Granpa G

v330

Old and Wise – Alan Parsons Project(1982)

26/11/2018

Μια από τις πιο ιδιαίτερες Βρετανικές μπάντες, με ξεχωριστό, καθαρά προσωπικό ύφος, που μεταξύ άλλων εξαιρετικών άλμπουμ, μας άφησαν και το “Eye in the sky” του ’82. Ιθύνων νους, ο άλλοτε μηχανικός ήχου των Pink Floyd, ένα από τα παιδιά – θαύματα της Αγγλικής μουσικής σκηνής, ο ταλαντούχος Alan Parson. Στα φωνητικά του άλμπουμ, ο τραγουδιστής των θρυλικών πια Zombies, Colin Blunstone. Ένα από τα κομμάτια που ξεχώρισαν από την άκρως επιτυχημένη αυτή δισκογραφική απόπειρα, ήταν και το single Old and wise. Μια στιγμή μελωδικής αυτοκριτικής, ένα απαλό άγγιγμα με το βλέμμα σε στιγμές. Υπέροχη σύνθεση και αυτή, καλοδουλεμένη, με εξαιρετική ενορχήστρωση.

https://www.youtube.com/watch?v=-4HI1_LTWIk

—————————————————————————————————————————————–

v307

Wild is the wind – David Bowie(1976)

23/11/2018

Γραμμένο από έναν εκ των κορυφαίων συνθετών που ασχολήθηκαν ποτέ με τον κινηματογράφο, τον Ρωσικής καταγωγής Αμερικανό Dimitri Tiomkin με τα 3 βραβεία Όσκαρ και τον Ned Washington(υπεύθυνο για μερικά από τα πλέον αναγνωρίσιμα τραγούδια ταινιών γουέστερν), το Wild is the wind ηχογραφήθηκε αρχικά από τον Johnny Mathis, σε ένα ελαφρά crooner ύφος το 1957, φθάνοντας μέχρι το Νο22 του Billboard. Δύο χρόνια μετά, η χαρισματική Nina Simone θα το αναγάγει σε μπλουζ ελεγεία, με μια συγκλονιστική ερμηνεία. Το τραγούδι όμως περίμενε την φωνή του David Bowie σχεδόν 20 χρόνια μετά(1976 – άλμπουμ “Station to station”), για να αποκτήσει αυτή την οργισμένα μελαγχολική του υπόσταση, καθώς βουλιάζει αργά σε μια κινούμενη άμμο συναισθηματισμού.

https://www.youtube.com/watch?v=YsqlXkkEKxI

—————————————————————————————————————————————–

v303

On the road again – Canned Heat(1968)

22/11/2018

Αναπόσπαστο τμήμα των ζωντανών εμφανίσεων των Canned Heat επί σειρά ετών και, συγχρόνως, διαχρονική blues – rock σύνθεση με μεγάλη επιρροή στην εξέλιξη του ήχου αυτού. Γράφτηκε από τον Tommy Johnson το ’28 και διασκευάστηκε από τον Floyd Jones το 1956. Μπήκε στο ρεπερτόριο των Canned Heat την περίοδο των ψυχεδελικών τους πειραματισμών(στο άλμπουμ “Boogie with Canned Heat”, το 1968). Η μπάντα έτρεφε μια ιδιαίτερη εκτίμηση στο παίξιμο του Tommy Johnson. Πήρε δε το όνομα της από τη σύνθεση του, Canned Heat Blues. Το χαρακτηριστικό φαλτσέτο στην φωνή του Alan “Blind Owl” Wilson, θεωρείται ως ένα από τα σημεία αναφοράς στην μπάντα και τον ήχο της, κάνει το ύφος ακόμη πιο ιδιαίτερο.

https://www.youtube.com/watch?v=QexOuH8GS-Y

—————————————————————————————————————————————–

v255

There’ s no way out of here – David Gilmour(1978)

20/11/2018

Από το ντεμπούτο άλμπουμ του κιθαρίστα των Pink Floyd, το There’ s no way out of here μοιάζει να περίσσεψε από το υλικό του Wish you were here. Λυρισμός και απλότητα, υποδειγματική ενορχήστρωση παρά την ατμόσφαιρα υπερβολής της εποχής του(1978), εξαιρετικά φωνητικά και back vocals, υπέροχα κιθαριστικά σόλο. Για την ηχογράφηση του ο Gilmourεπέλεξε τους Rick Wills και Willie Wilson, καταξιωμένους session μουσικούς και παιδικούς του φίλους(συμμετείχαν το 1964 στους Jokers Wild). Η διαφοροποίηση του άλμπουμ σε σχέση με τις δουλειές των Floyd έχει να κάνει με την ενιαία θεματολογία(concept), η οποία εδώ απουσιάζει, δίνοντας μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στον Gilmour.

https://www.youtube.com/watch?v=1xUD6MWmSAc

—————————————————————————————————————————————

v258

All you love – John Mayall & the Bluesbreakers(1966)

19/11/2018

Θρυλική ηλεκτρική blues σύνθεση του Αμερικανού κιθαρίστα Otis Rush από το 1958, που απογείωσαν οι Βρετανοί Bluesbreakers του John Mayall, με τον Eric Clapton στην κιθάρα. Ήταν τα χρόνια του white boys blues και της Αγγλικής μπλουζ ροκ σκηνής(Jeff Beck, Led Zeppelin, Groundhogs, Savoy Brown, κ.α.). Ο Mayall συμπεριέλαβε το κομμάτι στον δεύτερο μεγάλο δίσκο του(ως John Mayall & the Bluesbreakers), του 1966. Στο εξώφυλλο του δίσκου διακρίνεται η μπάντα καθισμένη με την πλάτη σε ένα τοίχο, ενώ ο Clapton διαβάζει το δημοφιλές κόμικς Beano. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από την Decca. Από τους Bluesbreakers πέρασαν σημαντικότατοι μουσικοί, όπως οι Jack Bruce, Eric Clapton(Cream), Peter Green, Mick Fletwood, John Mc Vie(Fletwood Mac), Mick Taylor(Rolling Stones), Aynsley Dunbar(Frank Zappa) και πολλοί ακόμη.

https://www.youtube.com/watch?v=rUUEtCBhn_Q

—————————————————————————————————————————————–

v236

Where the wild roses grow – Nick Cave & the Bad Seeds with Kylie Minogue(1996)

15/11/2018

1996. Αυστραλιανή σύμπραξη, για τις ανάγκες του 5ου στούντιο άλμπουμ των Bad Seeds και του Nick Cave βεβαίως. Η ήδη επιτυχημένη ποπ τραγουδίστρια Kylie Minogue, συμμετέχει στην ηχογράφηση του Where the wild roses grow, ενός κομματιού που περιέχονταν στο “Murder Ballads” εκείνης της χρονιάς, μιας από τις πλέον εμπορικές στιγμές της μπάντας. Μια σύνθεση του Cave σε παραγωγή Tony Cohen και Victor Van Vugt, που πλαισίωσε δεκάδες κινηματογραφικά soundtrack έκτοτε(και θα εξακολουθήσει να πλασιώνει). Το άκρως αισθησιακό video clip, σκηνοθέτησε ο Rocky Schenck.

