Tarantella memoria

46888136_2212535258765557_8202427309521633280_n

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΓΟΔΑ
εκτελεσμένου στο Λαζαρέτο φόρ του Ολυμπιακού

ΤaRantella MemoRia vi@Giorgos Roussis

28/11/2018

Λαζαρέτο!
Δεκαεννιά Νοέμβρη χίλια εννιακόσια σαράντα οκτώ!
«Καθάριο τ΄ όνομα σου, ευγενικό,
καθάρια η εύθραυστη ζωή σου…»

Από ανάρτηση του φίλου και συντρόφου Νίκου Κολοκοτρώνη.
Γι’ αυτό είμαστε με τον Ολυμπιακό.

Σ.Σ»Τ» : : Ο Νίκος Γόδας κείται στη φιλόξενη γή του Λαζαρέτου εκτελεσμένος από το μοναρχοφασιστιό κάθεστώς φορώντας την ερυορόλευκη και το λευκό σόρτ περήφανα κοιτάζοντας τις κάνες γιατι δεν δέχτηκε να του δέσουν τα μάτια ο μεσοεπιθετικός του Θρύλου και λοχαγός του Ελάς Κοκκινιάς,
Ο επίσημος Ολυμπιακός φέτος ανέφερε «τιμώντας» τον ότι εκτελέστηκε από τους Γερμανούς .
Λάθος βέβαια έπρεπε να προσθέσουν τη λέξη τους συνεργάτες πρίν το λήμμα «των Γερμανών».
Βέβαια η αθλητικη στήλη της «Τ» δεν έχει σε καμμία εκτίμηση αυτόν τον Fake Ολυμπιακό των Μαρινάκηδων
Η πιό λαικη ομάδα και οι φιλαθλοί της δεν πρέπει να χουν καμμια σχέση με ναρκέμπορους και τραμπούκους που έχουν ήδη δηλητηριάσει τη πολιτική ζωή και τον χώρο του τύπου. πατώντας στην αγάπη του κόσμου για την ομάδα του λιμανιού. εχουν ήδη προηγηθει ο Κοσκωτάς .ο Κόκαλης,ο Σαλιαρέλης που ακριβώς γι’αυτό το λόγο έπεσαν στα μαλακά σε όλες τιςδιαφορές τους με τον νόμο…

—————————————————————————————————————————————–

46492359_2203668046318945_5066925656718180352_n

ΧΤΥΠΑΝΕ ΑΠΟΨΕ ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ

21/11/2018

Οδός Μπουμπουλίνας 18 και Τοσίτσα γωνία. «Υποδιεύθυνσις Γενικής Ασφαλείας Αθηνών». Απέναντι, διαγωνίως, το Πολυτεχνείο, ακριβώς μπροστά το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το «Κεντρικόν Μαιευτήριον Αθηνών» στην άλλη γωνία.

Η έκδοση του βιβλίου <<Η ταράτσα της Μπουμπουλίνας
Καταστολή και βασανιστήρια στην Ελλάδα του ’67-’69>>
των Κωστής Γιούργου, Τάκης Καμπύλη Τζέιμς Μπέκετ
Εκδόσεις Ποταμός, 2009
ξεκινά με ένα επτασέλιδο κείμενο που υπογράφει ο Κωστής Γιούργος με τον τίτλο «ΑΛΛΩΝ Ο ΚΛΗΡΟΣ».
που αναρτούμε κάποια αποσπάσματα:
«Άλλων ο κλήρος έγραφε ΕΑΤ-ΕΣΑ. Και άλλων Ιππόδρομος. Καραϊσκάκη. Στρατόπεδο Παύλος Μελάς, Διονύσου, Πεζοναυτών Αγίας Παρασκευής, Αντιτορπιλικό Έλλη. Ασφάλεια Πειραιώς Ηρακλείου, Πατρών, Τριπόλεως, Χανίων, Λαρίσης, Ιωαννίνων, Αστυνομικό Τμήμα Κυψέλης, Πατησίων, Νέας Ιωνίας, Περισσού, Χολαργού, Κυπριάδου, Αιγάλεω, Νέου Ψυχικού, Λαυρίου…

Ο δικός σας έγραφε οδός Μπουμπουλίνας.

Και ταράτσα, φάλαγγα, ξύλο, χυδαιότητες, εξευτελισμοί, ταπεινώσεις, τρομοκράτηση. Προσβολές, τρομοκράτηση, «να σε εξευτελίσουν, να σε λυγίσουν, να νιώσεις ταπεινωμένος, ξεχασμένος, ψυχικά τελειωμένος», να «σπάσεις». Και υπόγεια. Στα κελιά της απομόνωσης και στους απόπατους, στα ούρα που λιμνάζουν στο μισοφωτισμένο διάδρομο, τα αίματα που ξεραίνονται στους τοίχους· τις φωνές, τα ουρλιαχτά του πόνου, το γδούπο των χτυπημάτων του κορμιού που σωριάζεται στο τσιμέντο· τις στριγκλιές των γυναικών, τις βρισιές. Τα γουρούνια: «Τον Χριστό σου, πουτάνα, πούστη, τη μάνα σου, την αδερφή σου, τη δημοκρατία σας, κωλόπαιδα, εδώ θα σβήσετε, θα σπάσετε, θα ξεχάσετε, θα ξεράσετε, μίλα, μωρή, μίλα ρε…». Να στραπατσάρουν –αυτήν την λέξη δεν χρησιμοποίησες, Νίκο, καλέ μου-, να «σου στραπατσάρουν την προσωπικότητα, να σε εξευτελίσουν, να νιώσεις ταπεινωμένος, ξεχασμένος, ψυχικά τελειωμένος, να λυγίσεις. Σ’ αυτό απέβλεπαν… σ’ αυτό αποβλέπουν τα βασανιστήρια…».
———————————————————–
Μίλα, ρε.
Πάρτε τον επάνω. Απάνω.
Ορμούν σμήνος.
Αρπάζουν, τραβούν, τρέχουν, χτυπούν, βρίζουν, κλοτσούν, ορκίζονται, αλαλάζουν.
Καραπαναγιώτης, Χριστάκης,
Γκραβαρίτης, Μαρτίνος, Καλύβας.
Σκάλες που στρίβουν, σκοτάδι που στραβώνει,
αμυδρό άνοιγμα στην κορυφή.
Μια σπρωξιά, δυο κλωτσιές
. Είσαι στην ταράτσα. Την ταράτσα.

«Ζαλισμένο τον ανεβάζουν στην ταράτσα…»

[…] Το φθισικό λαμπιόνι στο δοκάρι της σκεπής. Ο ξύλινος πάγκος, ο σιδεροσωλήνας, δυο μέτρα μακρύς, ακουμπισμένος δίπλα. Μάτσο χοντρά καλώδια, ο βούρδουλας, πανιά, κουρέλια, παλιοπάπουτσα στο τσιμεντένιο δάπεδο, σύρματα, αθύρματα, σχοινιά.

