ΠΕΡΤΣΕΜΟΛΟΣ

ta-monadika-ofeli-tou-maintanou-sti-diatrofi-mas-sthn-ygeia-mas

Χιουμοριστική κάλυψη της τοπικής ειδησεογραφίας, γευστικά οδοιπορικά, αναμνήσεις από την Κέρκυρα του χτες, σε επιμέλεια του συντάκτη μας Περτσέμολου.


Inside story – Απ’ έξω εμφάνιση, από μέσα άνεση!

29/5/2019

Για να μη νομίζετε όπου καθομάστενε και περιμένουμε τσι ειδήσεις να’ρθουνε! Το επιτελείο τσι Ταραντελώς οργώνει οχτιές και σούδες, λούμπες και βουνά, για να σας έχει ωρές αφορεσμένοι ότι πιο φρέσκο κυκλοφορεί, χωρίς να το χαλέψετε! Όχι παίζουμε, το λοιπό!

———————————————————————————————————————-

vbcvdgggh

ΜΠΑΜ ΚΑΙ ΚΑΤΩ!

26/3/2019

Είναι να μη σε βάλει στο μάτι η άτιμη η μπάλα! Εκεί που καθότανε ο φουκαράς με τσου ρέστους και έβλεπε το ματς, τονε πιτυχαίνει το μπαλόνι τσι μούτρης και πέφτει καταγής τα’νάσκελα, ο καψερός! Μπαμπ και κάτω! Άουντατ τον έβγαλε!

https://www.facebook.com/266982760860060/videos/1255333187953915/?t=2

—————————————————————————————————————————————–

dfsdgk

ΑΕΡΑΣ ΦΡΙΤΑΔΟΣ ΤΑ’ΝΑΣΚΕΛΑ!

4/3/2019

Επονηρέψανε οι Ιταλιάνοι και μας πήρανε την ιβιεντσιόνε μας! Εμείς επουλούσαμε αέρα φρέσκονε και τούτοι δω τονε κάμανε φριτάδο τα’νάσκελα! Ασπέτα ωρές και δε κάματε το δάχτυλο του Καποδίστρια, κουγιάπαλοι, που να μπει η μαλίνια μέσα σας! Ούτε τα απάσβεστα δε μας αφήκατε! Όλα ξεπατικοσούρα!

https://www.e-radio.gr/…/thganhtos-aeras-to-neo-piato-poy-s…


Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

28/11/2018

Περτσέμολος

(περιπλανόμενος ανταποκριτής της Ταραντέλα)

Η σημερινή Απεργία στα Γιάννενα με παλμό και μαχητικότητα.

—————————————————————————————————————————————–

v227

— Συμβαίνει τώρα! —-

ΠΕΤΡΟΛΙΟ ΣΤΟ ΣΑΝ ΤΖΙΑΚΟΜΟ!

14/11/2018

Εσωθήκαμε!
Εθαραπάηκε σίσκαρο το νησί!
Η γεώτρηση έχει φτάκει δεκαπέντε τσαπίδια κάτω από το πλακάδο(μη σηφτάκει),
και ήδη αναβρύζει πετρόλιο διαμάντι, Κορφιάτικο, οξύτητα μηδέν
(σα το λάδι μας το μαδητό).
Με το κακό που κάμει το τρυπάνι πάει να ρίξει σούμπιτο το Σαν Τζιάκομο από τσι μπερτουέλες
αλλά με τόσο όβολα που θα πιάκουμε
(όβολα θα πιάκουμε!)
, θα το κάμει ντακάπο, μαζί με το δάχτυλο του Καποδίστρια και τάγγεκουδια
του Μοροζίνη!
Αλλά να φέρουμε Αερινούς να ρίξουνε το δημαρχείο εμείς δεν ημποορούμε από μοναχοί μας ?

https://www.facebook.com/581315731887526/videos/362670081145896/?t=55

—————————————————————————————————————————————–

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Στου Μίρτου

18/9/2018

Μας εκορπίρησε η ζέστα όπου λέτε επροψές και φύγαμε ρίτα για την Παλιοκαστρίτσα σούμπτιτοι, ο ένας απάνου στον άλλονε. Εχωρέσαμε οχτώ νομάτοι στο πίσω κάθισμα και τέσσεροι μπροστά(εχτιμήσαμε και το Νταλάρα που τραγούδαγε κάτι τέτοιο παγιά). Μέχρι να φτάκουμε εβάρουνα σπαβέντα, φόρσι και μου ρίξει κανένανε φούσκο ο αγέρας και ξελιμπάρω. Το ρεμπόμπο εγένηκε ότα επήγε να φουμάρει τσιγάρο ένας. Έφαγε μισό μποτσί οραντσιάτα και του γενήκανε τα μαγιά σα του Μάρλει! Επήραμε τσι οχτιές και σκαρφαλώσαμε τσου Γιαπάδες(τη Ροβινιά χαλεύαμε, αλλά σκοτιστήκαμε από τον ήγιο!). Σέκα ήτανε τα νερά. Αναρίτσιαινες δελέγκου. Γιομάτη η σπιάντζα από κείνους τσου ταγμένους με τσι σαγιονάρες και το σκαρτσούνι από μέσα(μα πως τσι αντέχουνε μέσ’το ντάβαο, ήθελα να’ξερα). Αιν σβάιν τράιν βολκςβάγκεν απ’όλες τσι μπάντες.

Μάσκες, αναπνευστήρες, βατραχοπέδιλα κουτουρού και δώσ’του ρόνια πάνω κάτω. Η θάλασσα εβουρλίστηκε από το πολύ αντηγιακό και γιόμισε φουρτάκους! Έφαγε σκασίδι από ένα βράχο σπάκα, ένας από ελόγου τους και κάμαμε ντους απιφτείας. Ωρέ φρεσκαμέντο που ήτανε εκείνο! Εθαραπήκαμε. Ότα σώσαμε(μας είχε κόψει κι η λόρδα ωστόσο), εγύραμε από τσου Γιαννάδες για να προλάβουμε ανοιχτό το Μίρτο στο Τρίστατο. Εκαθίσαμε κάτω από τσι λεύκες με θέα τουρμπιγιόν, κρασί οριτζινάλε βεραμέντε, κοψίδια αλμπαχούρα που λένε κι οι Άραβες, καλαμαράκια και σαρδέλα τα’ανάσκελα στο κάρβουνο, ροκιές, τζαζιές, μπλουζιές και ρεγκιές! Ωιμένανε!

Εξεκουτιάναμε τέγεια. Πομπάραμε κράσους και μπύρες και τα γέγια μας ακουγότανε ίσα με τσου Κανακάδες! Αναγκευτήκανε ως κι οι γάτοι και βάλανε τσι κόρσες! Μια κεντρίνα έφαγε σκασίδι μέσα σ’ένα ποτήρι κρασί και αυτοχτόνησε! Ρουμ μπαραρούμ! Άμα εισάσταινε όπου λέτε από κείνη τη μπάντα, να κάμετε το ίδγιο και θα δείτε γιατρειά. Ο Μίρτος θα σας σιάσει τον ουρανίσκο σίσκαρο και τη διάθεση. Μάμου, μπούμπου, ατμόσφαιρα ποροπομπέρο! Μόνο να πάρετε κανένα μεγαλύτερο αμάξι από το δικό μας, γιατί στο γυρισμό θα μαρτυρήσετε και τσι σκάμπες όπου κάνατε στο δημοτικό!

ΥΓ
Το μαγαζί άνοιξε τις πόρτες του για πρώτη φορά πριν έναν αιώνα ακριβώς(το 1918), στο ως καφενείο, ενώ ο Μίλτος συμπλήρωσε φέτος 20 χρόνια λειτουργίας ως «Τρίστρατο», με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο, συνδυάζοντας αυθεντικά πιάτα, άριστη εξυπηρέτηση, ψαγμένη μουσική και, ενίοτε, θαυμάσιες βραδιές με ζωντανή ροκ μουσική. Από τα λίγα στέκια στο νησί. Σε ευχαριστούμε πολύ, σύντροφε!

——————————————————————————————————————————————

Σουτζούκ-Άκη 3D
του Grand Chef Περτσέμολου

28/8/2018

Εσήμερα το λοιπό, αφού εβουρλίστηκε πάνα πει τέγια Αυγουστιάτικα και μαζώξαμε το νερό τσι αρκούδας ως που να πεις όξω του σκύλου, ο μάερας εβάρεσε έμπνευση σέκανε και έκαμε σουτζούκ – Άκη 3d! Ένας τρώει – τέσσεροι ζμπαρλακιάζονται! Σας μιλώ για μάμου πρίμο σάρτο τραβεσάδα, όχι αρέκια πράματα. Αναγκεύτηκε κι ο σκύλος ο καψερός και βάρουνε σάρτα τσι κουζίνες! Ωιμένανε! Μου’ φυγε κι η μια παντόφολα και βάρεσα ζεμπεκίδι τριφασικό! Από λίγο να ρίξω μουτριά στη σάρτσα! Εφωτογραφήθηκε τσι διάφορες πόζες(στο μόσκιο, με τάλκο, μπριχού αλιμπαρτάρει τσι κατσαρόλες, μπρούμυτα, τα’νασκελα, κολυμπώντες στην Κοντραφόσα, η σάρτσα ιμπάντο, δύο οχτιές ρύζια και τα ρέστα, ινσόμα), και σας το σερβίρω φόρσι και γλυτρώσετε ωρέ αφορεσμένοι από την κουλούρα! Μάθετε το να σωθείτε!

Τελάμνατε, τελάμνατε να φτάκουμε στο Καποσίδερο!

ΥΓ
Τα σουτζούκ – Άκια 3D να τα ξελιμπάρετε κοφινέτα στο τηγάνι σούμπιτα.
ΥΓ
Η μαγειρεψιά εγένηκε από την Περτσεμολίνα! Άμα θέλετε να μάθετε κι άλλα, τη συνταγή την εδώκαμε στου Μπούτση, γιατί δεν ειμάστενε μοναχοφάηδες.

