Granpa G

xcvbn

JAMES BROWN – It’s a man’s man’s man’s world (1966)

15/4/2019

Τον Φεβρουάριο του 1966, στα Talent Masters Studios της Νέας Υόρκης, ο μεγάλος soulman James Brown ηχογραφούσε ένα κομμάτι που έμελλε να γίνει στάνταρ αυτού του είδους και σημείο αναφοράς στην πορεία του ίδιου του καλλιτέχνη. Ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα, από αυτά που τον καθιέρωσε και συγχρόνως από τα πιο εμπορικά επιτυχημένα single που κυκλοφόρησε ποτέ. Η δισκογραφική King το κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1966, με κωδικό 6035, και μια εβδομάδα μετά σκαρφάλωσε στην κορυφή του καταλόγου επιτυχιών στο Billboard.

Το τραγούδι έφερε την υπογραφή, στην σύνθεση και τον στίχο, τόσο του James Brown όσο και της φίλης του, Betty Jean Newsome. Είναι το σόουλ διαμάντι It’s a Man’s Man’s Man’s World, που συμπεριλήφθηκε και στον ομώνυμο μεγάλο δίσκο του Brown. Οι επιρροές από το «I Cried«, της Tammi Terrell, είναι φανερές, ειδικά στο ρεφρέν, χωρίς αυτό να αφαιρεί ίχνος όμως από την μοναδικότητα του κομματιού.

Το 2004, το περιοδικό Rolling Stone το συμπεριέλαβε στην λίστα με τα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών. Ρίξτε μια ματιά στην λίστα, για να δείτε και τα υπόλοιπα 499. Το περιοδικό που περιείχε αυτή την λίστα και που έγινε ανάρπαστο σε 15 ημέρες παγκοσμίως, θα σας το παρουσιάσουμε σε άλλο μας άρθρο.
Η λίστα όσων καλλιτεχνών διασκεύασαν το κομμάτι είναι τεράστια, οπότε καλύτερα να ακολουθήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο και να διαβάσετε περισσότερα.

http://en.wikipedia.org/…/It%27s_a_Man%27s_Man%27s_Man%27s_…

https://www.youtube.com/watch?v=7rq9OvaJyRc

—————————————————————————————————————————————–

dkjopf

STEVE MILLER BAND – Jungle love(1977)

10/4/2019

Για μια πενταετία, ο άκρως χαρακτηριστικός ήχος του Steve Miller και της μπάντας του, αποτελούσε μια από τις πλέον ποιοτικές εμπορικές προτάσεις σε Ευρώπη και Αμερική, εκπροσωπώντας την mainstream πλευρά της ποπ ροκ σκηνής. Ο ταλαντούχος συνθέτης, κιθαρίστας και τραγουδιστής με τις blues rock καταβολές, είχε περάσει στην δεύτερη φάση της μεγάλης του καριέρας, αφήνοντας πίσω τις μέρες των χίπηδων και του Σαν Φρανσίσκο, όταν συμμετείχε σε φεστιβάλ με τους Quicksilver Messenger Service, Jefferson Airplane, Grateful Dead, Santana και Moby Grape, μεταξύ άλλων. Μια πενταετία γεμάτη επιτυχίες, με την καθολική αναγνώριση να έρχεται και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού και με συνθέσεις όπως το Jungle Love να έχουν την μερίδα του λέοντος στο ραδιοφωνικό και όχι μόνο airplay.

ΥΓ
Το απόσπασμα είναι από μια ζωντανή εμφάνιση των Steve Miller Band από το 1983.

https://www.youtube.com/watch?v=3S7SYU5QNcc

—————————————————————————————————————————————–

tryuo

THE 5th DIMENSION – Aquarius/Let the sunshine in (1967)

4/4/2019

Από την σκηνή του Broadway και τις θεατρικές παραστάσεις του περίφημου μιούζικαλ “Hair”, στις κορυφές των καταλόγων επιτυχιών σε πολλές χώρες και από εκεί στην λίστα με τα 100 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών (#57). Για να γίνουν όλα αυτά, χρειάστηκαν ουσιαστικά δύο τραγούδια («The Age of Aquarius» και «Let the Sunshine In»), που γράφτηκαν από το δίδυμο James Rado (μουσική) & Gerome Ragni (στίχοι), για το πιο πάνω μιούζικαλ το 1967. Το medley, που ένωσε αυτές τις μελωδίες, ήταν αυτό που απογείωσε κυριολεκτικά το συγκρότημα των “The 5th Dimension” δύο χρόνια μετά, όταν κυκλοφόρησε σε single, από την Soul City, θυγατρική της Liberty.

Στην δεύτερη πλευρά υπήρχαν δύο ακόμη κομμάτια. Τα «California Soul» και «Wedding Bell Blues», που ακούστηκαν κι αυτά πολύ. Το συγκρότημα κέρδισε 2 βραβεία Grammy με αυτό το single και πέρασε στην ποπ ροκ αιωνιότητα (ασχέτως αν δεν είχε ανάλογη συνέχεια). Οι στίχοι είναι πολύ απλοί και βασίζονται σε μια πεποίθηση των αστρολόγων εκείνη την χρονιά, πως η επερχόμενη είσοδος στο ζώδιο του Υδροχόου θα συνοδευόταν από ένα κύμα αγάπης για την ανθρωπότητα. Βέβαια, έμειναν με τις προβλέψεις οι αστρολόγοι, αφού οι κυβερνήσεις τους διέψευσαν… Πάντως, ένα τμήμα της φιλοσοφίας των «παιδιών των λουλουδιών» συνοψίζεται εδώ και είναι άκρως αντιπροσωπευτικό της φιλοσοφίας τους.
https://www.youtube.com/watch?v=ILSr9BbhoJQ

—————————————————————————————————————————————–

MKIIY

FLEETWOOD MAC – Go your own way(1977)

2/4/2019

Το 11ο άλμπουμ των Fletwood Mac αποδείχτηκε το εμπορικότερο της καριέρας τους, έχοντας όμως αλλάξει κατά πολύ τον ήχο που τους καθιέρωσε. Το “Rumors”, ηχογραφημένο τον Δεκέμβρη του 1976 στο περίφημο Record Plant(στο Σοσαλίτο της Καλιφόρνια), προορίζονταν εξαρχής για να αποτελέσει μεγάλη εμπορική επιτυχία, δουλεύτηκε κατ’ αυτό τον τρόπο και προωθήθηκε έτσι ακριβώς όπως έπρεπε, ώστε να στείλει την μπάντα στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών όλου του πλανήτη. Με πολύ πιο ποπ ήχο, περισσότερο ρυθμικές και μελωδικές συνθέσεις, δύσκολα έφερνε στο νου τα μπλουζ μονοπάτια των τελών της δεκαετίας του ’60, όταν η κιθάρα του Peter Green χάραζε ανεξίτηλα τις νότες και άφηνε εποχή. Εποχή άφησε και το “Rumors”, αλλά με μια στροφή 180 μοιρών από την μπάντα, δηλαδή τους Lindsey Buckingham, Mick Fleetwood, Christine McVie, John McVie και Stevie Nicks. Second hand news, Dreams, Never going back, The chain, You make loving fun, I don’t want to know και φυσικά το Go your own way. Όλα ένα κι ένα. Είναι ελάχιστα τα άλμπουμ εκείνα που έκοψαν τόσα singles και τόσο επιτυχημένα όλα, στην ιστορία της μουσικής!

https://www.youtube.com/watch?v=qxa851vAJtI

—————————————————————————————————————————————–

rulda

NEIL YOUNG – Everybody knows this is nowhere (1969)

30/3/2019

Ακόμη μια βουτιά στον χρόνο, με μια ξεχωριστή murder ballad, όπως αποκαλούνται, την προσπάθεια του Καναδού ρόκερ Neil Young να γράψει ένα δικό του κομμάτι, αντίστοιχο του Hey Joe, το 1969. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο δεύτερο του προσωπικό άλμπουμ «Everybody knows this is nowhere», που κυκλοφόρησε η Reprise. Μαζί με το «Cowgirl in the sand» και το ομώνυμο, είναι οι καλύτερες στιγμές του άλμπουμ. Η δύναμη, όμως, του «Down by the river» είναι μοναδική. Συγκαταλέγεται στα πιο χαρακτηριστικά late ’60s ροκ κομμάτια και είναι ένα από τα αγαπημένα του καλλιτέχνη στις συναυλίες του μέχρι σήμερα. Πολύ ενδιαφέρουσα εκδοχή είναι και αυτή του βιρτουόζου λευκού κιθαρίστα Roy Buchanan το 1971, στο άλμπουμ του «Buch and the Snakestretchers». Το βίντεο, που επιλέξαμε, είναι από μια ζωντανή ηχογράφηση με τους David Crosby, Stephen Stills και Graham Nash, τα μέλη των θρυλικών Crosby, Stills, Nash & Young.

https://www.youtube.com/watch?v=pesIGuV9DDk&list=PLgw3SKNUQmP_XdBZ0-VxQ4ifspOjgQML8&index=2

—————————————————————————————————————————————-

hkghotyr

Uriah Heep – Wise man(1977)

29/3/2019

Σε στίχους και μουσική των Ken Hensley και Jack Williams αντίστοιχα, με τον John Lawton στα φωνητικά, αποτέλεσε μια από τις συνθέσεις σημείο – αναφοράς στην Βρετανική hard rock μπάντα με τις μελωδικές, καλτ καταβολές. Κόπηκε σε 45αρι και κυκλοφόρησε από την Bronze στις 7 Δεκεμβρίου του 1977, μια μέρα πριν την εμφάνιση τους ως support band στην συναυλία των Kiss, στο Μέικον της Τζώρτζια. Συμπεριλήφθηκε στον μεγάλο τους δίσκο με τίτλο “Firefly”, του οποίο το εξώφυλλο φιλοτέχνησε ο Martin White, συνεισφέροντας τα μέγιστα ώστε να καταχωρηθεί στη λίστα με τα κορυφαία rock artwork όλων των εποχών. Ο γεμάτος, μελωδικά σκληρός ήχος του γκρουπ, με τις εξαιρετικές ενορχηστρώσεις σε σχεδόν όλες τους τις δουλειές, ξεχωρίζει και στο “Wise man”, μια θαυμάσια ροκ μπαλάντα, με έντονο άρωμα ‘70ς.

ΥΓ

Το βίντεο είναι από την ζωντανή εμφάνιση των Uriah Heep στο τηλεοπτικό Top of the Pops της Αγγλικής τηλεόρασης, το 1977.

https://www.youtube.com/watch?v=Mu1GxH1F0H0

—————————————————————————————————————————————–

olhre

J.J. Cale – Cajun Moon(1974)

21/3/2019

Σε στίχους και μουσική του J. J. Cale, το “Cajun moon” όπως και όλο το υλικό του τρίτου του μεγάλου δίσκου(“Okie” – Columbia 1974), διασκευάστηκε κατά κόρον από πολλούς ροκ και όχι μόνον καλλιτέχνες, αποδεικνύοντας την επιδραστικότητα του Αμερικανού τροβαδούρου(στην λάτιν τζαζ εκτέλεση του Herbie Mann ανέβηκε και στους καταλόγους επιτυχιών το ’76). Αυτό που κερδίζει από τις πρώτες νότες τον ακροατή, είναι η απλότητα και η αμεσότητα του ήχου, που υπνωτίζει ευχάριστα με τον νωχελικό σχεδόν ρυθμό που επιβάλει ο Cale. Από τις πιο εμπνευσμένες δουλειές ενός χαρισματικού καλλιτέχνη.

https://www.youtube.com/watch?v=lhGeVuu0p_A

—————————————————————————————————————————————–

jhkkfkjyt

IT’S A BEAUTIFUL DAY – Hot Summer Day (1967)

19/3/2019

Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές μπάντες ,που ξεπήδησαν από την σκηνή του Σαν Φρανσίσκο στο δεύτερο μισό των ’60s, ήταν και το σχήμα που δημιούργησε το ζεύγος LaFlamme, οι It’s A Beautiful Day. Εδώ έχουμε βιολί αντί για σιτάρ, αλλά, πιστέψτε, με δεν αλλάζει τίποτα σε σχέση με την φιλοσοφία των χίπις. Το Hot Summer Day είναι από τα πλέον αντιπροσωπευτικά τους κομμάτια και συγχρόνως θαυμάσιο δείγμα μίξης ψυχεδέλειας με ανατολίτικους ήχους. Πειραματισμοί που ήταν πολύ της μόδας το ’67. Να θυμίσουμε ότι πρόκειται για το σχήμα που ηχογράφησε το Bombay calling, ή αν προτιμάτε την αρχική μορφή του Child in time(Deep Purple).