Σε πετούν,
σε δένουν ανάσκελα στον πάγκο,
ξαπλωτό κατά μήκος, γερά, σαν λουκάνικο,
να μην κουνιέσαι, να μην αναπνέεις.
Μόνο οι πατούσες, σφιχτά δεμένες μεταξύ τους, κολλητές, να περισσεύουν στο κάτω μέρος.
Δυο πατούσες κι ένα φτενό ζευγάρι καλοκαιρινά παπούτσια χωρίς κορδόνια,
και η απόφαση, η ελπίδα, η ευχή
να αντέξουν στην αναμέτρηση με το σιδεροσωλήνα.
Πρώτο χτύπημα.
Δεύτερο. Τρία. Πέντε. Επτά;
Εννιά; Δέκα; Έντεκα;
Πόσο κρατήθηκε να μη βγει το πρώτο ουρλιαχτό;
Πόσα ουρλιαχτά μετρήσανε πριν σου χώσουν στο στόμα το παλιοπάπουτσο;
Σκάσε, κωλόπαιδο.
Μίλα, πούστη, λέγε.

Μαζεύεσαι εντός σου. Συσπειρώνεσαι να αμυνθείς.
Όλος ένα, όλα ένα.
Εσύ, οι δικοί σου, πρόσωπα αγαπημένα σου,
φίλοι που νοιάζεσαι, σύντροφοι.
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ στην θαλπωρή του σπιτιού, μικρός, ευτυχισμένος, γιατί έχεις διαβάσει όλα σου τα μαθήματα για αύριο και νυστάζεις κι η ανάσα της μάνας σου μυρίζει κανέλα.
Καλοκαίρια στο χωριό, συγγνώμες και χίλια ευχαριστώ. Συμμαθητές, κοπάνες, οι τύψεις, οι αληταρίες,
η χαρά της ανυπακοής,,
οι ντροπές του πρώτου έρωτα.
Όλα εντός σου.
Σαν φυλαχτό περασμένο στο λαιμό».

—————————————————————————————————————————————–

46684419_2202712413081175_1920858324237025280_n

BUENAVENTURA DURRUTI DUMANGE

21/11/2018

Στις 4 τα ξημερώματα της 20ης Νοέμβρη του 1936 σταμάτησε να χτυπά η καρδιά του 39χρονου Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι. Είχε τραυματιστεί θανάσιμα την προηγούμενη μέρα, το μεσημέρι, στην πρώτη γραμμή του μετώπου της Μαδρίτης στην οδό Μιχέλ Ανχέλ στη πολιορκία του Στρατιωτικού Νοσοκομείου
Λατρεύτηκε όσο λίγοι από τους συντρόφους του και έτυχε μεγάλου θαυμασμού από φίλους και εχθρούς.
Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες μορφές του αναρχικού κινήματος στην ιστορία,
Η καταγραφή της περιουσίας του, , είναι ενδεικτική της ζωής του: «δύο αλλαξιές, δύο πιστόλια, ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου κι ένα ζευγάρι κιάλια».
Αδιάφθορος, ακτιβιστής, βαθύτατα ηθικός, γενναίος, ικανός να εμπνεύσει, ωραίος και επιβλητικός με γέλιο και βλέμμα μικρού παιδιού, υπήρξε η προσωποποίηση της επαναστατικής ακεραιότητας, πολύ πριν τον Τσε.
.
«Δεν θέλουμε παράσημα, ούτε ζώνες στρατηγών, δεν θέλουμε να μετέχουμε σε επιτροπές ούτε να γίνουμε υπουργοί.
Θέλουμε την επανάσταση».
«Πάντα σε καλύβια και τρύπες μέναμε, θα καταφέρουμε λοιπόν να ζήσουμε εκεί μέσα για λίγο καιρό.
Μην ξεχνάτε όμως πως ξέρουμε και να χτίζουμε.
Εμείς είμαστε εκείνοι που χτίσαμε τα παλάτια και τις πόλεις στην Ισπανία, στην Αμερική και σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
Εμείς οι εργάτες μπορούμε να χτίσουμε καινούργια στη θέση τους, καινούργια και καλύτερα.
Δεν φοβόμαστε τα συντρίμμια.
Τη γη εμείς θα την κληρονομήσουμε, γι’ αυτό δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία.
Ας κάνει η αστική τάξη τον κόσμο της κομμάτια προτού αποχωρήσει από τη σκηνή της ιστορίας.
Εμείς κουβαλάμε έναν καινούριο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας.
Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή.
Μεγαλώνει και τώρα ακόμη, που μιλάμε»
Kαι η ελευθερία όλων θα είναι προϋπόθεση για την ελευθερία του καθενόs.

—————————————————————————————————————————————–

ΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ
( Καλτεζάς,Κανελοπούλου,Κουμής)

TaRantella MemoRia v@ anti-ylh

18/11/2018

Πριν από 32 χρόνια, το βράδυ της 17ης Νοέμβρη 1985, μετά τη διαδήλωση του Πολυτεχνείου, ο Μιχάλης Καλτεζάς, ένας 15χρονος μαθητής, δολοφονήθηκε από τον αστυφύλακα Αθανάσιο Μελίστα με σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, κατά τη διάρκεια μικροεπεισοδίων στις παρυφές της πλατείας Εξαρχείων.
Ήταν το αποκορύφωμα ενός χρόνου βίαιων «επιχειρήσεων αρετής». Οι παραιτήσεις των προϊσταμένων του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, Τσούρα και Κουτσόγιωργα, δεν έγιναν δεκτές από τον Α. Παπανδρέου.
Τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο Χημείο –που καταλήφθηκε το ίδιο βράδυ- συλλαμβάνοντας 37 νέους. Το άσυλο είχε καταληθεί με την άδεια του «δημοκρατικού» ΠΑΣΟΚ. Το κέντρο της Αθήνας έζησε άγριες ώρες, με χιλιάδες αγανακτισμένους διαδηλωτές, κατάληψη του ΕΜΠ και επιθέσεις «αγανακτισμένων πολιτών», δηλαδή φασιστικών ομάδων κατά της «αναρχίας». Για μία βδομάδα, φοιτητές και μαθητές συγκρούονταν με την αστυνομία στο κέντρο της Αθήνας.
Καταδικασμένος πρωτόδικα σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση, ο Μελίστας αθωώθηκε τελικά στις 25/1/1990 από το Εφετείο
Πέντε χρόνια πρίν η κυβέρνηση Ράλλη απαγορεύει την πορεία το κοινοβουλευτικό τόξο στην Εφεε την αποδέχεται (οννεδ,Πασκε,Κνε Ρήγας) ενω η μειοψηφία αποφασίζει να σπάσει τον κλοιό
Η αστυνομία χτυπάει αδιακρίτως και δολοφονικά. Η Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια, 20 χρόνων, και ο Ιάκωβος Κουμής, φοιτητής της Νομικής από την Κύπρο 26 ετών, βρέθηκαν αναίσθητοι στον δρόμο.
Εξέπνευσαν και οι δύο στο νοσοκομείο. Η πρώτη αμέσως μετά τη διακομιδή της στο «Ιπποκράτειο» και ο δεύτερος σε λίγα εικοσιτετράωρα στο «Λαϊκό». Αμφότεροι έφεραν πολύ σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από χτυπήματα κλομπ. Για τον Κουμή κυκλοφόρησε και η πληροφορία ότι έφερε και τραύμα από πυροβόλο όπλο.
Η απαγόρευση ήταν στα πλαίσια του ότι η Ελλάδα έγινε εκείνο το Φθινόπωρο ξανά δεκτή στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ, ενώ η κυβέρνηση είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την ανανέωση των συμφωνιών παραμονής των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, τότε υπουργός άμυνας, συμμετείχε για πρώτη φορά μετά την αντιπολίτευση στην Επιτροπή Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ.