https://www.youtube.com/watch?v=lDpnjE1LUvE

—————————————————————————————————————————————–

v228

Bobby Darin – Curtain falls(Live 1963)

14/11/2018

Ηχογραφημένο κατά την διάρκεια των ζωντανών του εμφανίσεων στα καζίνο του Λας Βέγκας εν έτη 1963, είναι μέχρι και σήμερα μια από τις κορυφαίες του στιγμές επί σκηνής. Ένας σπουδαίος performer που είχε την ατυχία να πέσει την ίδια χρονική περίοδο μες τους κορυφαίους crooners(Σινάτρα, Μάρτιν, κ.α.), οπότε μοιραία συγκρίθηκε μαζί τους.

—————————————————————————————————————————————–

v197

Monika – Over the hill(2009)

Όταν εμφανίστηκε τον Μάιο του 2009 με αυτό εδώ το κομμάτι, προκάλεσε αίσθηση για την γλυκιά μελαγχολία της φωνής, αλλά και για την ονειρική αρτιότητα της μελωδίας. Εννιά χρόνια μετά, η Monika εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις πλέον ιδιαίτερες μορφές της Ελληνικής δισκογραφίας.

——————————————————————————————————————————————

v157

PAVLOV’S DOG – Late November(1975)

1/11/2018

Τελευταίο σκαλοπάτι πριν την ανεμοδαρμένη πόρτα του Δεκέμβρη, ντυμένο με το μελωδικό πέπλο του Late November. Μια ακόμη διαχρονική ροκ δημιουργία, σκαρφαλωμένη στα φτερά της μοναδικότητας. Καλό μήνα.
https://www.youtube.com/watch?v=OejwvdsNE0Q

—————————————————————————————————————————————–

Brother Thrush(1966) – Barclay James Harvest

19/10/2018

Από τα συγκροτήματα εκφραστές του Βρετανικού progressive ήχου, οι Barclay James Harvest(John Lees, Les Holroyd, Stuart «Woolly» Wolstenholme, Mel Pritchard), ξεκίνησαν το ’66 στην Harvest(την ίδια περίοδο με τους Deep Purple), με σαφείς ποπ προσανατολισμούς, διαφοροποιημένους όμως ηχητικά από τον mainstream ήχο της εποχής. Τα πρώτα εκείνα single έχουν μια φρέσκια αντίληψη, μελωδικά ανατρεπτική,

προάγγελο της μετέπειτα πορείας τους και, διατηρούν μέχρι τις μέρες μας αναλλοίωτη μια γοητεία.

Από το ’68 όταν και υπέγραψαν στην EMI, άλλαξαν μουσικό προσανατολισμό, προσθέτοντας λυρισμό και ευαισθησία στον progressive χώρο, την εξέλιξη δηλαδή των χρόνων της ψυχεδέλειας. Το Brother thrush συμπεριλήφθηκε στην συλλογή με τις πρώτες τους ηχογραφήσεις και τίτλο “Early morning onwards”, αλλά και στην επανέκδοση του πρώτου τους μεγάλου δίσκου σε cd το 2002. Ένα έξοχο δείγμα της πρώτης περιόδου του γκρουπ, με την μελωδία να καθοδηγεί τον ρυθμό, πλαισιωμένη από θαυμάσια φωνητικά.

 

——————————————————————————————————————————————-

 

 

 

Helplessly Hoping – Crosby, Stills & Nash(1968)

17/10/2018

Απίθανη αρμονία φωνητικών, σε μια μπαλάντα – ορόσημο για την πορεία των Crosby, Stills & Nash. Μια από τις πλέον εμβληματικές Αμερικάνικες μπάντες των ‘60ς, η οποία με την προσθήκη του Καναδού κιθαρίστα Neil Young έκανε πράγματα και θαύματα, κερδίζοντας μια θέση στην ροκ αιωνιότητα, με συνθέσεις που ακόμη και στις μέρες μας θεωρούνται και είναι αξεπέραστες. Το Helplessly Hoping ηχογραφήθηκε στα Wally Heider’s Studio το Δεκέμβριο του 1968, σε παραγωγή Paul Rothchild για λογαριασμό της Atlantic Records. Συμπεριλήφθηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ του γκρουπ εκείνης της χρονιάς. Σαν single είχε στην δεύτερη πλευρά το «Marrakesh Express». Όσα χρόνια και να περάσουν, κομμάτια σαν κι αυτό θα παραμένουν σημείο αναφοράς στις εμπνευσμένες στιγμές της φολκ ροκ σκηνής.

—————————————————————————————————————————————–

 

 

 

ROY BUCHANAN(1972)

11/10/2018

Λευκοί bluesmen σαν τον Βοστωνέζο Roy Buchanan δεν ξεφυτρώνουν κάθε μέρα. Από τους 5-6 όλους κι όλους κιθαρίστες, που κατάφεραν να παίξουν τα blues και να βγάλουν το πάθος, το ρυθμό, το feeling, την ψυχή τους την ίδια. Δεν είναι για να λέμε και να αναλύουμε τεχνικές. Αυτά ας τα κρίνουν όσοι έχουν τα διπλώματα και τέλος πάντων κατηγοριοποιούν ότι κινείται και βγάζουν από την μύγα ξύγκι.

Τον Buchanan τον ζεις και σου παίρνει το μυαλό με τα ριφ και τα σόλα του. Φεύγεις από το σώμα που σε φιλοξενεί και πετάς ψηλά, πάνω από τα σπίτια, στα σύννεφα, σε άλλες πολιτείες και μπαίνεις μέσα στο βίντεο κλιπ σου σαν πρωταγωνιστής. Αν ακούς με το νου. Αν όχι… ψάχνεις για κανένα γδάρσιμο στο δίσκο, έχεις λίγη φαγούρα στον ώμο, κάτι καίγεται στην κουζίνα και μπορεί να είναι το τοστ, ή μπορεί να χάσεις το ματς στην τηλεόραση…

Με λίγα λόγια, ο Roy δεν είναι για μαϊντανός, ούτε για να γεμίζει ράφια με δίσκους, ούτε κατ` επέκταση για να έχεις λες ότι άκουσες και κάτι διαφορετικό. Λοιπόν, εδώ έχουμε μια κατάθεση ψυχής από έναν τύπο που πνίγηκε στο μπουκάλι και έφυγε νωρίς δυστυχώς, ακολουθώντας το πεπρωμένο μπόλικων χαρισματικών της ροκ. Τι να πιάσεις και τι να αφήσεις. Για το Messiah will come back again, σας αφήνω να το περιγράψετε – αν βρείτε τα λόγια – όταν το ακούσετε καμιά δεκαριά φορές τουλάχιστον. Για τον κάθε έναν έχει να δώσει διαφορετικά πράγματα. Όπως όλος ο δίσκος άλλωστε.

