Tarantella a la mattina mi son svegliato


46818491_2208774459141637_743165806203895808_n

MIA KYΡΙΑΚΗ ΑΚΟΜΑ…

25/11/2018

Παρέμεινε μέρος απ’ το σκοτάδι της νύχτας
στον σημερινό κυριακάτικο ουρανό
μιά Κυριακή ακόμα
στο σωρό των αργιών της θλίψης
και ο Μιχάλης Γκανάς έγραφε για κείνα τ’ απογεύματα που οι άντρες έπαιρναν το μπιζελότο τους μ’ ένα τρανζίστορ στο προσκεφάλι .

Πλήθη μονάζουν σε τσίγκινα τραπέζια.
Η άμπωτις των σαλονιών,
τα κούφια έπιπλα
και το λεκανοπέδιο της Κυριακής
σπαρμένο άδεια ραδιόφωνα.
Γκολ-Γκολκήπερ-Γκόμενα Good bye
ζωή γκονατισμένη

Άν το έγραφε σήμερα θα προσέθετε και τα κυριακάτικα απογεύματα των ετοιματζίδικων παιδικών πάρτυ στα Goody’s αφορμή για να ξεφορτωθούν τα παιδιά οι γονείς και να τα πούν στο μπάρ .ενώ τα μικρά θα χοροπηδάνε σε πλαστικά στρώματα.
Καλή ξεκούραση φίλες και φίλοι …

—————————————————————————————————————————————–

46480529_2198855283466888_23241944939364352_n

ΒΡΟΧΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
σήμερα

TarantelIa Una mattina mi son svegliato

Οι βροχερές Κυριακές είναι το καλύτερο πρελούδιο των αισχρών εβδομάδων που έπονται..
μας τυλίγουν σε γκρίζο κουρελιασμένο πανί που γράφει κι ο Λειβαδείτης στο » Σχέδιο με βροχή»

«Ένας γέρος σταμάτησε στη γωνιά καθώς πήρε να βρέχει.
Θλιβερός, ετοιμόρροπος γέρος σα φτιαγμένος από ένα σωρό
τσαλακωμένα χαρτιά που άρχισαν κιόλας να μουσκεύουν κάτω απ τη βροχή,
θε μου, τα χαρτιά λιώνουν – μια ομπρέλα, λοιπόν, ηλίθιοι,
δε βλέπετε,
αυτός ο άνθρωπος θα διαλυθεί. Χαρτιά από παλιά ερωτικά
γράμματα,
λευκώματα, παιδικές επιστολές στο Θεό,
χαρτιά από εξισώσεις, κατασχέσεις, δικογραφίες δολοφόνων,
αποδείξεις από πανάρχαια χρέη
και ξεθωριασμένα χειρόγραφα
λησμονημένων ποιητών.

Και πάντα η βροχή ήρεμη, σιωπηλή
τυλίγοντας τον κόσμο σ ένα γκρίζο, κουρελιασμένο πανί
σαν ένα χέρι που τόκοψαν και παν να το θάψουν.
ήρεμη, ταπεινή βροχή, γεμάτη συχώρεση.»

Το φωτογραφικό κλισέ είναι του Λευκορώσσου Γιαχούενι Ατσέσκι

—————————————————————————————————————————————–

45683739_2187839177901832_5834605366721118208_n

ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

10/11/2018

Πολύ μικρή όμως……………………………………..
Κι άς πέρασε ο «NoBraDay» ο άτυπος θεσμός, που έχει σαν σκοπό την προβολή του Οκτωβρίου, ως μήνα ευαισθητοποίησης κατά του καρκίνου του μαστού.