——————————————————————————————————————————————

39775314_2078208208864930_5633426130754076672_n

Το χάψανε κι αυτό

22/8/2018

Τι λέτε ωρέ παρλακιασμένα; 
Ούτε με τη γαργαλιέρα στη μπρίζα τόσο γέγιο.
Χτυπιομάστενε καταής σα μπομπόλοι.
Οι μισοί κορπίραμε.
Σε καλό τους.
Κι ο Μάκης ο ζμπαρλάδος που μάσουνε τα τσιρότα στο σχολειό κι έτρωγε φλαπίδια από τσου καθηγητές τέτοια ιμπετσιλιτά δε θα’λεγε ο καψερός.
Τι λέτε ωρέ παρλακιασμένα;
Μπας και πέσατε από νεσπολιά μιτσά, άχαρα;
Θα μας αμολήσουνε οι Φράγκοι πάνα πει να αραντεύουμε περμάρε περτέρα;
Με τόσο ήγιο, τόσες σπιάντζες, τόσο παυλόσουκο και τόση τζίντζολα, με πιτόρους, καραμούζες, θέατρα, αρχαίους, καινούργιους, βουνά, κάστρα, νερατζιές, μπατέλα, μαστέλα, θα μας αφήκουνε ιμπάντο;
Αβασκαμένα εισάστενε, ωρές, ή βουρλιστήκατε τέγια;
Με τέτοιες πόμπες θα αλιμπαρτάρουνε τα απάσβεστα του Λιστό και θα γένει κάζο ατσιντέντε γκράντε!
Πάλε καλά που τσου πιάκανε αλιμάγκου να γελούνε κι εκείνα τα τσαμένα και καταλάβαμε όπου ήτουνε φάρσα. Από λίγο να μου ντέσουνε στο λαιμό οι καπελάνοι(ποπ κορν)!

—————————————————————————————————————————————–

Οι σκαφάτοι

21/8/2018

Κι εφέτο η Γαρίτσα γιόμισε από σκαφάτους, μιτσούς και μεγάλους, άκλερους και φραγκάτους.

Μπορεί τα κουρτελάτσα να γένουνε προσεχώς(το καλό το πράμα αρκεί να γένει), αλλά από φινέτσα ινσόμα, ειμάστενε χορτάτοι. Κι αυτά πρέπει να τα λέμε.

Γιατί με τα μπατέλα και τσου μπακοτσιάνους όπου χαλεύανε σκουλούκι με τα φτυάρια είχαμε πέσει κατηγορία τουριστικιά.

Τώρα βαρούμε τσι κουτρισιές άλτο σάρτο ελεγκάντε. Προβατείς οπόστο(απέναντι) και αγναντεύεις τούτη τη περντίτα(χαμό), από πανιά και κατάρτια και γοδέρει το μάτι.

Άμα το πάρουνε χαμπάρι από το κονσίλιο, σκιάομαι φόρσι και τσου βάλουνε να πλερώνουνε. Γιατί άμα γένει κι αυτό, τσου βλέπω να βάζουνε τσι κόρσες δελέγκου, τσου σκαφάτους.

——————————————————————————————————————————————

39017879_2061111197241298_3407235695226388480_n

ΣΤΟΥ ΘΩΜΑ 

12/8/2018

Αναζητώντας γεύσεις που θα με ταξιδέψουν πίσω στο χρόνο, που θα φέρουν τον ουρανίσκο αντιμέτωπο με γευστικά déjà vu, τούτη τη φορά σταμάτησα στη Δασιά.
Όταν το 1930 χτιζόταν τούτο το καφενεδάκι(τότε), η περιοχή δεν είχε τίποτα παρά αμπέλια.
Περνούσε με την άμαξα του Μέρλιν ο βασιλιάς Γεώργιος όπου λέτε και βλέποντας τις εργασίες ζήτησε να μάθει τη θα χτιστεί. Στο άκουσμα της απάντησης χάρηκε, γιατί όπως χαρακτηριστικά είπε,
«δεν υπάρχει κανένα καφενεδάκι σ’ όλη την περιοχή».
Στην πορεία βέβαια, μεταλλάχθηκε σε ταβέρνα και, η συνταγή για μαγειρευτό κοτόπουλο της Σταθάκαινας
(αρχόντισσας της περιοχής όπως και ο Μέρλιν, που διατηρούσε στενές σχέσεις με την βασιλική οικογένεια), πέρασε στα χέρια της γυναίκας του κυρ «Μήλιου».
Τα υπόλοιπα, είναι λίγο – πολύ γνωστά.
88 χρόνια μετά, στην τέταρτη πλέον γενιά του, το εστιατόριο του Θωμά(Thoma’ s, λίγο μετά την διασταύρωση για Κομμένο), συνεχίζει να προσφέρει αυθεντικές γεύσεις,
σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, με απλότητα και πολύ προσιτές τιμές.
Μεγάλο του σουξέ εκτός από το κοτόπουλο και το ψητό μοσχάρι με πατάτες τηγανητές, όπως και ο μπακαλιάρος με σκορδαλιά. Γεύσεις οικείες και αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου, για γενιές Κερκυραίων.
Αξίζει τον κόπο να το αναζητήσετε και να επενδύσετε γευστικά στην αλήθεια του.
(Η φωτό είναι από την ανέγερση της ταβέρνας το 1930)

Σ.Σ»Τ» : Το καφενεδάκι μεταλλάχθηκε σε εστιατόριο σταδιακά από τα τέλη των 60’ς όπου έτρωγαν τα συνεργεία που εργαζόταν τότε στις υπό ανέγερση μεγάλες μονάδες της Δασιάς και του Κομένου του Δαφνίλα και της τεράστιας κατασκευης της Εδοκ-ετερ στο Μέρλιν που έμεινε ημιτελής .
Στην κουζίνα ήταν η κυρία Γεσθημανή που έμαθε τις νύφες της
Ο Θωμάς έκανε τους λογαριασμούς ψιθυρίζοντας τα είδη που καταναλώθηκαν και κάνοντας πρόσθεση με κλειστά τα μάτια ,και ανάλογα με το κόψιμο του look των πελατών ήταν και το αποτέλεσμα …Corfu apotheosis !!!

——————————————————————————————————————————————-

38880876_2059384177414000_555322761518514176_n

ΜΟΤΑ

11/8/2018

Ως και τα παυλόσουκα μας κάνουνε μότα, ωρές παιδιά! Ωιμένανε. Επήρα τσι οχτιές παραμάζωμα από τα γέγια!

ΥΓ
Σας έχω κι άλλα φωτο-σφατσέλα από την τουρνέ τη φετινή. Το νου σας.

Σ.Σ»Τ» Μότο – πληθ. μότα / η γκριμάτσα ,η κοροιδία το κλεισιμο του ματιού . Εδώ προφανώς η φωτό του Πέρτς αναφέρεται στον Μίκυ

——————————————————————————————————————————————

38840309_2057209370964814_870784381378101248_o

NA ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΩΡΕΣ ΠΑΙΔΙΑ !!

10/8/2018

Μπορεί να λέμε ότι ειμάστενε τσι τέχνες μισό αιώνα σκάρσα από τσου ρέστους,
αλλά ερχομάστενε ένα μπουκούνι τότσο καταϊδρωμένοι στα …ρέστα. 
Κάστρα δεν έχουμε μόνο εμείς πάει να πει.
Εμείς όμως μόνο τα αφήνουμε ερμοκουνάρητα και γέρνουνε απ’ όλες τσι μπάντες,
όπου κάποια μέρα θα μπατάρουνε και θα τα χαλεύουνε οι δύτες τσι Ατλαντίδες.
Καλός ήτανε ο πολιτισμός όπου μας εδώκανε οι παγιοί,
αλλά μου κάεται που μας εξαγλύστρισε η σκυτάλη από τα χέργια.
Μη τα περιμένετε όλα από τη νόνα ντι Ουνέσκο.
Τι να προκάμει η τσαμένη;
Αμείτε το λοιπό στην Ανουντσιάτα από κάτου
και βάρτε ωρές μια τζίφρα για να αγιουτάρουμε τσου κατοίκους τσι παγιάς πόλης
και τσι Πόρτα Ρεμούντας, φόρσι και γλυτρώσουνε τα κάστρ
γιατί τα βλέπω να βάζουνε τσι κόρσες δελέγκου
και να τα ξατρέχουμε στην Ηγουμενίτσα!

——————————————————————————————————————————————

ΠΕΡΙ ΤΣΙΧΛΑΣ…

8/8/2018

Τσου πεζόδρομους μας(καινούργιους και παγιούς),
μαθαίνω ότι ετοιμάζεται καλλιτεχνικό σφατσέλο δελέγκου. Εγένηκε η ζήγια – ψώρα και γιομίσανε οι πλάκες τσίχλες. 
Άλλοι τσι φτιούνε και μεις τσι πατούμε
και, θα γένει μέγα κάζο,
πιου γκράντε κι από το Σιγιάτλ,
την Καλιφόρνιγια και τη Βερόνα σίσκαρη.

Τι έχουνε εκείνοι οι νιοράντηδες πάνα πει που δεν έχουμε ελόγου μας;

ΥΓ
Μην ακούσω γκρίτα για το σύντακο! Λουγκάνο θα μας κάμει!

Σ.Σ»Τ» Η πρώτη φωτό με τις αιωνίως φέρουσες μαυρα στιγματα μαλτεζόπλακες ειναι από τους Αη Πάντες ,σε άλλες πόλεις οι τσίχλες αντι να μένουν μαυρα σημαδια στα δάπεδα κολώνται σε τούχους που παίρνουν ζωή…

——————————————————————————————————————————————-

38770663_2052054561480295_5151389573028249600_n

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

7/8/2018

Όταν η εικαστική παρέμβαση και η έμπνευση της στιγμής,

οδηγεί σε εξανθρωπισμό των άχαρων κτιρίων,

προσθέτοντας ένα τόνο αισιοδοξίας

στην χλωμή καθημερινότητα…

ΥΓ

Η τοιχογραφία φιλοξενείται πολλά χρόνια τώρα απέναντι από την είσοδο πολυκατοικίας στην Γαρίτσα.