Ότι βιώνεις και μπλέκεται στις νότες δεν αξιολογείται με καμία δύναμη , γιατί τις στιγμές δεν τις βάζεις σε λίστες από το 1 μέχρι το 10, ας πούμε. Η telecaster φτάνει στα όρια των δυνατοτήτων της στα χέρια του κιθαρίστα. Ροκάρει με συναίσθημα, κι όχι στυλιζαρισμένα. Οι εισαγωγές του είναι προετοιμασία για mind blowing καταστάσεις και όχι τίποτα τυπικούρες του ηχολήπτη. Παραβιάζει τους φωτεινούς σηματοδότες των δισκογραφικών κανόνων, σε κάθε ευκαιρία και δεν μπαίνει σε κανένα καλούπι. Ακόμη και στην περίπτωση του δικού του καλουπιού, πιστεύω ότι ανήκει στην κατηγορία εκείνων που μετά τα έσπασαν και τα πέταξαν. Κι έτσι δεν πρόκειται να γνωρίσει η μουσική άλλον Roy Buchana. Πάπαλα.

Θα μπορούσα να σας γράφω σελίδες επί σελίδων και εσείς να κάνετε ένα κεφάλι – μπαλόνι, οπότε εγώ στο τέλος θα ήμουν ο «ψαγμένος» του στυλ « πω, πω τι έγραψε ο άνθρωπος», κι εσείς με μια γεύση «ρε δεν πάει να λες και να γράφεις. Εμένα άμα δεν μου γουστάρει θα τον στείλω τον Buchanan στα cd για ανακύκλωση», οπότε ούτε εσείς – ούτε εγώ κάναμε τίποτα παραπάνω από μια τρύπα στο νερό. Κρίμα κι άδικο. Σας αφήνω να πάρετε χαμπάρι τι παίζει εδώ ο τρελός(πιο γρήγορος κι απ` τις χορδές τις κιθάρας του, λέμε!), και τα λέμε στο επόμενο βινύλιο που θα ξεθάψω. Πάντως τούτο δω, όταν βγήκε από το ράφι του έβγαζε μια μυρωδιά… μμμ… που είναι ρε γυναίκα η κιθάρα;

Ο Buchanan την έκανε με ελαφρά το`88 και ησύχασε. Τζαμάρει με τon Stevie Ray και τα αγγελάκια για θεατές και γουστάρει. Για τα τυπικά και μόνο, η Polydor κυκλοφόρησε αυτό το δίσκο το `72. Ήταν ο πρώτος του προσωπικός. Άμα έχετε λεφτά και σας τρώνε την τσέπη, ψάξτε να βρείτε και εκείνα τα δύο βινύλια που έκανε με τους Snakestretchers στην BIOYA ένα χρόνο πριν. Αν σας έκατσε κάπως άτσαλα η φάση με το ΔΝΤ, αγοράζετε το διπλό cd της Polydor Sweet Dreams: The Anthology, οπότε καθαρίσατε.

ΦΑΤΕ ΜΑΤΙΑ ΨΑΡΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=On5372UztI0
http://www.youtube.com/watch?v=yOptDDU3rOo
http://www.youtube.com/watch?v=H0pUl5f8wwA
http://www.youtube.com/watch?v=9z4hEjbA5Dc

——————————————————————————————————————————————-

 

 

 

The Things We Did Last Summer – The Four Lads(1952)

3/10/2018

Συμβαίνει, αν και όχι συχνά, μια διασκευή ενός κομματιού να ακούγεται καλύτερα και από την αυθεντική, πρώτη εκτέλεση και, να γίνεται διαχρονική. Ότι ακριβώς έχουμε και στην περίπτωση του The Things We Did Last Summer. Ένα τραγούδι του 1946, σε στίχους Sammy Cahn και μουσική Jule Styne, που μπήκε στην πρώτη δεκάδα των δημοφιλέστερων κομματιών της χρονιάς από την βελούδινη φωνή της Jo Stafford. Από τότε άλλαξαν πολλά στην μεταπολεμική Αμερική, που έμαθε να κινείται σε διαφορετικούς ρυθμούς, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, αλλά και καλλιτεχνικά.

Νέοι ήχοι ενσωματώθηκαν στο μουσικό πάζλ της εποχής, επηρεάζοντας τις μετέπειτα δημιουργίες. Το The Things We Did Last Summer είχε γνωρίσει μέχρι το ’52 πολλές και επιτυχημένες διασκευές. Ξεχωρίζουν αυτές των Frank Sinatra, Vaughn Monroe και, Dean Martin, όλες τους με το τζαζ άγγιγμα εκείνο, του χαμηλού ρυθμού και των απαλών φωνητικών. Εκείνη τη χρονιά όμως, το κομμάτι έμελε να γνωρίσει την διασκευή εκείνη που θα το περνούσε στην μουσική αιωνιότητα.

Το ανδρικό συγκρότημα φωνητικών των Four Lads(Frank Busseri, Don Farrar, Aaron Bruce, Alan Sokoloff), με πολύ μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του(«Moments to Remember,» «Standin’ on the Corner,» «No, Not Much,» «Who Needs You?» και φυσικά το περίφημο «Istanbul.»), απογειώνει την σύνθεση των Cahn & Styne, μέσα σε μια άκρως νοσταλγική αφήγηση αναμνήσεων. Μια σαγηνευτική βόλτα στην ακροθαλασσιά κάτω από τον έναστρο ουρανό, ο επίλογος ενός καλοκαιριού που ετοιμάζεται για το ταξίδι στη λησμονιά.

https://www.youtube.com/watch?v=mpBR5SNXiyw

——————————————————————————————————————————————

 

 

 

Sergio Mendes & Brazil 66 – Scarborough fair

1/10/2018

Τέσσερα χρόνια μετά τους Simon & Garfunkel, ο Sergio Mendes και το σχήμα του οι Brazil 66, ηχογραφούν μια τζαζ εκδοχή του Scarborough fair στην A&M Records, με το Canto Trieste στη δεύτερη πλευρά του single. Μια ρυθμική και ισορροπημένη εκδοχή, γεμάτη μελωδικά ηχοχρώματα και με την προσωπική σφραγίδα του Βραζιλιάνου μουσικού που πειραματίζεται εδώ με το φανκ, η οποία δίνει άλλες διαστάσεις στην φολκ μπαλάντα του διάσημου ντουέτου. Το κομμάτι επιλέχτηκε σε αυτή του την εκτέλεση από τον σκηνοθέτη Ralph Bakshi και τους παραγωγούς Samuel Z. Arkoff και Steve Krantz, για την μουσική επένδυση της καλτ ταινίας κινουμένων σχεδίων “Heavy traffic”(1973). Ταιριάζει απόλυτα με το ύφος του φιλμ, καθώς εφάπτεται με τα πλάνα στους δρόμους της μεγαλούπολης, προσδίδοντας της ρυθμό και ένταση.

