Tarantella Scuola Marxista…

46452167_2199595733392843_4205774436013441024_n

TA ΨEMMATA TOY ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
Άραγε μαζί φάγαμε τις επιδοτήσεις
σε ποτά και σε ξενύχτια ?

18/11/2018

Αναπαράγουμε το ενδιαφέρον κείμενο του Αντικαπιταλιστή από το Indy που θυμίζει την χρησιμότητα των μαρξιστικών εργαλείων

——————–….—————-
1ο ψέμμα που μας λένε: Οτι η κρίση είναι αποτέλεσµα του σπάταλου κράτους και των καλοπερασάκηδων πολιτών του. Παίρναµε επιδοτήσεις για τα χωράφια και τις κάναµε ποτά, οι δηµόσιοι υπάλληλοι είναι αντιπαραγωγικοί και τεµπέληδες, δεν κόβαµε αποδείξεις, παίρναµε πολλά δάνεια. Με λίγα λόγια φταίµε εµείς για την οικονοµική κρίση, «μαζί τα φάγαμε».

Τί ισχύει:

Με το ζόρι θα συγκρατούσε τα γέλια του ο Μαρξ αν τα άκουγε όλα αυτά. Ήταν ο πρώτος άλλωστε που αντιλήφθηκε ότι ο ανταγωνισµός µεταξύ των αστών και η ακατανίκητη λαχτάρα τους για µεγέθυνση κερδών έχει οδηγήσει την παραγωγή να αναπτύσσεται άναρχα δηµιουργώντας και ενισχύοντας µονοπωλιακά φαινόµενα. Ως αποτέλεσµα όλο και λιγότεροι κατέχουν όλο και περισσότερο πλούτο, που από ένα σηµείο και µετά δεν µπορούν να τον επενδύσουν όσο κερδοφόρα θα ήθελαν. Τότε σκάει η κρίση, που αποτελεί κυκλικό, δοµικό και όλο και εντονότερο φαινόµενο στον καπιταλισµό.
Σαν αυτή που βιώνουµε σήµερα, που τυπικά είναι η τέταρτη κρίση στις αναπτυγµένες καπιταλιστικά χώρες.

Τι σηµαίνει όµως κρίση; Κρίση είναι εκείνη η κατάσταση κατά την οποία ενώ υπάρχουν κεφάλαια που µένουν «ακίνητα» και ανάγκες που ζητάν να καλυφθούν, δεν µπορούν τα πρώτα να αξιοποιηθούν κερδοφόρα για την ικανοποίηση των δεύτερων. Αυτό δεν σηµαίνει ότι οι πλούσιοι σταµατάνε να κερδοφορούν, αλλά το πρόβληµά τους είναι ότι δεν κερδοφορούν τόσο πολύ όσο θα ήθελαν. Έτσι παραγµένος κοινωνικά πλούτος καταστρέφεται και κοινωνικές ανάγκες µένουν ακάλυπτες. Εξού και µια µεγάλη χρηστική αξία που έχει ο πόλεµος, που καταστρέφει πλούτο και παραγωγικές δυνάµεις προκειµένου να αφήσει διαλυµένες περιοχές για επανεπένδυση.

2ο ψέμμα που μας λένε: Είσαι µόνος εναντίον όλων. Ανταγωνίσου συµµαθητές, συµφοιτητές, συναδέλφους. Η κορυφή έχει θέση µόνο για έναν. Κάθε θυσία για αυτήν είναι θεµιτή. Κι αν αποτύχεις, εσύ φταις που δεν ήσουν ικανός.