—————————————————————————————————————————————–

45579905_2182357765116640_4940282816509247488_n

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΛΙΑΚΑΔΑ

6/11/2018

Φθινοπωρινή λιακάδα σήμερα και περνάν οι στίχοι του Μαριου Χάκκα απ΄το ομώνυμο ποιήμα αυτού του «Τυφεκιοφόρου του εχθρού» που ‘εγραψε ασταμάτητα έξι χρόνια για να προλάβει το θάνατο που ηρθε στα; 41 του
Νοιώθεις τις θερμοκρασίες που περιγράφει, κρυώνεις ή καις. δεν υπάρχει μέσος όρος σε αυτον που πήγε εθελοντής στη Γυάρο (!!!!!) να βοηθήσει στην περίθαλψη των πολιτικών κρατουμένων πρίν ακόμα το μετεμυλιακό κράτος τον στείλει φυλακή με τον 509
Ο ΚαισαριανιώτηςΧάκκας δεν έχει ήρωες.
Κι αν έχει κάποιους, είναι όλοι τους φθαρτοί. Φθαρτοί και πάνθνητοι. Κατακρημνίζει τα όνειρα γενεών. Το γκρικ ντριμ μιας ολόκληρης εποχής. Μη γελιόμαστε και το γκρικ ντριμ της δικής μας εποχής κατακρημνίζει
Που δεν αξίζει και πολλά πράγματα εδώ που τα λέμε…
—————–////—————

Μυρτώ των φθινοπωρινών ξενοδοχείων
Οι κάμαρες δε βλέπουν τη βροχή.
Μόνο κοιτάζουν σ’ άδειες ντουλάπες
σ’ ένα λαβομάνο χωρίς σεμνοτυφία
σ’ έναν καθρέφτη που μετράει ρυτίδες
χωρίς πρόσωπο ένα πόδι γυμνό
σκοπεύει τα κλειστά παράθυρα
κι είναι βγαλμένα πάνω στο σεντόνι
ζαρτιέρες μάτια και στηθόδεσμος
VII
Γεννηθήκαμε ένα μεσημέρι του φθινοπώρου
για να γνωρίσουμε το σώμα μας
το πρόσωπο τα χέρια και το αίμα.
Όμως και πεθάναμε μια νύχτα
Γιατί ήταν φριχτό φριχτό φριχτό
Να δεις την όψη του θανάτου.
Αυτά όλα ήταν ανώφελα πια
δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν
δεν άγγιζαν και δε μιλούσαν.

Από το 5ο βιβλίο του συγγραφέα Ποιήματα-Όμορφο Καλοκαίρι την ενότητα » Η Μυρτώ στη Φθινοπωρινή λιακάδα»( Εκδόσεις Κέδρος 1965 )

Έβαλε ψύχρα από χθές κράτησε αμέτρητα αυτή η αφύσικη αρρωστημένη ζέστη της κλιματικής αλλαγής περιμένουμε να ποτίσει επιτέλους σε χαμηλότερες θερμοκρασίες
κάποια στιγμή θα βρεί ο ήλιος κάποια τρύπα ανάμεσα στα σύννεφα και θα μας ζεστάνει…

————————————————————————————————————————————–

45510998_2180685225283894_7360043575481991168_n

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ Η ΔΕΥΤΕΡΑ

5/11/2018

Για κάθε μουδιασμένη μουντή Δευτέρα
καλό θα ήταν πριν κινήσετε με τα μιτσά γιά το σκολειό
και μετά με άγχος να προλάβατε τη γκρίνια στη δουλιά
ο συντροφός σας να σας έκανε ένα «αεροπλανάκι» σαν πρωινη γυμναστική όπως ο Αλαίν (Ντελόν)
την Ρόμυ ( Σνέιντερ).

Το ζευγάρι άντεξε πέντε χρόνια (1958-1963)
ο Αλαίν φεύγοντας για το Μεξικό της άφησε ένα γράμμα 15 σελίδων σε ένα μπουκέτο τριαντάφυλλων Μπακαρά τόσο κόκκινων που πλησιάζουν το μαύρο.

…Ma Puppelle
….Η λογική με υποχρεώνει να σου πώ Αντίο..
το πιό μακρόσυρτο απ΄όλα τα αντίο.
Ζήσαμε το γάμο μας πρίν παντρευτούμε.
Σε κοιτώ σε κοιτώ ξανά και ξανά
θέλω να σε καταπιώ ,,,,
Το επαγγελμά μας μας αφαιρεί κάθε τύχη επιβίωσης…..
μην γελιέσαι δεν είναι μαυρα τα τριαντάφυλλα
Σου αποδίδω τη ελευθερία σου αφηνοντάς τη καρδιά μου στα χέρια σου ,,
Έμαθα λίγα γερμανικά κοντά σου.
Ich liebe dich.
Je t’aime.
Σ΄αγαπώ μικρή μου τσιχλόφουσκα *

Ευχάριστο και ήρεμο πρωινό σε όλες κι όλους …

* Σ,Σ » Τ » : Χρησιμοποιούσε τη λέξη puppele που ουσιαστικά δεν υπάρχει.
Ειναι κοροιδευτική παραφθορά της γερμανικής προφοράς του αγγλικού.
Bubbele υποκοριστικό του Bubble.