Σ,Σ «Τ» : Σε αρκετές χώρες (Γαλλία.Γερμανία,Ολλανδία,Δανία,απ’όσες έχουμε υπ’όψη μας ) διατίθεται υποχρεωτικά ένα ποσοστό γύρω στο 5% του προ υπολογισμού κάθε έργου για εικαστικές επεμβάσεις βελτίωσης. Στην Γκριχελάνδη αυτές εξαντλούνται στα κουδούνια ,τα γραμματοκιβώτια και τις στενές απότομες σκάλες

———————————————————————————————————————————————-

38412053_2048851248467293_6330490732960284672_n

Σημαίες airbnb

5/8/2018

Μπορεί η πειρατεία να σκοτώνει τη μουσική (και τα πνευματικά δικαιώματα γενικώς, μεταξύ άλλων), όμως βρίσκει και τον τρόπο να προσθέσει ανέμους αντίδρασης και «νεωτερισμών», εκτός κι αν γίναμε πια έθνος τουριστικών διαστάσεων, νοικιάζοντας ακόμη και τις σημαίες σε airbnb…


38500075_2045869175432167_2020562107363229696_n

ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΜΒΙΩΣΗ

3/8/2018

Μπορούμε να συμβιώσουμε αρμονικά με το περιβάλλον,
αρκεί να κατανοήσουμε
ο ένας τις ανάγκες του άλλου,
διοχετεύοντας παράλληλα
την εφευρετικότητα μας περισσότερο ανθρώπινα
και, με λιγότερο εγωισμό…

ΥΓ.
Λεωφόρος Αλεξάνδρας, στο ύψος του εγκαταλελειμμένου άλλοτε κτιρίου της Ιονίου Σχολής.

——————————————————————————————————————————————

38258930_2042796459072772_7288464080023584768_n

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ ?

1/8/2018

Αυτό που πλερώνεις δημοτικά τέλη και δεν έχεις δρόμους, πεζοδρόμια, φανάρια, καθαριότητα, σπίτι να μείνεις
γιατί τα πήρε παραμάζωμα το ερμπιενμπι,
κι από πάνω πρέπει να πάρεις τσου δρόμους
με τσου εθελοντές φόρσι
και μπει λίγο σέστο τσι γειτονιές και τσι πλατείες,
πρέπει να’ ναι πατέντα δικιά μας οριτζινάλε.
Ότι ειμάστενε το χάλι μας το μαύρο
το ξέρουνε κι οι ρούβελοι.
Ρούμ μπαραρούμ
τέγια από τον καιρό που βγήκανε οι λάσπες.
Φέτο που το σκουπίδι έφτακε τσι ρούγες απ’ όξω κι οι πόντικες σαρτεύουνε σα μέθουες στα μπαρκόνια, σκιαχτήκαμε μπουκούνι και βάλαμε τσι φωνές
(όσοι τσι βάλαμε ινσόμα, κάποιοι είχανε και τα λαιμά τους). Φταίει ο σύντακος,
φταίει το κονσίλιο σίσκαρο,
φταίει η μουριά που ξαγλιστράμε,
φταίει ο αδικιορισμένος ο μαΐστρος
που μας ξέχασε και καψώνουμε,
φταίει το κοφίνι που’ ναι τρύπιο και μένουμε νηστικοί…

Εμείς μόνο δε φταίμε,

γιατί μας δώκανε να δούμε το demo πάλε προεκλογικά,
κι ότα τσου πήραμε χαμπάρι ήτανε αργά.
Σωστά;

——————————————————————————————————————————————

ΠΑΞΙΝΟΣ
aventoura gastronomica

1/8/2018

Σε όσους αγαπούν τις Κορφιάτικες συνταγές για φρέσκο ψάρι,

το όνομα «Παξινός» δεν τους είναι άγνωστο.

Μια ψαροταβέρνα στην Μπενίτσα που παντρεύει εδώ και χρόνια την παράδοση με την γαστρονομική εξέλιξη, προσφέροντας ιδιαίτερα και γευστικότατα πιάτα.

Αυτά, αντί προλόγου τυπικού, κατά τον στυλιζαρισμένο τύπο παρουσίασης θέματος από τα σχετικά περιοδικά, αεροστεγώς συσκευασμένο στα στερεότυπα έκφρασης γραπτού λόγου. Γιατί κάπου εδώ, ξεκινάει η απόπειρα περιγραφής μιας αξέχαστης εμπειρίας, γεμάτης φρεσκάδα, αλμύρα, απίθανες γεύσεις και πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους.

Κινήσαμε που λέτε κατά τις Μπενίτσες, χωρίς να έχουμε κατά νου την συγκεκριμένη ψαροταβέρνα. Δεν υπήρχε προσχέδιο. Ότι σχεδιάζεις άλλωστε, η ζωή τη βρίσκει να στο κάνει μπάχαλο. Μετά το μπανάκι, κατά το μεσημέρι και πεινασμένοι μέχρι τα …βράγχια, ρίξαμε την ιδέα για ψάρι και, με συνοπτικές διαδικασίες, ενεκρίθη από την πλειοψηφία. Δημοκρατικά και άμεσα. «Εδώ είναι και ο Παξινός. Δε πάμε κατά κει;

» Μια απόφαση που ξάφνιασε το μεσημέρι (και αρκετό από το απόγευμα μας), ευχάριστα.

Μπουρδέτο με σκορπίνα τροφαντή, κρασί λευκό παγωμένο, μύδια, σαρδέλα, καταπληκτικό σέρβις, σεβασμός στην παράδοση και τον τόπο, Λιμοντσέλο και τσίπουρο – δε σας λέω με την προσθήκη τίνος συστατικού – γλυκά, φρούτα, λαογραφικές γνώσεις για το χθες της περιοχής, θέληση για να αναβαθμιστεί το γραφικό εκείνο ψαροχώρι του ’60 με ταυτόχρονη διάσωση της πολιτιστικής του κληρονομιάς, μια ταβέρνα μουσείο πραγματικό, με εκθέματα που προκαλούν θαυμασμό. Και, πουθενά η λανθάνουσα τουριστική αντιμετώπιση παρόμοιων χώρων. Επαγγελματισμός, σεβασμός στον πελάτη, υψηλή ποιότητα υπηρεσιών και προϊόντων, φιλικότητα, τιμές που αντανακλούν στο απόλυτο τα πιο πάνω. Και να ψάξει κανείς για ψεγάδι δε θα βρει, όχι στον «Παξινό».

Για τον χώρο είχα ακουστά από τις περιγραφές της συγχωρεμένης της μάνας μου, αλλά όχι και προσωπική άποψη, τουλάχιστον μέχρι προ 12-13 ημερών, οπότε και τον επισκέφτηκα. Για λόγους ανωτέρας βίας, το κείμενο αυτό δημοσιεύεται με καθυστέρηση αρκετών ημερών. Σπύρο, σε ευχαριστούμε για όλα!

ΥΓ

Αναζητήστε τον «Παξινό» στο παλιό χωριό της Μπενίτσας. Ψάξτε, περιηγηθείτε στα στενά. ρωτήστε. Αξίζει τον κόπο.


ΑΓΝΑΝΤΕΥΟΝΤΑΣ το ΚΑΡΔΑΚΙ

20/7/2018

Ακόμη μια διαχρονική αξία της νιότης.
Μαγικό κι αυτό το σημείο επαναφοράς σε παρελθόντες χρόνους, σε ανέμελα καλοκαίρια,
πολύ μακριά από την άλυτη εξίσωση ταχύτητας – μνήμης που δε μας βγαίνει πια με τίποτα.
Βρέξαμε τα χείλη εδώ,
κι όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο ποιητής
(Λορέντζος Μαβίλης),
στα γονικά πλιά δε γυρίσαμε, έκτοτε.
Μείναμε στον αόρατο προθάλαμο μεταξύ χθες και σήμερα, σε μια μεσοδιάσταση, κάπου ανάμεσα στις φωνές των άλλων και τους ψίθυρους του νου.
Ένα δύσβατο μονοπάτι με τερματισμό μερικές από τις πιο λεύτερες σκέψεις, τα πιο φευγάτα όνειρα, τις πιο δροσερές βουτιές στο γαλάζιο, με ένα υπνωτικό σκηνικό να απελευθερώνει τις αισθήσεις.
Η αέρινη πνοή του φύλλου, ένα σαγηνευτικό τιτίβισμα, υδάτινες νότες απλωμένες στο φύκι, ο ήχος της σιωπής σε μια επιβλητική παρουσία της φύσης, δίχως όρια και κωδικούς. Καθώς ξεμάκραιναν τα χρόνια,
τούτες οι πινελιές λυρισμού και γλαφυρότητας έμοιαζαν όλο
και πιο πολύ με την αχνή μορφή της πρωινής δροσιάς,
λίγο πριν χαθεί στο απέραντο λευκό.
Κοπάνες σχολικές,
πάρτι στην παραλία,
καλοκαιρινά ραντεβουδάκια,
πετονιές φτιαγμένες μ’ όνειρα
σε ένα βυθό από σκέψεις,
κεφάλαια στου καθενός το βιβλίο.
Πολλοί οι λόγοι, κοινός ο προορισμός.
Μπορεί η πέτρινη εξέδρα να μετρά πληγές, κι οι σκουριασμένοι κρίκοι να βυθίζονται στην υδάτινη ανυπαρξία, η βλάστηση να κρύβει το παλιό μονοπάτι και όλοι εμείς να γεμίσαμε ρυτίδες, όμως το Καρδάκι με το δικό του μαγικό τρόπο, εξακολουθεί να θολώνει το βλέμμα και, μέσα από τις κουρτίνες αυτές, να οδηγεί σ’ ένα κόσμο που όλοι κρατάμε μέσα μας ζωντανό.
Ένα καταφύγιο από θύμισες κι εικόνες,
ο θάλαμος αποσυμπίεσης,
απαραίτητος
για την ομαλή μετάβαση
από και προς την πραγματικότητα…

* Στην τρίτη αναρτημένη φωτό διακρίνονται τα ξερατά της ανθρώπινης μόλυνσης…


37400854_2018923438126741_708601691817115648_n

ΒRIC a BRAC
η μαγεία των παιγνιδιών

18/7/2018

Αποτέλεσε σημείο αναφοράς στα παιδικά χρόνια
πολλών από εμάς,
όσων τουλάχιστον μας κάλυψε για τα καλά το πέπλο της ανεμελιάς
μεταξύ 1968-1982*.
Απαραίτητη στάση για να πλάσουμε εικόνες παιχνιδιού και ξεγνοιασιάς,
με θέα τα εκθέματα της βιτρίνας.
Ευσεβείς πόθοι σε δύσκολες εποχές.
Εφικτοί υπό προϋποθέσεις.
Στόχοι και κίνητρα για να επιτευχθούν.
Όλοι γίναμε για λίγο «καλοί μαθητές»,
«ακούσαμε το λόγο»,
κοιμηθήκαμε με το ένα μάτι ανοιχτό τα μεσημέρια,
συνοδεύσαμε τους γονείς μας σε ανούσιες επισκέψεις,
αποδεχτήκαμε για λίγο έστω τον ρόλο κομπάρσου στον κόσμο των «μεγάλων»,
φάγαμε κάποιο αηδιαστικό φαγητό
αδιαμαρτύρητα(καταπίνοντας το με νερό)
και, κάναμε χίλιες δύο θυσίες,
προκειμένου να διαβούμε την πόρτα
του Bric a Brac…


ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

16/7/2018

Ίσως το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο.
Παρά την μικρή του γκάμα και τον κλειστοφοβικό χώρο έκθεσης,
πάντα αποτελούσε πρώτη επιλογή για αγορά εξωσχολικού βιβλίου και όχι μόνον.
Σε μια τέτοια λογοτεχνική διαδρομή,
βρήκε το δρόμο για τα ράφια της βιβλιοθήκης του σπιτιού
και ο «Ανατολικός και Δυτικός άνεμος» της Περλ Μπακ.