Το βίντεο είναι από μια ζωντανή τους εμφάνιση του 1970.

https://www.youtube.com/watch?v=U-Gv83I_v_Q

—————————————————————————————————————————————–

bncn

Johnny Cash – Heart of gold(1994)

12/3/2019

Ίσως η συγκλονιστικότερη εκτέλεση όλων, της μπαλάντας- ορόσημο αυτής του Neil Young. Ο εμβληματικός τραγουδοποιός της κάντρι, για μια ακόμη φορά κάνει δική του μια καταξιωμένη σύνθεση συναδέλφου του, σφραγίζοντας την με μια ερμηνεία που την στοιχειώνει. Προέρχεται από ανέκδοτο υλικό κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων του άλμπουμ “American recordings”(1994), το οποίο συμπεριλήφθηκε στο τρίτο cd της 5πλης κασετίνας “Unearthed” της Universal, από το Νοέμβριο του 2003.

https://www.youtube.com/watch?v=drsMyeXzLSo


yuyup

Dr John – I walk on gilded splinters(1968)

5/3/2019

Με την πικάντικη συνταγή που μόνο ο Dr. John(κατά κόσμον Mac Rebennack), μπόρεσε να ενσωματώσει στον ήχο της Νέας Ορλεάνης, καθιστώντας την τόσο γοητευτικά σαγηνευτική όσο το φυτίλι στο δυναμίτη, το “I walk on gilded splinters” θαρρείς ότι αποτελεί την μουσική υπόκρουση βουντού δοξασιών, μέσα από ομίχλες soul μπαχαρικών. Η σύνθεση συμπεριλαμβάνονταν στο άλμπουμ “Gris Gris” του 1968(Atco) και έχει γνωρίσει πολλές διασκευές. Μεταξύ αυτών και από τους Widespread Panic, The Neville Brothers, Cher, Marsha Hunt, Johnny Jenkins, Humble Pie, the Allman Brothers Band, Paul Weller, Michael Brecker και Jello Biafra.

https://www.youtube.com/watch?v=ed5gc0hM8u0

—————————————————————————————————————————————

.jpg

FAIRPORT CONVENTION – Meet on the Ledge (1968)

25/2/2019

Τον Δεκέμβριο του 1968 κυκλοφορεί η πλέον χαρισματική στιγμή στην folk πορεία των Fairport Convention. Ένα σούπερ βρετανικό σχήμα, με σπουδαίους μουσικούς, από τα κορυφαία της φολκ όλων των εποχών. Και ποιοι δεν πέρασαν από τις τάξεις του. Richard Thompson, Ashley Hutchings, Iain Matthews, Judy Dyble, Martin Lamble, Dave Swarbrick, Dave Mattacks, Trevor Lucas, Jerry Donahue είναι μόνον μερικοί από αυτούς! Καθοδηγούμενοι από την μοναδική φωνή της Sandy Denny, μιας από τις καλύτερες Βρετανίδες ερμηνεύτριες των ’70s, άφησαν εποχή με τις συνθέσεις τους. Μια από αυτές είναι και το Meet on the Ledge. Ένα κομμάτι που έγραψε ο Richard Thompson, με λυρισμό, συμβολισμούς, αλλά και έναν επιβλητικό, σχεδόν επικό ήχο, όπου παραμονεύει το ρεφρέν για να ξεχυθεί. Το single κυκλοφόρησε σε παραγωγή του Joe Boyd από την Island Records, με κωδικό WIP 6047 και μπήκε στον μεγάλο δίσκο της μπάντας με τίτλο What We Did on Our Holidays.

https://youtu.be/KshYEtJMPBg

————————————————————————————————————————————–

.jpg

Bruce Springsteen – Tenth Avenue Freeze Out(1973)

23/2/2019

Από το Τζέρσι και την χωριάτικη πλευρά του ποταμού Χάτσον, στις γεμάτες ροκ αδρεναλίνη, 4ωρες συναυλίες και την καθολική αποδοχή. Μια διαδρομή δύσκολη, γεμάτη πολύ δυνατές στιγμές και υπέροχα άλμπουμ, για τον Bruce Frederick Joseph Springsteen. Το 1973, έντεκα χρόνια πριν τον πλέον επιτυχημένο μεγάλο του δίσκο(Born in the USA), ο Springsteen διοχέτευε ενέργεια σε τζαζ ροκ κομμάτια κάνοντας τα να ξεχωρίζουν για την πρωτοτυπία και την δυναμική τους. Τα δύο πρώτα του άλμπουμ(Greetings from Asbury Park, N.J.) και, The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle), ήταν ότι πιο ποιοτικότερο στην σπουδαία του καριέρα(μαζί με το Nebraska του 1982). Κυκλοφόρησαν από την CBS την ίδια χρονιά, το 1973. Εκεί βρίσκεται και η σύνθεση “Tenth avenue freeze out”, μια σαρκαστική περιήγηση στην καθημερινότητα της αποξένωσης των μεγάλων αστικών κέντρων, που, με όπλο τον ρυθμό, καταφέρνει να κερδίζει τον ακροατή με μια αρκούντως πειστική αφέλεια.
ΥΓ
Το βίντεο είναι από μια ζωντανή εμφάνιση του καλλιτέχνη μαζί με τους E – Street shuffle band, από το 1975.

https://www.youtube.com/watch?v=k8OC43MqZXk

—————————————————————————————————————————————

sklioyu

CREEDENCE CLEARWATER REVIVAL – I heard it through the grapevine (1970)

22/2/2019

Ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα του είδους όλων των εποχών και από τα πολύ επιτυχημένα, ειδικά στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60. Το τραγούδι, με το οποίο θα θυμηθούμε αυτή την μπάντα, ξεφεύγει κάπως από την στενή έννοια της ροκ και αγκαλιάζει είδη όπως η ψυχεδέλεια και η σόουλ. Ας μην ξεχνάμε πως πρόκειται για μια διασκευή ενός εκ των πλέον αναγνωρίσιμων soul standards, που γνώρισε τεράστια επιτυχία στην πρώτη του εκτέλεση από την φωνή του Marvin Gaye. Γράφτηκε από τους Norman Whitfield και Barrett Strong, για λογαριασμό του εργοστασίου παραγωγής soul επιτυχιών της Motown Records, to 1966 και στην αυθεντική του μορφή κυκλοφόρησε από την θυγατρική της εταιρείας, την Tamla. Παραγωγός και εδώ, ο σπουδαίος Berry Gordy.

Κι αφού το τραγούδησαν μεγάλες μορφές της σόουλ, όπως οι Gladys Knight & the Pips, 4 χρόνια μετά (1970), ήρθε η σειρά των ρόκερς Creedence Clearwater Revival να το αναγεννήσουν, όπως λέει και το τρίτο συνθετικό του ονόματος τους. Το συγκρότημα έδωσε μια εντελώς διαφορετική χροιά στο κομμάτι, σε μια διασκευή διάρκειας 11 λεπτών, στην οποία κυριαρχεί το προσωπικό παίξιμο των μελών (Doug Clifford, Stu Cook, John Fogerty και Tom Fogerty), αλλά και οι πινελιές south & folk rock που χαρακτήριζαν τον ήχο τους. Το τραγούδι έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της μπάντας και μπήκε στον δίσκο Cosmo’s Factory (Fantasy Records – 1970).

https://www.youtube.com/watch?v=wCCfc2vAuDU

—————————————————————————————————————————————–

retyuil

CAT STEVENS – Lady D’Arbanville (1970)

18/2/2019

Και η σημερινή μας επιλογή ανήκει στην γενιά εκείνη των πολύ επιτυχημένων τραγουδιών της δεκαετίας του ’70, που έμειναν χαραγμένα στο νου μας σαν αρχικές, πρωτότυπες εκτελέσεις. Ανήκει σαν σύνθεση στον καλλιτέχνη που την έκανε γνωστή παγκοσμίως με την ιδιαίτερη του φωνή, στον Άγγλο-Κύπριο τραγουδοποιό Cat Stevens (Steven Demetre Georgiou). Το Lady D’Arbanville ήταν μια από τις μεγάλυτερές του επιτυχίες και έφθασε μέχρι το #8 του Billboard. Η δύναμή της θα έλεγα ότι έγκειται τόσο στη χροιά της φωνής και τον τρόπο που την ερμηνεύει ο Stevens, όσο και στον ρομαντικό της στίχο. Σαν ήχος, αν θα ήθελε κανείς να εντάξει κάπου μουσικά το κομμάτι, είναι αυτός του folk-rock. Ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε από την Island τον Απρίλιο του 1970 (στην Αμερική και τον Καναδά την διανομή έκανε η A&M).
Το πιο κάτω βίντεο είναι από μια τηλεοπτική, ζωντανή εμφάνιση του Cat Stevens στη Γερμανία(Αμβούργο), το 1970.

https://www.youtube.com/watch?v=H_ZhdlWePfU

—————————————————————————————————————————————–

ghjklpo

THE SPIRIT – I got a line on you (1967)

13/2/2019

Επιστροφή στα χρόνια των «παιδιών των λουλουδιών» και στο «καλοκαίρι της αγάπης», το μακρινό 1967. Αυτή τη φορά για να ακούσουμε μια μπάντα που πάντρεψε με επιτυχία πολλά μουσικά είδη. Τζαζ, progressive, hard rock και ψυχεδέλεια. Μέσα σε αυτό το τεράστιο φάσμα, στο οποίο κινήθηκαν, βρήκαν τον τρόπο να προσθέσουν στοιχεία και να εμπλουτίσουν τόσο τον ήχο τους, όσο και αυτόν της εποχής τους. Με το «I Got A Line On You» φλέρταραν με την επιτυχία όσο με κανένα άλλο τους κομμάτι. Είχε την επαναστατικότητα και τον τραχύ τους ήχο, αλλά και ένα πιασάρικο ρυθμό που σε συνεπαίρνει. Το ριφ της κιθάρας είναι από τα πλέον κλασικά στην ιστορία της ροκ. Έτσι, η πρωτοποριακή μπάντα του Randy California ανεβαίνει μέχρι το νούμερο 31 του Αμερικάνικου Billboard το 1967. Χαρές και πανηγύρια για την Ode Records, που το συμπεριέλαβε στον μεγάλο δίσκο του συγκροτήματος με τίτλο The Family That Plays Together.

—————————————————————————————————————————————–

dhgasgfAS

HANDSOME FAMILY – Weightless again (1998)

12/2/2019

Πριν την προβολή της τηλεοπτικής σειράς “True detective” και την μεγάλη επιτυχία που την συνόδευσε, κάτι που εξαργύρωσε ως αναγνώριση η μπάντα έχοντας γράψει το μουσικό θέμα, από τα χρόνια του “Through the trees”(1998), οι Handsome family είχαν καταθέσει τα folk rock διαπιστευτήρια τους. Ένα σχήμα, τα μέλη του οποίου μεγάλωσαν με τους απόηχους της κάντρι και φολκ στην Αμερική των late sixties και με μεγάλες επιρροές από μουσικούς – θρύλους αυτής της σκηνής, όπως ο αείμνηστος Graham Parsons. Είναι οι Αμερικανοί Handsome Family, μια μπάντα που χαρακτηρίζεται σαν εναλλακτική ροκ πρόταση. Το Weightless again περιλαμβανόταν στο άλμπουμ «Through the trees» του 1998, που κυκλοφόρησε από την εταιρεία Carrot Top Records. Την διανομή της στην Ευρώπη έκανε η Loose Music.

https://youtu.be/yKj4Em7xtrQ

—————————————————————————————————————————————–

zxsdcxza

BILLY JOEL – Piano Man (1973)

11/2/2019

Οι μελαγχολικές νότες και το αφηγηματικό ύφος, το σχεδόν βιωματικό του Piano Man, κερδίζουν τον ακροατή από την πρώτη στιγμή. Μια μπαλάντα με πολύ συναίσθημα αλλά και ένταση. Προσωπικά την θεωρώ σαν την πιο δυνατή, την καλύτερη συνθετική και ερμηνευτική στιγμή του Billy Joel. Έχει αυθεντικότητα, ευρηματικότητα στον στοίχο και είναι ενορχηστρωμένη ιδανικά. Ο Joel έχει γράψει την μουσική και τους στοίχους, ενώ παίζει και φυσαρμόνικα στην κλασική πια εισαγωγή. Το κομμάτι πονοκεφάλιασε τους υπεύθυνους στην Columbia Records, με τα 5 λεπτά και 38 δεύτερα της διάρκειάς του, ειδικά από την στιγμή που προοριζόταν για 45άρι. Τελικά κυκλοφόρησε χωρίς περικοπές και τους δικαίωσε όλους, αφού σταμάτησε στο νούμερο 25 στον κατάλογο επιτυχιών του Billboard. Στην δεύτερή του πλευρά είχε το επίσης εξαιρετικό You’re my home. Παραγωγός ήταν ο Michael Stewart και το ντεμπούτο του single ήταν στις 2 Νοεμβρίου του ’73. Συμπεριλήφθηκε στον ομώνυμο (Piano Man) μεγάλο δίσκο του Billy Joel.

https://youtu.be/kiMy2Bz6yro

—————————————————————————————————————————————–

qulpoik

NICK CAVE & THE BAD SEEDS – Hallelujah (2001)

8/2/2019

Ένας ιδιαίτερος καλλιτέχνης με μεγάλη πορεία στην μουσική (και πολλές αλλαγές πλεύσης) αλλά και πολύ αγαπητός στο Ελληνικό κοινό. Ο Nick Cave με την μπάντα του, τους Bad Seeds, ηχογραφεί με βάση το συναίσθημα και αντλεί επιρροές από πολλά διαφορετικά είδη μουσικής. Όπως στην δισκογραφική του δουλειά του 2001, όπου προσεγγίζει τα gospel με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο και εκείνη την χαρακτηριστική χροιά στην φωνή. Το “No more shall we part” θεωρώ ότι ήταν μια από τις πλέον ώριμες δουλειές του και από τις καλύτερες των τελευταίων 10–12 χρόνων. Το κομμάτι που επιλέχθηκε, το “Hallelujah”, είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικό όλων των πιο πάνω. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την Mute Records.

https://youtu.be/wzFGJ11YJpo

—————————————————————————————————————————————–

etytuiouppo

BROOK BENTON – Rainy night in Georgia (1970)

6/2/2019

Μια υπέροχη και διαχρονική soul μελωδία. Ένα κομμάτι που γράφτηκε από τον Tony Joe White το 1962, αλλά έμελε να καταξιωθεί σε μια ερμηνεία πολύ μακριά από το προσωπικό στυλ του Αμερικανού τραγουδοποιού. Χρειάστηκε λοιπόν να περάσουν 8 χρόνια, ώσπου το 1970 ο τραγουδιστής της soul Brook Benton (17 Ιανουαρίου), να το βρει μπροστά του και να απογειώσει κάθε νότα με την χαρακτηριστική χροιά της φωνής του. Στην παραγωγή ήταν ο Arif Mardin και η εκτέλεση αυτή του κομματιού ηχογραφήθηκε στα στούντιο της Cotillion, θυγατρικής της μεγάλης Atlantic του Ahmet Ertegün. Το Rainy Night in Georgia ανέβηκε στην κορυφή του καταλόγου επιτυχιών στην Αμερική και γνώρισε πολλές και εξαιρετικές διασκευές από καλλιτέχνες όπως οι Ray Charles, Otis Rush, Little Milton, Dolla, Hearts Of Stone, Randy Crawford, Tennessee Ernie Ford, Johnny Rivers, Amos Garrett, Hank Williams, Jr. και Nat Stuckey.