—————————————————————————————————————————————–

45238697_2178187915533625_8308071646598529024_n.jpg

TA ΣΑΒΒΑΤΑ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

3/11/2018

Yπάρχουν και τα γεμάτα ερωτηματικά Σάββατα
εκείνα που δεν τα περιμένει καμμιά Κυριακή
τα βραδυνά του κανένα τα βγαλμένα από τους στίχους του Αντρέα Βάδεν,

Λέξεις και ώρες
μόνες
Σε ανελέητους χειμώνες
Κεντούν έναν ιστό με δόλο
Και περιμένουν μια πεταλούδα
Ή μια προνύμφη
Αυτό είναι όλο

Κι εγώ που χρόνια τώρα
μόνος
κυνηγούσα έναν κανένα

Το ρολόι
Στο σαλόνι
Ένα κουφό παγώνι
Στιλβώνει τα φτερά του
Είναι εννιά κι όμως χτυπάει δώδεκα

Κι έρχεται μια ελπίδα
Ένα Σάββατο
Και τότε βρέχει
Σάββατο λες και να μη βρέχει

Κι εγώ που χρόνια τώρα
μόνος
κυνηγούσα έναν κανένα.

Πραγματικότητα αποτυπωμένη στα κλισέ της Μέρυ Έλεν Μάρκς με τα αδέσποτα κορίτσια κι αγόρια των δρόμων εδώ η Λίλλυ στο σκοτεινό Σηάτλ του 1983.

——————————————————————————————————————————————

45157099_2169650873053996_6352703616620429312_n

ΠΑΡΑΙΝΕΣΗ

29/10/2018

Με το φθινόπωρο να μπαίνει διστακτικά
τις τελευταίες μέρες την όστρια να σηκώνεται και τη ζέστη να επιμένει αναπολούμε τη μυρωδιά της βρεγμένης γής και των πικρών πορτοκαλιών του Οχτώβρη ρίχνουμε μιά ματιά στη «Παραίνεση»*
του Νίκου Καρούζου
του στρατευμένου στη ποίηση
που σκάρωνε στίχους παντού,
πάνω σε χαρτοπετσέτες,
πάνω σε αποδείξεις,
πάνω σε σκόρπια χαρτιά.
Ιστορικός, ερωτικός, παρεξηγημένος,’επαιζε με τις λέξεις, τις συνέθετε τις κατακερμάτιζε, τις αναγεννούσε για να τις χαρίσει στο διπλανό του φίλο ή στην άγνωστη γυναίκα που καθόταν σε αντικρυνό τραπέζι

Να μη λυπάσαι
που πέφτουν τα φύλλα φθινόπωρο.
Η δική σου τρυφερότητα
θα τα φέρει και πάλι στα δέντρα.
Δάκρυα μη χαλνάς
· όλοι ανήκουμε στην ανάσταση.

Τη καλημέρα μας με ένα πρωινό χαμόγελο της μεσογειακής αέρινης Σοφίας από την Άννυ Λίμποβιτζ

* Σ.Σ «Τ» :Από τη συλλογή «Θρίαμβος χρόνου», εκδ. Απόπειρα, 1997. Ο ποιητής αφιερώνει το ποίημα, γραμμένο τον Νοέμβριο του 1986, «Στη μικρούλα κι άγνωστη φίλη μου Μαρία, την κόρη του Σταύρου» – σημ.: του ιδιοκτήτη του μπαρ «Dada» Σταύρου Καλάρογλου.