—————————————————————————————————————————————–

44532967_2158864837465933_6400023435983978496_n

ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
του Μάνου Λοίζου

23/10/2018

“…Εμείς θα βλεπόμαστε όλο και λιγότερο.
Θα χαθούμε σιγά σιγά μες τη σκόνη του χρόνου
και της φθοράς της Αθήνας
που τόσο φοβόμασταν.
Θα χαθούμε
και όσο περνάει ο χρόνος τόσο θα αντιλαμβάνομαι τ
ην αξία σου
την αλήθεια σου
την ομορφιά σου.
Μα κι εγώ υπήρξα κάτι στη ζωή σου.
Το ξέρω, θα το μετράς
κι εσύ με τα πλην και με τα συν.
Τα πλην θα είναι περισσότερα.
Με την λογική
μάλλον ναι – Εγώ τώρα λέω να μην έρχομαι.
Να συνηθίσω να ζω χωρίς έρωτες και πάθη.
Πιο μόνος πιο αποτραβηγμένος
καθόλα δυστυχισμένος
Εξακολουθώ το παραμιλητό
μια και υπάρχουν ακόμα δυο αυτιά να με ακούνε”

Με αφορμή την επέτειο από τη γέννηση του Μάνου Λοΐζου (22 Οκτωβρίου 1937 – 17 Σεπτεμβρίου 1982) η ιστοσελίδα musicpaper.gr δημοσίευσε το παρακάτω απόσπασμα από το ανεπίδοτο γράμμα που είχε γράψει ο αξέχαστος συνθέτης στο ημερολόγιο που κρατούσε στη Μόσχα, στις 21.12.81, προς άγνωστο παραλήπτη.
Το γράμμα είχε ακόμη τρεις σελίδες και παραχωρήθηκε ευγενικά στην ιστοσελίδα από την την κόρη του Μάνου Λοΐζου, Μυρσίνη.

Αδύνατον να φανταστούμε το εκφραστικό πρόσωπο του συνθέτη σαν γερασμένο 80χρονου αναρτούμε την Μονάκριβη και το «Ομορφο που ναι να σε συλλογιέμαι»σε στιχους Χικμέτ

https://www.youtube.com/watch?v=CHfXI_644aE

https://www.youtube.com/watch…

——————————————————————————————————————————————–

korai44

ΕΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΜΕΝΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ

18/10/2018

Οι ναζί δεν άφησαν αρχεία, όμως η βαρβαρότητα μιλάει από μόνη της
Ακόμα και σήμερα ελάχιστα γνωρίζουμε για τη χρήση του κτηρίου στην
Κατοχή, εκτός από το ότι το υπόγειο αντιαεροπορικό καταφύγιο
μετατράπηκε στα κρατητήρια της Kommandatur.
Οι ναζί δεν άφησαν αρχεία και η σύνθεση της ιστορίας γίνεται μέσα από
τις επιγραφές που σώθηκαν, μικροαντικείμενα, προσωπικές σημειώσεις,
σελίδες από γερμανικά ημερολόγια που βρέθηκαν και μαρτυρίες κάποιων
ανθρώπων,
οι οποίοι οδηγήθηκαν εκεί.
Διακόσια τριάντα εννέα ονόματα είναι καταγεγραμμένα μόνο στους
τοίχους, και αυτά, ως επί το πλείστον, του έτους 1944, αριθμός πολύ
μικρότερος του πραγματικού αριθμού κρατουμένων, ο οποίος μένει ακόμα
άγνωστος

Οι τοίχοι γράφουν την ιστορία: Πόνος, αγωνία, αλλά και χιούμορ

Ο Δ. Μωραΐτης έχει χαράξει «24 ώρες χωρίς φαΐ και νερό. Μόνο
μυρίζοντας γιασεμί», παίρνοντας δύναμη από το άρωμα του γιασεμιού στο
σπίτι του. Ο Λουδοβίκος Μαριόλας: «Ποινή Θανάτου». Ο Κώστας Χάλαρης:
«Ένα πρωί κάθομαι μες στο περιβολάκι και έρχονται δυο ρουφιάνοι
χωροφυλάκοι και με παραδίδουνε στους Γερμανούς», Λάμπρος Τζίτζας: «Από
ελληνική ρουφιανιά». Γεώργιος Καρούσος: «Είσοδος 8/4/44. Κατηγορηθείς
για λάστιχα και ποδήλατα του Άξονος. Συλληφθείς από τους τσολιάδες. Αχ
Βαχ. Και κάνω Πάσχα στα σίδερα αυτά, στον υγρό αυτόν τάφο. Κάτοικος
συνοικίας Μεταξουργείου, Δεληγιώργη 47. Αχ Βαχ». Και από κάποια
ακιδογραφήματα, όπου τα ονόματα είναι δυσανάγνωστα: «Στη φυλακή με
ρίξανε χωρίς καμιά αιτία και τρέμουν τα ποδάρια μου από την αγωνία»,
ενώ σε άλλο θάλαμο διαβάζουμε «Υπομονή. Και προ πάντως, μην αγωνιάτε».
Εντυπωσιακή ήταν όμως και η άγνοια του κόσμου που κατακλύζει τις
καφετέριες επί της οδού Κοραή. Σε ερωτήσεις του ΑΠΕ-ΜΠΕ αν γνωρίζουν
για το τι βρίσκεται στην «Κοραή 4», σε θαμώνες των καταστημάτων,
κανείς σχεδόν δεν γνώριζε την ύπαρξη των υπογείων, παρότι δίπλα στα
τραπεζοκαθίσματα υπάρχει μόνιμα η είσοδος με την επιγραφή: «Χώρος
Ιστορικής Μνήμης 1941-44». Μάλιστα φύλακας του ίδιου κτηρίου από την
πλευρά της στοάς, ονόμασε τα κρατητήρια «κατακόμβες».

