ΝΕΛΛΥ ΔΕΜΕΣΤΙΧΑ

v254

ΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΗΣ ΛΟΥΝΤΟΒΙΚΑ ΡΑΜΠΕΛΙ

18/11/2018

Tην είχα δεί εδώ και μια δεκαετία περίπου με το μαύρο Μπορσαλίνο στη κεφαλή η κάφτρα από το άφιλτρο τσιγάρο της να ερεθίζει τα εκφραστικά της μάτια που έκρυβαν μία πικρή ειρωνία
Μικρόσωμη και νευρώδης η μαύρη αμφιεσή της την βοηθούσε να κρυφτεί στις σκοτεινές γωνίες της Πλατείας για να αδράξει εμπνεύσεις από την εξέλιξη της ανοιχτής της παράστασης μπροστά από την εκκλησία της Πιετρασάντα
Εκεί όπου προβαλόταν εικόνες ζωντανές αποτέλεσμα αρχαίας γνώσης και πειθαρχίας απόλυτης κάτι μεταξύ χορού σωματικής θεατρικότητας που όπως κι εγώ το κοινό έβλεπε πρώτη φορά

Ολα ξεκίνησαν το 2006 , όταν η δραματουργός Ραμπέλι που ίδρυσε το Teatro Publico MalaTheatre τo 1996 με τον Μαόυρο Μιλανέζε έδινε διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης σχετικά με τον τρόπο εργασίας του Caravaggio.
Τότε συνειδητοποίησε ότι ο καλύτερος τρόπος gi;a να την εξηγήσει ήταν με την αμεσότητα μιας ζωντανής θεατρικής παράστασης.
«Χρησιμοποίησε τους ηθοποιούς για να χτίσει τις σκηνές που ζωγράφισε,
Σύλληψη μοναδική
Στην πραγματικότητα δεν αναπαράγαμε το έργο του, αλλά αναπαραστήσαμε τα συμβάντα στο εργαστήρι του
τι συνέβη στο στούντιό του», εξηγεί η επικεφαλής της ομάδας Ντόρα ντέ Μάγιο
αναφερόμενη σε αυτό που για λίγα χρόνια έχει γίνει πραγματικό έργο με τίτλο
La conversione di un cavallo.
23 Tableaux Vivants dalle opere di Caravaggio ,
ή απλά, Tableaux Vivants .
Εμπνευσμένη, μεταξύ άλλων, από τη μικρού μήκους ταινία La Ricotta του Pier Paolo Pasolini ,
η πρόθεση αυτής της επίδειξης είναι να επιτύχει ένα «μεγάλο οπτικό αντίκτυπο» με μινιμαλιστική σκηνογραφία,
συνοδευόμενη από μπαρόκ μελωδίες – από συνθέτες όπως ο Mozart, ο Bach και ο Vivaldi – έργων. σκηνή φωτισμένη μονόπλευρα γίνεται προσπάθεια να αναπαραστήσει το υποβλητικό πνευματικό φως των ζωγραφικών πινάκων που αποκτούν ζωή κι αμεσότητα.
Η γκρούπα δίνει παραστάσεις μία φορά το μήνα στο Museo Diocesano στη Νάπολη.
Σήμερα, χάρη στην επιτυχία της στο Διαδίκτυο, η θεατρική ομάδα βρίσκεται κοντά στην εκπλήρωση του ονείρου της ιδρύτριας της να δράσει κι εκτός της Ιταλίας. έχουν κληθεί στην Ισπανία,τη Γαλλία,το ισραήλ και σ’ ένα θεατρικό φεστιβάλ στην Πορτογαλλία
ΔΥστυχώς η Λουντοβίκα δεν θα διευθύνει τις παραστάσεις αυτές αναζήτησε πέρυσι τον Απρίλη στα 54 χρόνια της την απόλυτη σιωπή

https://www.facebook.com/dioniso.punk/videos/399223627282764/

—————————————————————————————————————————————–

44628778_2159086774110406_8377986606006534144_n

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
πάντα επίκαιρο

 

