα, ήταν και τα επεισόδια εορταστικού χαρακτήρα, κυρίως τα Χριστουγεννιάτικα.

Η κρατική τηλεόραση είχε την έξυπνη ιδέα, να τα προβάλει μαζί με αυτά του Μάπετ Σόου(την ίδια μέρα), αλλά και άλλων ξένων σειρών, δημιουργώντας έτσι μια θεματική ημέρα που ταίριαζε απόλυτα με το κλίμα και μας προκαλούσε να μείνουμε μπροστά από την τηλεόραση για ώρες! Ευτυχώς οι διαφημίσεις ήταν λίγες! Να δώσω και μερικά στοιχεία για τις έκτακτες συμμετοχές ηθοποιών σε ορισμένα επεισόδια. Όλοι τους ήταν σε ηλικίες μέχρι τα 30, για να δένουν με το ύφος της σειράς! Για διαβάστε… Robin Williams, Tom Hanks, Lorne Greene(ο μπαμπάς της Μπονάντσα), Cheryl Ladd( η μια από τις τρείς αγγελικές μορφές του Τσάρλι), Charlene Tilton, Morgan Fairchild, John Hart( ο τηλεοπτικός Lone Ranger! Αυτός και ο Lorne Green, ήταν οι μόνοι άνω των 30 που έπαιξαν σαν guest stars), Maureen McCormick, Christopher Knight και ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος! Δείτε τον, μαζί με πολλά ενδιαφέροντα πληροφοριακά στοιχεία, στο παρακάτω link.

Περισσότερα στοιχεία:

http://en.wikipedia.org/wiki/Happy_Days

Οι τίτλοι έναρξης της σειράς:

https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=6W6y7YhHdVE