Γιώργης Κοσκινάς

44450414_2156977587654658_650581953573027840_n.jpg

«Η γεύση της αθωότητας»

22/10/2018

Στα κλαριά της σκαρφάλωσαν κάποια από τα πιο μακρινά ταξίδια του νου, κρυμμένα καλά στο φύλλωμα, μακριά απ’ τα μάτια των μεγάλων. Ένας ολόκληρος κόσμος, με τα δικά του, λαμπερά χρώματα και τους ήχους, ορατά μόνο στα μάτια μας, με τους αντίλαλους να τιτιβίζουν μόνο στα αυτιά μας. Παιχνίδια με το χρόνο και τη μεγάλη, πλατιά σκιά να χαμογελά και να αλλάζει σχήματα. Εκεί στήσαμε την πρώτη μας σκηνή, την πρώτη κούνια, ματώσαμε τα γόνατα, γεμίσαμε γρατσουνιές, χαθήκαμε στο πράσινο και το καφέ, ατενίζοντας το γαλάζιο. Μπορεί να μην έδινε καρπούς, από κάποιο καπρίτσιο της φύσης, φιλοξένησε όμως στον κορμό της τα πιο αγνά μας χρόνια και το έκανε με αγάπη. Μας αγκάλιασε σαν να’ μασταν παιδιά της. Τώρα, στα χρόνια πια του γκρίζου, στέκεται εκεί για να μας θυμίζει την γλυκιά γεύση της αθωότητας, διώχνοντας τους φόβους μακριά, όπως έκανε πάντα.

—————————————————————————————————————————————

«Ταχυδρόμος» τεύχος 760

28/9/2018

Μπορεί την διαβόητη εκείνη χρονομηχανή να μην τη φτιάξαμε ακόμη, όμως έστω και εμπειρικά, πρωτόγονα, υποτυπώδη, πρακτικά κλπ κλπ, κάπως παγώσαμε τον χρόνο, με μια απλή μέθοδο. Όχι, δεν βάλαμε το ρολόι στο ψυγείο, γιατί θα το ξεχαρβαλώναμε! Σκαρφιστήκαμε ένα τρόπο όμως να σταματήσει το «γύρω – γύρω όλοι» το καθημερινό, αυτό που παίζουν και τα μεγάλα παιδιά, οπότε με τη φράση «…κι ο Μανώλης στο σκαμνί…», κάποιοι από μας βρέθηκαν με ένα παλιό τεύχος οικογενειακού περιοδικού στο χέρι, με ημερομηνία κυκλοφορίας μερικές δεκαετίες πριν! Απλό και εύκολο, έτσι; Αυτά είναι πράγματα που κάνεις τις Κυριακές συνήθως, όταν σε πιάνει μια νοσταλγία σα ζάλη και φέρνεις με το νου τα χρόνια του «καληνύχτα Μάιρη Έλεν», της φωνής του Διακογιάννη και του Φουντουκίδη, το σκισμένο δελτίο «προ – πο» με τις χαμένες προβλέψεις, τον Τζώνυ Βάισμιλερ που συντόμευε τις αποστάσεις στη ζούγκλα μέσω δέντρων, της Βασιλειάδου τη φάτσα να ξεστομίζει ατάκες, του κρυφτοκυνηγητού, της τυφλόμυγας, των εξερευνήσεων και των υπολοίπων συστατικών του οικογενειακού μεσημεριανού φαγοποτιού. Μόνο οι Κυριακές μπορούν να πιάσουν τον παλμό εκείνο. Τα είχαν όλα σε μόλις 24 ώρες! Είναι απίστευτο πόσα μπορούσαμε να στριμώξουμε μέσα σε μια μέρα!