——————————————————————————————————————————————–

v137

ΚΟΜΜΕΝΑ ΤΑ ΓΙΟΦΥΡΙΑ ΠΙΣΩ ΜΑΣ

29/10/2018

Από την συνέντευξη του Οδυσέα Ελύτη στο περιοδικό της
ΕΦΕΕ «Πανσπουδαστική» με τίτλο
«Έζησα το θαύμα της Αλβανίας» το 1965, διαβάζουμε:

Τι να έκανα εγώ, ένα χαλασμένο παιδί της Αθήνας.
Με κόπο ανυπολόγιστο, κατάφερα να είμαι απλώς συνεπής προς την αποστολή μου.
Αλλά είδα στο πρόσωπο των στρατιωτών μου τη λάμψη που είναι ικανός ο Ελληνισμός
ν” αναδύσει όταν πιστεύει στο δίκιο του.
Και γνώρισα από πολύ κοντά την αψηφισιά του θανάτου, την ακατάβλητη θέληση της ζωής
που έγινε τελικά και δική μου.
Με σεμνότητα ο ποιητής που τότε προσβλήθηκε από τύφο από το νερό που έπιναν στους λάκους που βρισκόταν σκοτωμένα μουλάρια και καταφερε να επιζήσει μας χάρισε περιγραφές ασύγκριτες της φρίκης του πολέμου όπως «Η Πορεία πρός το Μέτωπο»
από το Άξιον Εστί «

Κι οτι ημασταν σιμα πολυ στα μερη
οπου δεν εχει καθημερινες
και σκολες, μητε αρρωστους και γερούς
, μητε φτωχους και πλουσιους,
το καταλαβαιναμε.
Γιατι κι ο βροντος περα, κατι σαν καταιγίδα
σαν πισω απ’ τα βουνα,
δυναμωνε ολοενα, τοσο που καθαρα στο τελος να διαβαζουμε το αργο
και το βαρυ των κανονιων, το ξερο
και το γρηγορο των πολυβολων.
Υστερα και γιατι ολοενα πιο συχνα, τυχαινε τωρα ν’ απαντουμε, απ’ τ’αλλο μερος vα ‘ρχονται,
οι αργες οι συνοδειες με τους λαβωμενους.
Οπου απιθωνανε χαμου τα φορεια οι νοσοκομοι,
με τον κοκκινο σταυρο στο περιβραχιωνιο,
φτυνοντας μεσα στις παλαμες,
και το ματι τους αγριο για τσιγαρο.
Κι οπου σαν ακουγανε για που τραβουσαμε, κουνουσαν το κεφαλι, αρχινωντας ιστοριες για σημεια και τερατα. Ομως εμεις το μονο που προσεχαμε
ηταν εκεινες οι φωνες μεσα στα σκοτεινα,
που ανεβαιναν, καυτες ακομη
απο την πισσα του βυθου ή το θειαφι.
«Όι, όι μανα μου»,»
όι, όι μανα μου»,
και καποτε, πιο σπανια, ενα πνιχτο μουσουνισμα,
ιδιο ροχαλητο, που ‘λεγαν, οσοι ξερανε
, ειναι αυτος
ο ρογχος του θανατου.
Ηταν φορες που εσερνανε μαζι τους
κι αιχμαλωτους, μολις
πιασμενους λιγες ωρες πριν, στα ξαφνικα γιουρουσια που κάναν τα περιπολα.
Βρωμουσανε κρασι τα χνωτα τους,
κι οι τσεπες γιοματες κονσερβα ή σοκολατες.
Ομως εμεις δεν ειχαμε,
οτι κομμενα τα γιοφυρια πισω μας,
και τα λιγα μουλαρια
μας κι εκεινα ανημπορα μεσα στο χιονι
και στη γλιστραδα της λασπουριας.

Αναρτούμε δύο εκτελέσεις τη οριζινάλ την αξεπέραστη με τον θεικό Μάνο Κατράκη και συγκριτικά μία δεύτερη με την καλύτερη θεατρική φωνή που υπάρχει σήμερα στη χώρα αυτη του Γιάννη Φέρτη που παρ’ότι αγγίζει το άριστο δεν καταφέρνει να πλησιάσει την πρώτη..

