ΤaRantella Cinematheque

v349

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
The movie

30/11/2018

Μισός αιώνας πέρασε από τότε που ο Τζορτζ Ρομέρο θα γινόταν μάστερ του τρόμου και των ζόμπι ειδικότερα, μόνο που με την πρώτη αυτή ταινία του είδους έφτασε πολύ πιο μακριά από κάθε κατοπινή δουλειά του. Μπόλιασε κοινωνικό δράμα με ζόμπι, μια φράση που μπορεί να φαντάζει αστεία αποκομμένη από το φιλμ, αποκτά όμως αμέσως υπόσταση μέσα σε κείνο το καταραμένο σπίτι που ξέρεις πως όλοι θα πεθάνουν γιατί απλώς δεν συμφωνούν σε τίποτα. Και ο μαύρος θα πεθάνει τελικά, μόνο που αυτόν δεν θα τον φάνε τα ζόμπι αλλά θα τον πυροβολήσει ο βοηθός σερίφη, κάνοντας τη «Νύχτα» ανατριχιαστικά επίκαιρη.
Γι’ αυτό και πρόκειται ουσιαστικά για μια μικρή κινηματογραφική επανάσταση, καθώς έσπασε πολλές κινηματογραφικές και κοινωνικές συμβάσεις με τη φόρα και τον απροσχημάτιστο τσαμπουκά του νέου, αλλά και αυτή την ψευδο-ντοκιμενταρίστικη αισθητική της που θα γινόταν κι αυτή σταθμός στο είδος. Στην εποχή της είχε θεωρηθεί μάλιστα εξόχως βίαιη και αιματοβαμμένη, ενώ αξίζει ίσως να αναφερθεί πως η λέξη «ζόμπι» δεν ακούγεται ούτε μία φορά στην ταινία. «Γκουλς» λέει τους νεκροζώντανούς του ο Ρομέρο, αφήνοντας ωστόσο παρακαταθήκη έναν από τους ίδιους τους πυλώνες του σύγχρονου κινηματογραφικού τρόμου αλλά και του ανεξάρτητου σινεμά εν γένει.
Στα «μικρά» του φιλμ, τα πάνδεινα που πέρασε ο Ρομέρο και η παρέα του για να ολοκληρώσουν τη «Νύχτα των ζωντανών νεκρών» με τον σφιχτό προϋπολογισμό. Για το μόνο που δεν είχαν να νοιάζονται ήταν το χρώμα του αίματος (το φιλμ είναι ασπρόμαυρο), κι έτσι εκεί του έδωσαν να καταλάβει, χρησιμοποιώντας για αίμα τα πάντα, από κόκκινο μελάνι μέχρι και σιρόπι σοκολάτας.
ίΌποιος την δει θα θα ευχαριστηθεί μια κλειστοφοβική και εφιαλτική ταινία τρόμου με ζόμπι, την πρώτη ταινία με ζόμπι δηλαδή, και ταυτοχρόνως θα δεις μια παραβολή για τις ανθρώπινες σχέσεις και μια κοινωνιολογική μελέτη περί τάξεων και φυλών που μιλάει για όσα μας απασχολούν διαχρονικά ως ανθρωπότητα.
Το καλό δεν θριαμβεύει πάντα, ακούμε τον Ρομέρο να ομολογεί σαρδόνια, δίνοντάς μας το τελειωτικό χτύπημα με το φινάλε του αξεπέραστου φιλμ του. Ενός φιλμ που η ηγετική υπεροχή του στον τρόμο και το φανταστικό δεν έχει χάσει τίποτα παρά τον μισό αιώνα που μας χωρίζει από τον καιρό που τα ζόμπι του προκαλούσαν ανατριχίλα και σκέψη.