Τι ισχύει:

Οι πλούσιοι γίνονται συνεχώς πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Τέλη 2017 η έκθεση της Credit Suisse (ελβετικός οικονοµικός οίκος) συµπέραινε ότι το 1% των πιο πλούσιων ελέγχει το 50,1% του παγκόσµιου πλούτου, από το 42,5% του 2008. Επιπλέον, οι ζάπλουτοι (>50 εκ.) πενταπλασιάστηκαν από το 2000 µέχρι σήµερα και οι «απλοί» εκατοµµυριούχοι αυξήθηκαν κατά 170%. Τελικά φαίνεται για να είσαι άξιος πρέπει να είσαι και πλούσιος.
Ένα από τα σηµαντικότερα συµπεράσµατα του Μαρξ από την ανάλυση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής: Η άνιση κατανοµή δεν οφείλεται στο πόσο προικισµένος και άξιος είναι ο κάθε άνθρωπος, άλλα στην ανισότητα της ιδιοκτησίας (ή όχι) των µέσων παραγωγής. Η ιδιοκτησία αυτή είναι που επιτρέπει τους κεφαλαιοκράτες να εκµεταλλεύονται και να ιδιοποιούνται το µεγαλύτερο κοµµάτι της εργασίας των εργαζοµένων. Και τους τελευταίους να αναγκάζονται να πουλάνε τη δύναµή τους προκειµένου να ζήσουν. Αυτές οι δύο οµάδες, οι δύο τάξεις έχουν ολοκληρωτικά αντιπαραθετικά και συγκρουόµενα συµφέροντα. Βρίσκονται σε αδιάκοπο και ανειρήνευτο αγώνα, που κάθε νίκη του ενός σηµαίνει ήττα του άλλου.

3ο ψέμμα που μας λένε: Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ανταγωνιστικός. Ο κοινωνικός κανιβαλισµός, το να βλέπεις εχθρό το συνάδελφό σου είναι φυσιολογικό. Μην το αµφισβητείς, και τα ζώα έτσι κάνουν στη ζούγκλα. Ο ανταγωνισµός είναι ο βέλτιστος εξελικτικός µηχανισµός και ο βέλτιστος τρόπος οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας.

Τι ισχύει:

Στον ανταγωνισµό όλοι χάνουν. Οι ανταγωνιστικές σχέσεις στην παραγωγή, µπορεί να έδωσαν ώθηση στις παραγωγικές δυνάµεις µετά τη φεουδαρχία, αλλά πλέον αποτελούν τροχοπέδη κοινωνικής προόδου και ευηµερίας. Περαιτέρω, η ηγεµονία τους δηλητηριάζει και τις ίδιες της προσωπικές µας σχέσεις. Όταν βλέπεις τον αντίπαλο στο συνάδελφό σου θα τον δεις και στον αδερφό σου ή στον εραστή σου. Στη σηµερινή κοινωνία, το Εγώ γίνεται αντιληπτό έξω και απέναντι από το συλλογικό Εµείς. Η εικόνα που το σύστηµα σου προβάλει (και τα social media γίνονται χρήσιµο εργαλείο στα χέρια τους) είναι ότι στην ουσία είσαι µόνος-µόνη σου. Η ευτυχία είναι ατοµική και ακόµη και η ερωτική σχέση γίνεται σκαλοπάτι για να φθάσεις σε αυτή.
Ο Μαρξ συµπέρανε ότι η εκµετάλλευση είναι δοµική ιδιότητα του κοινωνικού συστήµατος και όχι της φύσης του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν είναι απλά αγελαίο ζώο. Είναι ζώο το οποίο µπορεί να γίνει άτοµο στο εσωτερικό της κοινωνίας. Είναι ένα πεδίο αντιφατικών δυνατοτήτων, που είναι δυνατόν να πραγµατοποιηθούν σε συγκεκριµένες διαφορετικές συνθήκες. Έχει συγκεκριµένες και σταθερές ανάγκες (τροφή, αυτοσυντήρηση, έρωτας κτλ) αλλά ακόµα και αυτές εκδηλώνονται διαφορετικά σε διαφορετικές συνθήκες. Εκείνο, δε που διαφοροποιεί τον άνθρωπο απο το ζώο είναι ότι ο άνθρωπος µπορεί να παράγει µέσω την εργασίας του και σε ενεργητική αλληλεπίδραση µε την φύση, όλα τα αναγκαία υλικά αγαθά για την επιβίωσή του. Η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας του, στα επίπεδα του σήµερα και η ύπαρξη τόσο µεγάλου πλεονάσµατος, ικανού να καλύψει τις ανάγκες όλων των ανθρώπων του πλανήτη, καθιστά εφικτό το ξεπέρασµα των τάσεων ανταγωνισµού και εκµετάλλευσης εντός της ανθρωπότητας. Εκείνο που µπαίνει εµπόδιο σε αυτό το ξεπέρασµα είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστηµα, που βασίζεται σε αυτές τις αρχές, µε σκοπό να ιδιοποιείται το κέρδος από τους ιδιοκτήτες των µέσων παραγωγής.
Με άλλα λόγια, ο ανταγωνισµός και οι συγκρούσεις είναι η µέθοδος που αντιστοιχεί στα εκµεταλλευτικά-καταπιεστικά συστήµατα, όπως το καπιταλιστικό. ∆εν υπάρχει κάποιο γονίδιο ανταγωνισµού και κανιβαλισµού.