Ότι θα διαβάσετε πιο κάτω, είναι μια αναδρομή σε μια χρονιά, με αφορμή το ξεφύλλισμα ενός τεύχους του περιοδικού «Ταχυδρόμος», από τον Νοέμβριο του 1968. Που μπορεί να σας έπιασε αυτή η ημερομηνία, ποικίλει ανάλογα με την ηλικία του καθενός. Κάποιοι ίσως να βρίσκονταν στα μαιευτήρια, κάποια άλλοι στο μυαλό των γονιών τους, ορισμένοι στις κούνιες, μερικοί στις αυλές των σπιτιών και πάει λέγοντας. Όπως και να έχει πάντως, είναι ένα «σαν τότε», κι όχι «σαν σήμερα» και έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε τον τρόπο ζωής του «τότε» και να κάνουμε και μερικούς παραλληλισμούς επί τη ευκαιρία με το «σήμερα». Δείτε το σαν μια παρτίδα «κοντσίνα» και ας δούμε ποιος κάνει το «δέκα το καλό», ποιος τα «σπαθιά» και ποιος τα φύλλα…

Ένα από τα πρώτα Ελληνικά εξώφυλλα για την «νέα κυρία του Σκορπιού», ή αν προτιμάτε την Τζάκυ Κέννεντυ – Ωνάση πλέον. Ο υπότιτλος βέβαια του ρεπορτάζ είναι κάπως μυστηριώδης και προετοιμάζει τους αναγνώστες για μια τελείως διαφορετική προσέγγιση της προσωπικότητας, μιας πρώην «πρώτης κυρίας» των ΗΠΑ. «Μια ψυχογραφία»…

Στην εσωτερική ειδησεογραφία, εκείνη η Παρασκευή είχε πολλά να καταπιαστεί. Πλούσια σε ειδήσεις εβδομάδα και το διαπιστώνει κανείς από την τρίτη κιόλας σελίδα. Δίπλα στα στοιχεία έκδοσης του περιοδικού, εικονίζονται οι 6 μονομάχοι(5 γραβατωμένοι και ένας με κράνος ράγκμπυ και πούρο!), που διεκδικήσαν εκείνη τη χρονιά την ηγεσία των ΗΠΑ. Χάμφρευ(Δημοκρατικοί), Ουάλλας(ανεξάρτητος), Μάσκι(Δημοκρατικοί), Άνιου(Ρεπουμπλικάνοι), Λεμαίυ(ανεξάρτητος – ο τύπος με το κράνος)και Νίξον(Ρεπουμπλικάνοι), που κέρδισε τελικά. Στην ανάλυση των ατού του καθενός που ακολουθεί, διαβάζουμε ότι ενδεχόμενη νίκη του Νίξον θα συνοδεύεται από παύση του πολέμου στο Βιετνάμ και άνοιγμα στην Ευρώπη. Μια πρόβλεψη του υπογράφοντα την ανάλυση αυτήν κ. Osten, που δεν έπεσε και πολύ έξω όσον αφορά τον νικητή, αλλά που μάλλον εξέφραζε ευσεβείς πόθους όσων αφορά στα υπόλοιπα…

Γυρίζοντας σελίδα, ερχόμαστε φάτσα με φάτσα με ένα χάρτη, όπου υπογραμμίζονται τα εννέα σημεία στα οποία απειλείται διαρκώς η παγκόσμια ειρήνη. Αν εξαιρέσετε την Ευρώπη, όπου εδώ ο πόλεμος πλέον είναι οικονομικού χαρακτήρα, την Κεντρική Αμερική όπου μάλλον ηρέμησαν τα πράγματα και τελείωσαν οι δικτατορίες, αλλά και το Βιετνάμ που δείχνει σαφώς πιο cool, όπως και η Κίνα που επιβάλει οικονομικούς όρους και επιβάλλεται παγκοσμίως, όλες οι άλλες ζώνες είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα, από το 1968! Ειδικά Μέση Ανατολή και Αφρική, είναι ακόμη στο μάτι του κυκλώνα μετά από σχεδόν 5 δεκαετίες! Οι λόγοι τώρα όλων αυτών, δεν νομίζω να έχουν αλλάξει και πολύ, έως καθόλου…