37090633_2012540908764994_6389892248082841600_n

ΓΚΑΣΤΡΩΠΛΑΚΕΣ

14/7/2018

Εγκαστρωθήκανε
ως κι οι πλάκες
και γενήκανε σα από το Βεζούβιο!
Ωιμένανε!
Πολύ κακό μεγάλο.

ΥΓ
Από τση ομορφιές που καλλιεργεί ο σύντακος στο θερμοκήπιγιο του
και τση αμολέρνει στη λεωφόρο για να δει άμα έχουμε αντανακλαστικά!
Κοινωνικό ρεγκάλο!


ΜΕΛΙΓΚΡΑ
on tour καλοκαίρι 2018

13/7/2018

Γκρινιάζουμε για τα σκουπίδια, φωνάζουμε για την οδοποιία(την ανύπαρκτη),
για την Unesco, για την αρχαιολογία, για την αόρατη τροχαία, για την χειρότερη δημοτική αρχή από καταβολής θεσμού, για την πολιτιστική παρακμή και για χίλια – δύο άλλα.
Το πλακόστρωτο μπροστά από το μαγαζί του όμως ο καθένας, μπορεί να το πλένει που και που.
Όχι τίποτα άλλο, για να μην αρχίσουνε οι πελάτες του τση ζεμπεκιές απ’όξω και τσου μαζεύουνε με το φορείο.
Δεν είπαμε να κάμει το δάχτυλο του Καποδίστρια. Μη τα περιμένετε όλα από το δήμο παιδιά.
Αφού τσου βλέπετε όπου έχουνε πάρει πάρει σποντή σίσκαροι.
Σε λίγο η μελίγκρα θα κάνει πάρτι στο Σαρόκο και τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Βάρτε ένα χεράκι φόρσι και γλυτρώσουμε τσου γιατρούς.

Σ,Σ»Τ» : Το κατάστημα που η φατσάδα του δεν φαίνεται
ανήκει σε πολυεθνικη εταιρεία κι απασχολεί δεκάδες υπαλλήλους ,ούτε πέντε φράγκα μεροκάματο δεν αξίζει ο ευπρεπισμός της εισόδου..

Σ.Σ»Τ» 2 : Μέχρι τις 8,30’μ.μ που έγινε η διόρθωση
τις φωτό συνόδευε άλλο κείμενο..
ο συντάκτης που πόσταρε το κείμενο του Πέρτς
τιμωρήθηκε με προειδοποιιήση διαγραφής
για υποτίμηση τη; αγκτάτσιας -προπαγάντας πρός τις Μάζες…


37068863_2009396025746149_4736860847404482560_n

ΣΚΑΛΙΝΑΔΑ

12/7/2018

-Όχι πείτε μου,
είναι καλύτερα τώρα με τα τραπεζοκαθίσματα
να σκαρφαλώνουν και να φτάνουν μέχρι τα καντούνια;!
Καλή είναι η εξέλιξη και η τεχνολογία,
αλλά κάποια πράγματα όπως η παράδοση,
καλό είναι να τα προστατεύεις.


36976852_2008810502471368_4261418765285064704_n

ΚΟΡΦΟΥ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

12/7/2018

1969 Είσοδος Φρουρίου.
Στα αριστερά διακρίνονται τα φτερά του… πουλιού 5 χρόνια πριν πετάξει για άλλες πολιτείες,
συνεχίζοντας
τας εθνοσωτηρίους «Eπαναστάσεις».

Σ.Σ»Τ» : Η πουλάδα και ο φαντάρος ήταν από κομμένη και χρωματισμένη λαμαρίνα η εικόνα δεν έχει καθόλου photoshop
στο βάθος βλέπουμε το πραγματικό χρώμα της πύλης ,καμμία σχέση με το ρόζ κυλοτί που βάφτηκε από την σύνοδο του ’94.


Ταραντέλα μάντσα σέκα! – Οίνος και γεύσεις

10/7/2018

Επειδή το νησί δε προσφέρεται μόνο για γκρίτα,

έτο κι ένα Κορφιάτικο εστιατόριο με σέστο και ρεσπέτο τση μυρωδιές

και τση γεύσεις τση παγιές.

Λίγο πιο πάνου από το καντούνι του Μπίζη,

άμα κάμετε ολίγο αριστερά (λίγο όμως, δεν είναι για χόρταση),

θα πέσετε απάνου στον Τάτση και τη Δήμητρα.

Οίνος και γεύσεις το βαφτίσανε όπου λέτε και σου σπάει τη μύτη από την Πίνια,

με συνταγές ποντιγιόζες, οριτζινάλε, κι ένα λιμοντσέλο χειροποίητο όπου θα το πιείτε από τη μποτίγια σίσκαρο!

Άμα προκάμετε και το τζηζκει τση Δήμητρας, θα βαρείτε κολοτούμπουλες!

Στο μενού, που’ναι γραμμένο στα Κερκυραικά που θέλουμε να μιλούμε,

πρώτη μούρη τα μπακαλιαράκια και το κοτόπουλο τση Αγγιολίνας, όπου θα σας πάνε γευστικά τση κόρσες στη δεκαετία του ’70.

Επήγε επιτελείο τση Ταραντέλας για αναγνώριση

και φημολογείται ότι παρέμεινε 3 μέρες!


36823914_2003181166367635_2473622114175811584_n

On the rocks

8/7/2018

Άκουσα τση προάλλες για κάποιονε Ρώσο νιοράντε, όπου έκαμε τη γέφυρα του ποταμού Κβάι στο Καρδάκι, στην παλιάνε τη βίλλα του Καλατζή από κάτω.

Πήρα που λέτε τη φωτογραφικιά τη μηχανή παραμάσκαλα και έκαμα ένα βιάτζο κατά κείθε.

Να μη ξεχάσω να ζητήσω βαρέα και ανθυγιεινά από τη σύνταξη τση Ταραντέλας, γιατί μου γινήκανε τα νύχια σα δαγκάνες από μπορντόζα από τα βράχια και τσου αχινιούς.

Χώρια τσου μπομπόλους που μου κολήσανε τση φτέρνες σίσκαροι. Πουτσόγιαλους δεν είχε για δείγμα. Τσου’χουνε μαζώξει οι Γιαπωνέζοι για σούσι. Ινσόμα, όπως βλέπετε κι από τση φωτογραφίγιες, τελικά θέλουμε το Ρώσο μας τσου Κορφούς, για να μας μάθει και τίποτις από μηχανική.

Τούτος εδώ βέβαια από λίγο και θα’βγαινε στη ΝΑΟΚ, άμα το’παιρνε λίγο πιο αριστερά. Θα μου πείτε όμως, πόσο πιο αριστερά βρε μάστορα; Έλα ντε. Για άδγειες και γιομάτες δε ξέρω, πάντως η κοντέσα ντι Ουνέσκο λένε οι κακιές οι γλώσσες, δε του ζήτησε το λόγο γιατί χάλευε μεταφραστή και δεν έβρισκε.


36768707_2001364619882623_206604741734563840_n

ΑΧΤΙΔΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

7/7/2018

Αχνές αχτίδες πολιτισμού διαφαίνονται στον ορίζοντα.

Τελικά, υπάρχει ελπίς για πλήρη καγκουροποίηση,
αρκεί να το πιστέψουμε όλοι…

Σ.Σ»Τ» : Αφιερωμένο σε όλους κεινους που σκίζουν τα ιματια τους και υποδεικνύουν ανακυκλώσεις ,κατ’οικον διαχωρισμούς κλπ
Αυτοί είμαστε όμως δυστυχώς η κοινωνία μας είναι καθυστερημένη πολύ…


36683044_2000247719994313_5047183006318460928_n

CORFU VADE RETRO

ΑΞΙΑ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ

6/7/2018

Κατεβαίνοντας την παραλιακή,
στη Γαρίτσα
που είχε ακόμη Κουρτελάτσα
και Σκάλα του Δημάρχου,
αλλά και το πάρκο
που αλιμπαρτάρησε σίσκαρο προ 5ετίας…
Αξία ανάμνησης ανεκτίμητη.

Για τα υπόλοιπα
υπάρχει ο σίντακος μας!


36774724_1998988273453591_6695203481537478656_n

Corfu Vade Retro

ΕΥΖΩΝΟΙ
υπό Περτσέμολου

6/7/2018

Εύζωνοι και ανάκτορα.
Κοσμοπολίτικη αύρα υπό διακριτική μιλιτέρ παρουσία.
Κάποιο καλοκαίρι,
σηκώσανε * με ένα 500αράκι συμπούμπουλο το φουκαρά,
κι από τότε
μας τελείωσε ο θεσμός.

Σ.Σ»Τ» :Διαθέτει κάοιοα/ος πληροφορίες για τα κωλοπαίδια που τηνε καμανε ???