http://www.gazzetta.gr/…/eheis-katevei-sto-ypogeio-tis-kora…

——————————————————————————————————————————————

43759581_346956372724628_1623187734522757120_o

OKTΩΒΡΙΟΣ ΞΑΝΑ…
Νίκος Αλμπανόπουλος

14/10/2018

==============
Η Γιωργίτσα ήταν 9, ο Νικολάκης 7, η Ελευθερία ενός έτους, ο Φάνης 5, το αβάπτιστο 4 μηνών· αυτό δεν είδε τον κόσμο. Και άλλα μικρά, πολλά. Τα δε επίθετα ίδια, κατεβατό, οικογένειες.
Στις 3 Οκτωβρίου 1943 μια μονάδα του γερμανικού στρατού ανέβηκε στο Μιτσικέλι με διαταγή να κάψει το χωριό Λιγκιάδες αφού σκοτώσει όσους βρει εκεί. Ήταν αντίποινα για την εκτέλεση από αντάρτες του συνταγματάρχη Γιόζεφ Ζάλμιγκερ. Ο Ζάλμιγκερ είχε έρθει στην Ελλάδα από το τραχύ ρωσικό μέτωπο. Στο Κομμένο Άρτας όπου φονεύθηκαν 317 άμαχοι, ήταν επικεφαλής της επιχείρησης. Για αυτό του την έστησαν οι αντάρτες.
Κανείς στους Λιγκιάδες βέβαια δεν είχε την παραμικρή σχέση με την ενέδρα των ανταρτών στον Ζάλμιγκερ. Αφού αυτή είχε γίνει κοντά στην Πρέβεζα. Αλλά για κακή τύχη των χωριανών, οι Λιγκιάδες είναι ψηλά στο Μιτσικέλι και βλέπουν από εκεί πανόραμα όλα τα Γιάννενα. Οπότε αντιστρόφως, όλα τα Γιάννενα βλέπουν τους Λιγκιάδες. Αν θες λοιπόν να κάψεις ένα χωριό ολόκληρο για να «στείλεις μήνυμα» το 1943, χωρίς τηλεοράσεις, αυτό θα διαλέξεις.
Η επιχείρηση ήταν «επιτυχής». Ενενήντα επτά άτομα βρίσκονταν στο χωριό, μόνο πέντε γλίτωσαν παριστάνοντας τους νεκρούς ανάμεσα σε πτώματα. Οι περισσότεροι που χάθηκαν ήταν γέροι, παιδιά και όσες γυναίκες δεν είχαν βγει στα κτήματα να δουλέψουν -ήταν και Κυριακή πρωί.
Το 1997 γράφοντας ένα μικρό χρονικό της σφαγής είχα μιλήσει με επιζώντες. Ένας από αυτούς, ηλικιωμένος πολύ τότε, ο Χρήστος Παππάς, μου είχε πει: Μόλις τους είδα να ανεβαίνουν άφησα τα τέσσερα παιδιά πίσω δίνοντάς τους οδηγίες να ανακατευτούν με γυναίκες και έτρεξα να κρυφτώ στο δάσος. Η γυναίκα μου έλειπε σε άλλο χωριό και τα μικρά ακούγαμε ότι δεν τα πείραζαν, μόνο τους άνδρες μάζευαν στα χειρότερα και τους εκτελούσαν. Αλλά όταν επέστρεψα τα βρήκα στις στάχτες όλα σκοτωμένα. Αργότερα γύρισε και η γυναίκα μου. Και δεν το βάλαμε κάτω. Κάναμε στη θέση τους άλλα τέσσερα παιδιά.
Μα τον άκουγα και έτρεμα! Και κάθε φορά που θυμάμαι την αφήγησή του, και τώρα που την ξαναγράφω, πάλι το ίδιο.
Κάποια παιδιά θα μεγαλώσουν -ελπίζω- σε καλύτερο κόσμο από ό,τι η Γιωργίτσα, 9, ο Νικολάκης, 7, και τα άλλα. Αλλά όχι επειδή η κοινωνία προχωράει από μόνη της. Προχωράει όταν το παλεύουμε εμείς. Δεν μου φαίνεται παράξενο ότι η ηγεσία της Χρυσής Αυγής θαυμάζει τους χιτλερικούς και φωτογραφίζεται να χαιρετάει με την παλάμη ψηλά και στολές. Δεν μου φαίνεται παράξενο, γιατί πενήντα τέτοιοι βρίσκονται πάντα, σε κάθε εποχή. Μου φαίνεται παράξενο που τριακόσιες τόσες χιλιάδες κόσμος πάει και τους ψηφίζει ξεχνώντας τόσο γρήγορα την ιστορία. Μέσα σε δυο γενιές! Κρίση, ανεργία, διαφθορά, ναι όλα αυτά συνέβησαν. Αλλά η απάντηση δεν είναι να θαυμάζεις τη χούντα και το Χίτλερ, ούτε να κάνεις αποσπάσματα και να κυνηγάς μετανάστες, αφισοκολλητές και μουσικούς.
Για αυτό είναι σημαντικό τα παιδιά μας να μαθαίνουν ιστορία. Πρέπει να ξέρουν ότι ζουν ανάμεσα σε ονόματα νεκρών. Δεν είναι ποτέ τόσο μικρά ώστε να μην καταλαβαίνουν (φωτ. Λιγκιάδες, Ιούλιος 2018).

——————————————————————————————————————————————–

v66

Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΕΟΡΤΗ

5/10/2018

Παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στα ζώα εχθές ..
Τους προσηνείς φίλους του ανθρώπινου είδους που ο ηγέτης της Κεντρώας ήρεμης δύναμης εξίσωνε με τα έλλογα όντα.

https://www.facebook.com/tzizmag/videos/329904660890582/

——————————————————————————————————————————————

42812736_2128118013873949_6057629386176200704_n

ΤΑΣΟΣ ΚΑΤΙΝΤΣΑΡΟΣ

30/9/2018

-«Κυρίως μας ενώνει το αίμα» !
έλεγε ο πολυσχιδήςΤάσος Κατίντσαρος που έστελνε συχνά πυκνά στην «Ταραντέλα» σχόλια και κείμενα που έπιαναν από την επαγγελία της αδύνατης ελληνικής επανάστασης την έφοδο κατά της Κροστάνδης έως τα σολαρίσματα του μπασίστα της Τζάνις Τζόπλιν
Ο Τάσος πέρασε την πύλη του Πολυτεχνείου νέο παιδί μέλος της «Κομμουνιστικής Οργάνωσης Μαχητής» στα Νοεμβριανά του ’73 κι έμεινε εκεί .
Στις αυτοδιαχειριζόμενες επιτροπές βάσης που σήκωσαν το βάρος του ξέφρενου αυθόρμητου ξεσπάσματος και παρέμεινε αταλάντευτα σε κείνα τα οχυρά ..μέχρι πριν τρεις μέρες που πέθανε μέλος πιά της Κσε της Ανταρσύα.
Ξεχωριστός άνθρωπος. Με σπάνια ευρυμάθεια, με ευγένεια σε όλες του τις σχέσεις, ευαίσθητος απέναντι σε κάθε αδικία και οξύς παρατηρητής των κοινωνικών φαινομένων, ήταν ανήσυχος και ανικανοποίητος, «ψαχνόταν» διαρκώς, αλλά με μια αδογμάτιστη σταθερότητα στο μαρξισμό και στο ρόλο του εργατικού κινήματος. Αντιπάλευε τις αδυναμίες του με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Είχε πολλούς φίλους και ενέπνεε το σεβασμό σε όλους, ακόμη και με όσους διαφωνούσε.
Έγραφε εδώ κι έντεκα μήνες:

«Το τελευταίο διάστημα ένα «άνθος του κακού» φύτρωσε και προσπαθεί ν’ αναπτυχθεί στο παχύ μου έντερο. Θεράποντες γιατροί, νοσηλευτές, συγγενείς, φίλοι και σύντροφοι με βοηθούν να το ξεριζώσουμε αποτελεσματικά. Η αγάπη σας με δυναμώνει αφάνταστα…»

Αραιώνει η διμοιρία μας ρέ σύντροφε ..
Έρχονται άλλες νέες δυναμικές, ώριμες αποφασιστικότερες ,ορμητικές νικηφόρες….