4ο ψέμμα που μας λένε: Αν δε σου αρέσει η δουλειά που κάνεις, µη σκας, µπορείς να βρεις µια καλύτερη. Και µετά µια άλλη καλύτερη. Υπάρχει η δουλεία που ονειρεύεσαι, απλά κάνε υποµονή και κοίτα την καριέρα σου.

Τί ισχύει:

∆υστυχώς, δεν υπάρχει η δουλειά των ονείρων σου. Γιατί πέρα από τις διαφηµίσεις και τα lifestyle icons, η πεζή πραγµατικότητα θέλει την συντριπτική πλειοψηφία του κόσµου να δουλεύει µε όλο και χειρότερους όρους. Ο Μαρξ και ιδιαίτερα ο Ένγκελς είχαν παρουσιάσει εκτενώς τη θέση των εργαζοµένων στο καπιταλιστικό σύστηµα. Έρµαιο στις διαθέσεις των κεφαλαιοκρατών, δεν έχουν εποπτεία του τελικού προϊόντος που παράγουν, δεν έχουν κανένα δικαίωµα σε αυτό, δεν έχουν δικαίωµα διεύθυνσης της παραγωγής ούτε των όρων εργασίας τους. Ουσιαστικά αποτελούν οργανικό κοµµάτι µια συνολικότερης µηχανής, που δουλεύει για τα κέρδη των ιδιοκτητών της. Έτσι, ο σηµερινός παραγωγός του πλούτου, της κοινωνικής προόδου και του πολιτισµού, ο εργαζόµενος, βρίσκεται όλο και µακρύτερα από όλα αυτά. Ειδικά στο σηµερινό ολοκληρωτικό καπιταλισµό της Apple και της Google, του παγκοσµιοποιηµένου εµπορίου αυτή η αδικία γίνεται όλο και πιο ακραία. Όλο και περισσότεροι εργάτες από κάθε γωνιά της γης δουλεύουν για το ίδιο προϊόν (η εργασία κοινωνικοποιείται συνεχώς) ενώ το αποτέλεσµα της εργασίας τους το καρπώνονται όλο και λιγότερες και ισχυρότερες πολυεθνικές (ο πλούτος τελικά ιδιοποιείται).

5ο ψέμμα που μας λένε: Τα ρομπότ θα μας πάρουν τις δουλειές. Η ανεργία και η φτώχεια είναι αντικειµενικές σταθερές της ανθρώπινης κοινωνίας. Όσοι εργαζόµενοι δεν ειδικευθούν πολύ, λογικό είναι να χάσουν τη δουλειά τους από την πρόοδο. Όσοι δεν προσαρµόζονται γρήγορα, µένουν στο περιθώριο.