23/10/2018

Στην φωτό διακρίνουμε τον Πατρίς Σερρώ να προστατεύει τον αναπτήρα του Σάρτρ που ανάβει κι αυτός τσιγάρο λίγο πιό πίσω ο Ζύλ Ντελέζ ενώ ο Μσέλ Φουκώ ;έχοντας αριστερά του την Κριστίν Μπυσί Γκλυκσμάν διαβάζει το κείμενο που συνυπέγραψαν οι Γάλλοι διανοουμενοι όπου
Υπερασπίστηκαν το δικαίωμα του παιδιού του παιδιού και του εφήβου να διατηρεί σχέσεις με τα άτομα της επιλογής του , θεώρησαν ότι πρέπει να κατοχυρωθεί ότι η πλήρης ελευθερία των συντρόφων σε μια σεξουαλική σχέση είναι αναγκαία και επαρκής προϋπόθεση της νομιμότητας αυτής της σχέσης.
΄’Ηταν το βαρύ πυροβολικό της Γαλλικής διανόησης συσπειρωμένο συμπαγές ακέραιο. αυτό που γενικά αποκαλείται French theory που κατέθεσε την
Ανοιχτή επιστολή προς την επιτροπή αναθεώρησης του Ποινικού Κώδικα σχετικά με την αναθεώρηση ορισμένων νομοθετικών κειμένων που αφορούν τις σχέσεις μεταξύ ενηλίκων και ανηλίκων
Από το ίδιο κείμενο πληροφορούμαστε ακόμη ότι ο Ναπολεόντειος κώδικας δεν τιμωρούσε τις σεξουαλικές πράξεις που δεν συνοδεύονταν από βία, όποιοι και αν ήταν οι συμμετέχοντες. Ρύθμιζε μόνο την περίπτωση του βιασμού ή της προσβολής της αιδούς όταν διαπράττεται με βία.
Γιά την ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας από το 1790 ως το 1942, το οπλοστάσιο των γαλλικών ποινικών νόμων, εμπνευσμένο από το Διαφωτισμό του 18ου αιώνα, αγνοούσε παντελώς οποιοδήποτε αδίκημα ομοφυλοφιλίας, το αδίκημα αυτό θεσπίστηκε με το νόμο του Βισύ της 6ης Αυγούστου 1942, και καταλαμβάνει οποιονδήποτε διαπράξει «μία ή περισσότερες ακόλαστες ή παρά φύσιν πράξεις με ανήλικο του ιδίου φύλου».
το πρώτυπο κείμενο τυπωμένο σε πολύγραφο και οι υποστηρικτές του στο παρακάτω λίνκ http://www.dolto.fr/fd-code-penal-crp.html…
αναμεσά τους ακόμη οι Λουί Αλτουσέρ, Ρολάν Μπαρτ, Σιμόν ντε Μπωβουάρ, , Φρανσουά Σατελέ, , «Φανύ» Γκρανζουάν- Ντελέζ, Ζακ Ντερριντά, Ζαν-Τουσσαίν Ντεσαντί, Φρανσουάζ Ντολτό, Φελίξ Γκουατταρί, Πιερ Κλοσσοβσκί, Ντομινίκ Λεκούρ, Ζαν-Φρανσουά Λυοτάρ, Ζακ Ρανσιέρ, Αλαίν Ρομπ-Γκριγέ,
———————////—————————