Συνεχίζοντας συναντάμε άρθρο για τα «σφάλματα της Σοβιετικής κυβέρνησης», με την μορφή απειλής πολέμου, που αν τα μεταφράσετε σε πιο μεταγενέστερες καταστάσεις, θα δείτε την χώρα να έχει αλλάξει γεωγραφικό μήκος και πλάτος, μαζί και όνομα, όπως και σφάλματα… Ο κίνδυνος της παγκόσμιας «κρίσης» στην σελίδα 8, δεν υφίστανται με την μορφή πολέμου φυσικά, όχι τουλάχιστον με συμβατικά ή πυρηνικά όπλα… Εδώ σηκώνει πολύ κουβέντα αλλά, ας γυρίσουμε σελίδα καλύτερα…

…για να δούμε μαζί ένα τα θαύματα της ανθρώπινης τεχνολογίας, να είναι προ των πυλών. Το άρθρο τιτλοφορείται «Η Οδύσσεια της Σελήνης», παραφράζοντας μάλλον τον τίτλο της μεγάλης ταινίας «Η Οδύσσεια του διαστήματος». Μετά την επιτυχία της πτήσης του «Απόλλων 7», οι Αμερικανοί αφήνουν για λίγο την λατινική Αμερική στην ησυχία της(και το Βιετνάμ), κι ετοιμάζονται να πατήσουν το πόδι τους στη Σελήνη. Δεν ήταν κακή ιδέα, αλλά δεν ξέρουμε κατά πόσο το πέτυχαν, αφού μέχρι σήμερα οι αμφισβητήσεις δεν έχουν πάψει να πλανώνται, από επιστήμονες που υποστηρίζουν ότι όλα έγιναν σε μερικά στούντιο…

Γερμανοί αξιωματικοί(της Δυτικής πλευράς του Βερολίνου), «αυτοκτονούν» μυστηριωδώς, με ένα σκοτεινό πέπλο να σκεπάζει τις πράξεις τους(χρόνια μετά θα μάθουμε ότι τους αυτοκτόνησαν!), η κατασκοπία και ο ψυχρός πόλεμος καλά κρατεί, οι κατάσκοποι πληθαίνουν και δεν μένουν άνεργοι(όπως και σήμερα φυσικά), ενώ η Ζακλίν Μπουβιέ, ή Τζάκυ Κέννεντυ, ή Τζάκυ Ωνάση τέλος πάντων, καταλαμβάνει τις τέσσερεις επόμενες σελίδες του «Ταχυδρόμου», με διάφορες αμφιέσεις(αυτήν με το μαύρο στυλ – ράσο ρούχο, ομολογώ δεν την κατάλαβα…), σε διάφορες πόζες ανά τα ταξίδια της, εκ των οποίων και κάποιες στην στάση που έκανε στην Ελλάδα(Ακρόπολη 1963, δίχως μεταλλικούς πυλώνες υποστήριξης, μιας και ακόμη το νέφος δεν είχε αρχίσει να τρώει τις σάρκες του ιερού βράχου…).

Για το διήγημα που ακολουθεί, αυτό του μεγάλου Δημήτρη Ψαθά(«Ο Σιωπηλός, σε σκίτσο συνοδευτικό του Κώστα Μητρόπουλου), ουδέν σχόλιο! Καλύτερα να το διαβάσετε.

Οι εταιρείες καλλυντικών αποδεικνύεται ότι ουδέποτε πρωτοτυπούσαν, ή απλά δεν εξελίχθηκαν σαν τεχνολογία, αφού τις ίδιες υποσχέσεις έδιναν από το `68! Δείτε την σχετική καταχώρηση, που μάλιστα φέρει και με κεφαλαία γράμματα τη λέξη ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ!