Τί ισχύει:

Η τεχνολογία και η επιστήµη, σύµφωνα µε το µαρξισµό αποτελούν παραγωγικές δυνάµεις. Στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήµατος επιδιώκεται από την αξιοποίησή τους το κεφάλαιο να µεγεθύνει την παραγωγική του ικανότητα. Ως αποτέλεσµα επενδύει πόρους και ανθρώπινες δυνάµεις, προκειµένου να τις εξελίξει. Η αντίφαση είναι ότι η χρήση της τεχνολογίας ανεβάζει την παραγωγικότητα της βιοµηχανίας, αλλά η πηγή κέρδους για τον καπιταλισµό είναι η ανθρώπινη εκµετάλλευση. Έτσι η κούρσα των κεφαλαιοκρατών για την εκβιοµηχάνιση της παραγωγής, οδηγεί τα ποσοστά κέρδους τους να πέφτουν. Μόνη λύση για τους καπιταλιστές ώστε να λυθεί η αντίφαση αναδεικνύεται η βαθύτερη εκµετάλλευση των εργαζοµένων. ∆ηµιουργείται, έτσι ακόµη µια αντίφαση, ενώ η τεχνολογία εξελίσσεται και θεωρητικά απελευθερώνει τον άνθρωπο από την καταναγκαστική εργασία, οι εργαζόµενοι δουλεύουν όλο και περισσότερο σε «συνθήκες γαλέρας». Σήµερα, η παραγωγικότητα είναι τέσσερις φορές µεγαλύτερη σε σύγκριση µε το 1950, πράγµα που σηµαίνει ότι µε δέκα ώρες δουλειά την εβδοµάδα µοιρασµένες σε περισσότερους εργαζόµενους θα παραγόταν ο ίδιος πλούτος µε λιγότερη ανεργία. Αυτό που συµβαίνει σήµερα είναι ότι η παραγωγικότητα στο 8ωρο διαρκώς αυξάνεται ενώ ο µισθός µένει ίδιος, άρα τα αφεντικά βγάζουν περισσότερο κέρδος, ο πλούτος συσσωρεύεται και η ανεργία δε µειώνεται. Ο Μαρξ αυτή την αντίφαση την ονόµασε σύγκρουση µεταξύ των παραγωγικών δυνάµεων (των δυνατοτήτων για περισσότερη και οικονοµικότερη παραγωγή) και των παραγωγικών σχέσεων (της ανάγκης για επίτευξη ιδιωτικού κέρδους). Εµάς δεν πρέπει να µας τροµάζει η τεχνολογική και επιστηµονική εξέλιξη. Τουναντίον, πρέπει να µας τροµάζει ο απάνθρωπος τρόπος που ο καπιταλισµός τις αξιοποιεί. ∆εν θα χάσουµε, λοιπόν, τις θέσεις εργασίας µας από τα ροµπότ. Η καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής είναι αυτή που µας καταδικάζει στην ανεργία και τη φτώχεια. Και θα συνεχίσει να το κάνει αυτό ακόµα και µε ολοκληρωµένη τεχνητή νοηµοσύνη και µε αποικία στον Άρη. Για αυτό και η ανατροπή των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής είναι µονόδροµος αν θέλουµε η ανθρωπότητα να ζει µε βάση τις δυνατότητες της εποχής της.

6ο ψέμμα που μας λένε: Σαν Έλληνες έχουµε παντού εχθρούς, που καραδοκούν να πάρουν εδάφη. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, απαιτείται εθνική οµοψυχία, στράτευση πίσω από την εκάστοτε κυβέρνηση και (προφανώς) αγορά πολεµικού εξοπλισµού δισεκατοµµυρίων.