Οι σχέσεις μεταξύ παιδιών, εφήβων και ενηλίκων υποβάλλονται από το νόμο σε σημαντικούς περιορισμούς: είτε μέσω της έννοιας της «σεξουαλικής παρενόχλησης» (η οποία μπορεί να συνίσταται στην απλή φιλοξενία ενός ανηλίκου για μια νύχτα), είτε μέσω της γενικής απαγόρευσης να διατηρεί κανείς σεξουαλικές σχέσεις με όσους είναι κάτω των 15 ετών, ή μέσω της ειδικής απαγόρευσης που αφορά τις ομοφυλόφιλες σχέσεις στις οποίες εμπλέκονται ανήλικοι από 15 ως 18 ετών, τις οποίες ορίζει ως «ακόλαστες» ή «παρά φύσιν».
Η αχρηστία των εννοιών που θεμελιώνουν αυτά τα εγκλήματα ή πλημμελήματα («αιδώς», «φύση»), η εξέλιξη των ηθών στην νεολαία που βιώνει ως καταπιεστικές τις υπερβολές ενός σχολαστικού διαχωρισμού, κάνουν αυτά τα νομικά κείμενα να μην είναι πια παρά ένα εργαλείο εξαναγκασμού αντί για τη διασφάλιση κάποιου δικαιώματος.
Μια πρόσφατη υπόθεση μόλις απέδειξε ξεκάθαρα τη δυσαναλογία που υπάρχει ανάμεσα στο ποινικό μηχανισμό και τη φύση των γεγονότων που αυτός τιμωρεί. Μετά από 3 χρόνια προφυλάκισης, 3 άτομα που κατηγορούνταν για «προσβολή ή απόπειρα προσβολής της αιδούς χωρίς βία σε παιδιά οιουδήποτε φύλου ηλικίας κάτω των 15 ετών», πράξη που ο νόμος (άρθρο 331 του Ποινικού Κώδικα) χαρακτηρίζει κακούργημα, καταδικάστηκαν από το Κακουργιοδικείο της Ιβελίν σε 5 έτη φυλάκισης με αναστολή. Μια προφυλάκιση 3 ετών και 3 μηνών, σε μια υπόθεση η οποία κατέληξε σε καταδίκη με αναστολή, κατέστη δυνατή μόνο και μόνο επειδή ο νόμος χαρακτηρίζει κακούργημα αυτή τη πράξη και έτσι δικαιολογείται η δυσβάσταχτη διαδικασία του κακουργιοδικείου, ενώ αν είχε χαρακτηριστεί πλημμέλημα, αυτό αμέσως αμέσως θα επέτρεπε να κριθεί η υπόθεση από το Πλημμελειοδικείο με πιο σύντομη διαδικασία. Από την έκδοση του νόμου της 6ης Αυγούστου 1975, η προφυλάκιση για τα πλημμελήματα δεν μπορεί να υπερβαίνει τους 6 μήνες.
Αλλά κυρίως, πέρα από την υπόθεση των κατηγορούμενων, η υπόθεση της Ιβελίν, που εκδικάστηκε δημοσίως, έθεσε το πρόβλημα σε ποια ηλικία τα παιδιά ή οι έφηβοι μπορούν να θεωρούνται ως ικανοί να δίνουν ελεύθερα τη συναίνεσή τους σε μια σεξουαλική σχέση. Αυτό είναι ένα πρόβλημα της κοινωνίας. Ανήκει στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Ποινικού Κώδικα η ευθύνη να δώσει την απάντηση της εποχής μας, αφού αυτή είναι επιφορτισμένη να προτείνει στη κυβέρνηση ανανεωμένα και επίκαιρα κείμενα τα οποία να υποβληθούν εν συνεχεία στο Κοινοβούλιο.
Όσοι υπογράφουμε την παρούσα επιστολή, θεωρούμε ότι η πλήρης ελευθερία των συντρόφων σε μια σεξουαλική σχέση είναι αναγκαία και επαρκής προϋπόθεση της νομιμότητας αυτής της σχέσης.
Ο Ποινικός Κώδικας του 1810, που θεσπίστηκε από τον Ναπολέοντα τον Πρώτο, δεν τιμωρούσε τις σεξουαλικές πράξεις που δεν συνοδεύονταν από βία, όποιοι και αν ήταν οι συμμετέχοντες. Ρύθμιζε μόνο την περίπτωση του βιασμού ή της προσβολής της αιδούς όταν διαπράττεται με βία.
Ο νόμος του Απριλίου του 1832 ήταν αυτός που δημιούργησε το αδίκημα της «προσβολής της αιδούς τελεσθείσης άνευ βίας εις βάρος ατόμου παιδικής ηλικίας κάτω των 11 ετών». Το νομοθέτημα εκείνο ήταν που καθιστούσε αυτή την πράξη κακούργημα, και παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα. Η ηλικία της ανηλικότητας έχει ανέβει σε δύο αναθεωρήσεις: πρώτα πήγε στα 13 έτη (το 1863), και έπειτα, με Διάταγμα της Προσωρινής Κυβέρνησης το 1945, στα 15.
Αυτός ο ποινικός χαρακτηρισμός καταλήγει σήμερα σε αποκλίνοντα αποτελέσματα. Αν μείνουμε προσηλωμένοι στο γράμμα του νόμου, οποιοσδήποτε, είτε ενήλικος είτε ανήλικος, συνάψει ή επιχειρήσει να συνάψει μια οποιαδήποτε σεξουαλική σχέση με ανήλικο κάτω των 15 ετών, διαπράττει κακούργημα, που εμπίπτει στην αρμοδιότητα του κακουργιοδικείου και επισύρει ποινή από 5 ως 10 έτη κάθειρξης.
Ο νόμος αυτός ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί και πράγματι δεν εφαρμόστηκε στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Διότι αν εφαρμοζόταν, θα βλέπαμε κάθε μέρα εκατοντάδες αγόρια να εμφανίζονται ενώπιον του κακουργιοδικείου επειδή διασκέδαζαν με κάποια δεκατετράχρονη φιλενάδα τους σε κάποια παραλία ή στο υπόγειο κάποιας εργατικής κατοικίας. Ο νομοθέτης ο ίδιος θα μπορούσε να κατηγορηθεί ως «συναυτουργός του εγκλήματος», αφού πρόσφατα επέτρεψε την πώληση αντισυλληπτικών σε κοπέλες κάτω των 15 ετών, πράγμα που συνεπάγεται σεξουαλικές σχέσεις, άρα κακούργημα από τη πλευρά του συντρόφου τους.
Γίνεται λοιπόν προφανές ότι ενδείκνυται να αποποινικοποιήσουμε τουλάχιστον αυτό το αδίκημα και να λάβουμε ουσιαστικά υπόψη τη συγκατάθεση του ανηλίκου.
Σε ό,τι αφορά εξάλλου τους εφήβους και τις έφηβες από 15 ως 17 ετών, ο νόμος από δω και πέρα τους αναγνωρίζει την ικανότητα και την ελευθερία να επιδίδονται σε σεξουαλικές σχέσεις, αλλά υπό την επιφύλαξη να πρόκειται για ετεροφυλόφιλες σχέσεις –πράγμα που συνιστά εμφανώς διακριτική μεταχείριση. Ο σύντροφός τους, ενήλικος ή ανήλικος, δεν διαπράττει κανένα αδίκημα διατηρώντας σεξουαλικές σχέσεις μαζί τους, από τη στιγμή που έχει διαφορετικό φύλο και δεν προτίθεται να τους αποσπάσει από την εξουσία των γονέων
ή των κηδεμόνων τους.
Αντίθετα, ο σύντροφος αυτός, ενήλικος ή ανήλικος, αν είναι του ίδιου φύλου, καθίσταται ένοχος αδικήματος που επισύρει φυλάκιση από 6 μήνες ως 3 έτη και προστίμου από 60 ως 15.000 φράγκα
(άρθρο 331 παράγραφος 3 του ΠΚ.)
Μάλιστα, ενώ, από το 1790 ως το 1942, το οπλοστάσιο των γαλλικών ποινικών νόμων, εμπνευσμένο από το Διαφωτισμό του 18ου αιώνα, αγνοούσε παντελώς οποιοδήποτε αδίκημα ομοφυλοφιλίας, το αδίκημα αυτό θεσπίστηκε με το νόμο του Βισύ της 6ης Αυγούστου 1942, και καταλαμβάνει οποιονδήποτε διαπράξει «μία ή περισσότερες ακόλαστες ή παρά φύσιν πράξεις με ανήλικο του ιδίου φύλου».
Η διάταξη αυτή, που εξακολουθεί να ισχύει και να εφαρμόζεται καθημερινά, διατηρεί στη χώρα μας την ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας, τη στιγμή που στην πλειοψηφία των δυτικών χωρών από το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου η εξέλιξη των ηθών και των ιδεών οδήγησε τους νομοθέτες να το εξαλείψουν από το νόμο.
Όσοι υπογράφουμε την παρούσα επιστολή καταγγέλλουμε την αδικία και τη διακριτική μεταχείριση που συνιστά το άρθρο 331 του ΠΚ.
Εκτιμούμε ότι η διάταξη αυτή πρέπει να καταργηθεί, όπως έχουν – ευτυχώς- καταργηθεί οι διατάξεις που τιμωρούν τη μοιχεία, τη διακοπή της κύησης και την αντισύλληψη. Εκτιμούμε τέλος, κατά γενικό τρόπο, ότι οι διατάξεις που επαγγέλλονται την «προστασία» της παιδικής ηλικίας και της νεότητας, όπως το άρθρο 334 περί «παρακίνησης ανηλίκων εις ακολασίαν» το οποίο επιτρέπει την ενοχοποίηση οιουδήποτε «ευνοεί» ή «διευκολύνει» σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ανηλίκων, ή το άρθρο 336 περί «αποπλάνησης ανηλίκων», είναι, όπως και το άρθρο 331, όλο και περισσότερο ασυμβίβαστες με την εξέλιξη της κοινωνίας μας, δικαιολογώντας παρεμβάσεις και ελέγχους καθαρά αστυνομικής φύσεως, και πρέπει να καταργηθούν ή να τροποποιηθούν βαθιά, προς την κατεύθυνση αναγνώρισης του δικαιώματος του παιδιού και του εφήβου να διατηρεί σχέσεις με τα άτομα της επιλογής του.