Πάμε στα δικά μας, της ψωροκώσταινας τα επιτεύγματα(μη ξεχνάτε ότι ήμασταν εις «γύψον»…), για να δούμε μια είδηση βγαλμένη από τα αρχεία της ιστορίας μας! Η χώρα παράγει 15 εκατομμύρια παπούτσια ετησίως παρακαλώ ! Αυτό κι αν είναι ρεπορτάζ – σοκ για τις μέρες μας, που έχουν κοινό στοιχείο μόνον τον αριθμό, αφού σήμερα καταναλώνουμε 15 εκατομμύρια παπούτσια ημερησίως(δεν μέτρησα τους μετανάστες)! Δείτε και τον χαρακτηριστικό πίνακα εξαγωγών, που πιστοποιεί τον τίτλο του άρθρου, όπως και την ισοτιμία δολαρίου – δραχμής(ακόμη δεν κατάλαβα γιατί αφαιρέθηκε ένα «λ» από το δολάριο…)!

Η γρίπη είναι διαχρονική αξία χιούμορ, κάτι που μπορούμε να θαυμάσουμε στις γελοιογραφίες του Μητρόπουλου, όπως και μόνιμος βραχνάς – προβληματισμός των πολιτών της χώρας. Μόνο που το `68 δεν παίζανε παγκόσμιες υστερίες και εμβολιασμοί… Ο επιστημονικός οδηγός συζυγικού βίου των σελίδων 24 & 25, δε νομίζω να βοήθησε και πολύ στο να κατανοηθεί ο σύζυγος, αφού αν προσέξετε όλα τα ίδια μείνανε – κι όλα το ίδιο αλλάξανε στα δεδομένα. Και φτάνουμε σε ένα εκπληκτικό déjà vu, flash back, χρονοταξίδι, ραντεβού με τις αναμνήσεις, πείτε το όπως θέλετε! Ανάλυση των υπαιθρίων επαγγελμάτων στην Ελλάδα, προοπτικές, προϋποθέσεις για εξέλιξη! Μάλιστα! Καστανάδες, κουλουράδες, λούστροι, λαχειοπώλες, πλανόδιοι πωλητές και ότι φιγούρες βλέπαμε στις Ελληνικές ταινίες, βρίσκονται στις φωτογραφίες του ρεπορτάζ, που θα σας γυρίσει σίγουρα πολύ πίσω… Νομίζω ότι είναι το καλύτερο κομμάτι του τεύχους. Τίποτα δεν έχει μείνει(σχεδόν), απ` όλες αυτές τις εικόνες στους δρόμους μας, κάτι που μαρτυράει ίσως τις «θυσίες» που απαιτεί ο εκμοντερνισμός, η ένταξη στις νέες συνθήκες και ο δρόμος της παγκοσμιοποίησης και του καταναλωτισμού… Δείτε μια Ελλάδα σε άλλους ρυθμούς, με άλλο ήχο και εικόνα…

Απίθανα νοσταλγική καταχώρηση αυτή της μπύρας Άλφα! Καταπληκτικό και all time classic μικρού σχήματος μπουκάλι, με τις υπέροχες καμπύλες! Ξεδιψάς στη θέα του!

Ο Αλαίν Ντελόν γλύτωσε από την υπόθεση φόνου στην οποία μπλέκονταν(το ίδιο κι ο Γκιωνάκης), οι συγκινήσεις μας αρρωσταίνουν(το ίδιο άχρηστες είναι οι επιστημονικές μελέτες τέτοιου τύπου!), τα πάχη μας – τα άγχη μας, την ίδια στιγμή που 150 ξένοι σπουδάζουν στην Αθήνα! Που να περίμενε ο αναγνώστης του «Ταχυδρόμου» και σε ποιο σενάριο της φαντασίας του να το έβλεπε, ότι μια τέτοια είδηση το 2011 δεν θα έμπαινε ούτε σε μια επαρχιακή εφημερίδα!