https://www.youtube.com/watch?v=3HjWxjF13Gs


 

 

 

AZTECA(1972)

25/9/2018

Αυτά συμβαίνουν όταν δίνεις το πράσινο φως στους Λατινοαμερικάνους να ηχογραφήσουν την δική τους ροκ – εμπειρία. Ξέρετε τι γίνετε εκεί κάτω, στη χερσόνησο του Γιουκατάν, έ; Τρώνε και πίνουνε περίεργα πράγματα, βλέπουμε κάτι οράματα τίγκα στα πολύχρωμα ψηφιδωτά των προγόνων τους, σκεπάζονται μετά με εκείνες τις χειροποίητες μπέρτες σαν τον Κλίντ Ήστγουντ στο «μονομαχία στο Έλ Πάσο», κι όσοι νομίζουν ότι οι κάτοικοι όλων εκείνων των χωρών είναι τίποτα χαλαροί που ξαπλώνουν για σιέστα το μεσημέρι, μ` ένα ψάθινο καπέλο στο κεφάλι για να κάνει σκιά, χάνετε πάσα ιδέα και μαζί τα αυγά και τα πασχάλια, αφού οι μάγκες ροκάρουν τις λάτιν καταβολές τους και είναι τόσο πειστικοί, που νομίζεις ότι η ροκ ξεπήδησε από τα χωράφια τους πρώτα!

Αυτό συμβαίνει και με τους Azteca. Κι εδώ προσέξτε τώρα, γιατί δε μιλάμε για τίποτα τυχαίους – μέτριους μουσικούς, που μέσα σ` όλο των χαμό των `60ς βρήκαν κι αυτοί ένα συμβόλαιο και έγραψαν πέντε κομμάτια για ψαγμένους ειδήμονες και κολέκτορες(του κώλου λέκτορες που λέει κι ο Νίκος!). Α παπα! Εδώ είναι μαρμελάδα από Αζτέκους, με φέτες κάκτου και μεσκαλίνης, σε ψιλόλιγνο βαζάκι με στενό στόμιο, για να μη βάζει κανείς εύκολα το δαχτυλάκι του μέσα και να κλέβει το περιεχόμενο! Το νου σας! Η φίρμα στο βαζάκι λέει «Hand Made”, όπερ μεταφραζόμενο Ελληνιστί «χειροποίητο»!

Μικρή η παραγωγή, σα κείνες της Άνω Καστανιάς στη Φλώρινα, όπου πέντε – έξη γυναίκες του χωριού φτιάχνουν το γλυκό, κάνα δύο το βάζουν στα βάζα και καμιά δεκαριά το αγοράζουν από το μπακάλικο και το τρώνε, γιατί είναι ανύπαντροι και δεν ξέρουν να φτιάχνουν! Συντεχνιακή κατάσταση σας λέω! Ας πάμε στα αρχαία μονοπάτια του «δρόμου προς την ελευθέρωση του εγκεφάλου, δια μέσου της μουσικής», που βάδισαν οι Azteca. Φτιάχτηκαν με αγνά υλικά το 1972, από τον Coke Escovedo(άλλη εταιρεία …cola αυτή!) και το αδελφάκι του Pete. Κράτησαν τα επώνυμα της οικογένειας, αλλά προφανώς για ένα αρχέγονου τύπου κόμπλεξ, τροποποίησαν τα μικρά τους για να μοιάζουν Αμερικανοθρεμένοι.

Ο μικρός Escovedo(το Escovedάκι δηλαδή), είχε κάνει μεταπτυχιακά με τον μάστρο – Carlos(aka Santana), οπότε αντιλαμβάνεστε ότι μάσαγε τον ταραμά και έφτυνε το κουκούτσι στα 15 μέτρα και βάλε! Για να πλαισιώσουν την μπάντα τους, κι επειδή είχαν και πολλά αδελφοξάδερφα, μάζεψαν καμιά 20αριά ανήσυχους απόγονους των Μάγια, Αζτέκους, Ίνκας κλπ, κι έφτιαξαν τους Azteca. Στην τουρνέ που ακολούθησε την κυκλοφορία του ασύλληπτου ομώνυμου τους δίσκου, φώναξαν και τον Stevie Wonder να πει κανένα τραγουδάκι, έτσι μπας και τον μάθουν στα χωριά τους! Καλά παιδιά σας λέω!

Οι βασικοί ήταν οι Lenny White,, Paul Jackson, Wendy Haas, Tom Harrell, Neal Schon(κιθαρίστας των Santana), Errol Knowles, Victor Pantoja. Οι υπόλοιποι έμπαιναν από τον πάγκο, ανάλογα με την εξέλιξη του ματς! Η Columbia ανέλαβε να κυκλοφορήσει τον δίσκο και δεν μετάνιωσε ποτέ! Όχι ότι στην χρονιά του έκανε τρελές πωλήσεις. Αλλά γιατί μετά από μερικά χρόνια έβγαλε τα άντερα της από την επανακυκλοφορία του! Για το στυλ μουσικής που περιέχει, αφήστε καλύτερα…

Οι άνθρωποι είναι αυτό που λέμε …δουλειά τους! Τέτοιας ποιότητας latin – rock μόνον στους πρώιμους Santana του`68 θα βρείτε. Ακούστε το La Piedra Del Sol 10 φορές απανωτά και μετά πηγαίνετε στο εξώφυλλο του δίσκου και ψάξτε για ερμηνεία των μορφών που εικονίζονται! Ω ναι! Los paliopedos de Atithasos!

http://www.youtube.com/watch?v=TQF6KL7okcs
http://www.youtube.com/watch?v=HHGOwFlCx3k
http://www.youtube.com/watch…

——————————————————————————————————————————————

41948643_2113035558715528_2478298161035083776_n

JEFFERSON AIRPLANE – Surrealistic Pillow(1967)

18/9/2018

1967. Η χρονιά της ψυχεδελικής έκρηξης, των παιδιών των λουλουδιών, του flower power, των acid trips και των δύο συνθημάτων που έβρισκες επάνω σε κάθε ρούχο νέου. Αγάπη και Ειρήνη. Ορμητήριο όλων ο κόλπος του Σαν Φρανσίσκο, που από απλή πόλη γίνεται το επίκεντρο των χίπις. Filmore West και Haight Asbury. Το ένα είναι το θρυλικό συναυλιακό στέκι του Billy Graham και το άλλο η απόλυτη psychedelic συνοικία. Ο χαμός ο μεγάλος όλης αυτής της ιστορίας, είναι λίγο έως πολύ γνωστός. Κανένας δεν γλύτωσε από αυτές τις παρενέργειες. Τέχνη, πολιτισμός, λογοτεχνία, επιστήμη. Τι, επιστήμη; Μέχρι και ο καθηγητής Timothy Leary πήρε LSD, κι από τότε ακόμη τον ψάχνουν εκεί κάτω!