——————————————————————————————————————————————

44023370_2145465672139183_1685937073573330944_o

Ο ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ
κατά Μπέργκμαν

13/10/2018

Eγκαταλειμμένοι,
ανίδεοι και θυμωμένοι
στα ερειπια των φιλοδοξιων που καλλιεργει μια αντιδραστική Παιδεία που παράγει λύκους και ύαινες
προορισμένες να να κατασπαράξουν τ’αδύναμα κι απροστάτευτα όντα…
Ο πρωτοπόρος δημιουργός του σινεμά στάθηκε ένας από τους ελάχιστους σκηνοθέτες -μπορεί και ο μόνος- που κατάφερε να προσεγγίσει την ανθρώπινη φύση όσο ο Ντοστογιέφσκι και ο Καμί” σύμφωνα με τον Κισλοφκί.
Βλέποντας τώρα τις ταινίες του μοιάζει αυτονόητο συμπέρασμα.
Όταν όμως τις δημιουργούσε και τις παρουσίαζε, ελάχιστοι μπορούσαν να το διακρίνουν.
Ο Μπέργκμαν ήταν αυτός που έβαλε το υπαρξιακό σινεμά στη ζωή μας και μας προκάλεσε να βρούμε το εγώ που κατοικεί μέσα μας.
Να αποκαλύψουμε τι βρίσκεται κάτω από το σώμα μας και αν αντέξουμε να το κουβαλήσουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας. γιάυτό και ο λόγος του για τον αναλφαβητισμό εχει ιδίεταιρη βαρύτητα. που με περισσή δεξιοτεχνία, σχεδόν ως ένας άνθρωπος του χώρου των εφαρμοσμένων κοινωνικών επιστημών, της ψυχολογίας και ψυχοθεραπείας, αποτυπώνει με αφοπλιστική ακρίβεια μια θλιβερή πραγματικότητα, όσο και μία ανακολουθία που χαρακτηρίζει έντονα την σύγχρονη ελληνική ζωή
————-///————

Είμαστε συναισθηματικά αναλφάβητοι.
Όχι μόνο εσύ κι εγώ,
όλοι μας είμαστε
κι αυτό είναι το πιο θλιβερό.
Μας δίδαξαν για την ανατομία,
για τις γεωργικές μεθόδους στην Αφρική.
Ξέρουμε απ’έξω μαθηματικούς τύπους.
Αλλά δεν μας έμαθαν τίποτα
για τις ψυχές μας.
Είμαστε τρομακτικά ανίδεοι για τον εαυτό μας
και τους άλλους.
Πολλά λέγονται σήμερα για το ότι τα παιδιά
θα πρέπει να διδάσκονται από νωρίς
για την αλληλεγγύη,
την κατανόηση,
τη συνύπαρξη,
την ισότητα
και όλες αυτές τις έννοιες
για τις οποίες συζητάμε συνέχεια.
Αλλά κανείς δεν σκέφτεται ότι πρώτα θα πρέπει
να μάθουμε για τον εαυτό μας
και τα συναισθήματά μας.
Για τους δικούς μας φόβους,
για τη μοναξιά μας,
για το θυμό.
Είμαστε εγκαταλειμμένοι, ανίδεοι και θυμωμένοι
μέσα στα ερείπια της φιλοδοξίας μας.
Το να βοηθήσεις ένα παιδί να αποκτήσει επίγνωση της ψυχής του ακούγεται σχεδόν ανήθικο.
Αλλά πώς είναι δυνατό να καταλάβεις τους άλλους, όταν δεν γνωρίζεις τίποτα για τον εαυτό σου;