Το βίντεο είναι από μια ζωντανή εμφάνιση του Brook Benton έναν μόλις χρόνο μετά την ηχογράφηση του κομματιού (1971).

https://youtu.be/gjp53tZcVuI

—————————————————————————————————————————————–

dryl

JONATHAN ELIAS – Forgiveness (1998)

4/2/2019

Σπουδαίος μουσικοσυνθέτης ο Jonathan Elias, με έντονη κινηματογραφική παρουσία και συμμετοχή σε δεκάδες soundtrack, εδώ επιχειρεί μια προσωπική προσέγγιση σε έννοιες, αξίες και συναισθήματα. Οι συνθέσεις του εμβαθύνουν σε λέξεις που καθορίζουν το πέρασμα απ’ τη ζωή όλων μας. Οίκτος, δύναμη, ελπίδα, αθωότητα, πίστη, συγχώρεση. Το «Prayer Cycle» του ’98 (Sony Classical) έχει πολύ ιδιαίτερη χροιά και μια αληθινή διαύγεια σε ό,τι αποτυπώνει σε μελωδίες δυνατές. Πολύτιμη βοήθεια σ’ αυτή τη δουλειά του Elias, η κλασσική του μουσική κουλτούρα, η εμπειρία, αλλά και οι σπουδαίες φωνές, που επέλεξε για να ντύσουν με νότες την ιδέα του. Alanis Morissette, Salif Keita, Nusrat Fateh Ali Khan, James Taylor, Linda Ronstadt, Perry Farrell, Richard Bona και Ofra Haza. Όλοι τους με σημαντικό έργο και επιτυχημένες προσωπικές δουλειές.

https://youtu.be/eKx81wrTASg

—————————————————————————————————————————————–

fdfsdsghf

LISA GERRARD & PIETER BOURKE – Tempest (1998)

2/2/2019

Βγαλμένο σαν από το soundtrack κάποιου φιλμ οικολογικών ανησυχιών, το Duality είναι ουσιαστικά η επόμενη μέρα ενός πρωτοποριακού σχήματος των ’80s, των Dead Can Dance και η συνέχιση των ηχητικών αναζητήσεων τόσο της Lisa Gerrard, όσο και του Pieter Bourke. Αν και δεν περιέχει singles, όπως το αλησμόνητο Saltarello, είναι μια ακόμη πολύ ξεχωριστή δουλειά, που χαρακτηρίζεται από πειραματισμούς και εξερευνήσεις των συνθετικών δυνατοτήτων και των δύο καλλιτεχνών. Πολύ εσωτερικό άλμπουμ, θα το χαρακτήριζα. Δύο από τα κομμάτια του χρησιμοποιήθηκαν για το soundtrack του φιλμ Insider. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου του 1998, μόλις 3 χρόνια μετά την διάλυση των Dead Can Dance, από την 4AD Records.

https://youtu.be/iLI-H6d6AsE


vbnu

Van Morrison – Moondance(1969)

28/1/2019

Από το υπέροχο και διαχρονικό ομώνυμο άλμπουμ, μια από τις κορυφαίες συνθετικές και ερμηνευτικές στιγμές στην καριέρα του ιδιαίτερα αγαπητού Ιρλανδού τροβαδούρου, που από τα χρόνια της γρέτζας ροκ και μπλουζ αισθητικής και των Them του ’60, άνοιξε πανιά για μοναδικά τζαζ ταξίδια. Το ’69 τον βρίσκει στην Warner στην οποία κυκλοφορεί μεταξύ άλλων αριστουργημάτων και το “Moondance”. Θαυμάσια, βελούδινα φωνητικά και εκπληκτική αρμονία μελωδίας – στίχων. Το βίντεο που ακολουθεί προέρχεται από μια ζωντανή του εμφάνιση το 1970.

—————————————————————————————————————————————–

mitreas

BILLY PAUL – Me & Mrs. Jones (1972)

26/1/2019

Ένα κομμάτι που μας έρχεται από το 1972. Ο Billy Paul, που το τραγούδησε στην αυθεντική του πρώτη εκτέλεση, με την χαρακτηριστική βραχνάδα στη φωνή, το ανέβασε στην κορυφή του Billboard το 1972. Με καθαρά μπλουζ και σόουλ διαθέσεις, δίνει σε αυτή την κλασσική μπαλάντα των Kenny Gamble, Leon Huff και Cary Gilbert μια άλλη υπόσταση, την κάνει εντελώς προσωπική, ερμηνεύοντάς την μοναδικά. Παρά τις πολλές διασκευές, που γνώρισε στην συνέχεια (Johnny Mathis, Head, Tower of Power, Hall & Oates, Sandra Bernhard κ.α.) η δική του εκδοχή είναι αυτή που έμεινε στα αυτιά όλων. Το single ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε από την Philadelphia International, θυγατρική της Epic, το 1972.

https://youtu.be/1XVPmYyxeFo

—————————————————————————————————————————————–

ewen

The Rolling Stones – She’s a rainbow(1966)

25/1/2019

Συμπεριλήφθηκε στο “Their Satanic Majesties Request”(1967 – Decca), στην πλέον παρορμητικά ψυχεδελική περίοδο της μπάντας, εν μέσω διαρκών ηχητικών πειραματισμών και συνέπεσε χρονικά με ένα ακόμη Βρετανικής έμπνευσης αριστουργηματικό άλμπουμ, το “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” των Beatles. Οι Βρετανοί συνέχιζαν να επηρεάζουν την μουσική σκηνή και να προσφέρουν εμπνευσμένες στιγμές και χαρισματικές μπάντες. Το “She’s a rainbow” θαρρεί κανείς ότι βγήκε μέσα από κάποιο γκροτέσκο πανηγύρι, από ένα περιπλανώμενο θίασο που σκορπίζει νότες και χρώματα, διαλαλώντας την πραμάτεια του. Αντικατοπτρίζει πλήρως τις προθέσεις για διαφοροποίηση, σε μια εποχή ανακατατάξεων και επαναπροσδιορισμών.

https://www.youtube.com/watch?v=6c1BThu95d8

—————————————————————————————————————————————–

mnlory

Asia – Heat of the moment(1982)

18/1/2019

Σύμπραξη 5 σπουδαίων μουσικών με εξαιρετικά βιογραφικά, από εκείνες που αποκαλούνται σούπερ γκρούπ. Οι John Wetton με πέρασμα από Family, King Crimson, Roxy Music και Uriah Heep, Geoff Downs των Yes, Steve Howe κιθαρίστας άλλοτε του Aynsley Dunbar και των Nice, πριν ενταχθεί στους Yes, Carl Palmer(the Crazy World of Arthur Brown, Atomic Rooster, Emerson, Lake & Palmer), και, ο Mike Stone(Blue Öyster Cult, Foreigner, Journey, μεταξύ άλλων), ένωσαν τις δυνάμεις τους για την δημιουργία των Asia. Το “Heat of the moment” ήταν το πρώτος τους single από τον ομώνυμο μεγάλο δίσκο. Ο νοσταλγικός πλέον ήχος της μπάντας παραπέμπει σε ευρηματικές progressive μελωδίες. Από εκείνες που επιβίωσαν και εξελίχθηκαν, μέσα στη δεκαετία του ’80. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την Arista, με ένα υπέροχο εξώφυλλο που θυμίζει έντονα τους δίσκους των Yes.

https://www.youtube.com/watch?v=xDpPoytXVvo

—————————————————————————————————————————————–

ggggthnm

Edgar Broughton Band – Evening over rooftops(1971)

17/1/2019

Αποποιήθηκαν γρήγορα το “Blues” του ονόματος(αμέσως μετά το πρώτο τους heavy blues άλμπουμ, “Wasa Wasa” 1968), για να αφοσιωθούν στην Βρετανική εκδοχή της ψυχεδέλειας, η οποία διήρκεσε σαφώς περισσότερο χρονικά σε σχέση με τις Αμερικάνικες καταβολές της, οδηγώντας στα μονοπάτια του progressive rock. Οι Edgar Broughton Band συνέχισαν να παίζουν ενεργό ρόλο και στις δύο αυτές τάσεις μέχρι το 1976 οπότε και αποσύρθηκαν οριστικά από το μουσικό προσκήνιο, έχοντας όμως αφήσει πίσω τους εξαιρετικές δουλειές(και ένα live άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1979). Το 1971, κυκλοφορεί η κορυφαία τους δισκογραφική απόπειρα με τίτλο το όνομα της μπάντας, στην Βρετανική Harvest. Εκεί, μεταξύ άλλων ψυχεδελικών διαμαντιών, βρίσκεται και η σύνθεση:”Evening over rooftops”, η πιο ιδιαίτερη μπαλάντα που έγραψαν ποτέ.

https://www.youtube.com/watch?v=Rk920UhweTE

—————————————————————————————————————————————–

fffflk

The Blues Project – I can’ t keep from crying sometimes(1966)

14/1/2019

Ακόμη μια φοβερή λευκή blues μπάντα από τα χρόνια της ροκ αμφισβήτησης και των ατελείωτων πειραματισμών. Θα τους αποκαλούσε κανείς και ως super group της εποχής, αφού συνυπήρξαν τόσο στο στούντιο όσο επί σκηνής, μουσικοί όπως ο οργανίστας και τραγουδιστής Al Kooper, ο μπασίστας Andy Kulberg και οι κιθαρίστες Danny Kalb, Steve Katz και Roy Blumenfeld. Η blues αφρόκρεμα του Σαν Φρανσίσκο, σε ένα αριστουργηματικό δίσκο με τίτλο “Projections”, πλημμυρισμένο στις ψυχεδελικές αναφορές, που δεν πρέπει να λείπει από καμία σοβαρή δισκοθήκη του είδους! Το “I can’ t keep from crying sometimes” είναι σημείο αναφοράς πλέον σε εκείνο τον ήχο.

https://www.youtube.com/watch?v=DWByXh0hAoQ

—————————————————————————————————————————————–

eeegjkj

Rory Gallagher – Banker’s blues(1973)

11/1/2019

Με μια καθαρά ειρωνική διάθεση, όπως και σαρκαστική, το “Banker’ s blues” αποτελεί μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση σύνθεσης του δημοφιλούς Ιρλανδού κιθαρίστα. Από την μια το τραπεζικό σύστημα σε μια αφηγηματική μορφή κομματιού που θυμίζει ακόμη κι ανέκδοτο, κι από την άλλη ένας φόρος τιμής στα blues του Μισσισσιππή και σε καλλιτέχνες όπως οι Sonny Terry και Brownie Mc Ghee που τον επηρέασαν στην διαμόρφωση του δικού του ύφους. Το “Banker’ s blues” μιλάει για μια ιστορία καθημερινής κατάχρησης, όπου αυτή μπορεί να έχει πλήθος μορφών, ενώ παράλληλα χλευάζει την αφέλεια. Συμπεριλήφθηκε στο “Blue Print” του ‘73(Polydor), μαζί με τα “Daughter of the Everglades” και «Seventh Son of the Seventh Son», μεταξύ άλλων. Ίσως του λιγότερο γνωστού και επιτυχημένου εμπορικά άλμπουμ, στην εξαιρετικά ποιοτική δισκογραφία του Rory Gallagher.

ΥΓ
Το βίντεο είναι από την εμφάνιση του Gallagher στο Rockpalast στην Γερμανία, το 1976.

https://www.youtube.com/watch?v=KSaN–KdBoU

—————————————————————————————————————————————–

dddkiy

Roy Buchanan – The Messiah will come again(1972)

8/1/2019

Ίσως η κορυφαία σύνθεση του Αμερικανού κιθαρίστα, πιονέρου του ήχου της Fender Telecaster(την οποία αποκαλούσε “Nancy”, όπως ο BB King αποκαλούσε “Lucille” την Gibson του). Ο Buchanan άφησε πίσω του 12 άλμπουμ, με το “Buch and the Snakestretchers”(1971, ηχογραφημένο στην BIOYA), να πωλείται μόνον στις συναυλίες και τις ζωντανές του εμφανίσεις. Οι μελαγχολικοί στίχοι του “The Messiah will come again”(από τον πρώτο του ντεμπούτο δίσκο), έτσι όπως αιωρούνται πάνω στην θλιμμένη μελωδία, αποτελούν ένα ηχητικό συνδυασμό από εκείνους που μένει στα αυτιά του ακροατή. Δεν ξεχνιέται εύκολα. Πολύ χαρακτηριστικό το παίξιμο του Buchanan, αναμφίβολα ενός από τους χαρισματικούς μουσικούς που μεταξύ άλλων, πειραματίστηκαν πάνω στον παραδοσιακό blues ήχο, προσδίδοντας του νέα στοιχεία.