Ακόμη μια επιστροφή στο παρελθόν, που μας φέρνει ταυτόχρονα με το σήμερα, καταδεικνύοντας τις αξίες της φυλής που μένουν αναλλοίωτες! Η Ελληνίδα σοφερίνα του`68 έτρωγε τα ίδια φάσκελα από τους άνδρες οδηγούς, που ίσως να ήταν λιγάκι πιο προσεκτικοί στις ύβρεις(ελέω τροχονόμου). Δισέλιδο ρεπορτάζ με σκίτσο Μητρόπουλου κι εδώ. Ρίξτε και μια ματιά στις εσωτερικές διακοσμήσεις των σπιτιών της χρονιάς εκείνης. Κάτι θα σας φέρνουν κι αυτές στο νου, δε μπορεί… Επίσης, διαβάστε και την σελίδα με τις επερχόμενες νέες Ελληνικές ταινίες…

Δύο ακόμη καταπληκτικές διαφημιστικές καταχωρήσεις, που δείχνουν το μεγάλο ταλέντο του Έλληνα διαφημιστή από τότε! Αδύνατον να μην γελάσετε! Απορώ με τους τύπους του Skip, πως κρατήθηκαν σοβαροί στη φωτογράφιση!

Αποσπασματικό διήγημα από την περίφημη συλλογή του αξέχαστου Νίκου Τσιφώρου «Τα παλιόπαιδα τα ατίθασα», τοποθέτηση του αθλητικού συντάκτη του περιοδικού περί ανάγκης εξαγνισμού των Ολυμπιακών αγώνων(προβλέψεις προ – πο), δύο σελίδες με κόμικς σε συνέχειες(Τεν Τεν και Φάντομ), για να κλείσουμε με το οπισθόφυλλο αυτού του χορταστικού τεύχους, όπου ακόμη δεν είχαν ανακαλυφθεί(…)οι βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος, η παγκόσμια υστερία δεν είχε εμφανιστεί ακόμη, οπότε η μακέτα «νιάτα – χαρά – και Άρωμα φίλτρο» δεν ξένιζε κανέναν και απείχε αρκετά χρόνια από την τσιγαροαπαγόρευση!

53 αξέχαστες σελίδες γεμάτες αναμνήσεις, σας περιμένουν με ένα μόνο κλικ στο πιο κάτω link…

http://www.mediafire.com/?y19rdj5yty5pbm4

ΣΣΤ* Σε αποκλειστική συνεργασία με το Comics Trades.


Ο ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ (Β’μέρος)

18/7/2018

Mια Κυριακή του Σεπτέμβρη πριν από… κάποια χρόνια, κουβεντιάζοντας με τον καλό φίλο,

Σπύρο, συνοδεία τσίπουρου και μεζέδων, έπεσε στο τραπέζι η ιδέα για το ενδεχόμενο να κάνουμε μια προσπάθεια αρχειοθέτησης ταινιών που γυρίστηκαν(έστω ένα μέρος τους), στο νησί των Φαιάκων.

Είχαμε αρχίσει να καταρτίζουμε την λίστα θυμάμαι,

όταν ξαφνικά μας προέκυψε «Ο Εκτελεστής».

Μια ταινία που ελάχιστοι σύντροφοι Κερκυραίοι σινεφίλ θυμόνταν.

Ψάχνοντας για στοιχεία που λέτε, έπεσα πάνω σε έναν συμπολίτη μου που είχε πάρει μέρος στα γυρίσματα ως κομπάρσος!

Ειλικρινά, στην θέα ορισμένων σκηνών της ταινίας, συνέβη αυτό ακριβώς που μου είχε πει…

Με έναν μαγικό τρόπο γύρισα πίσω στον χρόνο…

Τότε, που εν μέσω στρατιωτικών περιπετειών και «γύψου», η ζωή μας κυλούσε σε ρυθμούς Μεξικού, ειδικά τα καλοκαίρια. Οι τουρίστες μας ανακάλυπταν ως «μια όμορφα ξεχασμένη γωνιά του πλανήτη» και, έσπευδαν να μας εξερευνήσουν.

Επτά χρονών εκείνο το καλοκαίρι που γυρίστηκε το φιλμ,

φέρνω ακόμη στο νου τα σχοινιά που είχαν κλείσει πολλά σημεία της πόλης και, τους αστυνομικούς που βρίσκονταν ανά 3-4 σε κάθε γωνιά. Φυσικά αδυνατούσα να καταλάβω τον λόγο.