——————————————————————————————————————————————-

ΜΟΝΙΚΑ ΕΡΤΛ
η Νέμεσις για τον Τσέ

12/10/2018

Επειδή πολύ μελάνι χύνεται για την 51η θλιβερή επέτειο της
δολοφονίας του Γκεβάρα άς γυρίσουμε σελίδα για μια σύντομη
περιγραφή των αντίποινων που το ένοπλο επαναστατικό κίνημα πήρε
τιμωρώντας τον εκτελεστή του και ήταν αυτή μια σκληρότραχη
κυνηγός του απόλυτου μία λαμπρή παρουσία πρίν αυτήν της Oϋρλικε
και των κοριτσιών της Raf
Μια γοητευτική ξανθιά Γερμανίδα επισκέφθηκε τον Roberto
Quintanilla, τον δολοφόνο του Che Guevara; την πρώτη Απριλίου 1971 στο
γενικό προξενείο της Βολιβίας στο Αμβούργο, για να ζητήσει βίζα.
Η γυναίκα έβγαλε ένα όπλο από την τσάντα της και τον πυροβόλησε τρεις
φορές. Οι σφαίρες σχημάτισαν στο στήθος του το γράμμα “V”, το σήμα
της νίκης. Στον τόπο της εκτέλεσης βρέθηκε ένα σημείωμα που έγραφε
«Νίκη ή θάνατος» (“Victoria o muerte!”), το σύνθημα μιας ομάδας
ανταρτών από τη Βολιβία.
Η Monika Ertl, γεννήθηκε στο Μόναχο στις 7 Αυγούστου 1937, κόρη του
κινηματογραφιστή προπαγάνδας των ναζί και ορειβάτη , Hans Ertl και
–πιθανότατα- της Leni Riefenstahl, της αγαπημένης φωτογράφου του
Χίτλερ, και μεγάλωσε στην άνεση του αστικού περιβάλλοντος της
μεταπολεμικής Γερμανίας. Ο πατέρας της επιθυμούσε πάντα ένα γιο,
απέκτησε όμως τρεις κόρες. Η Monika ήταν το αγαπημένο του παιδί, τη
μεγάλωσε σαν αγόρι, την αποκαλούσε χαϊδευτικά “Mockel” και ονειρευόταν
να της διδάξει την τέχνη του.
Το 1954 ο Ertl, δυσαρεστημένος από τη Γερμανία εξαιτίας ενός βραβείου
που πίστευε ότι δικαιούνταν και δεν έλαβε τελικά (και όντας φιλόδοξος
και τυχοδιώκτης από τη φύση του), μετακομίζει με την οικογένεια του
στη La Paz, στη Βολιβία, όπου ζει σε μια φάρμα, βρίσκοντας επιτέλους
την αναγνώριση που τόσο αποζητούσε ανάμεσα στην κοινότητα των Γερμανών
ναζί που είχαν βρει καταφύγιο στο φιλόξενο γι’αυτούς δικτατορικό
καθεστώς της χώρας, και κινηματογραφώντας εικόνες από τη ζούγκλα. Μαζί
του στην περιπέτεια και η ατρόμητη Monika να κυνηγά πιράνχας και να
κινηματογραφεί δηλητηριώδη φίδια.
Το 1967 η λαμπερή πανέμορφη Monika παντρεύεται έναν πολύ πλούσιο
Βολιβιανό-Γερμανό μεγαλοαστό και γίνεται πρώτο θέμα στα περιοδικά και
τις εφημερίδες της εποχής. Φαινομενικά ζει μια παραμυθένια ζωή, η
ανήσυχη ρομαντική ψυχή της όμως δεν εφησυχάζει. Πέφτει στα χέρια της
μία εφημερίδα, όπου αναφέρεται η δολοφονία του Che, καθώς και ο αγώνας
των ανταρτών του ELN (Ejército de Liberación Nacional) μέσα στα δάση.
Για ό,τι συνέβη στην ψυχή της, μονο εικασίες μπορούν να γίνουν. Ο
Schreiber που έγραψε τη βιογραφία της, ισχυρίζεται ότι κάποια στιγμή η
ατίθαση κόρη θέλησε να διαφοροποιηθεί από τον πατέρα της και το
χιτλερικό παρελθόν της οικογένειας και κάποια στιγμή βρέθηκε ανάμεσα
στην «αυταρχική ανατροφή της και το αντιαυταρχικό πνεύμα (εκείνων) των
καιρών». Ευαίσθητη και ανήσυχη, υπέφερε για όλα όσα η οικογένειά της
αδιαφορούσε (ή υποστήριζε): τις κοινωνικές ανισότητες, την αδικία,
τους φτωχούς αγρότες και εργάτες, τους καταπιεσμένους Ινδιάνους, τη
δολοφονία του Che.