ΥΓ
Το βίντεο είναι από την συναυλία του Roy Buchanan στην Νέα Υόρκη το 1976.

https://www.youtube.com/watch?v=deeBQZ8Aklc

—————————————————————————————————————————————–

ccooiyub

Paul Butterfield Blues Band – East & West(1967)

2/1/2019

Πρώτο κομμάτι της νέας χρονιάς, με το οποίο συνεχίζεται το άτυπο αυτό αφιέρωμα στα white boys blues. Απίθανη δουλειά από τον Αμερικανό bluesman. Γνήσιος εκπρόσωπος της ‘60ς white boy’s blues σκηνής, ο Butterfield με την οργιώδη του φυσαρμόνικα, καταλαμβάνει δικαιωματικά πολλές σελίδες της blues ιστορίας. Επιδραστικότατος και άκρως δημιουργικός, διαμόρφωσε και τεκμηρίωσε την άποψη του με διαχρονικές συνθέσεις και εμπνευσμένες διασκευές. Κάπου ενδιάμεσα βρίσκεται το “East & West” από το ομώνυμο του άλμπουμ του ’67 στην Elektra, με τα μονοπάτια της Ανατολής να συναντούν αυτά της Δύσης, σε ένα ηχητικό ντελίριο. Μαζί του δύο από τους κορυφαίους λευκούς μουσικούς που καταπιάστηκαν ποτέ με το είδος, ο Mike Bloomfield και ο Nick Gravenites.

https://www.youtube.com/watch?v=oLXRKAykggA

—————————————————————————————————————————————–

bbbjoiut

ELVIS – Blue Christmas(1968)

27/12/2018

Χριστουγεννιάτικο το σημερινό flash back, με έναν καλλιτέχνη – θρύλο να τραγουδάει για τα μελαγχολικά Χριστούγεννα(“Blue Christmas”), σε ένα τηλεοπτικό show που σηματοδότησε την επιστροφή του στην μουσική σκηνή, μετά τις περιπέτειες διαρκείας των κινηματογραφικών στούντιο. 1968. Ο ELVIS, συντροφιά με τους μουσικούς που τον συνόδεψαν στα πρώτα χρόνια της καριέρας του(Scotty Moore, Charlie Hodge, Lance LeGault, D.J. Fontana και Alan Fortas), επί σκηνής NBC, στο πλέον διάσημο unplugged στην ιστορία της μουσικής. Για την ιστορία, το “Blue Christmas” κόπηκε σε μικρό δίσκο μαζί με τα «Wooden Heart» και «Santa Claus Is Back in Town»(δεύτερη πλευρά) και, κυκλοφόρησε το 1957 από την RCA Victor.

https://www.youtube.com/watch?v=WwdI-gbm5kE

—————————————————————————————————————————————–

aaahkjl

Mists of time – John Mayall & the Bluesbreakers(2002)

25/12/2018

Ίσως ο σημαντικότερος εν ζωή λευκός bluesman. Ο Βρετανός John Jabez Edwin Mayall, επαναπροσδιόρισε και επηρέασε την δομή του ηλεκτρικού ήχου των blues όσο κανείς συνάδελφος του με συνθέσεις και άλμπουμ που άφησαν εποχή. Με 89 μεγάλους δίσκους(συνυπολογίζονται εδώ και οι remaster επανακυκλοφορίες με ακυκλοφόρητο υλικό, οι ζωντανές ηχογραφήσεις, όπως και τα Best Of), παραμένει από το 1965 ως σήμερα ένας εμβληματικός blues θεματοφύλακας. Το 2002 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Stories”, έχοντας μαζί του την μπάντα που το συνόδευε όλα αυτά τα χρόνια, τους Bluesbreakers. Το “Mists of time” έρχεται για να αποδεικνύει ότι οι «ομίχλες του χρόνου» δεν τον αγγίζουν.

https://www.youtube.com/watch?v=kmyoDqbitUc

—————————————————————————————————————————————–

cvbn

Tom Waits – Ol’ 55(1973)

24/12/2018

Πρώιμη σύνθεση του πολύ ιδιαίτερου ηχητικά Tom Waits, από το δισκογραφικό του ντεμπούτο και το άλμπουμ “Closing Time”(1973 – Asylum Records). Μια μπαλάντα που αποπνέει παλιομοδίτικο λυρισμό, η οποία συνόδευσε την πρώτη περίοδο έκφρασης του Αμερικανού μουσικού. Σταδιακά ο ήχος του εμπλουτίστηκε με πολλά νέα στοιχεία και, άλλαξε κατά πολύ, καταλήγοντας στην εκκεντρικά ενδιαφέρουσα σημερινή της μορφή. Εδώ τα πράγματα όμως είναι πιο απλά, με τζαζ πινελιές και συναισθηματικές ανταύγειες. Θεωρώ πως τα τρία πρώτα του άλμπουμ και ειδικά το “Blue Valentine”, είναι μια εξαιρετική επιλογή για όποιον επιθυμεί να γνωρίσει τον μελωδικό κόσμο του Tom Waits, επενδύοντας σε μια πιο στρωτή του έκφανση.

https://www.youtube.com/watch?v=bW3ha5xXR90

————————————————————————————————————————————–

bbbhj

Bloomfield Kooper Stills – Man’ s temptation(1968)

21/12/2018

Συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ “Super Session” του 1968, ενός εκ των κορυφαίων blues rock δίσκων όλων των εποχών. Al Kooper, Mike Bloomfield, Stephen Stills, Barry Goldberg, Harvey Brooks, Eddie Hoh, Ronny Schreff στο ίδιο στούντιο, ηχογραφούν ένα από τα πλέον απίστευτα τζαμαρίσματα όλων των εποχών! Οι διασκευές που περιέχει το “Super Session” είναι μοναδικές. Κανένα άλλο σχήμα λευκών μουσικών δεν θα μπορούσε να αποδώσει έτσι αυτές τις συνθέσεις, δίνοντας τους παράλληλα χαρακτήρα ενιαίας, θεματικής ηχογράφησης(concept).

«Stop» – Jerry Ragovoy, Mort Shuman
«Man’s Temptation» – Curtis Mayfield
«It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry» – Bob Dylan
«Season of the Witch» – Donovan
«You Don’t Love Me» – Willie Cobbs
«Harvey’s Tune» – Harvey Brooks

Την παραγωγή έκανε ο Al Kooper για λογαριασμό της Columbia και το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1968, φτάνοντας μέχρι το Νο 22 στο Billboard, αποδεικνύοντας έτσι ότι η ποιότητα μπορεί καμία φορά να συμβαδίσει με την ποσότητα.

https://www.youtube.com/watch?v=64dd4ekjqp8

—————————————————————————————————————————————–

adsfgg

Run around – Jefferson Airplane(1966)

19/12/2018

Συμπεριλήφθηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ της μπάντας από το Σαν Φρανσίσκο που τάραξε τα νερά στην Αμερικάνικη δισκογραφία, με τίτλο “Takes off”(1966). Μια πραγματική «απογείωση» για τους φίλους των ψυχεδελικών, ηχητικών πειραμάτων, από τους πλέον αρμόδιους. Τρανταχτή απουσία στα φωνητικά αυτή της Grace Slick είπατε; Δεν νομίζω! Ακούστε την Toly Anderson και αναρωτηθείτε καλύτερα… Από το άλμπουμ αυτό ξεχώρισε ακόμη τόσο το υπέροχο, ονειρικό φολκ – ψυχεδελικό “Come up the years”, όπως και τα φοβερά ντραμς του Skip Spence. Για την ιστορία, η πρώτη επίσημη δισκογραφική απόπειρα των Jefferson Airplane, έλαβε χώρα στις 18 Δεκεμβρίου του σωτήριου έτους 1966, σε παραγωγή Mathew Katz και Tommy Oliver, για λογαριασμό της RCA.

Σ.Σ «Τ» : Για την ιστορία αξίζει ν’αναφέρουμε ότι η ονομασία του γκρούπ έρχεται από την εγγλέζικη αργκό και σημαίνει το σπίρτο που μπαίνει στη γόπα του μπάφου για να μείνει αναμένη μέχρις εσχάτων.

https://www.youtube.com/watch?v=8QI6qPuU48Q

—————————————————————————————————————————————–

cghghhj

Skateway – Dire Straits(1980)

17/12/2018

Το “Making movies” του ’80 ήταν από τις πιο ιδιαίτερες δουλειές των Dire Straits. Ηχητικά, ενώ δεν ξεμάκραινε από τα προηγούμενα άλμπουμ, έδειχνε μια ωριμότητα και μια προσέγγιση του θεματικά ενιαίου ήχου(concept), κάτι που τελειοποίησαν στα προσεχή τους άλμπουμ με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Από εδώ λοιπόν η μπάντα δείχνει να οριοθετεί τις αλλαγές, πάνω στις οποίες θα βάδιζε για μια δεκαετία έπειτα. Περιέχει εξαιρετικές συνθέσεις, μια από τις οποίες είναι και το “Skateway”, ίσως η λιγότερο προβεβλημένη μαζί με το εξίσου υπέροχο “Hand in hand”.

https://www.youtube.com/watch?
v=UiKeUUWUdMs&index=3&list=PLnFicu7xrfabRjTqVKsTTZWZyhT2fWfyA

—————————————————————————————————————————————

brewrwre

Everything’s coming our way – Santana

14/12/2018

Το 1971 βρίσκει τους Santana σε μια περισσότερο μελωδική διαδρομή, σε σχέση τουλάχιστον με το μανιφέστο του γκρουπ προ τριετίας, όταν διακήρυττε την chicano ροκ του ιδεολογία. Λιγότερο γρέντζο και λάτιν από το “Jingo”, ή το “Oye com ova”, το “Everything’ s coming our way” το αποκαλείς και πρώιμο φλερτ με την ποπ πλευρά της ροκ. Ένα διαμαντάκι ακατέργαστο, με υπέροχα φωνητικά από τον Thomas «Coke» Escovedo και, φυσικά, την άκρως χαρακτηριστική χροιά της κιθάρας του Carlos Santana. Το κομμάτι βρισκόταν στον τρίτο μεγάλο δίσκο με τίτλο το όνομα της μπάντας.

https://www.youtube.com/watch?v=AEm2afF8Iyo

—————————————————————————————————————————————–

aasdff

Aphrodite’s Child – It’s 5 O Clock(1969)

13/12/2018

Μια από τις υπέροχες και μοναδικές συνθέσεις που άφησαν πίσω τους οι Aphrodite’ s Child, ίσως το πιο επιτυχημένο Ελληνικό συγκρότημα όλων των εποχών, με σημαντική διεθνή καριέρα. Μουσική Βαγγέλης Παπαθανασίου, στίχοι Richard Francis, φωνητικά Ντέμης Ρούσσος. Το “It’s 5 o’ clock” πέρασε στην μουσική αιωνιότητα και από εκεί στις λίστες των πιο σπάνιων single, για τα οποία οι συλλέκτες παγκοσμίως πληρώνουν μια μικρή περιουσία στις δημοπρασίες, προκειμένου να το αποκτήσουν στην αυθεντική, πρώτη κόπια της Mercury. Νομίζω όμως πως η πραγματική του σπανιότητα, έγκειται στην αλήθεια και την απλότητα που υπηρέτησε.

https://www.youtube.com/watch?v=HiHHIesrAoM

—————————————————————————————————————————————–

tryyupop

Neil Diamond – Sweet Caroline(1969)

11/12/2018

Μια από τις πιο επιτυχημένες εμπορικά συνθέσεις του Neil Diamond(Νο4 στο Billboard), ηχογραφημένη το 1969 στα American Sound Studio του Μέμφις. Ο Αμερικανός τραγουδοποιός έγινε γνωστός μέσα από τα κομμάτια που έγραψε για τους Monkees στα μέσα της δεκαετίας του ‘60(«I’m a Believer», «A Little Bit Me, a Little Bit You», «Look Out (Here Comes Tomorrow)», και «Love to Love”), όπως και για τους Jay and the Americans. Εκτός του Sweet Caroline, μεγάλες του προσωπικές στιγμές ήταν και τα Girl you’ ll be a woman soon και Song sang blue.

https://www.youtube.com/watch?v=1vhFnTjia_I

—————————————————————————————————————————————–

ggfjuoi

Ray LaMontagne – Let It Be Me(2008)

7/12/2018

Νότες που λικνίζονται απαλά σαν νούφαρο, στην κυματιστή επιφάνεια μιας λίμνης. Όμορφη μπαλάντα του Ray LaMontagne, πολύ κοντά στο ύφος του καλλιτέχνη από τον οποίο επηρεάστηκε στην δισκογραφική του πορεία, τον Stephen Stills. Συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ του “Gossip in the Grain”(2008). Οι συνθέσεις του παραπέμπουν ευθέως σε χαρισματικές μορφές τραγουδοποιών του παρελθόντος, όπως αυτές των Nick Drake, Tim Buckley και Van Morrison. Πολύ ξεχωριστή περίπτωση καλλιτέχνη.

https://www.youtube.com/watch?v=5LWpw3CMCEg

—————————————————————————————————————————————–

poiui

The story in your eyes – The Moody Blues

6/12/2018

Αναμφίβολα μια από τις πιο ευρηματικές συνθέσεις που μας χάρισε η Αγγλική μπάντα. Θαυμάσιο πάντρεμα ψυχεδέλειας και progressive, με έμφαση όπως πάντα στην μελωδικότητα. Τα φωνητικά του Hayward ακροβατούν μεταξύ επιτηδευμένης μελαγχολίας και λυρικού, hard rock αντικατοπτρισμού. Με αξιοθαύμαστη συνέπεια, το συγκρότημα συνέχισε να χτίζει το μύθο του και στην δεκαετία του ’70, προσφέροντας μοναδικές στιγμές έμπνευσης και δημιουργίας. Το single περιέχονταν στο άλμπουμ “Every Good Boy Deserves Favour” του 1971.