https://www.facebook.com/creepyclassics/videos/734003956950969/

—————————————————————————————————————————————–

43706426_2147335185285565_1690748725435039744_n

ΤΑΡΠΟΝ ΣΠΡΙΝΓΚΣ ΤΗΣ ΦΛΟΡΙΝΤΑ
Η «Μικρή Κάλυμνος» και το κινηματογραφικό της έργο

14/10/2018

Το φίλμ παραγωγής 1953 «Beneath the 12 Mile Reef » αφηγείται την αντιιπαλότητα των Ελλήνων μεταναστών σφουγγαράδων με τους ρατσιστές ντόπιους και με τον Ρόμπερτ Βάγκνερ ώς Μιχάλη Πετράκη έπρεπε να προβάλεται συχνά σε σινεμάδες και τηλεοράσεις γιατί ειναι πολύ πιό ρεαλιστικό ελληνικό δράμα από τα ηλίθια μελό ντόπιας παραγωγής της ιδιας εποχής και το σεναριό του ειναι γραμμένο από τον φοβερό Έλληνα Αλβέρτο Ισαάκ Μπεζερίδη γεννημένο στην Σαμψούντα και πρόσφυγα στην Καλιφόρνια ,απόφοιτο ηλεk/γο μηχανικό του Μπέρκλευ που έγραφε ταυτοχρονα για την Γουώρνερ μεταξυ ΄’αλλων το αριστουργημα του Ωλντριτζ » KIss me Deadly»
«Τη δεκαετία του ‘20, είχαν φτάσει Καλυμνιώτες μετανάστες στο Τάρπον Σπρινγκς, μια αμερικάνικη πολη στην Φλόριντα.
Ήταν η εποχή που οι WASP (White-anglo-Saxon Protestant) φώναζαν να κλείσουν τα σύνορα της Αμερικής, ώστε οι “ορδές των βαρβάρων από το Νότο” να μη μολύνουν και εκτοπίσουν το καθαρό γαλάζιο αίμα των ξανθών λευκών Αγγλοσαξώνων προτεσταντών.
Για τους WASP οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί και όποιοι άλλοι μετανάστες έρχονταν από τον ευρωπαϊκό Νότο ήταν “wops” και “dagos”, “αράπηδες” και “βρώμικοι”, κατώτερη ράτσα με λίγα λόγια, μαύροι δηλαδή.
Οι Καλυμνιώτες σφουγγαράδες αντιμετωπίστηκαν από την αρχή με εχθρότητα από τους λευκούς προτεστάντες. Οι μόνοι που τους δέχτηκαν και συμμάχησαν μαζί τους ήταν οι μαύροι του Τάρπον Σπρινγκς.
Οι Καλυμνιώτες, απαράμιλλοι μάστορες, έμαθαν στους μαύρους τη δουλειά. Και στο τέλος Έλληνες μετανάστες και μαύροι επικράτησαν στην αγορά των σφουγγαριών.
Ήταν τόσο στενή η φιλία τους, ώστε οι μαύροι έμαθαν να μιλούν πολύ καλά ελληνικά, (με καλυμνιώτικη προφορά φυσικά).
Έτσι ταξιδεύουν οι πολιτισμοί, συναντιούνται, δημιουργούν, συμπονούν, και κάνουν τον κόσμο λίγο, τόσα δα, καλύτερο.»
Γ. Καπλάνι, “Με λένε Ευρώπη”

Σήμερα, στο μουσείο της μετανάστευσης στην Tarpon Springs, βρίσκει κανείς τις φωτογραφίες και τις μαρτυρίες αυτής της καταπληκτικής φιλίας και συμμαχίας μεταξύ Καλυμνιωτών και μαύρων, που σφυρηλατήθηκε στα βάθη του Κόλπου του Μεξικού, μαζεύοντας σφουγγάρια και όνειρα για μια νέα ζωή στην καινούργια τους πατρίδα, στο πείσμα της εχθρότητας των ρατσιστών.
Το Tarpon Springs ειναι σχεδον εξολοκλήρου μια μεγάλη κοινότητα ομογενών. Για όλους αυτούς που έχουν δυο μέτρα και δύο σταθμά και εναντιώνονται με μίσος στις κοινότητες μεταναστών στην Ελλάδα. Και μην πει κανείς για εγκληματικότητα.
Οι έλληνες ήταν οι νούμερο δύο στην εγκληματικότητα τις δεκαετίες του 20 και του 30 στις ΗΠΑ. Παντού υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί. Όσο οι άνθρωποι μαθαίνουν να δέχονται και να κατανοούν άλλες κουλτούρες και πολιτισμούς, μακριά απο φυλετικά, εθνικά, και θρησκευτικά στεγανά και ταμπού, τόσο λιγότερο μισός και ρατσισμός θα υπάρχει στην κοινωνία.
Aναρτούμε και το λίνκ της ταινίας

https://www.youtube.com/watch?v=uO51C-98Jt0