κατρακης
https://www.youtube.com/watch?v=Ykyl6UqsCro
φερτης
https://www.youtube.com/watch?v=Zs65VN85t0k

——————————————————————————————————————————————

v130

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΕΝΘΥΜΗΜΑ

28/10/2018

Η Μεγάλη Έξοδος το τρίτο από τα ανατριχιαστικά αναγνώσματα του Ελύτη στο » ‘Αξιον Εστί»
αναφέρεται στη τεράστια κινητοποιήση που οργάνωσε
το ΕΑΜ στην Αθήνα στις 5 Μάρτη του 1943
ενάντια στη πολιτική επιστράτευση
που είχαν προκυρήξει Γερμανοί και συνεργάτες
ματαιωνοντάς την
Οι συγκρούσεις είχαν ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 7 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες.
Tην επόμενη μέρα ο κατοχικός πρωθυπουργός Λογοθετόπουλος δήλωνε:

«Η κομμουνιστική οργάνωσις ΕΑΜ, παρασύρασα δυστυχώς και πολλούς δημοσίους υπαλλήλους και φοιτητάς, μη εισακούσαντας τας θερμάς μου συστάσεις, προκάλεσεν αναρχικάς συγκεντρώσεις ανά την πόλιν
με σκοπόν να παρακωλύση την ελευθέραν κίνησιν
και λειτουργίαν των δημοσίων καταστημάτων
και του εμπορίου.
Το αποτέλεσμα της άφρονος αυτής ενεργείας υπήρξεν η σύγκρουσις των τρομοκρατικών ομάδων με τα όργανα της τάξεως, τα οποία εκτελούντα τας δοθείσας αυστηράς εντολάς της κυβερνήσεως επανέφερον την τάξιν. κλπ κλπ
Δεν σας θυμίζει κάποιους αυτή η τυποποιημένη παγκοσμίως φρασεολογία
περί Αφρόνων αναρχικών ,τρομοκρατών ,οργάνων τάξεως ,παρασυρθέντων φοιτητων και υπαλλήλων ,παρακώλυσης του ελεύθερου εμπορίου της Τάξεως της Ασφαλείας και λοιπά;φούμαρα ??
Ο δωρικός Μάνος Κατράκης απαγγέλει
αγγίζοντας επίπεδα έναστρα:

…………..Καί ἡ Ἄνοιξη ὁλοένα τούς κυρίευε.
Σάν νά μήν ἤτανε ἄλλος δρόμος
πάνω σ’ ὁλακέρη τή γῆ,
γιά νά περάσει ἡ Ἄνοιξη
παρά μονάχα αὐτός,
καί νά τόν εἶχαν πάρει ἀμίλητοι,
κοιτάζοντας πολύ μακριά,
περ’ ἀπ’ τήν ἄκρη τῆς ἀπελπισιᾶς,
τή Γαλήνη πού έμελλαν νά γίνουν,
οἱ νέοι μέ τά πρησμένα πόδια
πού τούς έλεγαν ἀλῆτες,
καί οἱ ἄντρες, καί οἱ γυναῖκες,
καί οἱ λαβωμένοι
μέ τόν ἐπίδεσμο καί τά δεκανίκια………………

https://www.youtube.com/watch?v=Xv9mVh8xJVk

—————————————————————————————————————————————–

39281905_2067403889945362_484357240225005568_n

RETOUR A LA NORMALE*

16/8/2018

Οδυνηρή επιστροφή γιά όσους δεν έχουν γευτεί διακοπές σήμερα ίσως καλύτερα για όσες κι όσους δεν θέλησαν ή δεν είχαν τη δυνατότητα να κινηθούν πρός τη θάλασσα προπονημένο σε στερημένη καθημερινότητα είναι σαν να μην άλλαξε τίποτε..
Όλες οι μέρες ίδιες ..η απόλαυση της κοκώδους ταινίας της μνήμης όπου προβάλεται η νιότη και το κύμα απομένουν..
θυμίζοντας τον Γέητς

Εκείνο το τρελό κορίτσι που αυτοσχεδιάζει τη μουσική του
Την ποίησή του, χορεύοντας στην ακροθαλασσιά
Με την ψυχή του τώρα διχασμένη
Και σκαρφαλώνει, πέφτει, δίχως να ξέρει πού…
Με γόνατο σπασμένο, η κόρη αυτή, δηλώνω εγώ
Είναι κάτι ωραίο και υψηλό, κάτι
Ηρωικά χαμένο που ηρωικά έχει βρεθεί.

Δεν έχει σημασία ποια συμφορά το βρήκε
Την τύλιξε μια μουσική απελπισμένη
Και τυλιγμένη, τυλιγμένη μες στο θρίαμβό της
Εκεί που στοίβαζαν δεμάτια και καλάθια
Έβγαλε μια φωνή παράξενη, τραγουδιστή:
«Ω θάλασσα που θάλασσα ποθείς, θάλασσα πεινασμένη».