https://www.youtube.com/watch?v=t-iJ47in9YQ

—————————————————————————————————————————————–

gdgf

Ticket to the moon – ELO(1981)

27/11/2018

Με τον απόηχο του άλμπουμ “Discovery”(1979) και των μεγάλων επιτυχιών του ακόμη νωπό, οι ELO προχωρούν σε μια αναθεώρηση μουσικών προσανατολισμών, ηχογραφώντας ένα concept album(ενιαία θεματολογία ήχου και στίχων). Το “Time” του ’81 ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, κι ας δεν εξαργύρωσε εμπορικά την ποιοτική του προσέγγιση στην σκιά του χρόνου. Μια δουλειά που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως η μελωδική βερσιόν των ELOY, με έντονο το στοιχείο του ρομαντισμού. Το Ticket to the moon είναι ίσως το πιο απαλό του ρολάρισμα στο μέλλον, αφήνοντας πίσω κιτρινισμένες εικόνες και μια ανασφάλεια αιχμάλωτη στον ιστό της θλίψης.

https://www.youtube.com/watch?v=ZXBiPY8wDT0

—————————————————————————————————————————————-

v330

Old and Wise – Alan Parsons Project(1982)

26/11/2018

Μια από τις πιο ιδιαίτερες Βρετανικές μπάντες, με ξεχωριστό, καθαρά προσωπικό ύφος, που μεταξύ άλλων εξαιρετικών άλμπουμ, μας άφησαν και το “Eye in the sky” του ’82. Ιθύνων νους, ο άλλοτε μηχανικός ήχου των Pink Floyd, ένα από τα παιδιά – θαύματα της Αγγλικής μουσικής σκηνής, ο ταλαντούχος Alan Parson. Στα φωνητικά του άλμπουμ, ο τραγουδιστής των θρυλικών πια Zombies, Colin Blunstone. Ένα από τα κομμάτια που ξεχώρισαν από την άκρως επιτυχημένη αυτή δισκογραφική απόπειρα, ήταν και το single Old and wise. Μια στιγμή μελωδικής αυτοκριτικής, ένα απαλό άγγιγμα με το βλέμμα σε στιγμές. Υπέροχη σύνθεση και αυτή, καλοδουλεμένη, με εξαιρετική ενορχήστρωση.

https://www.youtube.com/watch?v=-4HI1_LTWIk

—————————————————————————————————————————————–

v307

Wild is the wind – David Bowie(1976)

23/11/2018

Γραμμένο από έναν εκ των κορυφαίων συνθετών που ασχολήθηκαν ποτέ με τον κινηματογράφο, τον Ρωσικής καταγωγής Αμερικανό Dimitri Tiomkin με τα 3 βραβεία Όσκαρ και τον Ned Washington(υπεύθυνο για μερικά από τα πλέον αναγνωρίσιμα τραγούδια ταινιών γουέστερν), το Wild is the wind ηχογραφήθηκε αρχικά από τον Johnny Mathis, σε ένα ελαφρά crooner ύφος το 1957, φθάνοντας μέχρι το Νο22 του Billboard. Δύο χρόνια μετά, η χαρισματική Nina Simone θα το αναγάγει σε μπλουζ ελεγεία, με μια συγκλονιστική ερμηνεία. Το τραγούδι όμως περίμενε την φωνή του David Bowie σχεδόν 20 χρόνια μετά(1976 – άλμπουμ “Station to station”), για να αποκτήσει αυτή την οργισμένα μελαγχολική του υπόσταση, καθώς βουλιάζει αργά σε μια κινούμενη άμμο συναισθηματισμού.

https://www.youtube.com/watch?v=YsqlXkkEKxI

—————————————————————————————————————————————–

v303

On the road again – Canned Heat(1968)

22/11/2018

Αναπόσπαστο τμήμα των ζωντανών εμφανίσεων των Canned Heat επί σειρά ετών και, συγχρόνως, διαχρονική blues – rock σύνθεση με μεγάλη επιρροή στην εξέλιξη του ήχου αυτού. Γράφτηκε από τον Tommy Johnson το ’28 και διασκευάστηκε από τον Floyd Jones το 1956. Μπήκε στο ρεπερτόριο των Canned Heat την περίοδο των ψυχεδελικών τους πειραματισμών(στο άλμπουμ “Boogie with Canned Heat”, το 1968). Η μπάντα έτρεφε μια ιδιαίτερη εκτίμηση στο παίξιμο του Tommy Johnson. Πήρε δε το όνομα της από τη σύνθεση του, Canned Heat Blues. Το χαρακτηριστικό φαλτσέτο στην φωνή του Alan “Blind Owl” Wilson, θεωρείται ως ένα από τα σημεία αναφοράς στην μπάντα και τον ήχο της, κάνει το ύφος ακόμη πιο ιδιαίτερο.

https://www.youtube.com/watch?v=QexOuH8GS-Y

—————————————————————————————————————————————–

v255

There’ s no way out of here – David Gilmour(1978)

20/11/2018

Από το ντεμπούτο άλμπουμ του κιθαρίστα των Pink Floyd, το There’ s no way out of here μοιάζει να περίσσεψε από το υλικό του Wish you were here. Λυρισμός και απλότητα, υποδειγματική ενορχήστρωση παρά την ατμόσφαιρα υπερβολής της εποχής του(1978), εξαιρετικά φωνητικά και back vocals, υπέροχα κιθαριστικά σόλο. Για την ηχογράφηση του ο Gilmourεπέλεξε τους Rick Wills και Willie Wilson, καταξιωμένους session μουσικούς και παιδικούς του φίλους(συμμετείχαν το 1964 στους Jokers Wild). Η διαφοροποίηση του άλμπουμ σε σχέση με τις δουλειές των Floyd έχει να κάνει με την ενιαία θεματολογία(concept), η οποία εδώ απουσιάζει, δίνοντας μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στον Gilmour.

https://www.youtube.com/watch?v=1xUD6MWmSAc

—————————————————————————————————————————————

v258

All you love – John Mayall & the Bluesbreakers(1966)

19/11/2018

Θρυλική ηλεκτρική blues σύνθεση του Αμερικανού κιθαρίστα Otis Rush από το 1958, που απογείωσαν οι Βρετανοί Bluesbreakers του John Mayall, με τον Eric Clapton στην κιθάρα. Ήταν τα χρόνια του white boys blues και της Αγγλικής μπλουζ ροκ σκηνής(Jeff Beck, Led Zeppelin, Groundhogs, Savoy Brown, κ.α.). Ο Mayall συμπεριέλαβε το κομμάτι στον δεύτερο μεγάλο δίσκο του(ως John Mayall & the Bluesbreakers), του 1966. Στο εξώφυλλο του δίσκου διακρίνεται η μπάντα καθισμένη με την πλάτη σε ένα τοίχο, ενώ ο Clapton διαβάζει το δημοφιλές κόμικς Beano. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από την Decca. Από τους Bluesbreakers πέρασαν σημαντικότατοι μουσικοί, όπως οι Jack Bruce, Eric Clapton(Cream), Peter Green, Mick Fletwood, John Mc Vie(Fletwood Mac), Mick Taylor(Rolling Stones), Aynsley Dunbar(Frank Zappa) και πολλοί ακόμη.

https://www.youtube.com/watch?v=rUUEtCBhn_Q

—————————————————————————————————————————————–

v236

Where the wild roses grow – Nick Cave & the Bad Seeds with Kylie Minogue(1996)

15/11/2018

1996. Αυστραλιανή σύμπραξη, για τις ανάγκες του 5ου στούντιο άλμπουμ των Bad Seeds και του Nick Cave βεβαίως. Η ήδη επιτυχημένη ποπ τραγουδίστρια Kylie Minogue, συμμετέχει στην ηχογράφηση του Where the wild roses grow, ενός κομματιού που περιέχονταν στο “Murder Ballads” εκείνης της χρονιάς, μιας από τις πλέον εμπορικές στιγμές της μπάντας. Μια σύνθεση του Cave σε παραγωγή Tony Cohen και Victor Van Vugt, που πλαισίωσε δεκάδες κινηματογραφικά soundtrack έκτοτε(και θα εξακολουθήσει να πλασιώνει). Το άκρως αισθησιακό video clip, σκηνοθέτησε ο Rocky Schenck.

https://www.youtube.com/watch?v=lDpnjE1LUvE

—————————————————————————————————————————————–

v228

Bobby Darin – Curtain falls(Live 1963)

14/11/2018

Ηχογραφημένο κατά την διάρκεια των ζωντανών του εμφανίσεων στα καζίνο του Λας Βέγκας εν έτη 1963, είναι μέχρι και σήμερα μια από τις κορυφαίες του στιγμές επί σκηνής. Ένας σπουδαίος performer που είχε την ατυχία να πέσει την ίδια χρονική περίοδο μες τους κορυφαίους crooners(Σινάτρα, Μάρτιν, κ.α.), οπότε μοιραία συγκρίθηκε μαζί τους.

—————————————————————————————————————————————–

v197

Monika – Over the hill(2009)

Όταν εμφανίστηκε τον Μάιο του 2009 με αυτό εδώ το κομμάτι, προκάλεσε αίσθηση για την γλυκιά μελαγχολία της φωνής, αλλά και για την ονειρική αρτιότητα της μελωδίας. Εννιά χρόνια μετά, η Monika εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις πλέον ιδιαίτερες μορφές της Ελληνικής δισκογραφίας.

——————————————————————————————————————————————

v157

PAVLOV’S DOG – Late November(1975)

1/11/2018

Τελευταίο σκαλοπάτι πριν την ανεμοδαρμένη πόρτα του Δεκέμβρη, ντυμένο με το μελωδικό πέπλο του Late November. Μια ακόμη διαχρονική ροκ δημιουργία, σκαρφαλωμένη στα φτερά της μοναδικότητας. Καλό μήνα.
https://www.youtube.com/watch?v=OejwvdsNE0Q

—————————————————————————————————————————————–

Brother Thrush(1966) – Barclay James Harvest

19/10/2018

Από τα συγκροτήματα εκφραστές του Βρετανικού progressive ήχου, οι Barclay James Harvest(John Lees, Les Holroyd, Stuart «Woolly» Wolstenholme, Mel Pritchard), ξεκίνησαν το ’66 στην Harvest(την ίδια περίοδο με τους Deep Purple), με σαφείς ποπ προσανατολισμούς, διαφοροποιημένους όμως ηχητικά από τον mainstream ήχο της εποχής. Τα πρώτα εκείνα single έχουν μια φρέσκια αντίληψη, μελωδικά ανατρεπτική,

προάγγελο της μετέπειτα πορείας τους και, διατηρούν μέχρι τις μέρες μας αναλλοίωτη μια γοητεία.

Από το ’68 όταν και υπέγραψαν στην EMI, άλλαξαν μουσικό προσανατολισμό, προσθέτοντας λυρισμό και ευαισθησία στον progressive χώρο, την εξέλιξη δηλαδή των χρόνων της ψυχεδέλειας. Το Brother thrush συμπεριλήφθηκε στην συλλογή με τις πρώτες τους ηχογραφήσεις και τίτλο “Early morning onwards”, αλλά και στην επανέκδοση του πρώτου τους μεγάλου δίσκου σε cd το 2002. Ένα έξοχο δείγμα της πρώτης περιόδου του γκρουπ, με την μελωδία να καθοδηγεί τον ρυθμό, πλαισιωμένη από θαυμάσια φωνητικά.

 

——————————————————————————————————————————————-

 

 

 

Helplessly Hoping – Crosby, Stills & Nash(1968)

17/10/2018

Απίθανη αρμονία φωνητικών, σε μια μπαλάντα – ορόσημο για την πορεία των Crosby, Stills & Nash. Μια από τις πλέον εμβληματικές Αμερικάνικες μπάντες των ‘60ς, η οποία με την προσθήκη του Καναδού κιθαρίστα Neil Young έκανε πράγματα και θαύματα, κερδίζοντας μια θέση στην ροκ αιωνιότητα, με συνθέσεις που ακόμη και στις μέρες μας θεωρούνται και είναι αξεπέραστες. Το Helplessly Hoping ηχογραφήθηκε στα Wally Heider’s Studio το Δεκέμβριο του 1968, σε παραγωγή Paul Rothchild για λογαριασμό της Atlantic Records. Συμπεριλήφθηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ του γκρουπ εκείνης της χρονιάς. Σαν single είχε στην δεύτερη πλευρά το «Marrakesh Express». Όσα χρόνια και να περάσουν, κομμάτια σαν κι αυτό θα παραμένουν σημείο αναφοράς στις εμπνευσμένες στιγμές της φολκ ροκ σκηνής.

—————————————————————————————————————————————–

 

 

 

ROY BUCHANAN(1972)

11/10/2018

Λευκοί bluesmen σαν τον Βοστωνέζο Roy Buchanan δεν ξεφυτρώνουν κάθε μέρα. Από τους 5-6 όλους κι όλους κιθαρίστες, που κατάφεραν να παίξουν τα blues και να βγάλουν το πάθος, το ρυθμό, το feeling, την ψυχή τους την ίδια. Δεν είναι για να λέμε και να αναλύουμε τεχνικές. Αυτά ας τα κρίνουν όσοι έχουν τα διπλώματα και τέλος πάντων κατηγοριοποιούν ότι κινείται και βγάζουν από την μύγα ξύγκι.