Το 1969 έρχεται η απόλυτη ρήξη για τη ρομαντική Monika: αποφασίζει να
πάψει να είναι ένα στολίδι του αστικού σαλονιού, χωρίζει τον βαρετό
σύζυγό της και συντάσσεται με τους ονειροπόλους αντάρτες του ELN, της
ένοπλης οργάνωσης, μέλος της οποίας λίγο καιρό πριν ήταν και ο Che.
Αλλάζει το όνομα της, πλέον είναι η ατρόμητη Imilla η Ινδιάνα, περνά
στην παρανομία και ερωτεύεται με πάθος τον συνεχιστή του Che στην
οργάνωση, τον Inti Peredo. Ο πατέρας της προσπαθεί μάταια να τη
μεταπείσει να αφήσει «αυτούς τους τρελούς μαοϊκούς» και να γυρίσει
πίσω, την έχει χάσει όμως για πάντα. Μέσα στη βιασύνη της, τον
αυθορμητισμό και τον ενθουσιασμό της κάνει το λάθος να χρησιμοποιήσει
το δικό της αυτοκίνητο σε μία απαλλοτρίωση τράπεζας, οπότε γίνεται
πλέον γνωστή στις αρχές και καταζητούμενη.
Η Monika πάντως, δεν ήταν η μοναδική Γερμανίδα στον ELN. Πριν από
εκείνη είχε συμμετάσχει και η Tamara Bunke (Tanja) από την DDR,
συνομήλικη της Monika και ερωμένη του Che, η οποία δολοφονήθηκε από
τον καθεστωτικό στρατό το 1967, λίγους μήνες πριν δολοφονηθεί και ο
ίδιος ο Comandante.
Στο μεταξύ, τα πράγματα δεν πάνε καλά, καθώς ο καθεστωτικός στρατός
της Βολιβίας μαζί με τη CIA έχουν στριμώξει για τα καλά τους αντάρτες
του ELN βαθιά μέσα στη ζούγκλα. Πολλοί από αυτούς σκοτώνονται. Μία
νύχτα δολοφονείται και ο αγαπημένος της Monika, ο Inti, κι εκείνη
αντικρίζει με φρίκη τη φωτογραφία του σκοτωμένου εραστή της, ενώ δίπλα
του ποζάρει θριαμβευτικά με το τσιγάρο του, ο δολοφόνος τού Che, ο
ίδιος εκείνος που του έκοψε τα χέρια μετά τη δολοφονία του, κάποιος
που η Monika ήδη μισούσε: ο Roberto Quintanilla, ανώτατος αξιωματούχος
των μυστικών υπηρεσιών της Βολιβίας.
Το στρατιωτικό καθεστώς της χώρας τον στέλνει πρόξενο στο Αμβούργο,
για να τον προφυλάξει από τυχόν εκδίκηση των ανταρτών. Η Monika
σχεδιάζει την εκδίκηση, ταξιδεύει κάποιες φορές στη Γερμανία, κάνει
επαφές με συντρόφους (με τη RAF ίσως;), προετοιμάζεται. Το όπλο της
εκτέλεσης πάντως, ένα colt cobra 38 special, το προμηθεύτηκε στη
Ζυρίχη από τον κομμουνιστή και ακτιβιστή εκδότη Giangcomo Feltrinelli,
ο οποίος σκοτώθηκε το 1972 κάτω από αμφιλεγόμενες συνθήκες, ενώ
συναρμολογούσε εκρηκτικές ύλες.

Η Monika πυροβολεί τον Quintanilla. Αμέσως, σε πέντε λεπτά καταφθάνει
η αστυνομία, εκείνη όμως είναι ήδη φευγάτη. Μόνο που αφήνει πίσω της
μία περούκα, τα γυαλιά ηλίου και τη χαρακτηριστική μπλε τσάντα της.
Κρύβεται για λίγο, κατά πάσα πιθανότητα στην κομμούνα (κάτι σαν
κατάληψη στέγης) που βρισκόταν στο ίδιο κτίριο (!), στον παραπάνω
όροφο από το προξενείο, και κάποια στιγμή καταφέρνει να επιστρέψει στη
Βολιβία, όπου πλέον έχει ανακηρυχθεί από το καθεστώς σε νούμερο ένα
εχθρό του κράτους και έχει επικηρυχθεί με το ποσό των 20.000 δολλαρίων
(ενώ η επικήρυξη του Che ανερχόταν μόλις στα…4.200!!!).

Η γενναία Γερμανίδα ωστόσο δεν προδόθηκε από κάποιον πάμφτωχο
ασυνείδητο Βολιβιανό, αλλά από τον αμετανόητο ναζί και παλιό φίλο της
οικογένειάς της («θείο Klaus» τον αποκαλούσε η μικρή Monika),
αξιωματούχο της Gestapo, γνωστό και ως σφαγέα της Λυών, Klaus Barbie,
αξιωματούχο πλέον των μυστικών υπηρεσιών της Βολιβίας με το όνομα
Klaus Altmann, τον οποίο η Monika επιχειρεί να απαγάγει το 1972 μαζί
με τον Γάλλο διανοούμενο και φίλο του Che, Regis Debray, για να τον
οδηγήσει στη Γαλλία, ώστε να τιμωρηθεί για τα εγκλήματά του.