(Ουίλιαμ Μπ. Γέιτς, Μυθολογίες και οράματα, εκδ. Γαβριηλίδης)

Tη καλημέρα μας με μία σύνθεση της 35χρονης Ελβετίδας Ντομινίκ Αμεντολά «Κυρία διαβάζει επιστολή στην πλάζ».

* Σ.Σ.Σ : Από πόστερ του 1968
«Επάνοδος στην ομαλότητα»


37500501_2021359114549840_5490228948988067840_n

Λίγος Γιούλης του Ελύτη 
Από τα «Πάθη» το 5ο Α
Ανάγνωσμα του «Αξιον Εστί» που μόνον η π-ρωτη στροφή είναι μελοποιημένη και γνωστή ευρύτερα.
———————///—————–

20/7/2018

Τον Ιούλιο κάποτε
μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της
μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια
στιγμή
να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο

Κι από τότε γύρισαν
καταπάνω μου
Των αιώνων όργητες
ξεφωνίζοντας
«Ο που σ’ είδε, στο αίμα να ζει
και στην πέτρα»
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο

Της πατρίδας μου πάλι
ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα
και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα
με φως
ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα
Ρόδο μου Αμάραντο
————–//————

Το πιό πολύτιμο πράγμα στη ζωή
ονομάζεται το κλισέ
της φωτό άγνωστου
πολύτιμο λουλούδι σε γεμάτο λεωφορείο
με τα λερωμένα ρούχα της δουλιάς
γυρνώντας να σας βρεί..
Δροσερό πρωινό σε όλες κι όλους σας …


DFHADfa

ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

17/7/2018

Φέρτε σύνεφα να πέσουμε ..
είναι δυνατόν?
Η αμερικανικη αστυνομία-όργανο του παγκόσμιου Ιμπεριαλισμού- που θέλει το κακό της Ελλάδας
την υπονόμευση του διεθνούς της κύρους
διαδίδει ότι βρέθηκε κόκα στο δωμάτιου του νεαρού Κόκαλη
αντί να συλλάβει αμέσως τους πρεζέμπορους που πουλούν νοθευμένο πράμα…
Δεν μπορεί να είχε νο τέλος του Μπονάτσου ο γυιός του Πρόεδρου της Ιντρακόμ και του Ολυμπιακού..το δεινό τέλος των ισχνών μορφών της Ομόνοιας και της πλατείας Βάθης
Εδώ ο Μαρινάκης κήρυξε πένθος στο Λιμάνι .
.δεν ξέρουν οι Ιμπεριαλιστές ότι ο Βαγγέλας έχει δυό εταιρείες εισηγμένες στο χρηματηστήριο της Νέας Υόρκης ?
Τι θέλουν λοιπόν να τις πάρει και να φύγει και να πέσει τιο παγκόσμιο χρηματηστηριακό σύστημα?
Δροσερή καλημέρα σε όλες κι όλους..

Σ,Σ»Τ» : Βέβαια είναι θλιβερό να χάνεται ένας νέος από ντρόγκα αλλά εκείνο που είναι κατάπτυστο είναι ότι μέχρι σήμερα στη κωλοχώρα δεν ακούστηκε ούτε ψιθυρος για τα αίτια του θανάτου του νερού Κόκαλη εκτός με το ιστορικο της καριερας του.

https://www.cleveland.com/…/cocaine_found_in_downtown_clev.…


37127915_2013589571993461_5226851697447403520_n

15/7/2018

Χθές δρόσισε λίγο με το Μαίστρο να σηκώνει και λίγο κύμα
σήμερα πάλι τα ίδια η ζέστη ξαναχτύπησε κυριακατικα τη πόρτα ..