36652140_1997318913620527_3341078252381798400_n

Corfu Vade Retro

υπό Περτσέμολου

5/7/2018

Μουράγια,
εποχές που θυμίζανε πόλη φτιαγμένη για τους κατοίκους…
Οι λουόμενοι κολυμπούν αμέριμνα.
Οι κουτσούλοι δεν έχουν έρθει ακόμη…


Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ
από μια πορεία διαμαρτυρίας

24/6/2018

Έχουν γραφτεί αμέτρητα κείμενα αγανάκτησης τους τελευταίους μήνες για το θέμα των σκουπιδιών και, για την θλιβερή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το νησί, από όλες τις απόψεις.
Συνεπώς καινούργια πράγματα δεν θα διαβάσετε σε τούτες δω τις αράδες, παρά μια παράθεση σκέψεων προσωπικών, έτσι όπως γεννήθηκαν στις 22 του μήνα, στην διάρκεια της εκδήλωσης διαμαρτυρίας στην οποία συμμετείχα.
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική μικροπρέπεια, η υστεροφημία, ο αριβισμός και ο αμοραλισμός δεν χωρούν. Ειδικά όταν μεταξύ άλλων διακυβεύεται η δημόσια υγεία, ή καλύτερα απειλείται.
Τότε, γίνεται επιτακτική η συσπείρωση όλων για το καλό του τόπου. Δεν υπάρχει χώρος για «ελιγμούς» και «άγρα ψηφοφόρων» από κανέναν, όταν καλείσαι να αποτελέσεις τμήμα μιας ασπίδας προστασίας ενός ολόκληρου νησιού. Κι αυτό εν μέρει, το διαπίστωσα την βραδιά του συλλαλητηρίου, σε πέραν του ικανοποιητικού βαθμού μάλιστα.
Η συμμετοχή συμπολιτών μου διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων, αντίθετων μεταξύ τους ιδεολογικά, έδωσε το στίγμα μιας συστράτευσης που θύμιζε κάτι από το παλιά. Ένα πλήθος – κατά πολύ μεγαλύτερο των 200-250 όπως βιάστηκε να προβλέψει ο δήμαρχος, υποτιμώντας την εκδήλωση – ετερόκλητο ναι μεν, διαφόρων πολιτικών και κοινωνικών αποχρώσεων, χωρίς ηλικιακούς περιορισμούς, βάδισε δίπλα – δίπλα με πολιτισμό και ήθος, με αξιοζήλευτη αποφασιστικότητα, αλλά και υπευθυνότητα απέναντι τόσο στο παρελθόν όσο και στις επόμενες γενιές, διαμαρτυρήθηκε κόσμια και αποχώρησε.
Ήταν συγκινητικό να βλέπει κανείς ηλικιωμένους με τα εγγόνια τους, γονείς με τα παιδιά στους ώμους, νέους, ακόμη και ξένους που κατοικούν στο νησί, να ενώνουν τις φωνές τους ενάντια στην κατ’ επανάληψη απόπειρα υποβιβασμού του νοητικού και του βιοτικού κατ’ επέκταση, τους επιπέδου. Χάρηκα, αλλά και προβληματίστηκα.
Η αναλγησία και η αδιαφορία της δημοτικής αρχής έβγαλε κόσμο στους δρόμους, ένωσε μεταξύ τους πολίτες.
Κι αυτό είναι πέρα για πέρα θετικό.
Το αρνητικό της υπόθεσης, έγκειται στο γεγονός της ίδιας της διαμαρτυρίας, η οποία θα μπορούσε να μην είχε πραγματοποιηθεί ποτέ, αν γίνονταν πράξη τα αυτονόητα.
Αυτά για τα οποία ψηφίστηκε η δημοτική αρχή, αυτά που υποσχέθηκε ξανά και ξανά, μέχρι που οι υποσχέσεις έγιναν μεγαλύτερες κι από τις ντάνες των σκουπιδιών.
Ζω σε αυτό το νησί 54 χρόνια.
Ειλικρινά, τέτοια προκλητικά ανύπαρκτη δημοτική «καθοδήγηση» δεν έξω ξαναδεί.
Η ανικανότητα χάνει το νόημα της σαν λέξη,
όταν καλείται να περιγράψει την κατάσταση στην Κέρκυρα τα τελευταία 3 χρόνια.
Δεν θα επεκταθώ παραθέτοντας περισσότερους ακόμη λόγους για να συμφωνήσετε με τα λεγόμενα μου
(με την μορφή παραδειγμάτων),
για να μην αλλοιωθεί ο λόγος ύπαρξης αυτού του κειμένου. Άνω τελεία λοιπόν, για την ώρα.


33872725_1943638828988536_1198204117902688256_n

OTI ΘΥΜΑΜΑΙ – ΧΑΙΡΟΜΑΙ

28/5/2018

Έπειτα από την παρότρυνση αρκετών φίλων, επιστρέφω σήμερα με ακόμη περισσότερες μνήμες από την Κέρκυρα της νιότης μου, ασπαζόμενος φυσικά το δόγμα «ότι θυμάμαι – χαίρομαι», για να μην ξεχνιόμαστε.
Αραιώνουν σαν μνήμες στο πέρασμα του χρόνου, δεν ξεθωριάζουν όμως εντελώς.
Κι έτσι, κρατιόνται ζωντανές εικόνες που κάποτε αποτελούσαν τμήμα μιας ρουτίνας, η οποία πλέον κινείται σε ρυθμούς ρετρό νοσταλγίας. Για να δούμε τι υπάρχει και σε τούτο το συρτάρι των αναμνήσεων.
Τα αναψυκτικά της Βέλκα, ο ήχος του τουριστικού ύφους μπουζουκιού που έπαιζαν τα δισκάδικα στην πιάτσα(ειδικά το Do Re Mi με το play bouzouki), τα δρομολόγια στους Παξούς με τον Πετράκη, οι επιδείξεις στα πλαίσια της ναυτικής εβδομάδας στο ΝΑΟΚ, οι αισθησιακές καλτ προβολές
στον Ορφέα(πριν τις απαγορεύσει ο Μεθόδιος), και το «Μάη βάλε τσόντα» που ακούγονταν εν χωρώ από τους θεατές, οι ποικιλίες στα Μπάνια του Αλέκου, τα πρώτα πεταλό που είχε φτιάξει ο Βήτας, τα καπάκια που μαζεύαμε από μπύρες και αναψυκτικά και παίζαμε μ’ αυτά, τα μπαλόνια σε σχήμα πιγκουίνου(μας τα αγόραζαν στις Κυριακάτικες βόλτες στην πάνω πλατεία), τα καφεπαντοπωλεία – πολιτιστικά κέντρα, όπου ο μπακάλης με το ίδιο μαχαίρι έκοβε φέτα, σαλάμι, παστουρμά, ψωμί, μπακαλιάρο, παρανυχίδες, κι ότι έβρισκε μπροστά του, οι πίτες με μπιφτέκι του Τάκα – Τάκα, το γαλακτοπωλείο του Γκρέμου, το παγωτό κασάτο της Μαντίνας(με την έντονη γεύση φράουλας), το δίχτυ απέναντι στου Ζήσιμου όταν είχε αγώνα κρίκετ, τα «Δίχτυα» στη Δασιά, το Corfu by night στην παράγκα στις Αλυκές,
η Παράγκα στο Κανόνι(ειδικά επί εποχών Στέφανου, όπου έφτιαχνε τα απίθανα φιόρια – άνθη κολοκυθιού με γέμιση τυριού), τους πάσσαλους στην παραλία του Χίλτον που είχαν την έμπνευση να «φυτέψουν» για να την κάνουν ιδιωτική εκ της διεύθυνσης, που τους βγάλαμε ένα βράδυ του Ιούλη η επιτροπή κατοίκων, η Βρυσούλα όπου γεμίζαμε τα μπιτόνια με νερό, ο εισπράκτορας στο λεωφορείο, τις προβολές Σινεάκ από Σάββατο πρωί(Ορφέας), όπου βλέπαμε Ταρζάν, Σαρλό, Χονδρό – Λιγνό κλπ, το σούπερ μάρκετ του Τζάβρου(είχε και στο Σαρόκο), από όπου αγοράζαμε εισαγόμενα προϊόντα(σούπες Knorr, τόνους Geisha, γάλα Enstal, σε συσκευασία που θύμιζε τρίγωνο, m & ms κλπ),
τα χρυσόψαρα στο Μποσκέτο,
οι παρτίδες σκάκι στου Καρβουνιάρη(στην είσοδο του φρουρίου), την ποτοποιία του Καραπιπέρη στο Σαρόκο, το ραφείο δίπλα από τον Άγιο και το φοβερό afro funky μαλλί
του αείμνηστου κ. Πουλή,
τα γραφεία της Ολυμπιακής στην πάνω πλατεία
(εκεί που είναι σήμερα το Εμπορικό Επιμελητήριο), τον φουκαρά στη γωνιά, όπως ανεβαίνουμε τη Σκαλινάδα, που μετέφερε πάγο για τα ψυγεία, την διαδρομή για «Σαλίγκαρο» στον Ανεμόμυλο, όπου γινόταν οι σχετικές εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης, το μπαράκι του Παύλου(Pavlo’s bar),
στο Κανόνι, ο Μαγκάρετ,*
ο πιο δημοφιλής αστυνομικός
στο νησί για την δεκαετία του ’70 τουλάχιστον
και, πολλά ακόμη, που αν με τσιγκλίσετε,
θα τυπωθούν κι εκείνα, ηλεκτρονικά πάντα.

* Ύπήρχε και αξ/κός της ασφάλειας που έφερνε περήφανα τ’ όνομά του :
Ο » Μαγκάρες»


33575110_1939089729443446_3584207417476382720_n

ΠΑΡΕΛΘΟΝ καί ΜΕΛΛΟΝ

24/5/2018

Ανήκω στη γενιά των σημερινών πενήντα φεύγα,

που έχουν να θυμούνται τα τυροπιτάκια του Κωστάκη,

τη λιμνούλα στη Γαρίτσα γεμάτη νερό με χρυσόψαρα μέσα,

λίγο πιο κάτω το Λούνα Πάρκ τα καλοκαίρια, που πρόλαβαν 4 θερινά σινεμά

(Άλσος, Ναυσικά, Παλλάς, Φοίνικας),

γυμναστικές επιδείξεις στα προαύλια των δημοτικών σχολείων στο τέλος της χρονιάς, τροχονόμο στο βαρέλι εκείνο μπροστά από το Πεντοφάναρο