———————————————————————————————————————————————

DFDH

ΣΑΚΚΟ και ΒΑΝΤΣΕΤΤΙ
in memoriam

29/8/2018

Στο τελευταίο του γράμμα προς το γιο του, ο Νικόλα Σάκο έγραψε:

«Γιε μου, να θυμάσαι: μην τα κρατάς όλα για εσένα. Πάντοτε να κάνεις ένα βήμα πίσω, ένα βήμα μόνο, για να βοηθάς τους πιο αδύναμους, να στέκονται πλάι σου.
Οι πιο αδύναμοι που φωνάζουν για βοήθεια, οι ταπεινωμένοι, τα θύματα, αυτοί είναι οι φίλοι σου.
Οι φίλοι σου και οι φίλοι μου, οι σύντροφοί μας που αγωνίζονται. Ναι, και καμιά φορά πέφτουν.
Πέφτουν, όπως ο πατέρας σου και ο σύντροφός του ο Μπαρτολομέο έπεσαν.
Αγωνίστηκαν και έπεσαν χτες για την κατάκτηση της χαράς. Για την ελευθερία όλων.
Στον αγώνα γιε μου, εκεί θα νιώσεις την αγάπη. Και στον αγώνα θα αγαπηθείς»
Πριν 91 χρόνια 23 αυγουστου του 1927 οι αναρχικοί Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti δολοφονούνται από το κράτος στην Αμερική.

https://www.youtube.com/watch?v=gL5jgZLTBj0

——————————————————————————————————————————————-

fofh-800x500_c

ΦΩΦΗ ΜΠΟΥΛΟΥΤΑ
η έντιμη και θαραλλέα εκπαιδευτικός

11/8/2018

Τον Ιούνη του 2012 η καθηγήτρια Φυσικών Επιστημών Φώφη Μπουλούτα ενημέρωσε τον πρόεδρο της ΟΙΕΛΕ ότι υποχρεώθηκε, μετά από σωρεία παρατηρήσεων, να μονογράψει την κόλλα μαθητή, ο οποίος συνεχώς μιλούσε με συμμαθητές του και επιχειρούσε να αντιγράψει σε διαγώνισμα Χημείας.
Ο μαθητής αυτός είναι υιός του τότε Πρωθυπουργού κ. Α. Σαμαρά και του τότε Προέδρου του Δ.Σ. του Ε.Ε.Ι. κ. Αλ. Σαμαρά.
Μετά από δέκα ημέρες περίπου οι συναδελφοι της πληροφορηκαν με κατάπληξη ότι η Διοίκηση του Κολλεγίου προχώρησε σε καταγγελία σύμβασης της εκπαιδευτικού που δίδαξε στο Κολλέγιο πί 21 χρόνια.
Στη συνέχεια επικράτησαν τα γνωστά χαρακτηριστικά που έχουν επιβληθεί από την πολιτική ελίτ στην κοινωνία.
Αυτά της άκρατης αλαζονείας, της αίσθησης ότι κανείς δεν μπορεί να αγγίξει τους «εκλεκτούς», της αντίληψης ότι οι νόμοι μπορεί να ισχύουν μόνο για τους υπόλοιπους, της άποψης ότι όποιος τολμά να διεκδικήσει το δίκαιό του απέναντί στους ισχυρούς πρέπει να συντρίβεται.

http://www.alfavita.gr/…/pethane-i-fofi-mpoyloyta-i-kathigi…

και ακόμα μια προσωπική επιστολή του Π΄ροεεδρου της Οιελε
https://www.facebook.com/mixaliskai.nikandrou/posts/1937364612991128

—————————————————————————————————————————————-

H ΕΞΕΓΕΡΣΗ WATTS *

11/8/2018

Από τις 11 ως τις 16 Αυγούστου του 1965 ο μαύρος πληθυσμός του Λος Άντζελες ξεσηκώθηκε . θα μείνει στην ιστορία ως η μεγαλύτερη εξέγερση στην περιοχή – μέχρι να ξεσπάσουν τα γεγονότα του 1992. Ένα επεισόδιο ανάμεσα σε τροχονόμους και διαβάτες εξελίχθηκε σε αυθόρμητες συγκρούσεις δύο ημερών. Οι αυξανόμενες ενισχύσεις των δυνάμεων της τάξης δεν κατόρθωσαν να ξαναπάρουν τον έλεγχο του δρόμου. Την Τρίτη ημέρα οι μαύροι πήραν όπλα λεηλατώντας τα γύρω οπλοπωλεία κι έτσι μπορούσαν να πυροβολούν ακόμα και τα ελικόπτερα της αστυνομίας. Χιλιάδες στρατιώτες και αστυνομικοί -η στρατιωτική δύναμη μιας μεραρχίας πεζικού με την υποστήριξη αρμάτων μάχης- χρειάστηκε τελικά να ριχτούν στη μάχη για να περιορίσουν την εξέγερση μέσα στη συνοικία Γουάτς (Watts)και τέλος να την ελέγξουν έπειτα από οδομαχίες πολλών ημερών. Οι εξεγερμένοι επιδόθηκαν στη γενικευμένη λεηλασία και τον εμπρησμό καταστημάτων. Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, υπήρξαν 32 νεκροί, από τους οποίους 27 μαύροι, πάνω από 800 τραυματίες και 3000 συλλήψεις.

Οι αντιδράσεις, απ’ όπου κι αν προέρχονταν, απέκτησαν εκείνη τη σαφήνεια που μόνο το επαναστατικό γεγονός -όντας το ίδιο μια έμπρακτη αποσαφήνιση των υπαρχόντων προβλημάτων- έχει πάντοτε το προνόμιο να προσδίδει στις διάφορες αποχρώσεις της σκέψης των αντιπάλων του. Ο αρχηγός της αστυνομίας Γουίλιαμ Πάρκερ αρνήθηκε κάθε μεσολάβηση που του πρότειναν οι μεγάλες οργανώσεις των μαύρων, δηλώνοντας πολύ σωστά ότι «αυτοί οι εξεγερμένοι δεν έχουν αρχηγούς». Και βέβαια, αφού οι μαύροι δεν είχαν πια αρχηγούς, είχε έρθει η στιγμή της αλήθειας για κάθε στρατόπεδο. Τί είχε άλλωστε να πει αυτή τη στιγμή ένας απ’ αυτούς τους άνεργους πια αρχηγούς, ο Ρόυ Γουίλκινς, γενικός γραμματέας της Εθνικής Ένωσης για την Προώθηση του Έγχρωμου Πληθυσμού (NAACP) δήλωνε ότι οι εξεγερμένοι «έπρεπε να κατασταλούν με κάθε αναγκαία δύναμη». Κι ο καρδινάλιος του Λος Άντζελες, Μακ Ιντάιρ, που διαμαρτυρόταν έντονα, δεν διαμαρτυρόταν για τη βιαιότητα της καταστολής, όπως θα περίμενε κανείς τώρα που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εκσυγχρονίζει την εικόνα της. Αντίθετα, διαμαρτυρόταν αναστατωμένος για «μια προσχεδιασμένη εξέγερση εναντίον των δικαιωμάτων του πλησίον, εναντίον του σεβασμού του νόμου και της διατήρησης της τάξης» και καλούσε τους καθολικούς να αντιταχτούν στη λεηλασία, σ’ «αυτές τις χωρίς προφανή αιτία βιαιότητες». Όσοι πάλι κατάφεραν να δουν τα «προφανή αίτια» της οργής των μαύρων του Λος Άντζελες -χωρίς όμως να βλέπουν το πραγματικό αίτιο-, όλοι αυτοί οι ιδεολόγοι κι οι «εκπρόσωποι» της ανύπαρκτης παγκόσμιας Αριστεράς, θρήνησαν για την ανευθυνότητα, την αταξία, τη λεηλασία και κυρίως το γεγονός ότι λεηλατήθηκαν πρώτα τα καταστήματα οινοπνευματωδών και όπλων∙ κι έκλαψαν για τις 2000 καταμετρημένες εστίες πυρκαγιάς, με τις οποίες οι μαύροι του Γουάτς φώτισαν τη μάχη τους και τη γιορτή τους.