Τί ισχύει:

∆εν υπάρχει ένα έθνος στην Ελλάδα (και σε κάθε χώρα). Υπάρχουν δύο, των κεφαλαιοκρατών και των εργαζοµένων. Αλήθεια τι κοινό έχουµε εµείς µε τον Αλαφούζο, µε το Μπόµπολα και το Μαρινάκη; Ανάποδα, τι έχουµε να χωρίσουµε µε τον Τούρκο, Σκοπιανό, Αλβανό εργαζόµενο; ∆εν έχουν τίποτα να χωρίσουν όλοι εκείνοι που µέσω της εργασίας τους µπορούν και ζουν. Τουναντίον, όλα τα πράγµατα τους ενώνουν. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς έγραφαν σε όλους του τόνους ότι οι εργάτες κάθε χώρας, φυλής, θρησκείας έχουν κοινά συµφέροντα. ∆εν τους χωρίζουν οι διαφορετικές πατρίδες. Τους χωρίζει όµως µια άβυσσος µε τους επιχειρηµατίες και τραπεζίτες τόσο της δικιάς τους, όσο και κάθε άλλης χώρας. Και έχουν χρέος αυτούς να πολεµήσουν. Στο κοµµουνιστικό µανιφέστο έγραφαν ότι «Η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν και όχι στο περιεχόµενο, στη µορφή είναι καταρχήν εθνική. Φυσικά, το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεµπερδεύει πριν απ’ όλα µε την δική του αστική τάξη». Πρέπει να «πάρει τον πολιτικό έλεγχο, να αρθεί στο ύψος της τάξης του έθνους, να καταστεί το ίδιο έθνος, τότε είναι εθνικό, αν και όχι µε την αστική έννοια του όρου».
Ο πόλεµος είναι εργαλείο των αστών προκειµένου να εδραιώσουν τα συµφέροντά τους και την εξουσία τους. Πετρέλαια, ενεργειακοί αγωγοί, σφαίρες επιρροής, αγορές είναι µόνο λίγα από τα οφέλη που θα έχουν από τους πολέµους. Αντίθετα, εµείς, τι κερδίζουµε από αυτούς τους πολέµους;

7ο ψέμμα που μας λένε: Πρέπει να υπακούς τους νόµους που εµείς βγάζουµε, χωρίς αντιλογία γιατί αλλιώς φυλακή. Πρέπει να τηρείς τους κανόνες που εµείς θέτουµε γιατί αλλιώς φυλακή. Αν είσαι υπάκουος και πειθήνιος, θα πας φυλακή.

Τί ισχύει:

Πραγµατικότητα είναι η Ηριάννα και ο Θεοφίλου. Πραγµατικότητα είναι οι τροµονόµοι και η κρατική τροµοκρατία, η ακύρωση της απεργίας, η δίωξη για όποιον εναντιωθεί στους πλειστηριασµούς σπιτιών. Πραγµατικότητα είναι οι ελεύθεροι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής.
Ο Ένγκελς επισήµαινε ότι από το αρχαίο κράτος των δουλοκτητών (που τους εξασφάλιζε την υποταγή των δούλων), από το φεουδαρχικό κράτος των ευγενών (που τους εξασφάλιζε την υποταγή των δουλοπάροικων), µέχρι το αστικό κράτος των ιδιοκτητών µέσων παραγωγής (που τους εξασφαλίζει την υποταγή των µισθωτών εργαζοµένων), αλλάζει µόνο η µορφή. Το κράτος είναι η οργανωµένη βία της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης ώστε να επιβάλλει τα συµφέροντα και την εξουσία της στις υπόλοιπες. Εν προκειµένου, σήµερα είναι ο συλλογικός κεφαλαιοκράτης. Ότι δεν µπορεί να κάνει ο κάθε κεφαλαιοκράτης µόνος του αναλαµβάνει το κράτος να το διεκπεραιώσει.
Πώς γίνεται να υπάρξει δηµοκρατία σε ένα σκληρά εκµεταλλευτικό καθεστώς, όπως ο σύγχρονος καπιταλισµός. Γι’ αυτό και έννοιες όπως η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η ισότητα χάνουν κάθε νόηµα, όταν δεν γίνονται το αντίθετό τους. Ο Μαρξ έλεγε από το µακρινό 1848 ότι η σηµερινή δηµοκρατία είναι δηµοκρατία για τους λίγους και ψευδεπίγραφη «δηµοκρατία» για τους πολλούς. Η σηµερινή δηµοκρατία τους βρωµάει κάτι από φασισµό. Οι νεοναζί είναι η συνέχεια της δηµοκρατίας τους, δεν είναι απλά κάποιοι κανίβαλοι.

