Il Tromba

45163615_2170398659645884_7165340261139087360_o

Προφητείας το ανάγνωσμα

30/10/2018

Μια ακόμα προφητεία του αγιορείτου γέροντα Νικούζο επαληθεύτηκε:

«όταν τα σκουπίδια φτάσουν στον ουρανό και οι κουτσούλοι πλημμυρίσουν την θάλασσα, τότε εξ ουρανού θα δοθεί η βαρωνία του βορρά σε κάποιον ξένο σώγαμπρο και οι απόγονοι του προδότη Γούσια θα γίνουν το δίδυμο της εξουσίας στην νήσο»

Ιδού λοιπόν αμαρτωλοί τα πειστήρια της προφητείας.

Ο περιφερειακός διευθυντής κατά την κατάθεση στεφάνου στέκεται στη θέση του βουλευτή.

Μετανοείτε αδελφοί ο καιρός γαρ εγγύς.

——————————————————————————————————————————————

43660733_2162708850414865_3429771891139674112_n

Αγαθόν το εξομολογείσθαι

26/10/2018

Η αμαρτωλή νεαρά υπουργός ένοιωσε την ανάγκη να μετέχει του ιερού μυστηρίου της εξομολόγησης σε έναν από τους πλέον διάσημους γέροντες (συνέντευξη λέγεται στην νεολληνική).

Είπε πολλά για να ελαφρώσει την ψυχή της, έκλαψε γοερά κάτω από το πετραχήλι του ιερέως.

Αλάφρωσε η καρδιά της όταν άδειασε από τις αμαρτίες την ψυχούλα της.

Στο τέλος ο διάβολος έφυγε από το σώμα της και η νεαρά υπουργός στρέφοντας τους αγνούς πλέον οφθαλμούς της προς τον ουρανό είπε:

«Νομίζω είναι ένας πολιτικός, δεν είμαι σίγουρη αν είναι Άγγλος ή Αμερικανός, ο οποίος έλεγε you campaign in poetry but you govern in prose, ότι όταν κάνεις καμπάνια είσαι στην ποίηση και όταν κυβερνάς είσαι στην πρόζα δηλαδή γίνεσαι πιο ρεαλιστής εκ των πραγμάτων.

Θα δυσκολευόμουν να χρησιμοποιήσω τον όρο της αριστεράς ή του αριστερού γιατί τώρα… Αυτό βέβαια είναι και μία δική μου ενοχή … όταν κάνεις μνημόνιο όταν εφαρμόζεις μνημόνιο και όταν εφαρμόζεις ένα πρόγραμμα που έχει εκ των πραγμάτων δημοσιονομικούς περιορισμούς, δυσκολεύομαι να χρησιμοποιήσω τον όρο του αριστερού».

Η Συγχωρητική Ευχή του ιερέως (δημοσιογράφος είναι) ακούστηκε ως θείο δώρο στην πλέον κορασίδα η οποία σκέφτεται να ακολουθήσει τον μοναχισμόν.

——————————————————————————————————————————————–

44518029_2157429167609500_3315600132719771648_n

22/10/2018

Η σημαντικότητα των ασήμαντων (ή πως τα σκατά και οι φελλοί επιπλέουν)

Κάποτε στην «πολιτική ζωή» (ειδικά των κυβερνητικών κομμάτων) υπήρχαν αρχές που ιεραρχούσαν τα στελέχη τους και φρόντιζαν την διαδοχή.
Ξεκινούσε π.χ. κάποιος την πολιτική του καριέρα είτε από φιλοδοξία είτε «για να υπηρετήσει την πατρίδα» (ή ορμώμενος και από τα δύο συναισθήματα) και υπήρχε η σκάλα ανόδου χωρίς φυσικά καμιά κάθοδο παρά μόνο την συνταξιοδότηση.

Από τα χαμηλά, εκτός αν ήταν γόνος πολιτικής οικογένειας, ξεκινούσε ο φέρελπις νέος. Πρώτα να κερδίσει μικρές κομματικές θέσεις σε τοπικό επίπεδο υπηρετώντας ανώτερα στελέχη φυσικά. Να προπαγανδίσει στα καφενεία και τις αγορές τις φιλολαϊκές θέσεις του κόμματος, να αφισοκολλήσει, να ψηφοσυλλέξει άντε και να ρουφιανέψει αν χρειάζονταν.

Πρώτος στόχος να γίνει αρεστός και αναγνωρίσιμος στους κομματάρχες.
Δεύτερος στόχος η κομματική θέση σε ψηφοδέλτια όπου λάχει και η μικρή αποζημίωση σε χρήμα (άμεσα ή έμμεσα). Μια θέση στους αυτοδιοικητικούς μηχανισμούς (τοπικός σύμβουλος κλπ) ήταν κάτι που προμήνευε λαμπρό μέλλον.
Τρίτος στόχος η εκλογή σε ανώτερα τοπικά κομματικά όργανα και η ανάλογη θέση (αντιδήμαρχος-δημοτικός ή νομαρχιακός σύμβουλος κλπ).