Ο Ken Kessey πάλι, έγινε διάσημος για τις ψυχεδελοβόλτες που έκοβε με το βανάκι του, τύπουVolkswagen, μπογιατισμένο με λουλούδια. Μέσα σε εκείνο το βανάκι μπήκαν οι μισές διασημότητες της χώρας, κι όσοι κατάφεραν να βγουν είχαν έναν άλλο …αέρα! Ήταν το καλοκαίρι της αγάπης και όλος ο κόσμος έζησε για μερικούς μήνες(εκτός από κάποιους που έμειναν εκεί και ο χρόνος έκτοτε δεν είχε κανένα νόημα. Μέρες, μήνες, χρόνια, τι κι αν γυρίζουν; Για μερικούς συνανθρώπους μας το`67 είναι στο ημερολόγιο τους και η σελίδα δεν έχει αλλάξει!), μέσα στη ζάλη μιας μοναδικής κουλτούρας, με απλά συνθήματα και μπόλικη αμφισβήτηση προς κάθε κατεύθυνση. Η επιστροφή στη φύση αυτή, είχε και τις βουτιές από βατήρα στις χασισοπισίνες, φυσικά! Τα ναρκωτικά απογειώθηκαν και η δημοτικότητα τους αν μπορούσε να σφυγμομετρηθεί, θα έβγαζε κυβέρνηση χαλαρά! Αυτά για έναν μικρό πρόλογο, ώστε να καταλάβετε τι «καπνό φουμάριζαν» τότε τα νιάτα(κι όχι μόνον), αλλά και επιπλέον για να φανταστείτε με τι κρότο έσκασε η πολύχρωμη ηχητική τρακατρούκα αυτή που αποκαλέστηκε “Surrealistic Pillow”. Έφαγε η μύγα σίδερο και τον κουνούπι ατσάλι! Κι όχι μόνο αυτό.

Η ψυχεδέλεια έγινε εμπορική και αναγνωρίσιμη απ` όλους, την ίδια στιγμή που ακόμη και οι πιο συντηρητικές εταιρείες δίσκων της εποχής, έτρεχαν και δεν έφταναν για να προλάβουν να υπογράψουν τους διαθέσιμους μακρυμάλληδες, και να προσθέσουν όσα περισσότερα δολάρια μπορούσαν στους λογαριασμούς τους! Ένας παροξυσμός ηχογραφήσεων και κυκλοφορίας δίσκων, που όμοιο τους δεν γνώρισε(ούτε αναμένεται να συμβεί στις επόμενες δεκαετίες), η μουσική σκηνή παγκοσμίως! Μερικοί φίλοι μου λένε, «αχ, να μπορούσα να ζούσα τότε! Να δεις τι δίσκους θα αγόραζα!». Ευσεβείς πόθοι αγαπητοί μου! Τι να πρωτοαγόραζες δηλαδή; Κάθε μέρα γράφονταν 30-40 μεγάλοι δίσκοι και καμιά 500αριά μικροί! Οργασμός δημιουργίας και έμπνευσης! Έβαζες στο στούντιο 3-4 χίπηδες με άποψη και μαστούρα, τους άφηνες να τζαμάρουν και μετά τα περιτύλιγες όλα αυτά σε ένα εξώφυλλο «ψάξε να βρεις τι θέλει να πει εδώ ο ποιητής». Η επιτυχία απείχε μόλις λίγους ραδιοφωνικούς σταθμούς και μερικά free κονσέρτα μακριά! Υπήρχαν ήχοι για τον καθέναν, προτάσεις για κάθε μέλος των κοινοβίων των γύρω περιοχών, αλλά και για όσους περίεργους ήθελαν να πάρουν μια γεύση για του «τι συμβαίνει τέλος πάντων εκεί κάτω».

Λίγες φορές όμως, βρέθηκαν ήχοι που κατάφεραν να γίνουν σήματα – κατατεθέντα όλης αυτής της ιστορίας, να αποφέρουν τεράστια έσοδα και φήμη στους δημιουργούς τους, αλλά και να εκφράσουν όλους τους εμπλεκόμενους σε εκείνους τους πολύχρωμους μήνες. Το “Surrealistic Pillow” των Jefferson Airplane, ήταν μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση. Τα είχε όλα, στην πλέον ελκυστική δοσολογία και φυσικά έγινε απαραίτητος για κάθε δισκοθήκη, την εποχή που δεν υπήρχε ασύστολο download και καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων, οπότε όποιος ήθελε να ακούσει κάτι – το αγόραζε. Απλά πράγματα. Ψάχνω να βρω ένα λόγο για να μην αγοράσει κανείς αυτό το άλμπουμ και φίλοι ειλικρινά μου δεν βρίσκω. Δεν έχει να κάνει με προτίμηση προσωπική, αλλά με ένα παράδειγμα «αγοράζω κάτι απ` το οποίο μαθαίνω και κατανοώ μια εποχή». Ότι πιο αρμόδιο για να σας εισαγάγει στην κουλτούρα και την μουσική σκηνή του Φρίσκο! Ένα κι ένα όλα τα κομμάτια, που μπορούν άνετα να μπουν σε οποιοδήποτε ντοκιμαντέρ γυριστεί ποτέ για εκείνα τα χρόνια, κι έχουν ήδη γεμίσει αμέτρητες σκηνές κινηματογραφικών ταινιών.

Καθοδηγούμενοι από την μορφή της ροκ – ιέρειας των `60ς Grace Slick, οι Jefferson(για τους φίλους), καθιερώθηκαν σε χρόνο μηδέν και τα οφείλουν όλα σε ένα τραγούδι. Στο Somebody to Love(Someone to Love για τους γνώστες της ιστορίας της μπάντας, απ` όταν το είχαν γράψει σαν Great Society), που είναι εδώ, δεύτερο στην πρώτη πλευρά του δίσκου. Είναι από μόνο του ο ήχος του «καλοκαιριού της αγάπης»! Δεν υπάρχει κάτι πιο χαρακτηριστικό! Τι χρειάζομαι; Κάποιον να με αγαπήσει! Ότι ζητούσαν οι νέοι, το συγκρότημα το έκανε τραγούδι και τους το χάρισε! Η φιλοσοφία μιας ολόκληρης γενιάς, σε ένα μόλις κομμάτι! Κι αν θέλεις να μάθεις περισσότερα, να εμβαθύνεις που λέμε, πάλι από αυτό το κομμάτι ξεκινάς. Είναι η βάση, μαζί με το Born to be wild των Steppenwolf του John Kay. Μπορεί να μην μπήκε στο soundtrack του “Easy Rider”, αλλά κι έτσι την έκανε την δουλειά του. Πήγε στο Woodstock και έμεινε εκεί για πάντα, πάνω από την φάρμα που φιλοξένησε το κορυφαίο ροκ – κονσέρτο όλων των εποχών, σαν πολύτιμο και μοναδικό ενθύμιο.