Απλά με εμπόδιζε να έχω πρόσβαση στην πλατεία, όπου δίναμε ραντεβού για τον ημερήσιο αγώνα ποδοσφαίρου. Σήμερα, πιστεύω ότι τελικά άξιζε εκείνη η ταλαιπωρία, γιατί έχω στα μάτια μου ξανά μερικές από εκείνες τις αξέχαστες εικόνες της νιότης, που πολλές από αυτές είχε αρχίσει να σβήνει ο χρόνος.

Προσωπικά, αυτό το φιλμ εκτός όλων των άλλων, θεωρώ ότι είναι συγχρόνως και ένα είδος άτυπου ντοκιμαντέρ, με στιγμές της τόσο νοσταλγικής καθημερινότητας μας, αλλά και των χρόνων της αθωότητας πολλών από εμάς.

Να μνημονεύσω ορισμένα στοιχεία, ή αν θέλετε αλλαγές που συντελέσθηκαν με την πάροδο των χρόνων και, αλλοίωσαν κατ’ εμέ την εικόνα της πόλης της Κέρκυρας(και, ειδικά του ιστορικού κέντρου.

Α, βρε Unesco, εσείς μας μάρανες…).

Κατ’ αρχάς, η πλατεία της Κοφινέτας, όπου εκτός του φοίνικα που μας άφησε χρόνους προσφάτως και, χηρέψαμε από μνήμες, υπήρχε το πλακόστρωτο το Ενετικό, το οποίο ξήλωσαν οι εργολάβοι το’80(οι πλάκες κατάληξαν σε βίλες υπουργών…).

Έπειτα τα τουριστικά μαγαζιά, που εκτός των σφουγγαριών και ορισμένων άλλων ειδών λαϊκής τέχνης, δεν κρεμούσαν ούτε απ’ έξω, ούτε στα ράφια τους, t-shirts και ανόητα μαϊμουδίσια κακέκτυπα, τα οποία ούτως ή άλλως δεν είναι και χαρακτηριστικά της κουλτούρας του νησιού.

Το στυλ Μοζαμβίκης του ’50 αεροδρόμιο, μπορεί να φάνταζε(και ήταν), πρωτόγονο, στα μάτια των επισκεπτών, όμως είχε μια λειτουργικότητα, μια αρχή, μια μέση και ένα τέλος. Τώρα, είναι μια κατάσταση decadence…

Το Λιστόν, είχε τότε άσφαλτο(ωιμέ!),

ενώ τα αυτοκίνητα συνυπήρχαν με τους πεζούς, οι οποίοι ρισκάριζαν και λίγο εδώ που τα λέμε, γιατί τι να το κάνεις το φλας όταν πηγαίνεις ας πούμε με 70 χιλιόμετρα, σε μια πλατεία γεμάτη κόσμο;

Ήταν ένα θέμα.

Πίσω από το Λιστόν

(που σημειωτέων ήταν ζαχαροπλαστείο και όχι trendy café όπως σήμερα),

βρίσκονταν ένα από τα πιο παλιά ξενοδοχεία της πόλης, στο οποίο και κλείνει δωμάτιο ο πρωταγωνιστής του φιλμ.

Τώρα αν δεν κάνω λάθος, είναι κάποιο κομμωτήριο στον πρώτο όροφο

και οι υπόλοιποι ανήκουν σε Κερκυραίους που μένουν στην Αθήνα και έρχονται μια στις τόσες στο νησί).

Στο Corfu Palace, βλέπει κανείς τους εξωτερικούς κήπους, που καμία σχέση δεν έχουν με την σημερινή εικόνα.