8ο ψέμμα που μας λένε: Υπάρχει πράσινος καπιταλισµός, ας επενδύσουµε στην πράσινη επιχειρηµατικότητα. Κάποιοι κακοί εργοστασιάρχες που δεν ακολουθούσαν του κανόνες της πολιτείας και ο βρωµιάρης λαός που πετούσε τα σκουπίδια κάτω µόλυναν το περιβάλλον. Όλοι µαζί µπορούµε, να δενδροφυτεύουµε τα βουνά της χώρας και να εµποδίζουµε τη µόλυνση του περιβάλλοντος. Μπορεί να υπάρξει πράσινη επιχειρηµατικότητα!

Τί ισχύει:

Κινητήρια δύναµη του σηµερινού συστήµατος είναι η επιδίωξη των κεφαλαιοκρατών για όλο και περισσότερο κέρδος. ∆εν υπάρχει κανένα όριο γι’ αυτό. Το φυσικό περιβάλλον, τα ζώα, οι άνθρωποι αποτελούν απλά πόρους και δυνατότητες προς αξιοποίηση. Η ΗΠΑ δεν είχαν µπει σε καµία συνθήκη για την προστασία του περιβάλλοντος και όταν µπήκαν σε αυτή του Παρισιού, βγήκαν µετά από δύο χρόνια. Αλλά ακόµα και οι συνθήκες που επισυνάπτουν οι αστικές τάξεις µεταξύ τους είναι χαλαρές. Περισσότερο προωθούν τον ανταγωνισµό µεταξύ τους, παρά την προστασία του περιβάλλοντος. Η «στροφή» που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια προς «ανανεώσιµες» πηγές ενέργειας, αποτελεί κυρίως εναλλακτικό τρόπο κερδοφορίας µπροστά στον κορεσµό των παλιών. Αλλά ακόµα και το πόσο ανανεώσιµες είναι αυτές οι πηγές είναι ένα ζήτηµα. Από πού παράγεται η ηλεκτρική ενέργεια των ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων; Πού πάνε οι χρησιµοποιηµένες µπαταρίες;
Ο Μαρξ έλεγε ότι η φύση είναι το ανόργανο σώµα του ανθρώπου. Μιλούσε για την ανάγκη αρµονικής συνύπαρξης µε το περιβάλλον µας. Πράγµατα που σήµερα φαντάζουν σα διαφήµιση δεντροφύτευσης από το ΣΚΑΙ. Αλλά ο Μαρξ συνέχιζε κι έλεγε ότι όσο κυριαρχούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής τόσο θα επιταχύνεται η εκµετάλλευση και καταστροφή του περιβάλλοντος. Ενώ κάθε προσπάθεια προστασίας του περιβάλλοντος που δεν αποκτά πολιτικά και ανατρεπτικά χαρακτηριστικά είναι καταδικασµένη να αποτύχει διπλά. Ούτε το περιβάλλον τελικά θα προστατέψει ούτε θα αναδείξει και θα µπλοκάρει το βασικό ένοχο, την καπιταλιστική παραγωγή.

9ο ψέμμα που μας λένε: Ο καπιταλισµός είναι το τελευταίο στάδιο ανάπτυξης, της ανθρώπινης κοινωνίας – ο κοµµουνισµός απέτυχε. Τα πράγµατα δεν αλλάζουν. Κάθε εναλλακτική δοκιµάστηκε και ως χειρότερη, απέτυχε. Οπότε καλό είναι να κοιτάς τη δουλειά σου και όλα θα παν καλά.