(με γάντια και κράνος Αγγλικού τύπου αποικιοκρατίας),

τον εύζωνα να πηγαινοέρχεται στο Παλάτι,

τα κρατητήρια της τροχαίας απέναντι από το Φαλιράκι,

τους αγώνες ταχύτητας μέσα στην πόλη,

τη λεωφόρο Αλεξάνδρας μέρα μεσημέρι Αυγουστιάτικα να θυμίζει έρημη πόλη,

τους προβολείς του Χότζα στο παλιό λιμάνι που κάνανε τη νύχτα μέρα,

τα καρότσια με τα αστάκια και τα παυλόσυκα στα Κουρτελάτσα,

τη σειρήνα από το εργοστάσιο του Δεσύλα που μας ξυπνούσε από τις 5:30 το πρωί,

τις λαμπαδοδρομίες στην κάτω πλατεία από τους Άλκιμους,*

τον Ντόβουλο, τη Λουτσίντα, το Σολάρη, τον Ιωνά, τα Μοντελάκια,

τους πάγκους με τις εφημερίδες και τα περιοδικά στο Σαρόκο,

τα συντριβάνια στο Σαρόκο και την Πάνω πλατεία, τις πλημμύρες στο Λιστόν,

το φανάρι εκείνο στο Πεντοφάναρο που μας ξένιζε όλους με την παρουσία του

και δεν δούλευε σχεδόν ποτέ,

τα αστικά λεωφορεία που περνούσαν από τις Γκαρντελάκουες,

το βιβλιοπωλείο του Λυκούδη,

τα ψαράδικα με τις τηγανητές γαρίδες και τον γαύρο στο χωνάκι,

το Ακταίον στην μορφή του με το στρογγυλό σχήμα και τις καρέκλες με τα λάστιχα, που αποτύπωναν γραμμές σε όποιον καθόταν πάνω, τα παγωτά στου Αντρανίκ,

τον Τσούκα που πουλούσε μεταχειρισμένα περιοδικά,

το παιχνιδάδικο το Μπρίκ α Μπράκ,

το Ζήσιμο,

το κόψιμο των δέντρων στο Ξενία(μετέπειτα Χίλτον),

τους γερανούς που μετέφεραν προκατ δωμάτια **στο Κέρκυρα Γκόλφ,

το μπάζωμα στις Αλυκές για να γίνει η εθνική Παλαιοκαστρίτσας(35 χρόνια μετά…),

τα τανκς στη Γαρίτσα που έκαναν την άσφαλτο χωράφι

(ξανάφτιαξε το δρόμο η ΜΟΜΑ),

τους φαντάρους εξοδούχους στους δρόμους της παλαιάς πόλης,

τον «γύρο του θανάτου» στη Σπηλιά,

τις «παντόφλες» στο παλιό λιμάνι(και το Τατιάνα Αγαπητός),

τα εκδοτήρια των εισιτηρίων στο Καφέ Γυαλί,

το εστιατόριο Ναυτικό(το’χε αρχικά ο μπάρμπας μου ο Γιώργης),

το τζιουκμποξ και τα ποδοσφαιράκια στο Μον Ρεπό,

τα 5-6 δε θυμάμαι πόσα δισκάδικα,

τη βανίλια «υποβρύχιο» στο τέρμα Κανόνι(όταν υπήρχε και το κανόνι),

τις τηγανητές πατάτες στο λαδόχαρτο στο ΝΑΟΚ τα καλοκαίρια,

την Εμπορική σχολή, το ορφανοτροφείο δίπλα από το Corfu Palace,

τα μπαλνταφάν στο Εθνικό και ένα σωρό ακόμη εικόνες που χάθηκαν οριστικά στο χθες. Δύο πράγματα μόνο παρέμειναν ίδια και αναλλοίωτα:

η πολιτική και το κατς – μονίμως και τα δύο σικέ…

ΥΓ

Συμπληρώστε ελεύθερα όσα ακόμη θεωρείτε άξια μνήμης και διέφυγαν της δικής μου.

Σ,Σ”Τ” *: Άλκιμοι ,η στρατιωτικοποιημένη νεολαία που προσπάθησε να στήσει η Χούντα στα πρωτυπα της ΕΟΝ με μικρή επιτυχία στη Κέρκυρα,τα περισσότερα παιδιά πήγαν λόγω νιοραντσίας για να κυκλοφορούν τις Κυριακές με τις μπλέ στολές τα δίκωχα και τις ψηλές μπότες ιππικού.

** Δεν ήσαν δωμάτια αλλά στοιχεία τοιχων που κλειδωναν μεταξύ τους και για τις φατσάδες αλλα και για τα μοροφίντα από την Αυστρία ,οι ίδιοι εκαναν και την πασαλόπηξη για τη θεμελίωση σε τεράστια βαθη.


Εγχώρια γκρίτα
(Say it loud i’m Corfian and i’m proud).

ALIEN : ΟΔΟΠΟΙΙΑ

21/5/2018

Τελικά, άξιζε η υπομονή 9 μηνών.

Το μυστήριο της γκαστρωμένης ασφάλτου οδεύει προς επίλυση,

μετά τα πρόσφατα γεννητούρια.

Άρχισαν λοιπόν οι πρώτες εκτιμήσεις και, τα σχετικά στοιχήματα.

Οι επιστημονικοί κύκλοι μιλούν περί κοσμικής χοροχρονο-γδαρσιάς,

η οποία εικάζεται ότι προέκυψε έπειτα από ερωτική συνεύρεση αστεροειδούς και ασφαλτικού εμετού,

με τεχνολογικές προδιαγραφές Alien ΙΙ

(θεωρία που βασίζεται στο σατανικό χαμόγελο επί του οδοστρώματος, το οποίο εικονίζεται στην φωτογραφία).

Αφήνουμε τις ερμηνείες σε όποιον ενδιαφερόμενο.

Πληροφοριακά, να πούμε πάντως ότι η πιο πάνω εκδοχή παίζεται 4 προς 1 από τα γραφεία στοιχημάτων.

ΥΓ

Η κίτρινη λωρίδα όμως της διαβάθμισης συνεχίζει την σταθερή της πορεία, ασχέτως εμποδίων.


32940171_1934904473195305_3263302287346368512_n

Η Τσέτα

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

20/5/2018

Ότα εμπήκε η τηλεόραση στα σπίτια

(μετά από γκρίτα μπόλικια από τση μανάδες μας)

, εγένηκε κάζο μπλάνκο.

Ήτανε κάτι Tesla και Urania με κουμπιά στη μπάντα, όπου τα πάτουνες και γενότανε κάτι τσαφ και τσουφ και αναριτσιαίναμε σούμπιτοι.

Είχε κι ένα μεγάλο, σέκο, που’βγανε σμπάρο γκράντε, σα γκιώνης μέθουας που’τανε πεσιμένος απήκουπα στη σούδα και μαύριζε σίσκαρη η οθόνη.

Το’χανε και σα έπιπλο, αφού απάνου τση βάνανε σεμέν και βάζα με φιόρια,

κορνίζες, κουάδρα, μπιμπελό, κι ένα κάρο παραμπάτζαλα. Άμα τσου ρίχναμε

κανένα πατησίδι γερό, αλιμπατάρανε συμπούμπουλα

και τρώγαμε φούσκους αβέρτα

. Εκείνος ο Ινδιάνος όπου έβγαινε με τα φτερά στο κεφάλι και τση ρίγες από κάτου

μετά τον εθνικό ύμνο, δε κατάλαβα τι ρόλο βάρουνε.

Το καλοκαίρι με τα σκούρα αλιμπρέτα, ακουγότανε σ’όλη τη γειτονιά ο Μαγκάρετ,

ο Κότζακ, ο Τζών Μπόι με τση αδερφάδες του, ο καμπόης ο Χος από τη Μπονάντσα

με κείνο το καπέλο που’χε κουκουμίδα από πάνου, οι ντοτόροι στο οσπιτάλε που τσου ράβανε όλους ποστίτσο(πρόχειρα), πιστολίδια, μπουνίδια, πατησιές, φλαπίδια, ψαλιδιές, γέγια, ωραία πράματα.

Μας αφήνανε οι αφορεσμένοι και σα χεσμένους ωστόσο,

άμα αρχίναγε το τσούρου τσούρου το χειμώνα και βγάνανε τση ταμπέλες «σκουζάτε για το σοσπενσιόν»(μας συγχωρείτε για τη διακοπή).

Το τι κουτσούλους τσου στέλνανε σ’όλη την ΥΕΝΕΔ και την ΕΙΡΤ δε περιγράφεται.

Καρέτες ολάκερες.

Άμα έβλεπες δύο ώρες μπαλόνι πάλε, εσκοτιζόσουνα τέγεια και ενόμιζες όπου είχες αχρωματοψία.

«Με τση άσπρες φανέλες και τα μαύρα παντελονάκια η Τσέρσι…»

. Μου’χουνε μείνει οι εκπομπές τση πολεμικής αεροπορίας(«οι ουρανοί είναι δικοί μας»),

οι καντρίγιες(χοροί) και τα κόρα(χορωδίες), οι παγιές Ελληνικές μπαρτσελέτες(κωμωδίες), το μεσοτζιόρνο τση Κυριακής, ο Διακογιάννης με το Φουντουκίδη,

κι εκείνοι που ελέγανε τα μαντάτα με το τηλέφωνο μπροστά, το οποίο δε χτυπούσε ποτέ.

Οι τσεταίοι όλα τα βλέπαμε κι όλα τα παρακολουθάγαμε

και κάναμε και διαγωνισμούς ποιος θα βρει τση ρεκλάμες(διαφημίσεις),

γιατί δεν ειμάστενε τίποτις ντεφετάδοι μίλιγκες, που’χανε μείνει στα τρανζίστορ.

Επροβατούσαμε μπροστά, ινσόμα.


Εγχώρια Γκρίτα

.(Say it loud i’m Corfian and i’m proud)

Η ΤΑΞΗ ΘΑ ΕΠΕΛΘΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΥΣΗ

18/5/2018

Την περασμένη Κυριακή η τροχαία Κέρκυρα

ς τοποθέτησε τις απαγορευτικές πινακίδες στάσης και στάθμευσης

στην παραλιακή(Γαρίτσα),

όπως θυμάστε ίσως από τις σχετικές φωτογραφίες που αναρτήσαμε.

Σήμερα, 4 μέρες μετά, οι οδηγοί αρχίζουν να συνηθίζουν σταδιακά το μέτρο και να το παρακάμπτουν με την πλέον καθιερωμένη μέθοδο, αυτήν της αγνόησης.

Η τάξη θα επέλθει προσεχώς, με μια μικρή καθυστέρηση.

Δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας, αγαπητοί.

Άλλωστε, η όλη στάση διατηρεί και το στοιχείο μιας μοναδικότητας,

έστω κι αν αυτή είναι μάλλον ενοχλητική, για ένα μικρό τμήμα των συμπολιτών μας

. Όσοι θέλουμε τάξη σε τούτο το νησί δε βγάζουμε κυβέρνηση,

αυτό είναι γνωστό.

