Rhea

43319856_2137379112947839_8731196375603085312_o

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ…

7/10/2018

Δεν κράτησε πολύ, σύντομη βροχή και δυνατή, συνοδευόμενη με μπουμπουνητά.
Τα γατιά λούφαξαν, όλα μαζί κρύφτηκαν πίσω από το παλιό ντουλάπι.
Άνοιξα τα φώτα , έβαλα μουσική καί στάθηκα στο μεγάλα παράθυρo να απολαύσω το ξέσπασμα.
Δεν κράτησε όμως πολύ, όχι όσο θα θελα τουλάχιστον.
Και τώρα, τώρα σιωπή μετά την βροχή
μέχρι λίγο να στεγνώσει και να αρχίσουν πάλι ρυθμό να παίρνουν οι ανθρώπινες δραστηριότητες εκτός της προστασίας των σπιτιών τους.
Το σπίτι μου έχει κήπο, σε μια συνοικία ήσυχη ,
δεν μπορώ να παρακολουθήσω αυτό τον ρυθμό της πόλης όπως θα έκανα από ένα σπίτι στο κέντρο, δεν μένει παρά να το φανταστώ.
Να φανταστώ εκείνους που θα ξεκινήσουν για μια αργοπορημένη βόλτα που η βροχή τους στέρησε τη πρωινή την κυριακάτικη, τους μαγαζάτορες που θα σκουπίσουν τα εξωτερικά τραπέζια και θα βάλουν πάλι τα μαξιλάρια στις καρέκλες, εκείνους που θα ξεκινήσουν τις επισκέψεις τους και με βήμα ταχύ -δεν είναι τέτοια βροχερή μέρα να αργοπορείς- θα πάρουν τα γλυκά τους για να πάνε επίσκεψη .
Φαντάζομαι άραγε καλά; πόσοι σαν κι εμένα θα μείνουν σπίτι έχοντας φορέσει κάτι ζεστό και άνετο,
με μια κούπα καφέ και δύο βιβλία στο πάτωμα αποφασισμένοι για μια Κυριακή ράθυμη .
Άραγε τι θα γινόταν αν όλοι εμείς μαζευόμασταν σε ένα σπίτι με τις πιτζάμες, τα βιβλία και τους καφέδες και αποφασίζαμε να περάσουμε την Κυριακή μας παρέα ; πόσοι καναπέδες και παλιές πολυθρόνες να χρειάζονταν; και άραγε θα τσακωνόμασταν για μια την πιο άνετη θέση; Μπαα ……
η σωστή ερώτηση μάλλον είναι εάν θα τ’αντέχαμε κάτι τέτοιο, αν θα μπορούσαμε με την παρουσία άλλων να ξεκουραστούμε.
Σίγουρα θα ήταν αστείο, όμως ο παραμικρός ήχος καθενός ίσως μας ενοχλούσε, το γύρισμα μια σελίδας ή ο αναστεναγμός, κάθετι μικρό και ανίσχυρο που θα μας υπενθύμιζε πως χάσαμε την μοναξιά μας θα ήταν αρκετό για να δυσανασχετήσουμε.
Αδύνατο.
Σκηνικό που ενοχλεί μόνο στην περιγραφή του.
Την αποζητήσαμε την μοναξιά, την κερδίσαμε μετά από μια εβδομάδα τριβής και αναγκαστικών ή μη συναναστροφών, δικαίωμα μας και ανάγκη, ανάγκη εσωτερικά επιβαλλόμενη και αδιάλλακτη.
Χώρος και χρόνος δικό μας.
Χρόνος εξωτερικής ησυχίας και εσωτερικής ανασκόπησης. Χώρος να υπάρξουμε ελεύθεροι,
χωρίς κανόνες ή νοιάξιμο για το φαίνεσθαι ή το πρέπον.
Ανάγκη, ανάγκη για σιωπή και συνομιλία μόνο με τους “μεγάλους” εκείνους που όμορφα συνταιριάζουν τις λέξεις και ιστορίες ή αλήθειες πλάθουν με μαεστρία. Κι έπειτα υπάρχει και η δημιουργία, εκείνη που για να εκδηλωθεί χρειάζεται την μοναξιά και την περίσκεψη.
Σκέψη και συνομιλία με τον εαυτό και χρόνο για να κατάκατσουν οι εντυπώσεις, να χωνευτούν τα γεγονότα, να γίνουν οι απαραίτητες διαδικασίες, να καθαρίσει ο νους.
Κάνω λάθος,
μιλά μόνο η δική μου φωνή; που είστε οι υπόλοιποι, είμαι σίγουρη που υπάρχετε, καμιά φορά σας συναντώ σε λέξεις τυπωμένες ή σε βλέμματα που διασταυρώνουμε ή και χωρίς αυτά, μόνο σαν παρουσίες που αποπνέετε μοναχικότητα.
Ναι, σας ξέρω,
ξέρω πως δεν δυσανασχετείτε τέτοιες ώρες, πως δεν θεωρείτε τον χρόνο χαμένο όταν δεν μοιράζεται,
πως αγαπάτε την μοναξιά και δεν θα σας ενοχλήσω με τέτοιες προτάσεις ξανά συλλογικού διαβάσματος.

Μια ευχή μόνο, για μια όμορφη Κυριακή.