Το Σαββατοκύριακο» του ευθύβολου κι αντισυμβατικού Τίτου Πατρίκιου από τη συλλογή του » Λυσιμελής Πόθος» *
Ένα από τα Ερωτικά ποιήματα που έγραψε και δημοσίευσε σε διάφορες συλλογές ο ποιητής από το 1949 έως το 2011 και επέλεξε να συγκεντρώσει σ’ ένα τόμο(Καστανιώτης 2011- Κίχλη 2014)

Ο ποιητής πότε εξόριστος στον Άη – Στράτη , πότε στην Αθήνα και πότε στο Παρίσι, τη Ρώμη, το Βερολίνο εκφράζεται ερωτικά χωρίς να παραλείπει το πολιτικό φόντο στο βάθος τους.
«Ξυπνώντας
Λίγες σταγόνες ύπνο ακόμα στα μαλλιά
Γυμνά πρόσωπα
Γυμνό δωμάτιο
Ένα κρεβάτι τυχαίο
Κορμιά που το κυλινδρικό τους φλούδι
Δεν κρύβει καν λίγη εντεριώνη λησμονιάς…
Δίχως μια λέξη δίχως μια κίνηση
Σαν την ανυπαρξία του πέρα και του εδώθε
Όπως γλιστράει στις σκοτεινές στοές τους
Ζώντας μονάχα τη στιγμή
Που φεύγει
(Που ξέρουμε πως φεύγει)»
Tην κυριακάτικη καλημέρα μας με ένα πλάνο του «οφθαλμού του Αιώνα» του Ανρί Καρτιέ-Μπρεσσόν βοηθού του Ζάν Ρενουάρ ,εμβληματικη εικόνα γεμάτη από αυτον τονλίγο ήλιο ξεκούρασης για τις λαικές οικογένειες

Κυριακη στις Οχθες του Μάρνη
δυό χρόνια πρίν κάψει τα πάντα ο πόλεμος στα 1938

* Σ,Σ»Τ» : Λυσιμελής πόθος:
ο πόθος που παραλύει τα μέλη του σώματος,
περίφραση από σπάραγμα του λυρικού Αρχιλόχου
, που λέει στον φίλο του:

« αλλά μ’ ο λυσιμελής ωταίρε δάμναται πόθος»
δηλαδή
«Ο πόθος, φίλε, που τα μέλη παραλύει με δάμασε».


37100775_2010227248996360_6855494349673725952_n

13/7/2018

Διανύουμε την μέση του Αλωνάρη του Αϊ Λιάτη τ’Αη Λιός που λένε στον δικό μας βορρά και πάλι Βάρναλης που μιλά για τον μήνα στην «Άγνωστη ατιμία » που γράφτηκε το 1964 σαν άγνωστοι στον Βόλο γράψανε στον ομαδικό Τάφο των εκτελεσμένων από τους Γερμανούς πατριωτών αγκυλωτούς σταυρούς και τη φράση: «Καλά σάς κάναν»

Δεν ήτανε κατάμαυρη νυχτιά κακού χειμώνα,
που ’χε καρφώσ’ η παγωνιά τ’ αργά νερά στη χούνη
και μανιασμένος ο θρακιάς ξερίζωνε τα δέντρα.
Ούτε κι ουρλιάζαν πεινασμένοι στα φαράγγια οι λύκοι

κι όλα, μεγάλα και μικρά, τα ζωντανά ζαρώναν
στα καταφύγια κι οι φτωχοί στ’ αχεροκάλυβά τους
κι έτσι, να πεις, την ατιμία δεν είδε ανθρώπου μάτι!
Τέτοι’ ατιμία, που ξεπερνά και την κορφή τ’ Ολύμπου,
ψηλότερ’ απ’ την κορυφαία τιμή σου, Μεσολόγγι!
——————————————————————-
Ήτανε μήνας Αλωνάρης, ντάλα μεσημέρι,
που ξεφαντώνανε στα κλώνια ασίγαστα τζιτζίκια,

στη θάλασσα των αμπελιών μελώναν τα σταφύλια
και βίγλιζε στη δεμοσιά με χίλια μάτια ο ήλιος
κι από τον ήλιο πιότερο λαμπάδιαζεν ο τάφος.
——————————————————————-
Κι άξαφνα εράγ’ η Κόλαση και ξέρασε ποτάμι
όση βρομιά ’χε κατακάτσει μέσα της αιώνες
και χύθηκεν ακράταγη να καταπιεί τον τάφο
κι όλην φαρμάκωσε την πλάση και την Ιστορία!
Κι η Μάνα, η μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα,

σαν έγειρε και διάβασε όσα δε λέει το στόμα:
«καλά σάς κάναν», έχασε το φως των ομματιών της.
Τυφλή αντικρίζει τ’ αυριανά, τυφλή τα περασμένα.
Δεν ήταν ένας μήτε δυο, παρ’ όλ’ η Προδοσία!
Κι αν δεν βαριέσαι, βάλε την να πιάσει τον εαυτό της.