Τουλάχιστον να μη μας χαρακτηρίζουν και ως γραφικούς γκρινιάρηδες, γ

ιατί έτσι ξεπερνάμε το άκρο άωτο της θρασύτητας…

Όσο για την τροχαία, την επόμενη φορά που θα τοποθετήσει πινακίδες απαγόρευσης

της στάθμευσης, καλό θα ήταν να φροντίσει τον έλεγχο εφαρμογής των, διαφορετικά θα συνεχίζει να συνεισφέρει σε θεματολογία καρναβαλικών εκδηλώσεων…


32829075_1931624480189971_2559026555309260800_n

Η Τσέτα

(μέρος 4ον)

17/5/2018

Εκτός από τση δικές μας τση σκάμπες είχαμε και τση οφισιάλε(επίσημες).

Με το που πιάνανε οι πρώτες ζέστες και βάναμε τα κοντομάνικα,

άρχιζε η γκρίτα και το προτέτσιο(διαμαρτυρίες).

Σούμπτιτοι στη σαρτσάδα αποχή, φόρσι και γλυτρώσουμε τίποτα μαθηματικά, χημείες, εκθέσεις, θρησκευτικά και τα ρέστα.

Εβάναμε απάνου τσου προέδρους των τάξεωνε να χαλέψουνε εκδρομή.

9 τση 10 φορές μαζώναμε βιτσίδια αβέρτα που’τανε όλα δικά μας και από καμιά ξέστα μονάδες τσου ελέγχους, όπου επαθαίνανε κόρπο οι γονείς μας και τσου βρίσκαμε τανάσκελα στα σκάνια και τσου καναπέδες.

Ύστερα που ασκονώτανε μας ελιανίζανε ντα κάπο τση βιτσιές.

Έτσι, μια φορά τσου δύο μήνες ειμάστενε ασορτί όλοι, εμπριμέ στα ποδάρια και με πομπάδες τση μαγούλες από τσου φούσκους, τσίρκολο σκέτο.

Άμα μας εκάνανε το χατίρι οι δασκάλοι και πηγαίναμε εκδρομή, πάλε τα ίδια γενότανε. Όλο και κάποιος επελούσε το μπαλόνι σε κανένα αμάξι, ή σε καμιά φανέστρα. Οπότε την επλέρωνε σίσκαρη η τάξη, για να μη παραπονιέται καένας που δεν έφαγε καστίγιο(τιμωρία).

Μια μέρα στη Γαρίτσα ο Μάκης εβάρησε μποτίδι(στραβοκλοτσιά) σέκο,

όπου το μπαλόνι έντεσε απάνου σε μια λεύκα και σαρτέβαμε σα σκουτζίκοι μια ώρα

για να τη κατεβάσουμε.

Μου κάζεται όπου τση’ρθε δείγια από τση πολλές πετριές και έπεσε ταπήκουπα μ’όλο το κλωνάρι. Καλά που δεν επίτυχε κανένανε στο κεφάλι να τον αφήκει κόκκορο

και να’χουμε κάζο γκράντε.

Εγλυτρώσανε και τα ποδάρια μας και δε γενήκανε σα αστάκια στη σκάρα.

Μια άλλη φορά πάλε, ένα μιτσό από την πρώτη εσουτάρησε ποντίνα

(σουτ με τη μύτη του παπουτσιού), αλέκια(μονοκόμματη),

και ξεμούτρισε το τερματοφύλακα.

Του’καμε τη μύτη σα τση μελιτζάνες του σιορ Πίπη τση μπαγιάτικες, που τση πούλουνε για φρέσκιες ο βαγαπόντες(απατεώνας).

Εκορπίρησε ο φλημένος ο Γιάννης όπου λέτε και είδε όλα τα αστέρια μετζοτζιόρνο(μεσημεριάτικα), με τη μεγάληνε και τη μικρήνε την Άρκτο και τσου γαλαξίες συμπούμπουλους. Τονε μπατάραμε ποστίτσιο(πρόχειρα), για να μη μας πάρουμε χαμπάρι οι δασκάλοι.

Μόλις ασκώθηκε, ήτανε λες κι είχε μπόρτσιο(δυνατό κρυολόγημα).

Τον μιτσόνε τον έπιακε στο γυρισμό και του’ριξε ένα φλαπίδι, όπου του’γινε το λάκουρο(σβέρκο), ινδιάνικο, του καψερού.

Κι έκλαιγε κι άσκημα το αφορεσμένο.

Ότα το μάθανε οι δασκάλοι μας εκρούψανε όλα τα μπαλόνια, εκτός από κείνα τα μιτσά του πινγκπό, να μπει η μαλίνια μέσα τους κι εκείνωνε και του νιόκου(κουτού) του Γιάννη.


32680592_1930502866968799_702435085147701248_n

Η Τσέτα

ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΜΟΥ ΛΑΜΠΡΟ ( μέρος 3ον)

16/5/2018

Στο λύκειο που ειμάστενε μεγάλοι,
εκάναμε γκράντε κάζα και μαζώναμε αποβολές δελέγκου.
Είχαμε ένα προφεσόρο(καθηγητή) ζμπαρλάδο, που’χε πάρει σποντή και μας έκανε θρησκευτικά.
Εβάρουνε σπαβέντα(νευρικό τικ) αβέρτα.
Κεφάλι ποντίδο(μυτερό) και σπινέτο(λεπτό μουστάκι), σα να’χε φάει σκασιά από σκαλινάδα μιτσός.
Η τσέτα τον επρόλαβε πάνω που’κανε πρόβες για να ραμολίρει.
Ούτε με αμπεμπαμπλόμ δε καταλαβαίναμε για τι πράμα εμίλουνε, χώρια που έφτιουνε απ’όποιο θρανίο περνούσε.
Ο Θόδωρος ο βουρλίτας του’χε ανοίξει ομπρέλα μια φορά, κι ο Τσάντος είχε ξεπυρήσει το στυλό εκεί που ακούμπουνε το χέρι, κι όταν το άσκωσε έξυσε το πηγούνι του και γένηκε μπλε!
Ξεχνούσε τση ασκήσεις, τα βιβλία, τα ονόματα μας και τση τάξεις σίσκαρες.
Μια μέρα εμπήκε στη δευτέρα και τσου’βαλε το διαγώνισμα τση τρίτης.
Εβουρλιστήκανε οι καψεροί και γράψανε όλοι μονάδα. Το καλύτερο το’χε πει ο Τζίμης με τα μαγιά τα ρίτσικα,
όπου ήτανε σα κουμαριά. «Δάσκαλε, μπριχού καταραστεί ο Θεός τον όφη να σέρνεται, τι έκανε; Πέτουνε;»
Εγελούσανε και οι πύργοι!
Απάνου που τον είχαμε μάθει μας εστείλανε σόστιμο(αντικαταστάτη), γιατί εκούτιανε τέγεια.
Εκείνος όπου λέτε είχε τη μαλίνια μέσα του, ο αδικιορισμένος, που να μη σηφτάκει.
Ερχότανε με το ράσο, αλλά εβάρουνε κάτι κλοτσίδια σα σέντερ φορ!
Σε άσκωνε στον αγέρα.
Το Διονύση τον είχε βάλει να φάει όλο το βιβλίο, γιατί επέτουνε σαίτες!
Εκορπίρησε ο φλημένος. Έναν άλλονε, που δε τονε θυμάμαι, του γιόμισε τα μούτρα φούσκους.
Κι εκεί που είχαμε απερπιστεί, έριξε ένα σμπούκιο με το αμάξι του και τσακίστηκε όλος.
Από τότες οι μισοί εγενήκανε θρήσκοι και πηγαίνανε στην εκκλησία τση Κυριακές, γιατί το περάσανε για μιράκολο.
Ότι μας άκουσε ο Θεός, τάχαμου.
Μετά μας εφέρανε τον προφεσόρο τση δευτέρας με τση πινακίδες(σωστό – λάθος),
και μας εγιόμισε μηδενικά τσου ελέγχους και αποκόντο(παραλίγο) να μείνουμε όλοι στην ίδια τάξη.
Έτσι μάθαμε και πως ήτανε το βιβλίο μέσα, γιατί μέχρι τότες ξέραμε μόνο το εξώφυλλο.


31602846_1929801783705574_381541907911671808_n

H ΤΣΕΤΑ

ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΜΟΥ ΛΑΜΠΡΟ….(2ον μέρος)

15/5/2018

Το πρίμο μπακοτίγιο(πράμα)
φαίνεται από μπονόρα, όπου λέτε.
Από τση πρώτες πρόβες όπου κάναμε στο δημοτικό για τη τσέτα, είχαμε περάσει από ιντερβισιόνε(συνέντευξη) για μέμπρα(μέλη), τσου καλύτερους μπίρμπους(κατεργάρηδες), του Καμπιέλου και τση Πόρτα Ρεμούντας. Τση προπονήσεις τση κάναμε τσου νιοράντηδες στο Τένις
. Μ’ ένα φλαπίδι επέφτανε τέσσεροι.
Να περάσει ο επόμενος.
Ένανε τον εδέσαμε με σπάο(σπάγγο),
στη σαρτσάδα(αυλή), τση μάνας του, με ένα μανταλάκι σε κάθε αυτί και ζεγκούνους στη μπόκα(στόμα).
Εγένηκε σα πατατάκι αντιμάμαλο(κυματιστό),
μέχρι να τονε μολάρουνε οι δικοί του.
Αλλιά του όποιος μας προκάλουνε μέχρι την κολώνα του Ντούγκλα. Μετά ήτανε το κάπο από τσου Μπακοτσιάνους
και δε τα βάναμε μαζί τους, γιατί είχανε τη μαλίνια μέσα τους. Σκολειό επηγαίναμε στο 1ο, που ήταν μαζί με το 2ο.
Σα σαμπουάν. 2 σε 1.
Με τσους δεύτερους όπου λέτε είχαμε μπαρούφες(φασαρίες). Το γκράντε βουρδούλιο εγενότανε στην αυλή.
Όποιος κούτιακας επαιρνούσε τη ντρίτα(γραμμή),
όπου ήτανε στο μέτζο(μέση),
εμέτρουνε τα χαλίκια και του’ ρχότανε μπουγελίδι οραντζιάτα(πορτοκαλάδα),
όπου του κολλούσανε τα μαγιά 2 μέρες.
Χώρια τσου φούσκους που’ τρωγε από τσου δασκάλους. Μια μέρα επιάκανε οι δεύτεροι τον Ανδρέα αιχμάλωτο και μας τονε κονσενιάρανε(παραδώσανε/γυρίσανε πίσω),
στο τελευταίο διάλειμμα ξυπόλυτονε,
αλλά ο καψερός δε ήτανε μολογούρης και δε τσου’ πε που είχαμε κρουμμένα τα όπλα.
Από τότες τον εκάμαμε δεύτερο υπαρχηγό, μέχρι που βάρουνε μπουζελότα μέσα στο ντάβανο τση σκολικές επιδείξεις
με το καρότο στο στόμα ο κουγιάπαλος και τονε σουτάραμε τσου αναπληρωματικούς διρέτο(κατευθείαν).
Τη θέση του τηνε επήρα ελόου μου.
Τσου γκενεράληδες των δευτέρωνε και τον κόντε νάνο(αρχηγός), τσου περιλάβαμε την επόμενη χρονιά σε μια σκάμπα και ξελυμπάρανε οι ρέστοι.
Ελόου μου είχα το χέρι στο γύψο γιατί είχα φάει σκασίδι σέκο μπριχού(επήγαινα να αγοράσω Μικιμάου από του Τσούκα).