Τον Buchanan τον ζεις και σου παίρνει το μυαλό με τα ριφ και τα σόλα του. Φεύγεις από το σώμα που σε φιλοξενεί και πετάς ψηλά, πάνω από τα σπίτια, στα σύννεφα, σε άλλες πολιτείες και μπαίνεις μέσα στο βίντεο κλιπ σου σαν πρωταγωνιστής. Αν ακούς με το νου. Αν όχι… ψάχνεις για κανένα γδάρσιμο στο δίσκο, έχεις λίγη φαγούρα στον ώμο, κάτι καίγεται στην κουζίνα και μπορεί να είναι το τοστ, ή μπορεί να χάσεις το ματς στην τηλεόραση…

Με λίγα λόγια, ο Roy δεν είναι για μαϊντανός, ούτε για να γεμίζει ράφια με δίσκους, ούτε κατ` επέκταση για να έχεις λες ότι άκουσες και κάτι διαφορετικό. Λοιπόν, εδώ έχουμε μια κατάθεση ψυχής από έναν τύπο που πνίγηκε στο μπουκάλι και έφυγε νωρίς δυστυχώς, ακολουθώντας το πεπρωμένο μπόλικων χαρισματικών της ροκ. Τι να πιάσεις και τι να αφήσεις. Για το Messiah will come back again, σας αφήνω να το περιγράψετε – αν βρείτε τα λόγια – όταν το ακούσετε καμιά δεκαριά φορές τουλάχιστον. Για τον κάθε έναν έχει να δώσει διαφορετικά πράγματα. Όπως όλος ο δίσκος άλλωστε.

Ότι βιώνεις και μπλέκεται στις νότες δεν αξιολογείται με καμία δύναμη , γιατί τις στιγμές δεν τις βάζεις σε λίστες από το 1 μέχρι το 10, ας πούμε. Η telecaster φτάνει στα όρια των δυνατοτήτων της στα χέρια του κιθαρίστα. Ροκάρει με συναίσθημα, κι όχι στυλιζαρισμένα. Οι εισαγωγές του είναι προετοιμασία για mind blowing καταστάσεις και όχι τίποτα τυπικούρες του ηχολήπτη. Παραβιάζει τους φωτεινούς σηματοδότες των δισκογραφικών κανόνων, σε κάθε ευκαιρία και δεν μπαίνει σε κανένα καλούπι. Ακόμη και στην περίπτωση του δικού του καλουπιού, πιστεύω ότι ανήκει στην κατηγορία εκείνων που μετά τα έσπασαν και τα πέταξαν. Κι έτσι δεν πρόκειται να γνωρίσει η μουσική άλλον Roy Buchana. Πάπαλα.

Θα μπορούσα να σας γράφω σελίδες επί σελίδων και εσείς να κάνετε ένα κεφάλι – μπαλόνι, οπότε εγώ στο τέλος θα ήμουν ο «ψαγμένος» του στυλ « πω, πω τι έγραψε ο άνθρωπος», κι εσείς με μια γεύση «ρε δεν πάει να λες και να γράφεις. Εμένα άμα δεν μου γουστάρει θα τον στείλω τον Buchanan στα cd για ανακύκλωση», οπότε ούτε εσείς – ούτε εγώ κάναμε τίποτα παραπάνω από μια τρύπα στο νερό. Κρίμα κι άδικο. Σας αφήνω να πάρετε χαμπάρι τι παίζει εδώ ο τρελός(πιο γρήγορος κι απ` τις χορδές τις κιθάρας του, λέμε!), και τα λέμε στο επόμενο βινύλιο που θα ξεθάψω. Πάντως τούτο δω, όταν βγήκε από το ράφι του έβγαζε μια μυρωδιά… μμμ… που είναι ρε γυναίκα η κιθάρα;

Ο Buchanan την έκανε με ελαφρά το`88 και ησύχασε. Τζαμάρει με τon Stevie Ray και τα αγγελάκια για θεατές και γουστάρει. Για τα τυπικά και μόνο, η Polydor κυκλοφόρησε αυτό το δίσκο το `72. Ήταν ο πρώτος του προσωπικός. Άμα έχετε λεφτά και σας τρώνε την τσέπη, ψάξτε να βρείτε και εκείνα τα δύο βινύλια που έκανε με τους Snakestretchers στην BIOYA ένα χρόνο πριν. Αν σας έκατσε κάπως άτσαλα η φάση με το ΔΝΤ, αγοράζετε το διπλό cd της Polydor Sweet Dreams: The Anthology, οπότε καθαρίσατε.

ΦΑΤΕ ΜΑΤΙΑ ΨΑΡΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=On5372UztI0
http://www.youtube.com/watch?v=yOptDDU3rOo
http://www.youtube.com/watch?v=H0pUl5f8wwA
http://www.youtube.com/watch?v=9z4hEjbA5Dc

——————————————————————————————————————————————-

 

 

 

The Things We Did Last Summer – The Four Lads(1952)

3/10/2018

Συμβαίνει, αν και όχι συχνά, μια διασκευή ενός κομματιού να ακούγεται καλύτερα και από την αυθεντική, πρώτη εκτέλεση και, να γίνεται διαχρονική. Ότι ακριβώς έχουμε και στην περίπτωση του The Things We Did Last Summer. Ένα τραγούδι του 1946, σε στίχους Sammy Cahn και μουσική Jule Styne, που μπήκε στην πρώτη δεκάδα των δημοφιλέστερων κομματιών της χρονιάς από την βελούδινη φωνή της Jo Stafford. Από τότε άλλαξαν πολλά στην μεταπολεμική Αμερική, που έμαθε να κινείται σε διαφορετικούς ρυθμούς, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, αλλά και καλλιτεχνικά.

Νέοι ήχοι ενσωματώθηκαν στο μουσικό πάζλ της εποχής, επηρεάζοντας τις μετέπειτα δημιουργίες. Το The Things We Did Last Summer είχε γνωρίσει μέχρι το ’52 πολλές και επιτυχημένες διασκευές. Ξεχωρίζουν αυτές των Frank Sinatra, Vaughn Monroe και, Dean Martin, όλες τους με το τζαζ άγγιγμα εκείνο, του χαμηλού ρυθμού και των απαλών φωνητικών. Εκείνη τη χρονιά όμως, το κομμάτι έμελε να γνωρίσει την διασκευή εκείνη που θα το περνούσε στην μουσική αιωνιότητα.

Το ανδρικό συγκρότημα φωνητικών των Four Lads(Frank Busseri, Don Farrar, Aaron Bruce, Alan Sokoloff), με πολύ μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του(«Moments to Remember,» «Standin’ on the Corner,» «No, Not Much,» «Who Needs You?» και φυσικά το περίφημο «Istanbul.»), απογειώνει την σύνθεση των Cahn & Styne, μέσα σε μια άκρως νοσταλγική αφήγηση αναμνήσεων. Μια σαγηνευτική βόλτα στην ακροθαλασσιά κάτω από τον έναστρο ουρανό, ο επίλογος ενός καλοκαιριού που ετοιμάζεται για το ταξίδι στη λησμονιά.

https://www.youtube.com/watch?v=mpBR5SNXiyw

——————————————————————————————————————————————

 

 

 

Sergio Mendes & Brazil 66 – Scarborough fair

1/10/2018

Τέσσερα χρόνια μετά τους Simon & Garfunkel, ο Sergio Mendes και το σχήμα του οι Brazil 66, ηχογραφούν μια τζαζ εκδοχή του Scarborough fair στην A&M Records, με το Canto Trieste στη δεύτερη πλευρά του single. Μια ρυθμική και ισορροπημένη εκδοχή, γεμάτη μελωδικά ηχοχρώματα και με την προσωπική σφραγίδα του Βραζιλιάνου μουσικού που πειραματίζεται εδώ με το φανκ, η οποία δίνει άλλες διαστάσεις στην φολκ μπαλάντα του διάσημου ντουέτου. Το κομμάτι επιλέχτηκε σε αυτή του την εκτέλεση από τον σκηνοθέτη Ralph Bakshi και τους παραγωγούς Samuel Z. Arkoff και Steve Krantz, για την μουσική επένδυση της καλτ ταινίας κινουμένων σχεδίων “Heavy traffic”(1973). Ταιριάζει απόλυτα με το ύφος του φιλμ, καθώς εφάπτεται με τα πλάνα στους δρόμους της μεγαλούπολης, προσδίδοντας της ρυθμό και ένταση.

https://www.youtube.com/watch?v=3HjWxjF13Gs


 

 

 

AZTECA(1972)

25/9/2018

Αυτά συμβαίνουν όταν δίνεις το πράσινο φως στους Λατινοαμερικάνους να ηχογραφήσουν την δική τους ροκ – εμπειρία. Ξέρετε τι γίνετε εκεί κάτω, στη χερσόνησο του Γιουκατάν, έ; Τρώνε και πίνουνε περίεργα πράγματα, βλέπουμε κάτι οράματα τίγκα στα πολύχρωμα ψηφιδωτά των προγόνων τους, σκεπάζονται μετά με εκείνες τις χειροποίητες μπέρτες σαν τον Κλίντ Ήστγουντ στο «μονομαχία στο Έλ Πάσο», κι όσοι νομίζουν ότι οι κάτοικοι όλων εκείνων των χωρών είναι τίποτα χαλαροί που ξαπλώνουν για σιέστα το μεσημέρι, μ` ένα ψάθινο καπέλο στο κεφάλι για να κάνει σκιά, χάνετε πάσα ιδέα και μαζί τα αυγά και τα πασχάλια, αφού οι μάγκες ροκάρουν τις λάτιν καταβολές τους και είναι τόσο πειστικοί, που νομίζεις ότι η ροκ ξεπήδησε από τα χωράφια τους πρώτα!

Αυτό συμβαίνει και με τους Azteca. Κι εδώ προσέξτε τώρα, γιατί δε μιλάμε για τίποτα τυχαίους – μέτριους μουσικούς, που μέσα σ` όλο των χαμό των `60ς βρήκαν κι αυτοί ένα συμβόλαιο και έγραψαν πέντε κομμάτια για ψαγμένους ειδήμονες και κολέκτορες(του κώλου λέκτορες που λέει κι ο Νίκος!). Α παπα! Εδώ είναι μαρμελάδα από Αζτέκους, με φέτες κάκτου και μεσκαλίνης, σε ψιλόλιγνο βαζάκι με στενό στόμιο, για να μη βάζει κανείς εύκολα το δαχτυλάκι του μέσα και να κλέβει το περιεχόμενο! Το νου σας! Η φίρμα στο βαζάκι λέει «Hand Made”, όπερ μεταφραζόμενο Ελληνιστί «χειροποίητο»!

Μικρή η παραγωγή, σα κείνες της Άνω Καστανιάς στη Φλώρινα, όπου πέντε – έξη γυναίκες του χωριού φτιάχνουν το γλυκό, κάνα δύο το βάζουν στα βάζα και καμιά δεκαριά το αγοράζουν από το μπακάλικο και το τρώνε, γιατί είναι ανύπαντροι και δεν ξέρουν να φτιάχνουν! Συντεχνιακή κατάσταση σας λέω! Ας πάμε στα αρχαία μονοπάτια του «δρόμου προς την ελευθέρωση του εγκεφάλου, δια μέσου της μουσικής», που βάδισαν οι Azteca. Φτιάχτηκαν με αγνά υλικά το 1972, από τον Coke Escovedo(άλλη εταιρεία …cola αυτή!) και το αδελφάκι του Pete. Κράτησαν τα επώνυμα της οικογένειας, αλλά προφανώς για ένα αρχέγονου τύπου κόμπλεξ, τροποποίησαν τα μικρά τους για να μοιάζουν Αμερικανοθρεμένοι.

Ο μικρός Escovedo(το Escovedάκι δηλαδή), είχε κάνει μεταπτυχιακά με τον μάστρο – Carlos(aka Santana), οπότε αντιλαμβάνεστε ότι μάσαγε τον ταραμά και έφτυνε το κουκούτσι στα 15 μέτρα και βάλε! Για να πλαισιώσουν την μπάντα τους, κι επειδή είχαν και πολλά αδελφοξάδερφα, μάζεψαν καμιά 20αριά ανήσυχους απόγονους των Μάγια, Αζτέκους, Ίνκας κλπ, κι έφτιαξαν τους Azteca. Στην τουρνέ που ακολούθησε την κυκλοφορία του ασύλληπτου ομώνυμου τους δίσκου, φώναξαν και τον Stevie Wonder να πει κανένα τραγουδάκι, έτσι μπας και τον μάθουν στα χωριά τους! Καλά παιδιά σας λέω!

Οι βασικοί ήταν οι Lenny White,, Paul Jackson, Wendy Haas, Tom Harrell, Neal Schon(κιθαρίστας των Santana), Errol Knowles, Victor Pantoja. Οι υπόλοιποι έμπαιναν από τον πάγκο, ανάλογα με την εξέλιξη του ματς! Η Columbia ανέλαβε να κυκλοφορήσει τον δίσκο και δεν μετάνιωσε ποτέ! Όχι ότι στην χρονιά του έκανε τρελές πωλήσεις. Αλλά γιατί μετά από μερικά χρόνια έβγαλε τα άντερα της από την επανακυκλοφορία του! Για το στυλ μουσικής που περιέχει, αφήστε καλύτερα…

Οι άνθρωποι είναι αυτό που λέμε …δουλειά τους! Τέτοιας ποιότητας latin – rock μόνον στους πρώιμους Santana του`68 θα βρείτε. Ακούστε το La Piedra Del Sol 10 φορές απανωτά και μετά πηγαίνετε στο εξώφυλλο του δίσκου και ψάξτε για ερμηνεία των μορφών που εικονίζονται! Ω ναι! Los paliopedos de Atithasos!

http://www.youtube.com/watch?v=TQF6KL7okcs
http://www.youtube.com/watch?v=HHGOwFlCx3k
http://www.youtube.com/watch…

——————————————————————————————————————————————

41948643_2113035558715528_2478298161035083776_n

JEFFERSON AIRPLANE – Surrealistic Pillow(1967)

18/9/2018

1967. Η χρονιά της ψυχεδελικής έκρηξης, των παιδιών των λουλουδιών, του flower power, των acid trips και των δύο συνθημάτων που έβρισκες επάνω σε κάθε ρούχο νέου. Αγάπη και Ειρήνη. Ορμητήριο όλων ο κόλπος του Σαν Φρανσίσκο, που από απλή πόλη γίνεται το επίκεντρο των χίπις. Filmore West και Haight Asbury. Το ένα είναι το θρυλικό συναυλιακό στέκι του Billy Graham και το άλλο η απόλυτη psychedelic συνοικία. Ο χαμός ο μεγάλος όλης αυτής της ιστορίας, είναι λίγο έως πολύ γνωστός. Κανένας δεν γλύτωσε από αυτές τις παρενέργειες. Τέχνη, πολιτισμός, λογοτεχνία, επιστήμη. Τι, επιστήμη; Μέχρι και ο καθηγητής Timothy Leary πήρε LSD, κι από τότε ακόμη τον ψάχνουν εκεί κάτω!