Κάπου εδώ υπήρχε ένα πρώτο ταβάνι, που αρκετοί σταμάταγανε και αρκούνταν στο να ζήσουν έναν βίο «ταπεινό αλλά ξεκούραστο», αν μάλιστα είχαν καταφέρει να γίνουν και δημόσιοι υπάλληλοι τότε πήγαιναν κατευθείαν «ταμείο».

Φυσικά υπηρετώντας ως κομματικά όργανα – κομματάρχες και πάντα ως ρουφιάνοι.
Η πολιτική τους ηθική (και φυσικά η ανθρώπινη) δεν τους επέτρεπαν όρια.
Διόριζαν – μετάθεταν – κάλυπταν ανομίες και ανηθικότητες, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο εξουσίας χωρίς κομματικούς – ιδεολογικούς φραγμούς, αλλά ως αχρωμάτιστα πλέον όργανα τοπικής εξουσίας.

Στα υψηλότερα σκαλιά αναρρίχησης υπήρχε βουλευτική έδρα, ΄που αποζημίωνε μια πετυχημένη ίσος δημαρχιακή ή νομαρχιακή θητεία, ήταν πάντα αρεστή.
Αν μάλιστα έφτανε ως την υπουργοποίηση τότε αποκτούσε την απόλυτη εξουσία.

Κάπως έτσι ήσυχα και ωραία, κυλούσε η πολιτική ζωή ως το 2010.
Τότε, και όχι το 1981, έγινε μια σημαντική δομική αλλαγή που ανατάραξε την στατική των κρατικων-κομματικων οργανισμών.
Κάποιοι «φίλοι εταίροι» (ποτέ δεν κατάλαβα τον νεολογισμό) αποφάσισαν ότι έπρεπε να παίξουμε με νέα τράπουλα γιατί η παλιά είχα φθαρεί και δεν τους ήταν αισθητικά αρεστή.
Ο δικομματισμός που μετά το 1974 καθόρισε την πολιτική στη χώρα μας δεν μπορούσε να επασχεδιαστεί.
Τα νέα σχήματα πολυκομματικών κυβερνήσεων ανακάτεψαν αρκετά την πολιτική τράπουλα.
Τα τοπικά μεσαία κομματικά στελέχη που πάντα έβρισκαν τις μεθόδους επιβίωσης με τους αντιπάλους τους (όλοι έπρεπε να ζήσουν φυσικά μέσα σε μια διαρκή χρονική αλληλοδιαδοχή) ζορίστηκαν να ξεχωρίσουν την «ήρα από το στάρι».
Αυτός ο παράλογος επανασχεδιασμός που χάλασε την ήσυχη ζωή τους, όχι μόνο τους τρόμαξε αρχικά αλλά επηρέασε και τα μικρότερα τοπικά στελέχη (χωρικούς κομματάρχες) που δυστυχώς χάσαν τα «αυγά και τα πασχάλια».
Η ιδεολογική συνοχή (αν υπήρχε ουσιαστικά και δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο αλληλοκάλυψης παρανομίας) δεν λειτουργεί πλέον.
Καθένας ‘τοπικός παράγοντας» για την πάρτη του, αλαλάζοντας έντρομος έτρεξε ή να συνταξιοδοτηθεί ή να χωθεί σε νέα σχήματα, όχι αναγκαστικά πολιτικά – κομματικά, αλλά εκεί που ένοιωθε ασφάλεια.

Αποτέλεσμα μια φυγοκέντριση όλων των βολεμένων ή των φιλόδοξων διαχρονικών «τοπικών παραγόντων» σε μια τεράστια δεξαμενή λυμάτων.

Τα σκατά φυσικά επιπλέουν των υγρών λυμάτων και το μέλλον προμηνύεται περισσότερο βρομερό από σήμερα που ζούμε μες στα σκουπίδια.

Απλά γιατί οι ασήμαντοι έγιναν σημαντικοί.

Κάπως έτσι πλέον γίνονται «θαύματα» – νεκραναστάσεις και οι βουλευτές επιθυμούν να γίνουν δήμαρχοι (να κατέβουν φυσικά κατηγορία) προκειμένου να διασώσουν το μέλλον τους και οι κομματάρχες αλλάζουν στρατόπεδα σα πουκάμισα ορίζοντας μια «πολιτική αφασία».

———————————————————————————————————————————————

44043481_2148160175203066_675382104057446400_n

15/10/2018

Ζούνε μεγάλες στιγμές στο βορρά.

Ο διαμελισμός του νησιού είναι γεγονός.