Ποιος λοιπόν υπερασπίστηκε τους εξεγερμένους του Λος Άντζελες όπως πραγματικά το άξιζαν;. Ας αφήσουμε τους οικονομολόγους να κλαίνε για τα 27 εκατομμύρια χαμένα δολάρια, τους πολεοδόμους να οδύρονται πάνω στις στάχτες ενός από τα πιο ωραία τους σουπερμάρκετ και τον Μακ Ιντάιρ να θρηνεί το βοηθό σερίφη που σκοτώθηκε. Ας αφήσουμε τους κοινωνιολόγους να τραβάν τα μαλλιά τους με τον παραλογισμό και το μεθύσι αυτής της εξέγερσης.
Μέχρι τότε οι διαδηλώσεις των μαύρων για τα «δικαιώματα του πολίτη» είχαν συγκρατηθεί από τους αρχηγούς τους σε μια νομιμότητα, που ανεχόταν τις χειρότερες βιαιότητες των δυνάμεων της τάξης και των ρατσιστών (όπως για παράδειγμα τον περασμένο Μάρτιο στην Αλαμπάμα κατά τη διάρκεια της πορείας στο Μοντγκόμερι). Ακόμα και μετά απ’ αυτό το σκάνδαλο, μια διακριτική συνεννόηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, του κυβερνήτη Γουάλας και του πάστορα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, είχε οδηγήσει τους διαδηλωτές της Σέλμα, στις 10 Μαρτίου, να υποχωρήσουν μπροστά στην πρώτη πρόσκληση των αρχών να διαλυθούν, με αξιοπρέπεια και προσευχές! Η σύγκρουση που περίμενε τότε το πλήθος δεν ήταν παρά το θέαμα μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης. Την ίδια στιγμή, η μη βία είχε φτάσει το γελοίο όριο του θάρρους της: να εκτίθεσαι στα χτυπήματα του εχθρού και να ανυψώνεις έπειτα το ηθικό σου μεγαλείο, ώστε να του στερήσεις την αναγκαιότητα να ξαναχρησιμοποιήσει τη δύναμή του. Αλλά το βασικό δεδομένο είναι ότι το κίνημα για τα δικαιώματα του πολίτη, χρησιμοποιώντας νόμιμα μέσα, δεν μπορούσε να θέσει παρά νομικά προβλήματα. Είναι λογικό να επικαλείσαι το νόμο σχετικά με νομικά ζητήματα. Το παράλογο είναι να ζητιανεύεις νόμιμα μπροστά στην προφανή παρανομία, λες κι αυτή η παρανομία είναι απλά ένας παραλογισμός που θα διαλυθεί μόλις τον δείξεις με το δάκτυλο. Είναι φανερό ότι η άγρια και κατάφωρη παρανομία, που ακόμα ασκείται σε βάρος των μαύρων σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ, έχει τις ρίζες της σε μια οικονομικοκοινωνική αντίφαση που δεν είναι της αρμοδιότητας των σημερινών νόμων. Είναι επίσης φανερό ότι κανένας μελλοντικός δικαστικός νόμος δε θα μπορέσει να τη θίξει στο παραμικρό ενάντια στους πιο θεμελιώδεις νόμους της κοινωνίας. Αυτό που οι αμερικάνοι μαύροι πραγματικά τολμούν να απαιτήσουν είναι το δικαίωμα να ζουν πραγματικά και σε τελική ανάλυση αυτό απαιτεί την ολοκληρωτική ανατροπή αυτής της κοινωνίας. Αυτό γίνεται όλο και πιο φανερό, καθώς οι μαύροι στην καθημερινή ζωή τους αναγκάζονται να χρησιμοποιούν όλο και πιο ανατρεπτικά μέσα. Το ζήτημα δεν είναι πλέον η κατάσταση των μαύρων της Αμερικής, αλλά η κατάσταση της Αμερικής, κάτι που απλά τυχαίνει να εκφράζεται αρχικά μεταξύ των μαύρων. Η εξέγερση του Γουάτς δεν ήταν μια φυλετική σύγκρουση: οι εξεγερμένοι δεν επιτέθηκαν στους λευκούς που βρέθηκαν στο δρόμο τους – χτύπησαν μόνο τους λευκούς αστυνομικούς. Άλλωστε, η μαύρη αλληλεγγύη δεν αφορούσε τους μαύρους καταστηματάρχες ούτε τους μαύρους αυτοκινητιστές. Ο ίδιος ο Λούθερ Κινγκ αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τα όρια της ειδικότητας του είχαν ξεπεραστεί, δηλώνοντας τον Οκτώβριο στο Παρίσι ότι «οι συγκρούσεις δεν ήταν φυλετικές αλλά ταξικές».
Απορρίπτοντας την ταπείνωση της υποταγής του ανθρώπου στον αστυνομικό, οι μαύροι απορρίπτουν την ταπείνωση της υποταγής του ανθρώπου στα εμπορεύματα. Η νεολαία του Γουάτς, που δεν είχε μέλλον με όρους αγοράς, άδραξε μία άλλη ποιότητα του παρόντος και η ποιότητα αυτή υπήρξε αναμφισβήτητη και ακαταμάχητη σε τέτοιο σημείο ώστε συμπαρέσυρε όλο τον πληθυσμό, γυναίκες, παιδιά, μέχρι και κοινωνιολόγους που βρίσκονταν εκεί. Μια νεαρή μαύρη κοινωνιολόγος αυτής της συνοικίας, η Μπόμπι Χόλλον, δήλωνε τον Οκτώβριο στην Herald.Tribune: «Παλιά οι άνθρωποι ντρέπονταν να πουν πως είναι απ’ το Γουάτς, το λέγανε μέσα από τα δόντια τους. Τώρα το λένε με περηφάνια. Αγόρια που πάντα τριγύριζαν με πουκάμισα ανοιχτά ως τη μέση και θα σε λιάνιζαν στο πι και φι, εμφανίζονταν εδώ κάθε πρωί στις επτά και οργάνωναν τη διανομή του φαγητού. Φυσικά δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες, τα τρόφιμα τα είχαν κλέψει…Όλη αυτή η χριστιανική φλυαρία χρησιμοποιήθηκε ενάντια στους μαύρους χρόνια ολόκληρα. Αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να κλέβουν για δέκα χρόνια, χωρίς να πάρουν πίσω ούτε τα μισά από τα λεφτά που τους έχουν κλέψει αυτά τα μαγαζιά, τόσα χρόνια τώρα…Εγώ δεν είμαι παρά μια μικρούλα μαύρη». Η Μπόμπι Χόλλον που πήρε όρκο να μην ξεπλύνει ποτέ το αίμα που πότισε τα παπούτσια της μέσα στις συμπλοκές, λέει ότι «τώρα όλος ο κόσμος κοιτάζει το Γουάτς».
Από τότε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70 άρχισε να διαμορφώνεται το δόγμα για
Στρατιωτικές Επιχειρήσεις σε Αστικοποιημένο Έδαφος (M.O.U.T.: Military Operations on Urbanized Terrain), σαν αποτέλεσμα της αναγνώρισης των πόλεων ως το βασικό πεδίο διεξαγωγής των μαχών του μέλλοντος

Αποσπάσματα από το από το Communisation και το Kompresser για μια ματιά στα γεγονότα iDEM
Little Scarlet, του Walter Mosley, Mετ: Άλκηστις Τριμπέρη, Εκδ. Πόλις
https://www.youtube.com/watch?v=8zV9X-E6gc0

——————————————————————————————————————————————-

38810964_2055863481099403_5270142472415084544_n
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ
Κλαδοράχη Φλώρινας, 9 Αυγούστου 1943.