Ο Ken Kessey πάλι, έγινε διάσημος για τις ψυχεδελοβόλτες που έκοβε με το βανάκι του, τύπουVolkswagen, μπογιατισμένο με λουλούδια. Μέσα σε εκείνο το βανάκι μπήκαν οι μισές διασημότητες της χώρας, κι όσοι κατάφεραν να βγουν είχαν έναν άλλο …αέρα! Ήταν το καλοκαίρι της αγάπης και όλος ο κόσμος έζησε για μερικούς μήνες(εκτός από κάποιους που έμειναν εκεί και ο χρόνος έκτοτε δεν είχε κανένα νόημα. Μέρες, μήνες, χρόνια, τι κι αν γυρίζουν; Για μερικούς συνανθρώπους μας το`67 είναι στο ημερολόγιο τους και η σελίδα δεν έχει αλλάξει!), μέσα στη ζάλη μιας μοναδικής κουλτούρας, με απλά συνθήματα και μπόλικη αμφισβήτηση προς κάθε κατεύθυνση. Η επιστροφή στη φύση αυτή, είχε και τις βουτιές από βατήρα στις χασισοπισίνες, φυσικά! Τα ναρκωτικά απογειώθηκαν και η δημοτικότητα τους αν μπορούσε να σφυγμομετρηθεί, θα έβγαζε κυβέρνηση χαλαρά! Αυτά για έναν μικρό πρόλογο, ώστε να καταλάβετε τι «καπνό φουμάριζαν» τότε τα νιάτα(κι όχι μόνον), αλλά και επιπλέον για να φανταστείτε με τι κρότο έσκασε η πολύχρωμη ηχητική τρακατρούκα αυτή που αποκαλέστηκε “Surrealistic Pillow”. Έφαγε η μύγα σίδερο και τον κουνούπι ατσάλι! Κι όχι μόνο αυτό.

Η ψυχεδέλεια έγινε εμπορική και αναγνωρίσιμη απ` όλους, την ίδια στιγμή που ακόμη και οι πιο συντηρητικές εταιρείες δίσκων της εποχής, έτρεχαν και δεν έφταναν για να προλάβουν να υπογράψουν τους διαθέσιμους μακρυμάλληδες, και να προσθέσουν όσα περισσότερα δολάρια μπορούσαν στους λογαριασμούς τους! Ένας παροξυσμός ηχογραφήσεων και κυκλοφορίας δίσκων, που όμοιο τους δεν γνώρισε(ούτε αναμένεται να συμβεί στις επόμενες δεκαετίες), η μουσική σκηνή παγκοσμίως! Μερικοί φίλοι μου λένε, «αχ, να μπορούσα να ζούσα τότε! Να δεις τι δίσκους θα αγόραζα!». Ευσεβείς πόθοι αγαπητοί μου! Τι να πρωτοαγόραζες δηλαδή; Κάθε μέρα γράφονταν 30-40 μεγάλοι δίσκοι και καμιά 500αριά μικροί! Οργασμός δημιουργίας και έμπνευσης! Έβαζες στο στούντιο 3-4 χίπηδες με άποψη και μαστούρα, τους άφηνες να τζαμάρουν και μετά τα περιτύλιγες όλα αυτά σε ένα εξώφυλλο «ψάξε να βρεις τι θέλει να πει εδώ ο ποιητής». Η επιτυχία απείχε μόλις λίγους ραδιοφωνικούς σταθμούς και μερικά free κονσέρτα μακριά! Υπήρχαν ήχοι για τον καθέναν, προτάσεις για κάθε μέλος των κοινοβίων των γύρω περιοχών, αλλά και για όσους περίεργους ήθελαν να πάρουν μια γεύση για του «τι συμβαίνει τέλος πάντων εκεί κάτω».

Λίγες φορές όμως, βρέθηκαν ήχοι που κατάφεραν να γίνουν σήματα – κατατεθέντα όλης αυτής της ιστορίας, να αποφέρουν τεράστια έσοδα και φήμη στους δημιουργούς τους, αλλά και να εκφράσουν όλους τους εμπλεκόμενους σε εκείνους τους πολύχρωμους μήνες. Το “Surrealistic Pillow” των Jefferson Airplane, ήταν μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση. Τα είχε όλα, στην πλέον ελκυστική δοσολογία και φυσικά έγινε απαραίτητος για κάθε δισκοθήκη, την εποχή που δεν υπήρχε ασύστολο download και καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων, οπότε όποιος ήθελε να ακούσει κάτι – το αγόραζε. Απλά πράγματα. Ψάχνω να βρω ένα λόγο για να μην αγοράσει κανείς αυτό το άλμπουμ και φίλοι ειλικρινά μου δεν βρίσκω. Δεν έχει να κάνει με προτίμηση προσωπική, αλλά με ένα παράδειγμα «αγοράζω κάτι απ` το οποίο μαθαίνω και κατανοώ μια εποχή». Ότι πιο αρμόδιο για να σας εισαγάγει στην κουλτούρα και την μουσική σκηνή του Φρίσκο! Ένα κι ένα όλα τα κομμάτια, που μπορούν άνετα να μπουν σε οποιοδήποτε ντοκιμαντέρ γυριστεί ποτέ για εκείνα τα χρόνια, κι έχουν ήδη γεμίσει αμέτρητες σκηνές κινηματογραφικών ταινιών.

Καθοδηγούμενοι από την μορφή της ροκ – ιέρειας των `60ς Grace Slick, οι Jefferson(για τους φίλους), καθιερώθηκαν σε χρόνο μηδέν και τα οφείλουν όλα σε ένα τραγούδι. Στο Somebody to Love(Someone to Love για τους γνώστες της ιστορίας της μπάντας, απ` όταν το είχαν γράψει σαν Great Society), που είναι εδώ, δεύτερο στην πρώτη πλευρά του δίσκου. Είναι από μόνο του ο ήχος του «καλοκαιριού της αγάπης»! Δεν υπάρχει κάτι πιο χαρακτηριστικό! Τι χρειάζομαι; Κάποιον να με αγαπήσει! Ότι ζητούσαν οι νέοι, το συγκρότημα το έκανε τραγούδι και τους το χάρισε! Η φιλοσοφία μιας ολόκληρης γενιάς, σε ένα μόλις κομμάτι! Κι αν θέλεις να μάθεις περισσότερα, να εμβαθύνεις που λέμε, πάλι από αυτό το κομμάτι ξεκινάς. Είναι η βάση, μαζί με το Born to be wild των Steppenwolf του John Kay. Μπορεί να μην μπήκε στο soundtrack του “Easy Rider”, αλλά κι έτσι την έκανε την δουλειά του. Πήγε στο Woodstock και έμεινε εκεί για πάντα, πάνω από την φάρμα που φιλοξένησε το κορυφαίο ροκ – κονσέρτο όλων των εποχών, σαν πολύτιμο και μοναδικό ενθύμιο.

Στο άλμπουμ αυτό των Jefferson έχει κι άλλα ψυχεδελικά διαμάντια, όπως το κρυφτούλι που παίζει η Αλίκη στην χώρα των acid θαυμάτων. Δεν είναι άλλο από τον …λευκό λαγό, ή White Rabbit. Η απόλυτη ψυχεδελομπαλάντα! Φεύγεις, χάνεσαι, κάτι βρίσκεις αλλά δεν ξέρεις τι είναι και το αφήνεις πάλι κάτω, κάποια μυγάκια σε ζαλίζουν πάνω απ` το κεφάλι αλλά δεν τα πειράζεις, μερικά δέντρα είναι εκεί πιο πέρα αλλά όσο τα πλησιάζεις τόσο ξεμακραίνουν και όλα αυτά δεν σταματούν ακόμη και όταν τελειώνει το κομμάτι, οπότε λες «…βρε τι ήταν πάλι τούτο που με βρήκε;»! Το Plastic fantastic lover χαστουκίζει κατάμουτρα την κατάντια μιας δήθεν πουριτανικής κοινωνίας, που παράγει καταναλωτισμό και προάγει πρότυπα εγκεφαλικής εξαθλίωσης!

Τα My best friend & Coming back to me είναι αφιερωμένα στην εποχή τους, με όλα τα ιδανικά που επιχείρησαν να ζωντανέψουν. Έχει κι άλλα υπέροχα ροκ – ψήγματα, κι ο καθένας από εμάς επιλέγει αυτά που τον εκφράζουν περισσότερο. Αν αγοράσετε το cd του 2003, κερδίζετε επτά ακόμη τραγούδια, από τα οποία τα 4 είναι ανέκδοτα, ενώ τα υπόλοιπα 3 εναλλακτικές ηχογραφήσεις αντίστοιχων που μπήκαν στον δίσκο. Το συγκρότημα απάρτιζαν για τις ανάγκες του “Surrealistic Pillow” οι παρακάτω.

Marty Balin – φωνητικά – κιθάρες
Grace Slick – φωνητικά
Paul Kantner – κιθάρες – φωνητικά
Jorma Kaukonen – κιθάρες – φωνητικά
Jack Casady – μπάσο
Spencer Dryden – ντραμς – κρουστά

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε τον Οκτώβριο του 1966, στα στούντιο της RCA στην Καλιφόρνια και κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά. Πήγε μέχρι την τρίτη θέση των charts του Billboard και σαν singles έκοψε τα Somebody to Love(Νο 3 στους καταλόγους επιτυχιών), White Rabbit(Νο 5). Ακολουθεί το περιεχόμενο του άλμπουμ και τα έξτρα τραγούδια της επανέκδοσης του σε cd.

ΠΡΩΤΗ ΠΛΕΥΡΑ

«She Has Funny Cars”
«Somebody to Love»
«My Best Friend»
«Today»
«Comin’ Back to Me»

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ

«3/5 of a Mile in 10 Seconds»
«D.C.B.A. -25»
«How Do You Fee”
«Embryonic Journey»
«White Rabbit»
«Plastic Fantastic Lover»

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ – ΕΞΤΡΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ(2003)

«In The Morning»
«J.P.P. McStep B. Blues»
«Go To Her (εναλλακτική εκδοχή)»
«Come Back Baby»
«Somebody to Love (Μονοφωνική ηχογράφηση)
«White Rabbit (Μονοφωνική ηχογράφηση του single)
«D.C.B.A. -25» (Ορχηστρική εκδοχή)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ & ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΠΑΝΤΑΣ ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ SHOW

http://www.youtube.com/watch?v=WANNqr-vcx0
http://www.youtube.com/watch?v=v_gg6JNLtXI
http://www.youtube.com/watch?v=b-0nrDLH7MM

—————————————————————————————————————————————-

41677509_2106973192655098_6970665203386023936_n

THE ALLMAN BROTHERS BAND – At Filmore East(1971)

13/9/2018

Απορίας άξιο πως κατάφεραν να κατεβάσουν από τη σκηνή του Filmore, τον Duan Allman εκείνη τη βραδιά! Όποιος έχει ακούσει τι κάνει επί σκηνής σ` αυτό το άλμπουμ(ή ακόμη καλύτερα αν έχει δει το βίντεο της συναυλίας), δεν χρειάζεται επιπλέον βοήθεια, για να πειστεί ότι αναφερόμαστε σε έναν από τους πλέον χαρισματικούς κιθαρίστες, που γνώρισε ποτέ η ροκ! Ο ιθύνων νους των South ροκάδων Allman Brothers, βρίσκεται σε μια από τις στιγμές κιθαριστικού παροξυσμού του και σολάρει ασταμάτητα, ακόμη και στο ενδιάμεσο του ενός από το άλλο κομμάτι!

Για την ακρίβεια αυτός συνεχίζει και οι υπόλοιποι της μπάντας αλλάζουν τραγούδια! Βραδιά αξέχαστη για όποιον την έζησε από κοντά. Οι υπόλοιποι την εκτιμήσαμε στο διπλό βινύλιο της Capricorn. Για να καταλάβετε περί τίνος άλμπουμ μιλάμε, το περιοδικό “Rolling Stone” έχει κατατάξει αυτή τη συναυλία στο Νευορκέζικο στέκι, στην θέση 49 των 500 κορυφαίων της ροκ! Σίγουρα από τα καλύτερα live άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν, με τον κόσμο από κάτω να παραληρεί κυριολεκτικά. Ανοίγεις την ένταση στο volume και …ο κ. Allman αναλαμβάνει να σε στείλει στα 1971, μέσα από μερικά φοβερά μπλουζ κομμάτια. Άλμπουμ που σε στέλνει γενικά και το που θα καταλήξεις αυτό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός, ανάλογα με το πώς τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά και πόσο διαθέσιμος να αφήσει τον χρόνο πίσω του είναι.