Τέλος, καθώς κατεβαίνει ο ταξιτζής τα μουράγια μετά το Φαλιράκι,

στα αριστερά εκεί που σήμερα είναι το κτίριο της αρχιεπισκοπής,

διακρίνεται μια μικρή και γραφική πλατεία,

η οποία μετά από 2 δεκαετίες έγινε …σημείο για παρκάρισμα των αυτοκινήτων…


Ο ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ(1970)
– παρουσίαση ταινίας και 1ο μέρος φωτο-αφιερώματος

14/7/2018

Από τα καλά φιλμ κατασκοπείας του ’70, που αναπλάθει έξοχα το ψυχροπολεμικό κλίμα και, την ένταση στις σχέσεις μεταξύ Αμερικής, Ρωσίας & Κίνας.
Πράκτορες, πιστοί και διπλοί, επιστημονικά μυστικά, δολοφονίες μέρα μεσημέρι ή υπό το σεληνόφως, «ψαράδες» και «δολώματα», πολύπλοκες υποθέσεις, ατελείωτοι ύποπτοι και, όμορφες γυναικείες παρουσίες.
Ότι ακριβώς ζητάει κανείς από μια τέτοια ταινία, το σερβίρει ο έμπειρος Sam Wanamaker, στον «Εκτελεστή».
Η ταινία του αποπνέει και έναν αέρα κοσμοπολίτικο, αφού εκτός του Λονδίνου και της Κωνσταντινούπολης, τα τελευταία 30 λεπτά περιλαμβάνουν και το νησί των Φαιάκων, στις καλύτερες του στιγμές EVER .(!!!!!!!!!!!)
Το “The Executioner” είναι ένα καλτ φιλμ κατασκοπίας, με καλούς ηθοποιούς(ειδικά οι Βρετανοί), με ωραίο ρυθμό και, όχι τόσο ακαταλαβίστικα κουραστικό όπως τα περισσότερα αυτού του είδους, όπου κάπου στο πρώτο 20λεπτο δεν καταλαβαίνεις τι έχεις δει μέχρι εκείνο το σημείο.
Βοηθάει πολύ το καλό, πρωτότυπο σενάριο του Jack Pulman, που μοιράζει ισόποσα συζητήσεις, ίντριγκες, δολοπλοκίες, έρωτες και, δράση, κρατώντας σε εγρήγορση τον θεατή. Καλή και η παραγωγή του Charles H. Schneer για την Columbia Pictures. Ο Ron Goodwin έκανε ένα σούπερ κατασκοπικό soundtrack, αυξομειώνοντας την ένταση και τον ρυθμό με τις νότες του.
Στο καστ ξεχωρίζουν τα ονόματα των George Peppard και Joan Collins. Ήταν και οι δύο σε πολύ επιτυχημένη τροχιά εκείνα τα χρόνια. Παίζουν καλά, ειδικά ο Peppard, πάνω στον χαρακτήρα του οποίου «κούμπωσε» το σενάριο(Ο Άγγλος που μεταναστεύει στην Αμερική μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οπότε και η προφορά του έχει αλλοιωθεί, κ.α.). Είναι πολύ μέσα στον ρόλο του.
Τον ζει έντονα και φαίνεται στις εκφράσεις του προσώπου. Καλός ηθοποιός. Πιστεύω ότι μπορούσε περισσότερα.
Η Collins έχει κι εδώ κάτι από την μοιραία γυναίκα, που τα θέλει όλα και κάνει διάφορα(γενικώς…). Δεν της δίνεται η δυνατότητα να δείξει επιπλέον στοιχεία του ταλέντου της(γενικώς κι εδώ…), λόγω του ύφους της ταινίας.
Αν της είχαν περισσότερους διαλόγους, η υπόθεση θα ξεστράτιζε για τα καλά.
Αυτοί που είναι όμως εξαιρετικοί, είναι οι Άγγλοι ηθοποιοί που συμπληρώνουν το καστ.
Χωρίς τους Keith Michell, Judy Geeson, Oscar Homolka, Charles Gray, Nigel Patrick και, George Baker, η ταινία θα υστερούσε πολύ.
Της προσδίδουν ποιότητα με τις ερμηνείες τους.
Το ’70 η διαφορά επιπέδου μεταξύ Αμερικανών και Βρετανών ηθοποιών ήταν χαώδης. Στον «Εκτελεστή» αυτό φαίνεται σε κάθε σχεδόν σκηνή.
Στο φιλμ ποζάρει η Κέρκυρα του 1970, όταν την ανακάλυπταν τα τουριστικά γραφεία.