Τί ισχύει:

Τα πράγµατα όχι µόνο αλλάζουν γενικά, αλλά αλλάζουν ήδη. Στο παρελθόν, είχαν καταρρεύσει ολόκληρες αυτοκρατορίες ενώ σήµερα, µε την παρούσα δοµική κρίση και ύφεση το καπιταλιστικό σύστηµα τρέµει από τα θεµέλιά του. Κοινωνικές εξεγέρσεις είναι µονίµως στην ηµερήσια διάταξη και ο σάπιος καπιταλισµός προσπαθεί να αποδείξει (επιβάλλει µε όπλα) συνεχώς τη ρώµη της νεότητάς του.
Ο Μαρξ και ο Ένγκελς, ως θεµελιωτές του επιστηµονικού σοσιαλισµού, διαχώρισαν απευθείας τη θέση τους από βουλησιαρχικές ερµηνείες της κοινωνικής εξέλιξης. Τόνιζαν, ότι ο κοµµουνισµός δεν είναι απλά µια ιδέα προς υλοποίηση, ούτε µια νοµοτελειακή ισορροπία. Ο κοµµουνισµός αποτελεί την τάση εκείνη που στο σήµερα αναιρεί την υπάρχουσα τάξη πραγµάτων. Συµβαίνει τώρα, θα λέγαµε, ελλοχεύει σαν δυναµική µέσα σε κάθε αντίφαση του καπιταλισµού (αναφέραµε µερικές πιο πάνω) και την λύνει µέσα από την αναίρεσή της. Είναι κίνηση ανώτερου ξεπεράσµατος του και οργάνωσης της παραγωγής µε βάση τις ανάγκες των ανθρώπων. Ο κοµµουνισµός είναι ανάγκη των εργαζοµένων και συνολικά της ανθρωπότητας, είναι δυνατότητα στον σηµερινό κόσµο της υπέρµετρης τεχνολογικής εξέλιξης και «αφθονίας». Με άλλα λόγια, υπάρχει υλική βάση για τη διεκδίκηση και υλοποίηση µιας άλλης οργάνωσης στην παραγωγή, µε κοινωνικοποιηµένα τα µέσα παραγωγής, µε κοινωνικοποίηση του πλούτου, µε έλεγχο της από τους ίδιους τους εργάτες. Πνευµατικός και ηθικός, αλλά και υλικός κινητήρας αυτής της µετατροπής είναι η εργατική τάξη. Η ίδια η θέση της στον καταµερισµό εργασίας, ο ρόλος στην παραγωγή, οι ανάγκες της, την έχουν εξοπλίσει ήδη µε τα κατάλληλα όπλα για να µπει µπροστά στο ανατρεπτικό ρεύµα.

Συμπέρασμα:

Μέσα από την εξέλιξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής γεννιούνται οι αντικειµενικές δυνατότητες ανώτερης υπέρβασής του. Η εργατική τάξη µέσα από τις συνθήκες της δουλειάς και της ζωής της µπορεί αυτές να τις καταλάβει. Ήδη η σοβούσα οικονοµική κρίση έχει αφήσει γυµνό το «παντοδύναµο» καπιταλιστικό σύστηµα. Το τελευταίο τρέµει κάτω από το ίδιο του το βάρος. Γι’ αυτό, απαιτείται από τους εργαζόµενους και τις επαναστατικές δυνάµεις της Αριστεράς όχι µόνο να ξαναδιαβάσουν Μαρξ, αλλά να προχωρήσουν ένα βήµα παραπέρα τη µαρξιστική θεωρία, µέσα στις νέες καταστάσεις που γεννιούνται. Να επιτύχουν µε τη δράση τους το ανέβασµα της εργατικής συνείδησης και την οργάνωση των εργαζοµένων στα σωµατεία και συλλόγους, στο αντικαπιταλιστικό µέτωπο και τους πρωτοπόρους στη δικιά τους επαναστατική, ανατρεπτική, κοµµουνιστική επανάσταση για την κοµµουνιστική οικοδόμηση και προοπτική του 21ου αιώνα.