Κι αυτή η δουλειά ανήκει στην κατηγορία “love it or leave it”, αφού μέση οδός για να ακούσει κανείς Allman Brothers και μάλιστα ζωντανά στα ντουζένια τους και σε φουλ φόρμα, δεν υπάρχει. Απλά και απόλυτα. Κοιτάζοντας κάποιος το εξώφυλλο, δεν παίρνει χαμπάρι αμέσως τι γίνεται εδώ μέσα, γιατί μοιάζει κάπως συνηθισμένο, με τους έξη τύπους να ποζάρουν έξω από το περίφημο στέκι αυτό των συναυλιών του Billy Graham, σε ασπρόμαυρη κατάσταση. Άμα το ανοίξει όμως και βάλει τη βελόνα στο πρώτο αυλάκι(αφήστε κατά μέρος τα cd! Αυτά είναι τεχνολογικά υποκατάστατα, αμφισβητούμενης τσίγκινης ποιότητας!), τινάζεται σαν να τον χτύπησε ρεύμα υψηλής τάσης! Ξέρετε τώρα. Τα μαλλιά ψηλά και τα μάτια γουρλωμένα! Ακούστε την δεύτερη πλευρά του πρώτου δίσκου – όπου βασικά ένα κομμάτι θα ακούσετε! – για να διαπιστώσετε τι ήταν ικανός να κάνει με μια κιθάρα στα χέρια ο Duan!

Αν δεν σας φτάνει, πηγαίνετε στον δεύτερο δίσκο και ακούστε την πρώτη του πλευρά – πάλι ένα κομμάτι θα ακούσετε! – για να διαπιστώσετε τι μπορείτε να πάθετε αν συνεχίσετε να τον ακούτε να παίζει κιθάρα! Καλά που υπάρχουν οι άλλες δύο πλευρές, για να δικαιολογηθεί κάπως η παρουσία και του υπόλοιπου συγκροτήματος, αφού ο αθεόφοβος τους έκανε σαν να …μην υπάρχουν! Μεστό, ψιλοκομμένο ροκ, με μυρωδικά από την Αλαμπάμα, κάνα – δύο χέλια από το Μισσισσιππή, καυτερή σάλτσα blues τσίλι(δίνει ιδιαίτερη γεύση στο μίγμα. Να την δοκιμάστε καμιά φορά!), σ` ένα παλιό καουμπόικο τηγάνι, σβησμένο με Wild Turkey!

Αν θέλετε να δοκιμάστε τώρα πιο hot ` n ` spicy εκδοχή, αμέσως μετά βάλτε στο πικάπ να γυρίζει και τίποτα “Marshall Tucker Band”, “Alabama Southbound Train”, ότι σας βρίσκεται τέλος πάντων! Είναι στα πλαίσια του αυτοσχεδιασμού στην κουζίνα, με ότι έχουμε στα ράφια! Οι Allmans ήταν μια μάλλον όχι τυπική south οικογένεια, χωρίς ενδεχομένως τις κλασσικές σημαίες και τις Dixie καταβολές, ήταν όμως μια σούπερ – δεμένη ορχήστρα, που δε χωρούσε σε κανένα δωμάτιο, γι` αυτό και τα studio άλμπουμ τους ακούγονται σα να τους ντουμπλάρει κάποιος! Αυτές τις μπάντες τις βλέπεις ζωντανά στη σκηνή. Δεν είναι για ηχογραφήσεις σε δωμάτια με αυγοθήκες και πανάκριβες κονσόλες, γιατί έτσι δε μπορεί να αποτυπωθεί το συναίσθημα.

Ευτυχώς δηλαδή, που δε βρέθηκε τρόπος ακόμη να το κοπιάρουν οι εταιρείες κι αυτό! Γιατί τότε θα γίνουν κονσέρβες φασόλια, με διαφοροποίηση στη σάλτσα! Πουάχ, που λένε και στα κόμικς! Άμα θέλετε τώρα στοιχεία του τύπου πως, πόσο, ποιοί, που, γιατί, πότε κλπ, περάστε από δω:

http://en.wikipedia.org/wiki/At_Fillmore_East

Μέχρι το επόμενο ροκ – σεμινάριο μας, πάρτε και μερικά αποσπάσματα με τους Allman στη σκηνή.

ΒΙΝΤΕΑΚΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=nt9-00zousA
http://www.youtube.com/watch?v=22MRGWnPPIU
http://www.youtube.com/watch?v=P8oZAeL084Q
http://www.youtube.com/watch?v=1gDhR1R3S0s

——————————————————————————————————————————————-

41389627_2102048766480874_8423979332015226880_n

Rock classics – Coldblood(1969)

9/9/2018

Σαν Φρανσίσκο και τα μυαλά στα κάγκελα κι εδώ! Πολύ Φρίσκο βγαίνει το αφιέρωμα, αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς. Να αφήσω απ` έξω δισκάρες όπως αυτόν εδώ, είναι απαράδεκτο! Όταν πήρα εκείνον τον δύσμοιρο τον αντιγραφέα τον Phillips(τον πρώτο, γιατί μετά πήρα κι άλλους δύο…), ήταν το πρώτο βινύλιο που πέρασα σε cd και από εκεί κατευθείαν στο pc, για να παίζεται στο πικάπ μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις! Φυσικά και πέρασαν μαζί με τα κομμάτια και οι γρατζουνιές και πολύ γουστάρω! Δεν επρόκειτο να αγοράσω όμως το συγκεκριμένο δίσκο κατευθείαν σε αψεγάδιαστο, βιομηχανοποιημένο, λάτινο μουσικό κακέκτυπο, παρά μονάχα αν είχε βγει κατευθείαν σε αυτό το φορμάτ.

Δύσκολο, αλλά θα προσπαθήσω να σας δώσω μια περιγραφή όλων αυτών που διαδραματίζονται, στα περίπου 45 λεπτά που κρατάει αυτό το soul –folk – psych – ανατολίτικο – rock όραμα. Είναι γνωστό σε όλους σας πιστεύω, πως ότι «έπιναν»(για το νερό κουβεντιάζουμε, έτσι;), εκεί κάτω μεταξύ `67 – `69(άντε και κάνα – δύο χρονάκια μετά), ήταν επικίνδυνα διεγερτικό για τα εγκεφαλικά κύτταρα, γι` αυτό και οι περισσότεροι που έθεσαν εαυτούς στην υπηρεσία της ιατρικής, είχαν ένα θέμα μετά όταν πήραν το εξιτήριο στο χέρι. Εμάς όμως μας νοιάζει τι δημιούργησαν και είναι πέρα από κάθε αμφιβολία μοναδικό! Που να κοπιάρεις στις μέρες μας μια τέτοια επανάσταση στη μουσική και τη ζωή γενικότερα; Γίνεται; Να πιάσεις ας πούμε τους facebook – fans και να τους εμφυσήσεις την φιλοσοφία του «πιάσε αγόρι μου τη ζωή απ` τα μαλλιά και άσε τις μαλακίες με μπλιγκιμπλόνκια», είναι αδύνατον. Και το σάλιο σου χαλάς και αυτονών τους τη σπας.

Οπότε ας τους αφήσουμε να επαναστατούν εικονικά και ας κάνουμε οι υπόλοιποι τη δουλειά μας. Everybody happy. Λοιπόν, εδώ έχουμε ένα δίσκο, που άμα δεν έχεις υπομονή και ακούσεις κάποια δευτερόλεπτα από τα 2 πρώτα κομμάτια, πας στον τύπο στο ταμείο και του λες «φχαριστώ φίλε, αλλά δε μου κάνει. Άλλα ψάχνω εγώ»… Σ` αυτή την περίπτωση άμα το παλικάρι είναι αυτό που λέμε αφοσιωμένος εργαζόμενος, με ζήλο και τα λοιπά, θα προσπαθήσει να σε μεταπείσει, όμως είναι καλύτερα και για σένα και για μας και για κείνον, να μην αλλάξεις γνώμη! Πήγαινε σε κανένα άλλο ράφι καλύτερα και άφησε την Lydia Pense και τους 8 σωματοφύλακες της ήσυχους! Αν απ` την άλλη έχεις υπομονή κι ακούσεις και κανένα παραπάνω κομμάτι, μμμ… εκεί τα πράγματα αλλάζουν άρδην και δεν ψάχνεις ούτε για σκόντο στην τιμή! Μόνο μια σακούλα και να φύγεις γρήγορα για το σπίτι! Χα!

Please give me back my brain, που τραγουδάνε και τα παιδιά εδώ! Τα μυαλά στα κάγκελα, ένα πράγμα! Για ορντέρβ έχουμε δύο φολκάκια ψιλό – light, μετά όμως που ζεσταίνεται το λαρύγγι της Lydia, πάμε για άλλα! Από την psych out εκδοχή του Μουσταφά(αυτού που τραγουδάει και η Γλυκερία!), μέχρι acid – blues και εκρηκτικές soul μολότοφ! Απ` όλα έχει ο μπαξές! Από αλλού ξεκινάνε και αλλού καταλήγουνε! Απίστευτα πράγματα σας λέω! Βαράνε κάτι κλασσικά δωδεκάμετρα γκαγκάν – γκαγκάν και μέσα ξεφεύγουν folk – rock αμανέδες! Δεν παίζει να έχετε ακούσει κάτι παρόμοιο, ούτε να ακούσετε ξανά, εκτός κι αν πάθει κάτι η πλάση και γυρίσουμε στο`67… Κάθομαι και προσπαθώ να ξεχωρίσω ένα κομμάτι ρε παιδιά, έτσι σαν το καλύτερο πως λέμε για να σας το προτείνω, αλλά που; Εύκολο είναι; Ή τον ακούς όλο το δίσκο και σ` αρέσει both sides, ή τον βγάζεις από το πικάπ και βάζεις κάτι άλλο. Δεν είναι κακό. Γούστα είναι αυτά.

Α! Βρήκα ένα κομμάτι που μπορεί να το αποκαλέσει κανείς ear – drug! I`m a good woman λέγεται. Καλά, εδώ μιλάμε για ένα τραγούδι – μια γενιά, έτσι; Οι τύποι είχαν για ιμπρεσάριο τον Billy Graham, τον ιδιοκτήτη του φοβερού Filmore West(και του Filmore East), ο οποίος τους πήγε σηκωτούς κατευθείαν από τις πρόβες στο μαγαζί του, στα γραφεία της Atlantic, που τους υπέγραψε με συνοπτικές διαδικασίες! Σιγά μην άφηνε τέτοιο κελεπούρι ο Ahmet Ertegun, με την καλύτερη μύτη στην Αμερικάνικη δισκογραφία! Τα οσφραίνονταν αυτά από την εξώπορτα! Και οι Coldblood μύριζαν από πάνω μέχρι κάτω ψαρίλα και γοργόνες από τον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο! Από τη θάλασσα στο καφάσι και γρήγορα!

Το`69 βγήκε ο δίσκος τούτος και έκτοτε μάθαμε ότι ποτέ δεν πρέπει να λες στη ζωή ότι τα έχεις ακούσει όλα! Νομίζετε ότι υπερβάλω; Χα! Για ψάξτε το βινύλιο αυτό και τα ξαναλέμε… Αν το βρείτε βέβαια, γιατί ακόμη κι οι μεταχειρισμένες κόπιες του δεν πάνε κάτω από 120 ευρώ η μια! Τώρα με το διαδίκτυο δεν ξέρω αν κανένας τρελαμένος το έχει ανεβάσει πουθενά, αλλά έστω κι έτσι αξίζει να το ψάξετε. Αν θέλετε και τους προσωπικούς δίσκους της Lydia γιατί πάθατε κάτι – αλλά δεν ξέρετε ακόμα τι είναι αυτό με τη φωνή της, ή απλά το ξεχνάτε ή μπαίνετε σε καμιά λίστα αναμονής στα δισκάδικα της Αθήνας! Όταν βρεθεί στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ή τον «σκοτώσει» κανένας συλλέκτης, τότε μπορεί να είστε εσείς οι τυχεροί!

——————————————————————————————————————————————–

Billy-stewart-1

Billy Stewart – Summertime

6/9/2018

Τον ανακάλυψε ο θρυλικός κιθαρίστας Bo Diddley το 1956 σε ένα μπαρ στην Ουάσινγκτον το 1956, να παίζει πιάνο. Έχοντας ήδη γνωρίσει τον Marvin Gaye και έχοντας συνυπάρξει επί σκηνής με τον εκκολαπτόμενο soul star Don Covey στο εφήμερο σχήμα των Rainbows, ο Billy Stewart χρειάζονταν απλά μια αξιόπιστη δισκογραφική εταιρεία για να ανεβάσει τις μετοχές του στο soul χρηματιστήριο. Αρχικά νόμιζε ότι η επιλογή της Chess ήταν η καλύτερη. Το blues και country ύφος της όμως τον έστειλαν στην Okeh records, μαζί με τους Marquees, την πρώτη μπάντα του Marvin Gaye. Καταλυτική για την καριέρα του υπήρξε η συνεργασία με τον παραγωγό της A&R Billy Davis. Μαζί ηχογράφησαν τα «Fat Boy», «Reap What You Sow» και «Strange Feeling», όλα στη λίστα με τα 100 καλύτερα soul κομμάτια του Billboard στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Αναμφισβήτητα οι μεγαλύτερες του επιτυχίες ήταν τα «I Do Love You»(Νο 6) και «Sitting in the Park»(Νο 4), του 1965. Ένα χρόνο μετά διασκευάζει μοναδικά του “Summertime”, την διαχρονική σύνθεση του George Gershwin. Ο Stewart αποδομεί το jazz αυτό standard, ένα από τα διαμάντια αυτού του είδους μουσικής, ανασυνθέτοντας το σε ένα soul παραλήρημα. Η διασκευή του είναι μια μοναδική ηχητική εμπειρία.

https://www.youtube.com/watch?v=1VkA8HoB5m8