Δροσερό κι ευχάριστο πρωινό σε όλες κι όλους κι όσοι ξυπνήσαν μονάχοι άς φανταστούν κάτι ευχάριστο.
Η Κατρίν Ντενέβ (στα νιατα της από τον φακό
του Χέλμουτ Νιουτον )
να σηκώνεται για να τους ετοιμάσει τον πρωινό βαρύ γλυκό πολλά και όχι….αίφνης


36913896_2007188565966895_420437698679930880_o

11/7/2018

H Μπουοντζιόρνα είχε πάλι την έγνοια του Σπύρου της που είχε λουμπάγκο και μας εμήνυσε να κλείσουμε την έκδοση και ν’ανοίξουμε την μέρα με κάτι καλοκαιρινό που να μυρίζει καλοκαίρι και θαλασσινη αύρα

Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα,
να μη χορταίνω απ’ το βουνό ψηλά
στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω
απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.

Να ναι χινοπωριάτικον απομεσήμερο,
όντας μετ’ άξαφνη νεροποντή
χυμάει μες απ’ τα σύννεφα θαμπωτικά γελώντας
ήλιος χωρίς μαντύ.

Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια,
οι κάβοι, τ’ ακρόγιαλα σαν μεταξένιοι αχνοί
και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ’ ένα καράβι
ν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

Ξανανιωμένα απ’ το λουτρό να ροβολάνε κάτου
την κόκκινη πλαγιά χορευτικά τα πεύκα,
τα χρυσόπευκα, κι ανθός του μαλαμάτου
να στάζουν τα μαλλιά τους τα μυριστικά.

Κι αντάμα τους να σέρνουνε στο φωτεινό χορό τους
ως μέσα στο νερό τα ερημικά χιονόσπιτα
κι αυτά μες στ’ όνειρό τους να τραγουδάνε, αξύπνητα καιρό.

Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτεινέ έρωτά μου
με μάτια να σε χαίρομαι θολά
και να ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου,
πίσω κι αλάργα βάσανα πολλά.

Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα συ,
στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένους
και να με πας πολύ μακρυά απ’ τη μαύρη τούτη Κόλαση,
μακρυά πολύ κι από τους μαύρους κολασμένους

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
(Πρόλογος «Στο φως που καίει»)

Η φωτό είναι της περίφημης Άννυ Λίμποβίτς όπου ο ισπανός Ignacio Ondategui ποζάρει σαν ναυαγός Γκιούλιβερ στις ακτές της ΛΙλιπούτηςn για διαφήμηση εταιρειας ρούχων ,Το σκηνικο και η προετοιμασία της φωτογράφησης που στοίχησε έξι εκατομύρια δολάρια, εδώ
http://www.the6milliondollarstory.com/gullivers-travels-by…/

Ευχάριστο και δροσερό πρωινό σε όλες κι όλους.


36867529_2004180886267663_2031164667925102592_n

Όσο η Γκούτ Νάϊ-Μπουντσιόρνα ασχολείται με τον Σπύρο της πούχει βγάλει φρουτάκους από πίσω γιατί κάτι τον εφιλέψανε και της τον δηλητηριάσανε και δεν ημπορεί να πάει γι’αφόδεψη
θα σας καληνυχτίζουμε ή θα σας καλημερίζουμε διαφορετικά με κουβέντες και εικόνες στρογγυλές ..

«Ενα φλιτζάνι καφές,
ένα τσιγάρο που καπνίζεις
και το άρωμά του σε διαπερνά,
τα μάτια μισόκλειστα μέσα στο ημίφως του δωματίου…
Δεν θέλω τίποτε άλλο από τη ζωή
εκτός από τα όνειρά μου και αυτό…
Λίγο είναι;
Δεν ξέρω.
Μήπως ξέρω τι είναι λίγο και τι πολύ;»

Φερνάντο Πεσσόα..

Δροσερό κι ευχάριστο πρωινό σε όλες /ους.