9/8/2018

Η φωτογραφία ντοκουμέντο αποτυπώνει ένα ακόμα μαζικό έγκλημα των Ναζί στην κατεχόμενη Ελλάδα. Τα απαγχονισμένα σώματα 15 ελλήνων που έμειναν κρεμασμένα για τρεις ημέρες. Στην περιοχή γίνονταν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των γερμανών σε συνεργασία με την προδοτική ομάδα του απότακτου αντισυνταγματάρχη μηχανικού Γεώργιου Πούλου που είχε εξοπλιστεί από τους γερμανούς με οπλισμό και είχε δημιουργήσει ισχυρή δύναμη.
(από τους ελάχιστους γερμανοντυμένους χασάπηδες που εκτελέστηκαν )
Στόχος τους ήταν οι αντιστασιακές ομάδες του ΕΛΑΣ και γι αυτό τον σκοπό έκαναν εφόδους και έκαψαν σπίτια στο Νυμφαίο και το Λέχοβο. Λίγο πριν από την ενέδρα μια ομάδα ανταρτών επενέβη για να αποτρέψει την μεταφορά δέκα ανδρών σε καταναγκαστική εργασία σε μεταλλεία των Γερμανών στη Χαλκιδική. Οι αντάρτες διέλυσαν το απόσπασμα επικεφαλής του οποίου ήταν ο πρόεδρος της Κλαδοράχης. Στη συνέχεια έγινε το χτύπημα στον δημόσιο δρόμο Φλώρινας – Κλαδοράχης. Η ενέδρα οργανώθηκε από ομάδα νέων από το χωριό Άνω Κλεινές. Σύμφωνα με την ιστορική έρευνα του καθηγητή ιστορίας στο ΑΠΘ Στράτου Δαρδανά, επικεφαλής ήταν ο Γεώργιος Σιμάκης, γνωστός ως Κατής. Η ομάδα αυτή ήταν πρωτόβγαλτη και η επίθεση στο φορτηγό ήταν η πρώτη της ενέργεια.
Ήταν Κυριακή στις 8 Αυγούστου 1943.
Το Γερμανικό απόσπασμα αποτελούσαν δυο στρατιώτες, ένας μοτοσικλετιστής και ένας πολίτης.
Ένας εξ αυτών θεωρούταν σκληρός εκτελεστής.
Οι γερμανοί είχαν αποστολή την επίταξη βοοειδών από την περιοχή της Φλώρινας. Σε αυτήν την επίθεση σκοτώθηκε ο οδηγός, ενώ οι δυο Γερμανοί και ο εφοριακός υπάλληλος Μίμης Παπαδόπουλος συνελήφθησαν. Αμέσως μετά ο πρόεδρος της Κλαδοράχης, Παναγιώτης Παπάς, υπό τον φόβο των αντιποίνων επικοινώνησε με το Γερμανικό Φρουραρχείο Φλώρινας και τον Νομάρχη Φλώρινας, Κωνσταντίνο Μπόνη. Η απόφαση του γερμανού φρούραρχου λοχαγού Φρανς Κομπ ήταν άμεσα αντίποινα με απαγχονισμό 15 Ελλήνων για το θάνατο του Γερμανού στρατιώτη. Μάλιστα διέταξαν ότι εάν δεν απελελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι, θα εκτελούνταν συνολικά 50 Έλληνες. Ο αριθμός των θυμάτων τελικά δεν αυξήθηκε διότι απελευθερώθηκαν οι αιχμάλωτοι. Η λίστα με τους 15 συμπληρώθηκε με συλληφθέντες από την περιοχή και με κρατούμενους των Γερμανικών Φυλακών Φλώρινας. Ρόλο στις υποδείξεις της λίστας των μελλοθανάτων, φαίνεται να έπαιξαν και φασίστες Βούλγαροι στρατιωτικοί που είχαν στοχοποιήσει πρόσωπα για την αντιστασιακή τους δράση. Η εκτέλεση των πατριωτών έγινε τα χαράματα της Δευτέρας 9 Αυγούστου 1943, με απαγχονισμό σε ενιαία δοκό η οποία στηρίχτηκε σε δύο δένδρα και οι απαγχονισθέντες, έμειναν κρεμασμένοι επί τρεις ημέρες προς παραδειγματισμό – εκφοβισμό. Την ώρα της εκτέλεσης οι Γερμανοί έθεσαν σε λειτουργία τις μηχανές των αυτοκινήτων τους για να μην ακούγονται οι φωνές των θυμάτων τους….

————————————————————————————————————————————-

38633608_2048200191865732_924758681336152064_n

ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΟΡΓΗΣ και ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΥ ΕΡΡΩΤΑ
Tarantella Memoria vi@Γραμμετείς και Φαρισαίοι

5/8/2018

Ο Έλληνας δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς μόλις έχει κλείσει ένα μήνα στην εξουσία μετά το πραξικόπημα του Αυγούστου του 1936 και φωτογραφίζεται μαζί με τον πανίσχυρο Γερμανό Υπουργό Προπαγάνδας του Χίτλερ, τον περιβόητο Γιόζεφ Γκαίμπελς στη βεράντα του Ναυτικού Ομίλου με φόντο το Μικρολίμανο και την Καστέλα. Το «περιχαρές» κάδρο έχει φροντίσει ο προσωπικός φωτογράφος του Χίτλερ, Χάιντριχ Χόφμαν που βρέθηκε στην αποστολή για να ενισχύσει το προφίλ του αδίστακτου υπουργού της ναζιστικής Γερμανίας….
Στο ημερολόγιο του Γκαίμπελς διακρίνουμε διάχυτο τον ενθουσιασμό του τόσο για την επίσκεψη στην Ακρόπολη όσο και την ελληνική φιλοξενία:

«Ένα από τα ωραιότερα πρωινά της ζωής μου. Πάνω στην Ακρόπολη…Είμαι συνεπαρμένος…Οι άνθρωποι φιλόξενοι. Οι Αρχές, ο Τύπος όλοι είναι φιλικοί μαζί μας». …

Την 27 Σεπτέμβρη μετά από περιοδεία σε Δελφούς Ολυμπία Μυκήνες έδωσε μια αποκλειστική συνέντευξη στον διευθυντή της «Βραδυνής», φροντίζοντας με εύσχημο τρόπο να δείξει απαλλαγμένος από το πρωτόκολλο και την εθιμοτυπία. Ανάμεσα στα άλλα έπλεξε το εγκώμιο του Μεταξά, δήλωσε «εμποτισμένος» από τον ελληνικό πολιτισμό και εντυπωσιασμένος από τις εκδηλώσεις αγάπης του ελληνικού λαού:

«Είμαι σε θέσιν, ως υπουργός της Προπαγάνδας να διακρίνω τον ειλικρινή από τον παρασκευασμένον ενθουσιασμόν. Δύναμαι, δε, να διαβεβαιώσω ότι παντού, μέχρι και του τελευταίου ελληνικού χωριού, ήτο απολύτως ειλικρινής η ενθουσιώδης υποδοχή που μου έγινε…»
.
Πολλά απ’ αυτά τα χωριά επρόκειτο να καταστραφούν κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
Το πρωί της 28ης Σεπτεμβρίου ο Γκαίμπελς, χαμογελώντας συνεχώς στους φωτογράφους, αναχώρησε αεροπορικώς για το Βερολίνο.
Προηγουμένως παρέδωσε μια επιταγή 150.000 δραχμών για τους άνδρες της Ειδικής Ασφάλειας οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι με την φρούρησή του….
Στους χαφιέδες του Μανιαδάκη δηλαδή..