Η απαγωγή αποτυγχάνει, ο Klaus Barbie ανακαλύπτει τα ίχνη της και
στις 12 Μαΐου 1973 η Monika παρασύρεται σε μία προδοτική ενέδρα από
τις μυστικές υπηρεσίες και δολοφονείται από τον καθεστωτικό στρατό.
Ήταν μόλις 36 χρονών.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες πανηγυρίζουν για το χαμό της.

Η σορός της φωτογραφήθηκε και μετά εξαφανίστηκε κάπου στη ζούγκλα. Οι
φάκελοι έκλεισαν. Στο γερμανικό κοιμητήριο της La Paz μπορεί κανείς
μέχρι σήμερα να δει το όνομα της σε ένα άδειο μνήμα.

Η εξουσία, το κράτος και τα κάθε είδους καθεστώτα φέρονται αμείλικτα
στους εχθρούς τους, τα κινήματα όμως δε θα έπρεπε να ξεχνούν τόσο
εύκολα τους ήρωες τους, ακόμα κι αν αυτοί δεν αντιστοιχούν στα γνωστά
κλισέ πρότυπα.

Η Monika ξεχάστηκε, την ξέχασαν όλοι, όπως τόσους και τόσους άλλους.
Ήταν από αλλού, δεν ήταν γι’αυτόν τον κόσμο. Και όπως λέει ο Stendhal
για μία άλλη, δική του τραγική Γερμανίδα ηρωίδα που, όπως η Monika,
θέλησε να φτιάξει το πεπρωμένο της, ώστε να ταιριάζει με τη φλόγα που
την πυρπολούσε: «Φλογερή ψυχή! Πώς μπορούσε να αρκεσθεί στην
πραγματικότητα;»…

——————————————————————————————————————————————

V61

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ της ΑΛΚΗΣ ΖΕΗ

3/10/2018

Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποια εκπαιδευτικός για να παρακολουθήσει -σε δυό εβδομάδες- το διήμερο γουήκ έντ γιά την «παιδαγωγική κίνηση ιδεών γύρω από
το Πεδίο του Άρεως στον μεσοπόλεμο και τα χρόνια της αντίστασης.»
Στα πλαίσια του θα πραγματοποιηθεί πρώτη ανοικτή προβολή της ταινίας «Ο μεγάλος περίπατος της Άλκης» το Σάββατο 20/10/2018 στις 16:00 στο παλιό καλό Τριανόν.
Μια ζωή που κουβαλάει μέσα της ολόκληρη την ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα και ένα συγγραφικό έργο που έχει καταξιωθεί διεθνώς και συνεχίζει να καταξιώνεται, επηρεάζοντας πολλές γενιές ανθρώπων αν κρίνω από τις διαδοχικές αναγνώσεις της μητέρας μου της δικής μου και της κόρης μου εκείνης που στο προσωπό της η νεανική λογοτεχνία βρήκε την συγγραφέα της
Παραθέτω το εισαγωγικό σημείωμα της σκηνοθέτιδος Μαργαρίτας Μαντά :