Στο άλμπουμ αυτό των Jefferson έχει κι άλλα ψυχεδελικά διαμάντια, όπως το κρυφτούλι που παίζει η Αλίκη στην χώρα των acid θαυμάτων. Δεν είναι άλλο από τον …λευκό λαγό, ή White Rabbit. Η απόλυτη ψυχεδελομπαλάντα! Φεύγεις, χάνεσαι, κάτι βρίσκεις αλλά δεν ξέρεις τι είναι και το αφήνεις πάλι κάτω, κάποια μυγάκια σε ζαλίζουν πάνω απ` το κεφάλι αλλά δεν τα πειράζεις, μερικά δέντρα είναι εκεί πιο πέρα αλλά όσο τα πλησιάζεις τόσο ξεμακραίνουν και όλα αυτά δεν σταματούν ακόμη και όταν τελειώνει το κομμάτι, οπότε λες «…βρε τι ήταν πάλι τούτο που με βρήκε;»! Το Plastic fantastic lover χαστουκίζει κατάμουτρα την κατάντια μιας δήθεν πουριτανικής κοινωνίας, που παράγει καταναλωτισμό και προάγει πρότυπα εγκεφαλικής εξαθλίωσης!

Τα My best friend & Coming back to me είναι αφιερωμένα στην εποχή τους, με όλα τα ιδανικά που επιχείρησαν να ζωντανέψουν. Έχει κι άλλα υπέροχα ροκ – ψήγματα, κι ο καθένας από εμάς επιλέγει αυτά που τον εκφράζουν περισσότερο. Αν αγοράσετε το cd του 2003, κερδίζετε επτά ακόμη τραγούδια, από τα οποία τα 4 είναι ανέκδοτα, ενώ τα υπόλοιπα 3 εναλλακτικές ηχογραφήσεις αντίστοιχων που μπήκαν στον δίσκο. Το συγκρότημα απάρτιζαν για τις ανάγκες του “Surrealistic Pillow” οι παρακάτω.

Marty Balin – φωνητικά – κιθάρες
Grace Slick – φωνητικά
Paul Kantner – κιθάρες – φωνητικά
Jorma Kaukonen – κιθάρες – φωνητικά
Jack Casady – μπάσο
Spencer Dryden – ντραμς – κρουστά

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε τον Οκτώβριο του 1966, στα στούντιο της RCA στην Καλιφόρνια και κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά. Πήγε μέχρι την τρίτη θέση των charts του Billboard και σαν singles έκοψε τα Somebody to Love(Νο 3 στους καταλόγους επιτυχιών), White Rabbit(Νο 5). Ακολουθεί το περιεχόμενο του άλμπουμ και τα έξτρα τραγούδια της επανέκδοσης του σε cd.

ΠΡΩΤΗ ΠΛΕΥΡΑ

«She Has Funny Cars”
«Somebody to Love»
«My Best Friend»
«Today»
«Comin’ Back to Me»

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ

«3/5 of a Mile in 10 Seconds»
«D.C.B.A. -25»
«How Do You Fee”
«Embryonic Journey»
«White Rabbit»
«Plastic Fantastic Lover»

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ – ΕΞΤΡΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ(2003)

«In The Morning»
«J.P.P. McStep B. Blues»
«Go To Her (εναλλακτική εκδοχή)»
«Come Back Baby»
«Somebody to Love (Μονοφωνική ηχογράφηση)
«White Rabbit (Μονοφωνική ηχογράφηση του single)
«D.C.B.A. -25» (Ορχηστρική εκδοχή)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ & ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΠΑΝΤΑΣ ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ SHOW

http://www.youtube.com/watch?v=WANNqr-vcx0
http://www.youtube.com/watch?v=v_gg6JNLtXI
http://www.youtube.com/watch?v=b-0nrDLH7MM

—————————————————————————————————————————————-

41677509_2106973192655098_6970665203386023936_n

THE ALLMAN BROTHERS BAND – At Filmore East(1971)

13/9/2018

Απορίας άξιο πως κατάφεραν να κατεβάσουν από τη σκηνή του Filmore, τον Duan Allman εκείνη τη βραδιά! Όποιος έχει ακούσει τι κάνει επί σκηνής σ` αυτό το άλμπουμ(ή ακόμη καλύτερα αν έχει δει το βίντεο της συναυλίας), δεν χρειάζεται επιπλέον βοήθεια, για να πειστεί ότι αναφερόμαστε σε έναν από τους πλέον χαρισματικούς κιθαρίστες, που γνώρισε ποτέ η ροκ! Ο ιθύνων νους των South ροκάδων Allman Brothers, βρίσκεται σε μια από τις στιγμές κιθαριστικού παροξυσμού του και σολάρει ασταμάτητα, ακόμη και στο ενδιάμεσο του ενός από το άλλο κομμάτι!

Για την ακρίβεια αυτός συνεχίζει και οι υπόλοιποι της μπάντας αλλάζουν τραγούδια! Βραδιά αξέχαστη για όποιον την έζησε από κοντά. Οι υπόλοιποι την εκτιμήσαμε στο διπλό βινύλιο της Capricorn. Για να καταλάβετε περί τίνος άλμπουμ μιλάμε, το περιοδικό “Rolling Stone” έχει κατατάξει αυτή τη συναυλία στο Νευορκέζικο στέκι, στην θέση 49 των 500 κορυφαίων της ροκ! Σίγουρα από τα καλύτερα live άλμπουμ που ηχογραφήθηκαν, με τον κόσμο από κάτω να παραληρεί κυριολεκτικά. Ανοίγεις την ένταση στο volume και …ο κ. Allman αναλαμβάνει να σε στείλει στα 1971, μέσα από μερικά φοβερά μπλουζ κομμάτια. Άλμπουμ που σε στέλνει γενικά και το που θα καταλήξεις αυτό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός, ανάλογα με το πώς τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά και πόσο διαθέσιμος να αφήσει τον χρόνο πίσω του είναι.