Γιατί όμως ποαρά την ιδεολογική ταυτιση με τους χιτλερικούς ο γερμανοσπουδαγμένος Μεταξάς τον Μάη του 1940, λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, έλεγε στην «Ντέιλι Τέλεγκραφ»:
«Είμεθα ουδέτεροι εφ’ όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης

Τον λόγο κι εκεί τον έχουν τα φράγκα δηλαδή :
Το εξωτερικό χρέος της χώρας το 1932 έφτανε τα 1,022 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα, ενώ το εσωτερικό χρέος ήταν 144 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Βασικοί δανειστές της χώρας και κάτοχοι των ελληνικών χρεογράφων ήταν ο οίκος «Hambro» του Λονδίνου, το συγκρότημα «Speyer and Co» της Ν. Υόρκης και η Εθνική Τράπεζα Αθηνών. Το 67,42% του εξωτερικού χρέους ήταν αγγλικά κεφάλαια, το 9,88% ήταν κεφάλαια των ΗΠΑ, το 7,52% ήταν γαλλικά κεφάλαια, το 5,40% σουηδικά, το 3,44% βελγικά. Μόλις το 1,7% ήταν γερμανικά και μόλις το 1,65% ήταν ιταλικά (2).

Επομένως, ήταν τέτοια η πρόσδεση της Ελλάδας στην Αγγλία, που το μεταξικό καθεστώς δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί να σταθεί απέναντί της.
Τα υπόλοιπα είνα φούμαρα …


38405310_2047168585302226_6751979783799701504_o

ΓΙΑΤΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ?
και χαμογελά πατέρα ?

5/8/2018

Σαν σήμερα μες την στπήριξΟΛΩΝ των κοινοβουλευτικών κομμα΄των πλήν Κουκουέ βέβαια συμπεριλαμβανομένων και των ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΩΝ επιβ΄παλεται η φιλοναζιστική δικτατορία που αμέσως επισκέφτηκε και τίμησε ο Γκαίμπελς
όπως και όλες οι άλλες στρατιωτικομιλιταριστικές δικτατορίες της Ευρώπης φτιασιδωνόταν για φιλεργατική κοινωνική και λοιπά χοντρά ψέμματα..
‘Η αντίθεση με την αγγλική Προστασία και η παλινδρομήσεις του τον έφαγαν στη στροφή…


37561343_2022138711138547_7368319758418051072_n

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ
in memoriam

20/7/2018

Σαν σήμερα έφυγε από τη Ζωή ο Γιάννης Τσαρούχης
Το ζωγραφικό του έργο υπάκουσε στο μέτρο, στη γνώση, στη λογική, στο κάλλος της μορφήςσάυτό ενυπάρχει επίσης η «απεριόριστη αγάπη», το άμετρο, το άλογο, το δέος της έκστασης, και από αυτήν πηγάζει η μοναδικότητα της λαϊκότητάς του, νοώντας εδώ ό,τι πιο ευγενικό διασώζει αυτή η έννοια.
Να θυμηθούμε κάποιες από τις στέρεες απόψεις του
από συνέντευξη του στο Βήμα, 18/7/1999

΄΄΄΄΄΄΄΄«Εκτός από τα επίσημα πρόσωπα, όπως είναι οι μεγάλοι ζωγράφοι, πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν γνωρίζει κανείς το όνομά τους με έχουν επηρεάσει πάρα πολύ με αυτά που λένε, με αυτά που κάνουν, με αυτό που είναι. (…)
τι να πω:

ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ Η ΣΕΜΝΟΤΗΣ
με έκανε να καταλάβω πολλά πράγματα για τη δουλειά.
Τι να πω
ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΣΗΜΑΝΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΠΛΕΝΕΙ ΤΑ ΠΙΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΗΣ
για μια ασήμαντη γυναίκα
που μου έμαθε, μου έδωσε φιλοσοφικά διδάγματα ­ ποιες είναι οι συνθήκες της ζωής

. Μαθαίνω κάθε ημέρα από οποιονδήποτε άνθρωπο και οι μεγάλοι άνθρωποι είναι επίσης μεγάλοι
γιατί με πολλή απλότητα σαν τους απλούς ανθρώπους εξετέλεσαν τον προορισμό τους

. Οι μεγάλες βεντέτες ­ οι μεγάλες φίρμες ­ με απωθούν, γιατί νομίζουν ότι η τέχνη είναι μια παράσταση θεατρική και όσο φασαρία κάνεις τόσο πιο επιτυχία θα έχεις. Επηρεάζομαι πάντα από τους ανθρώπους που κάνουν κάτι ουσιαστικό ­ μικρό ή μεγάλο ­ γιατί πρέπει τη ζωή να τη ζει κανείς ουσιαστικά και όχι με επίδειξη μόνο. Νομίζω ότι απάντησα στην ερώτησή σας».»……………………………………………………..

……«Πολλά πράγματα θα έκανα που δεν τα ήξερα όταν…
Θα έψαχνα να βρω έναν καλό τεχνίτη να μου μάθει καλά την τεχνική της ζωγραφικής και
ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΩ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΟΠΟΥ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥΣ ΜΕ ΑΧΥΡΑ

. Και βέβαια θα πήγαινα σε ένα χωράφι να μάθω πιο σοβαρά την καλλιέργεια της γης για να έχω ένα δεύτερο επάγγελμα να μου δίνει ανεξαρτησία. Αυτό που έκανα ως τα 60 μου χρόνια θα το έκανα στα έξι χρόνια μου, διότι πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει να μάθουν να παρασκευάζουν την τροφή τους, όχι μόνο ως μάγειροι αλλά ως γεωργοί.
Είναι φοβερό να κάνεις δύο επαγγέλματα το ένα πιο σκληρό από το άλλο για να ζήσεις.
Εγώ για να μπορέσω να ζήσω δούλευα στο θέατρο. Περιττό να πω ότι αυτό που έκανα στο θέατρο δεν ήταν αυτό που πίστευα ότι είναι θέατρο και που με ενθουσίαζε, αλλά ήταν μια ρουτίνα σαν να δούλευα στο εργοστάσιο.
Σήμερα που είμαι σχετικά ελεύθερος προσπαθώ να κάνω παραστάσεις όπως τις ονειρεύτηκα»……………..

Γλυκύς και είρων, λιτός και αισθησιακός, συντηρητικός και επαναστάτης εξέφρασε μέσα από την εκφρασή του τις τραγικές αντιφάσεις της διαρκούς αναζήτησης μές την Τέχνη

Σ.Σ»Τ» : Στην αναρτησή μας
Αυτοπροσοπογραφία
του 1926 Νερομπογιά και μολύβι σε χαρτί, 24 x 19 εκ.