Όταν οι φίλοι και συνάδελφοί μου, Πέτρος Σεβαστίκογλου, Στέλλα Θεοδωράκη και Θάνος Αναστόπουλος, μου πρότειναν να κάνω μια ταινία για την Άλκη Ζέη, είπα αμέσως «ναι», θεωρώντας την πρότασή τους εξαιρετικά τιμητική.
Όταν συνειδητοποίησα την ευθύνη του εγχειρήματος, προς στιγμήν τρομοκρατήθηκα αλλά είπα μέσα μου πως αυτή ακριβώς η τεράστια ευθύνη – κινηματογραφική και ηθική – είναι μια πρόκληση απ’ αυτές που μία φορά έρχονται στη ζωή και στη δουλειά σου, και οφείλεις να αναμετρηθείς μαζί της.
Η Άλκη Ζέη δεν είναι μόνο η πολυδιαβασμένη σε όλο τον κόσμο συγγραφέας εξαιρετικών βιβλίων, παιδικών και μη. Είναι μία συγκλονιστική προσωπικότητα, μια γυναίκα που έχει βιώσει σωματικά, στο πετσί της, ολόκληρη την ελληνική ιστορία του 20ου αιώνα.
Μ’ αυτήν την προσωπικότητα, μ’ αυτή την ιστορία, έπρεπε να αναμετρηθώ κινηματογραφικά στον «Μεγάλο περίπατο της Άλκης».
Ξεκίνησα γνωρίζοντας την Άλκη σαν άνθρωπο – δεν την είχα συναντήσει ποτέ ως τότε. Στις διάφορες συναντήσεις μας για καφέ και κουβέντα, μου άνοιξε το σπίτι της και την καρδιά της με εμπιστοσύνη και χαρά για το εγχείρημα της ταινίας.
Πολύ σύντομα, αποφάσισα μέσα μου την κύρια σκηνοθετική κατεύθυνση της ταινίας: η κάμερά μου θα έδινε στην Άλκη τον χώρο να μιλήσει η ίδια, με τον δικό της τρόπο για τη συγκλονιστική ζωή της. Με τη λιτότητα και την απλότητα που τη χαρακτηρίζουν. Χωρίς «κινηματογραφικές» εξάρσεις, με τη σκηνοθετική μου παρουσία διακριτική απέναντι στον δικό της λόγο και τον δικό της τρόπο να εκφέρει αυτό τον λόγο.
Στα δύο χρόνια που κράτησε αυτή η ωραία περιπέτεια, πάνω στα γυρίσματα, κατά τη διάρκεια του μοντάζ, κατά τη διάρκεια του post production, εγώ συνέχεια μάθαινα την ιστορία της χώρας μου μ’ έναν τρόπο που κανένα βιβλίο δεν μπορεί ποτέ να σ’ την μάθει.
Αυτό το χρωστάω στην Άλκη και στους φίλους και συνοδοιπόρους της που συμμετέχουν στην ταινία, όπως ο σκηνοθέτης Μάνος Ζαχαρίας και ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος.
Ολοκληρώνοντας κάθε ταινία, ιδιαίτερα ταινία–ντοκιμαντέρ όπως είναι «Ο μεγάλος περίπατος της Άλκης», αναμετριέσαι πάντα μ’ αυτό που είχες ονειρευτεί πριν ξεκινήσεις γύρισμα και μ’ αυτό που πραγματικά έκανες, έχοντας παλέψει με το υλικό σου ώρες και μέρες και μήνες.
Όταν είδα την ταινία για πρώτη φορά στην οθόνη, ολοκληρωμένη, συνειδητοποίησα το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα από αυτούς τους ανθρώπους που έζησαν πόλεμο, πείνα, κατοχή, εμφύλιο, εξορίες, φυλακές, δικτατορίες, διαψεύσεις, προδοσίες: η ζωή είναι πάντα πιο μεγάλη από οποιαδήποτε δυσκολία, πιο όμορφη από οποιαδήποτε ασχήμια.
Και μόνο γι’ αυτό το μάθημα της πίστης στη ζωή, της εμμονής στο προσωπικό ήθος από ανθρώπους που βίωσαν πραγματικές τραγωδίες, είμαι στην Άλκη και στους φίλους της απέραντα ευγνώμων και ευτυχής που έκανα την ταινία μαζί τους.

Σε εποχές σαν τη σημερινή, εξαιρετικά δύσκολες, οδυνηρά αγοραίες, στερημένες από οράματα και όνειρα, η γνώση της Ιστορίας από ανθρώπους που τη βίωσαν και, με κάποιον τρόπο, την έφτιαξαν με πράξη την ίδια τους τη ζωή, νομίζω συνιστά μεγάλη δύναμη για επιμονή και πίστη προς ό,τι φαντάζει αδύνατο αλλά είναι δυνατό.

Αναρτώ το τρέηλερ του φίλμ.

https://www.youtube.com/watch?v=2Oh2NTPkgGw

——————————————————————————————————————————————-

40533582_2091603577525393_2556530599489699840_n

ΜΙΑ ΜΑΝΤΟΝΑ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΤΙΡΙΟ

1/9/2018

Δεν μοιάζει με καμμιά από τις εξιδανικευμένες μορφές που έδωσαν στην συμβολική μητέρα οι μύστες της σμίλης και του χρωστήρα αυτή η Μαντόνα η χαμένη σ’ένα διάδρομο δημόσιου καταστήματος .
Δέν θυμίζει καμμία από τις ήρεμες εκφράσεις όπως εκείνης της ανάγλυφης των σκαλοπατιών του Μιχαήλ Άγγελου,της καθήμενης του Ραφαέλ,της Φλαμανδής του Βάν Έϊκ ,της διαμπερούς του Νταλί της γελαστής σπουδής του Ντα Βίντσι….
Όχι κάτι ανάμεσα στη γυμνόστηθη του Μούνκ και τη θλιμμένη μαύρη Πολωνέζα της Ζέσταβα φέρνει αυτή η σπάνια απεικόνιση..
Μία Αργεντινή αστυνομικίνα θηλάζει ένα εγκαταλειμένο μωρό μέσα στο αστυνομικό τμήμα του Μπουένος Άϊρες.
Τόση ανθρωπιά τόση αλληλεγγύη και στήριξη μόνο σε κάποια τυραννισμένη ποδοπατημένη ληστεμένη χώρα μπορεί να βρεθεί . εκεί που πιά μόνο μιά μικρή μειοψηφία το 1% του πληθυσμού ανήκει πιά στους γηγενείς Γκουαρανί, Πουέλτσε, Κεράνι ,Ντιγκίτος κ.α που εξοντώθηκαν για να πάρει ο τόπος της Πάμπας της Παταγωνίας το σημερινό του όνομα από το argentum- το ασήμι δηλαδή που λεηλατήθηκε
Στις χώρες των πάλλευκων ληστών τα παρατημένα μωρά είναι μπάσταρδα γεννήματα πάθους δεν υπάρχουν παρόμοιες Μαντόνες να τα θηλάξουν …