Η επαναστατική αυτονομιστική κυβέρνηση είναι έτοιμη.

Φυσικά πλην των μεγάλων ηγετών που θα διοικήσουν, έχει σημασία να δούμε τους οπλαρχηγούς που οδήγησαν το «λαϊκό κίνημα» στη νίκη.

Σήμερα σας παρουσιάζουμε μια μεγάλη μορφή λαϊκού αγωνιστή του καπετάν Τζίρου.

Ταπεινός και ολιγόλογος μπόρεσε να ανέλθει με τους αγώνες του, ως εμβληματική μορφή στη συνείδηση του λαού.

«Πανταχού παρόν και τα πάντα πληρών» δεν είπε ποτέ όχι στα αφεντικά του.

Αρκεί λίγα ψιχουλάκια και έναν μικρό τίτλο.

Νομίζω ότι θα πρέπει να του δοθεί ένα υπουργείο έστω υφυπουργείο (και ο Κώστας το ονειρεύονταν για αυτόνα στον ΣΥΡΙΖΑ).

——————————————————————————————————————————————-

43376081_2138640666155017_1419403321717817344_o

8/10/2018

Ψες Κυριακή 7/9 στην Αναχαράβη πραγματοποιήθηκε μια ιστορική για το μέλλον της Κέρκυρας, συνάντηση.

Με πρόσκληση του προέδρου του τοπικού συμβουλίου (δηλαδή του πρώην κουνιάδου και φυσικά οικονομικού παράγοντα της περιοχής), μαζεύτηκαν καμιά 80αριά νοματαίοι και υπόγραψαν την διακήρυξη ανεξαρτησίας της Βόρειας Κέρκυρας (οι 30αντα παρέμειναν ως το τέλος).

Η συμμετοχή ήταν κυρίως από πρώην αποτυχημένους τοπικούς άρχοντες (διαφόρων αποχρώσεων και θέσεων) που τους νεκρανάστησαν από τους τάφους της λήθης και νυν αποτυχημένους τοπικούς ηγεμόνες.

Ο τοπάρχης του βορρά προσπάθησε με «επιστημονικές μεθόδους» να τεκμηριώσει την ανάγκη δημιουργίας νέων δήμων.

Ο πρώην βαρόνος (και πλέον φιλάνθρωπος χριστιανός) κοινοποίησε και φυλλάδα με τους λόγους της απαραίτητης διάσπασης του δήμου.

Ουσιαστικά η όλη προσπάθεια είναι να βολέψουν τους εαυτούς τους (και τα παιδιά τους φυσικά) και να αποστασιοποιηθούν από τις ένδοξες αποτυχίες του παρελθόντος.

Οι μελέτες που παρουσίασε ο βαρόνος του Βορρά είτε είναι αρχαίες (20ετίας) είτε ατεκμηρίωτες επιστημονικά.

Βασικός πυλώνας είναι να γίνει η Αναχαράβη έδρα του δήμου που έχουν τα συμφέροντά τους (οικονομικά και ψήφους) ώστε να δημιουργήσουν μια βαρωνία Παβλίντι.

Φυσικά για τα σκουπίδια, για την υποστελέχωση των υπηρεσιών και την οικονομική αυτοτέλεια του μελλοντικού δήμου δεν είχαν να πουνέ πολλά.

Κουβέντα για τη Λευκίμη, είναι σε ένα άλλο νησί, πολύ μακρυά που κατοικούν διαφορετικοί άνθρωποι. Το Τεμπλόνι είναι στην Ιταλία. Αν μπορέσουμε με απλά λόγια να κατανοήσουμε τις σκοπιμότητες τότε θα δούμε το μέλλον του τόπου και των ανθρώπων του.

Τα χωριά θα πάψουν να είναι «μικρές ζωντανές κοινωνίες» αφού θα στερούνται σιγά -σιγά κατοίκων (όχι αναγκαστικά λόγο υπογεννητικότητας) που προτιμούν την εγκατάστασή τους στη πρωτεύουσα του δήμου (υπηρεσίες, μαγαζιά, σχολεία κλπ).

Η τοπική κλειστή οικονομία των χωριών, έχει ήδη μετακομίσει στην Αναχαράβη. Οι ξένοι φίλοι αγοράζουν ήδη φθηνά σπίτια στα έρημα χωριά (το πρωτοξεκίνησαν οι Γερμανοί στη Μάνη πολλά χρόνια πριν).

Όπως τότε στα χρόνια του ’60 & ’70 που πούλησαν τα αρχοντόσπιτά τους κάποιοι για να αγοράσουν δυαράκι στην Αθήνα ή άντε στις Κουλίνες.

Τελικά, το ερώτημα είναι: θα μας σώσουν αυτοί που μας έφτασαν ως εδώ??