Κι αυτή η δουλειά ανήκει στην κατηγορία “love it or leave it”, αφού μέση οδός για να ακούσει κανείς Allman Brothers και μάλιστα ζωντανά στα ντουζένια τους και σε φουλ φόρμα, δεν υπάρχει. Απλά και απόλυτα. Κοιτάζοντας κάποιος το εξώφυλλο, δεν παίρνει χαμπάρι αμέσως τι γίνεται εδώ μέσα, γιατί μοιάζει κάπως συνηθισμένο, με τους έξη τύπους να ποζάρουν έξω από το περίφημο στέκι αυτό των συναυλιών του Billy Graham, σε ασπρόμαυρη κατάσταση. Άμα το ανοίξει όμως και βάλει τη βελόνα στο πρώτο αυλάκι(αφήστε κατά μέρος τα cd! Αυτά είναι τεχνολογικά υποκατάστατα, αμφισβητούμενης τσίγκινης ποιότητας!), τινάζεται σαν να τον χτύπησε ρεύμα υψηλής τάσης! Ξέρετε τώρα. Τα μαλλιά ψηλά και τα μάτια γουρλωμένα! Ακούστε την δεύτερη πλευρά του πρώτου δίσκου – όπου βασικά ένα κομμάτι θα ακούσετε! – για να διαπιστώσετε τι ήταν ικανός να κάνει με μια κιθάρα στα χέρια ο Duan!

Αν δεν σας φτάνει, πηγαίνετε στον δεύτερο δίσκο και ακούστε την πρώτη του πλευρά – πάλι ένα κομμάτι θα ακούσετε! – για να διαπιστώσετε τι μπορείτε να πάθετε αν συνεχίσετε να τον ακούτε να παίζει κιθάρα! Καλά που υπάρχουν οι άλλες δύο πλευρές, για να δικαιολογηθεί κάπως η παρουσία και του υπόλοιπου συγκροτήματος, αφού ο αθεόφοβος τους έκανε σαν να …μην υπάρχουν! Μεστό, ψιλοκομμένο ροκ, με μυρωδικά από την Αλαμπάμα, κάνα – δύο χέλια από το Μισσισσιππή, καυτερή σάλτσα blues τσίλι(δίνει ιδιαίτερη γεύση στο μίγμα. Να την δοκιμάστε καμιά φορά!), σ` ένα παλιό καουμπόικο τηγάνι, σβησμένο με Wild Turkey!

Αν θέλετε να δοκιμάστε τώρα πιο hot ` n ` spicy εκδοχή, αμέσως μετά βάλτε στο πικάπ να γυρίζει και τίποτα “Marshall Tucker Band”, “Alabama Southbound Train”, ότι σας βρίσκεται τέλος πάντων! Είναι στα πλαίσια του αυτοσχεδιασμού στην κουζίνα, με ότι έχουμε στα ράφια! Οι Allmans ήταν μια μάλλον όχι τυπική south οικογένεια, χωρίς ενδεχομένως τις κλασσικές σημαίες και τις Dixie καταβολές, ήταν όμως μια σούπερ – δεμένη ορχήστρα, που δε χωρούσε σε κανένα δωμάτιο, γι` αυτό και τα studio άλμπουμ τους ακούγονται σα να τους ντουμπλάρει κάποιος! Αυτές τις μπάντες τις βλέπεις ζωντανά στη σκηνή. Δεν είναι για ηχογραφήσεις σε δωμάτια με αυγοθήκες και πανάκριβες κονσόλες, γιατί έτσι δε μπορεί να αποτυπωθεί το συναίσθημα.

Ευτυχώς δηλαδή, που δε βρέθηκε τρόπος ακόμη να το κοπιάρουν οι εταιρείες κι αυτό! Γιατί τότε θα γίνουν κονσέρβες φασόλια, με διαφοροποίηση στη σάλτσα! Πουάχ, που λένε και στα κόμικς! Άμα θέλετε τώρα στοιχεία του τύπου πως, πόσο, ποιοί, που, γιατί, πότε κλπ, περάστε από δω:

http://en.wikipedia.org/wiki/At_Fillmore_East

Μέχρι το επόμενο ροκ – σεμινάριο μας, πάρτε και μερικά αποσπάσματα με τους Allman στη σκηνή.

ΒΙΝΤΕΑΚΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=nt9-00zousA
http://www.youtube.com/watch?v=22MRGWnPPIU
http://www.youtube.com/watch?v=P8oZAeL084Q
http://www.youtube.com/watch?v=1gDhR1R3S0s

——————————————————————————————————————————————-

41389627_2102048766480874_8423979332015226880_n

Rock classics – Coldblood(1969)

9/9/2018

Σαν Φρανσίσκο και τα μυαλά στα κάγκελα κι εδώ! Πολύ Φρίσκο βγαίνει το αφιέρωμα, αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς. Να αφήσω απ` έξω δισκάρες όπως αυτόν εδώ, είναι απαράδεκτο! Όταν πήρα εκείνον τον δύσμοιρο τον αντιγραφέα τον Phillips(τον πρώτο, γιατί μετά πήρα κι άλλους δύο…), ήταν το πρώτο βινύλιο που πέρασα σε cd και από εκεί κατευθείαν στο pc, για να παίζεται στο πικάπ μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις! Φυσικά και πέρασαν μαζί με τα κομμάτια και οι γρατζουνιές και πολύ γουστάρω! Δεν επρόκειτο να αγοράσω όμως το συγκεκριμένο δίσκο κατευθείαν σε αψεγάδιαστο, βιομηχανοποιημένο, λάτινο μουσικό κακέκτυπο, παρά μονάχα αν είχε βγει κατευθείαν σε αυτό το φορμάτ.

Δύσκολο, αλλά θα προσπαθήσω να σας δώσω μια περιγραφή όλων αυτών που διαδραματίζονται, στα περίπου 45 λεπτά που κρατάει αυτό το soul –folk – psych – ανατολίτικο – rock όραμα. Είναι γνωστό σε όλους σας πιστεύω, πως ότι «έπιναν»(για το νερό κουβεντιάζουμε, έτσι;), εκεί κάτω μεταξύ `67 – `69(άντε και κάνα – δύο χρονάκια μετά), ήταν επικίνδυνα διεγερτικό για τα εγκεφαλικά κύτταρα, γι` αυτό και οι περισσότεροι που έθεσαν εαυτούς στην υπηρεσία της ιατρικής, είχαν ένα θέμα μετά όταν πήραν το εξιτήριο στο χέρι. Εμάς όμως μας νοιάζει τι δημιούργησαν και είναι πέρα από κάθε αμφιβολία μοναδικό! Που να κοπιάρεις στις μέρες μας μια τέτοια επανάσταση στη μουσική και τη ζωή γενικότερα; Γίνεται; Να πιάσεις ας πούμε τους facebook – fans και να τους εμφυσήσεις την φιλοσοφία του «πιάσε αγόρι μου τη ζωή απ` τα μαλλιά και άσε τις μαλακίες με μπλιγκιμπλόνκια», είναι αδύνατον. Και το σάλιο σου χαλάς και αυτονών τους τη σπας.

Οπότε ας τους αφήσουμε να επαναστατούν εικονικά και ας κάνουμε οι υπόλοιποι τη δουλειά μας. Everybody happy. Λοιπόν, εδώ έχουμε ένα δίσκο, που άμα δεν έχεις υπομονή και ακούσεις κάποια δευτερόλεπτα από τα 2 πρώτα κομμάτια, πας στον τύπο στο ταμείο και του λες «φχαριστώ φίλε, αλλά δε μου κάνει. Άλλα ψάχνω εγώ»… Σ` αυτή την περίπτωση άμα το παλικάρι είναι αυτό που λέμε αφοσιωμένος εργαζόμενος, με ζήλο και τα λοιπά, θα προσπαθήσει να σε μεταπείσει, όμως είναι καλύτερα και για σένα και για μας και για κείνον, να μην αλλάξεις γνώμη! Πήγαινε σε κανένα άλλο ράφι καλύτερα και άφησε την Lydia Pense και τους 8 σωματοφύλακες της ήσυχους! Αν απ` την άλλη έχεις υπομονή κι ακούσεις και κανένα παραπάνω κομμάτι, μμμ… εκεί τα πράγματα αλλάζουν άρδην και δεν ψάχνεις ούτε για σκόντο στην τιμή! Μόνο μια σακούλα και να φύγεις γρήγορα για το σπίτι! Χα!

Please give me back my brain, που τραγουδάνε και τα παιδιά εδώ! Τα μυαλά στα κάγκελα, ένα πράγμα! Για ορντέρβ έχουμε δύο φολκάκια ψιλό – light, μετά όμως που ζεσταίνεται το λαρύγγι της Lydia, πάμε για άλλα! Από την psych out εκδοχή του Μουσταφά(αυτού που τραγουδάει και η Γλυκερία!), μέχρι acid – blues και εκρηκτικές soul μολότοφ! Απ` όλα έχει ο μπαξές! Από αλλού ξεκινάνε και αλλού καταλήγουνε! Απίστευτα πράγματα σας λέω! Βαράνε κάτι κλασσικά δωδεκάμετρα γκαγκάν – γκαγκάν και μέσα ξεφεύγουν folk – rock αμανέδες! Δεν παίζει να έχετε ακούσει κάτι παρόμοιο, ούτε να ακούσετε ξανά, εκτός κι αν πάθει κάτι η πλάση και γυρίσουμε στο`67… Κάθομαι και προσπαθώ να ξεχωρίσω ένα κομμάτι ρε παιδιά, έτσι σαν το καλύτερο πως λέμε για να σας το προτείνω, αλλά που; Εύκολο είναι; Ή τον ακούς όλο το δίσκο και σ` αρέσει both sides, ή τον βγάζεις από το πικάπ και βάζεις κάτι άλλο. Δεν είναι κακό. Γούστα είναι αυτά.

Α! Βρήκα ένα κομμάτι που μπορεί να το αποκαλέσει κανείς ear – drug! I`m a good woman λέγεται. Καλά, εδώ μιλάμε για ένα τραγούδι – μια γενιά, έτσι; Οι τύποι είχαν για ιμπρεσάριο τον Billy Graham, τον ιδιοκτήτη του φοβερού Filmore West(και του Filmore East), ο οποίος τους πήγε σηκωτούς κατευθείαν από τις πρόβες στο μαγαζί του, στα γραφεία της Atlantic, που τους υπέγραψε με συνοπτικές διαδικασίες! Σιγά μην άφηνε τέτοιο κελεπούρι ο Ahmet Ertegun, με την καλύτερη μύτη στην Αμερικάνικη δισκογραφία! Τα οσφραίνονταν αυτά από την εξώπορτα! Και οι Coldblood μύριζαν από πάνω μέχρι κάτω ψαρίλα και γοργόνες από τον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο! Από τη θάλασσα στο καφάσι και γρήγορα!

Το`69 βγήκε ο δίσκος τούτος και έκτοτε μάθαμε ότι ποτέ δεν πρέπει να λες στη ζωή ότι τα έχεις ακούσει όλα! Νομίζετε ότι υπερβάλω; Χα! Για ψάξτε το βινύλιο αυτό και τα ξαναλέμε… Αν το βρείτε βέβαια, γιατί ακόμη κι οι μεταχειρισμένες κόπιες του δεν πάνε κάτω από 120 ευρώ η μια! Τώρα με το διαδίκτυο δεν ξέρω αν κανένας τρελαμένος το έχει ανεβάσει πουθενά, αλλά έστω κι έτσι αξίζει να το ψάξετε. Αν θέλετε και τους προσωπικούς δίσκους της Lydia γιατί πάθατε κάτι – αλλά δεν ξέρετε ακόμα τι είναι αυτό με τη φωνή της, ή απλά το ξεχνάτε ή μπαίνετε σε καμιά λίστα αναμονής στα δισκάδικα της Αθήνας! Όταν βρεθεί στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ή τον «σκοτώσει» κανένας συλλέκτης, τότε μπορεί να είστε εσείς οι τυχεροί!

——————————————————————————————————————————————–

Billy-stewart-1

Billy Stewart – Summertime

6/9/2018

Τον ανακάλυψε ο θρυλικός κιθαρίστας Bo Diddley το 1956 σε ένα μπαρ στην Ουάσινγκτον το 1956, να παίζει πιάνο. Έχοντας ήδη γνωρίσει τον Marvin Gaye και έχοντας συνυπάρξει επί σκηνής με τον εκκολαπτόμενο soul star Don Covey στο εφήμερο σχήμα των Rainbows, ο Billy Stewart χρειάζονταν απλά μια αξιόπιστη δισκογραφική εταιρεία για να ανεβάσει τις μετοχές του στο soul χρηματιστήριο. Αρχικά νόμιζε ότι η επιλογή της Chess ήταν η καλύτερη. Το blues και country ύφος της όμως τον έστειλαν στην Okeh records, μαζί με τους Marquees, την πρώτη μπάντα του Marvin Gaye. Καταλυτική για την καριέρα του υπήρξε η συνεργασία με τον παραγωγό της A&R Billy Davis. Μαζί ηχογράφησαν τα «Fat Boy», «Reap What You Sow» και «Strange Feeling», όλα στη λίστα με τα 100 καλύτερα soul κομμάτια του Billboard στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Αναμφισβήτητα οι μεγαλύτερες του επιτυχίες ήταν τα «I Do Love You»(Νο 6) και «Sitting in the Park»(Νο 4), του 1965. Ένα χρόνο μετά διασκευάζει μοναδικά του “Summertime”, την διαχρονική σύνθεση του George Gershwin. Ο Stewart αποδομεί το jazz αυτό standard, ένα από τα διαμάντια αυτού του είδους μουσικής, ανασυνθέτοντας το σε ένα soul παραλήρημα. Η διασκευή του είναι μια μοναδική ηχητική εμπειρία.

https://www.youtube.com/watch?v=1VkA8HoB5m8