32370954_1929612873724465_2537635925958066176_n

ΤΟ ΣΕΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ

15/5/2018

Έτσι για ρεσπέτο,

σήμερα δε θα σας αφηγηθώ ιστορία καθημερινής, Κορφιάτικης καγκουριάς,

αλλά μια ελπιδοφόρα κίνηση που μας έπιασε όλους στον ύπνο Κυριακάτικα.

Αιφνιδιαστικά λοιπόν, η τροχαία Κερκύρας

(πάνω που πιστεύαμε ότι το τμήμα τελούσε υπό καθεστώς παροπλισμού),

απαγόρεψε το παρκινγκ στην δεξιά πλευρά(όπως πηγαίνει κανείς προς Γαρίτσα), του πεζοδρομίου.

Οποία έκπληξις!

Τουτέστιν, οι πεζοί θα μπορούν πλέον να βαδίσουν χωρίς να κάνουν

χρήση τεχνικών Σπάιντερμαν.

Ομολογουμένως μας πήγε ίσα με 20 χρόνια μπροστά αυτή η κίνηση και

, μειώσαμε κάπως την απόσταση

από τις υπόλοιπες πολιτισμένες περιοχές του πλανήτη.

Ως εκ τούτου, δηλώνω συγκλονισμένος, αν μη τι άλλο.

Βρέθηκε επιτέλους μια αρχή σε τούτο το έρμο το νησί,

που τόλμησε να πάρει το πολιτικό κόστος, απαγορεύοντας το παρκινγκ στην παραλιακή.

Θα μου πείτε «βάστα μικρό καλάθι»

και θα’ χετε και δίκιο, να συμπληρώσω.

Γιατί οι χάρτινες σημάνσεις απαγόρευσης έχουν να αντιμετωπίσουν

και τα καιρικά στοιχεία, τα οποία αναμένονται βροχερό οσονούπω.

Δε ξέρω αν με αντιλαμβάνεστε…


32405623_1928668803818872_4557762643896565760_n

Η ΤΣΕΤΑ

ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΜΟΥ ΛΑΜΠΡΟ ( μέρος1ον)

14/5/2018

—— Τι σόι τσέτα θα ειμάστενε,
άμα δεν είχαμε αλικουρνίσει σίσκαρο το σκολειό
με τσου δασκάλους σούμπιτους
και δεν είχαμε γιομίσει καμιά δεκαριά καρέτες απάσβεστα στην καθισιά μας;
Ακλεριάσαμε μέχρι και τα κόρδα(δοκάρια τση σκεπής).
Οι μπομπόλοι εβρικάζανε(φωνάζανε) αγιούτο στη σαρτσάδα(αυλή).
Τα θυμάμαι και αναριτσιαίνω.
Οι δασκάλοι εβγάνανε οι καψεροί γκιορνάδο(μεροκάματο)τρικούκουδο(του χαμού).
Οι μισοί είχανε σαρτέψει τέγεια από τα σμπούκια.
Τσου’χε πιάκει το τάραμα από την τσέρμα.
Δε ξέρανε σε ποιόνε να πρωτοδώκουνε καστίγιο(τιμωρία), γιατί ειμάστενε ντάλε κουάλε βουρδούλιο.
Ο ένας χειρότερος από τον άλλονε.
Η βουρλισιά επήγαινε σύγνεφο, είχαμε κι αβαντζαδούρα(πλεόνασμα).
Ινγκλέζικα μας έκανε ένας καψερός όπου κούτσαινε
και είχε μουστάκι σα του αδικιορισμένου του Χίτλερ.
Τον είχαμε σμπαρλακιάσει.
Του πελούσαμε δυναμιτάκια, βάναμε, τση πόρτες κηδειόχαρτα, γιομίζαμε φούσκες την τάξη, βροχή έπεφτε το φυσοκαλαμίδι και το νεροπιστολίδι.
Μια μέρα πήγε να μετρήσει κουτρουβαλώντες τη σκάλα ο φλημένος.
Του πιτσικάρισε η ρούτσουλα από το έμπο και χάλευε πορταδούρα(μετάθεση) από το διευθυντή.
Απ’όξω είχαμε μαζωχτεί οι τσεταίοι και φωνάζαμε «Χάιλ!»
Εγένηκε πέτσο γκράντε.
Εφάγαμε αποβολή σίσκαροι όλοι στην τάξη δελέγου, φόρσι και ξελυσιάξουμε.
Τση’λεγα τση μάνας μου όπου πηγαίνω σκολειό και βαρούσα βουτιές στο Καρδάκι,
γιατί είχε μπει κι ο Μάης ωστόσο, κι έκανε ζέστα.
Ότα το’μαθε(είχα σκρουμιάσει από τον ήγιο),
έκαμα να δω τσου Γουόλτονς ενανίμιση χρόνο σκάρσα.
Τον άλλονε που μας έκανε αγωγή του πολίτη,
ένα σγούμπο βουρλίτα τέγεια(σα γκομός με ποδαράκια ήτανε),
τον είχαμε κουτιάνει τση μπρόγιες(κοροϊδίες).
Του φωνάζαμε «ίσιος» και μετά δείχναμε το ντοτόρο με τα πατομπούκαλα
που καθότανε στο πρώτο θρανίο για μπρούμο(δόλωμα).
Μια μέρα του γιόμισε τα μούτρα φούσκους, όπου επομπάρανε τα μάγουλα του
και του μείνανε οι δαχτυλιές για καμιά βδομάδα.
Τσοπάτε, έχω να σας πω κι άλλα.
Αυτά δεν είναι τίποτα.
Που να διαβάσετε και τα ρέστα απόδιαβα.


32405651_1926366954049057_4969525466416283648_n

H AKTH ΤΩΝ ΚΟΥΝΟΥΠΙΩΝ

12/5/2018

Να σας αφήσω το Σαββατοκύριακο με εργασία για το σπίτι.

Τη Δευτέρα έχουμε πρόχειρο διαγώνισμα λοιπόν στα κουνούπια, τα δίπτερα έντομα της οικογένειας Culicidae με 3.500 περίπου είδη ανά τον κόσμο, άκρως δημοφιλή στο νομό μας. Δε ξέρω αν μας τιμάει με την παρουσία του όλο το σόι των ιπτάμενων βοηθών βαμπίρ, ή αν έρχονται τίποτα μεμονωμένοι συγγενείς για καλοκαιρινές διακοπές και πρακτική, όμως κι αυτά που έρχονται μέχρι το νησί των βουρλισμένων κάνουν καλή δουλειά.

Με ορμητήριο τη Γαρίτσα και το Κανόνι, βλογιοκόβουν όποιον κινείται στο ενδιάμεσο με συνοπτικές διαδικασίες και τον γεμίζουν βορδώνους στο άψε σβήσε.

Οι συγκεκριμένες περιοχές – γκέτο, αποτελούν την ακτή των κουνουπιών αυτού του νησιού, κάτι σαν την Κερκυραϊκή βερσιόν της απόβασης στη Νορμανδία, με ένα σαφώς διαφορετικό συσχετισμό δυνάμεων, συμμαχικών και μη.

Από τη στιγμή δε που οι συμμαχικές αεροπορικές αεροψεκαστικές δυνάμεις κατέβηκαν σε απεργία 4ετίας, οι αντίστοιχες του άξονος των κουνουπιών αλωνίζουν ανενόχλητες και τσιμπάνε άνευ ρατσιστικών αποχρώσεων κάθε είδους.

Φέτος ξεκίνησαν μάλιστα νωρίτερα, ελέω έναρξης τουριστικής σεζόν και καλοκαιρινών θερμοκρασιών, με αποτέλεσμα οι απωθητικές συσκευές, τα τσιρότα, τα μπλάθρια, τα φιδάκια, αλοιφές και σπρέι ανακούφισης και προφύλαξης και τα συναφή αξεσουάρ, να εξαφανίζονται με γοργούς ρυθμούς από τα ράφια του σούπερ μάρκετ.

Από καλά πληροφορημένες αντιστασιακές πηγές, μαθαίνω ότι ο αγώνας θα διεξαχθεί μέχρι τελευταίας ρανίδας αίματος, ενδεικτικό του υψηλού φρονήματος των πολιτών και της άκρατης αισιοδοξίας που επικρατεί στις τάξεις των φαρμακοποιών, που προσβλέπουν σε κατακόρυφη αύξηση των εσόδων τους ως τα τέλη Σεπτεμβρίου.

Μόνη μας ελπίδα αγαπητοί μου, τα… πετροχελίδονα, ορκισμένοι εχθροί των αιμοβόρων ιπτάμενων μικροβιολόγων!

Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς!


ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ

ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ

ΚΕΦ,1 σελ,1

11/5/2018

Σε μια επικίνδυνη ταλάντευση μεταξύ γραφικότητας και πρώτων σταδίων βουρλισιάς, συνεχίζω να σας μεταφέρω στιγμές απείρου Κορφιάτικου

και όχι μόνο κάλους, από τα παραλειπόμενα της καθημερινότητας.

Επιτέλους!

Έφτασε και στην Κέρκυρα, το νέο, ευέλικτο πεζοδρόμιο, με πλήθος διαδραστικών δυνατοτήτων χρήσης.

Αναρρίχηση σε στύλο της ΔΕΗ,

poll dancing,

εξάσκηση τεχνικών νίντζα

και ακροβατικών για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο τσίρκο Μεντράνο,

εφαρμογή χορευτικών φιγούρων Μάμπο

και, προώθηση του προγράμματος «αδυνατίστε βαδίζοντας».

Μια ακόμη κοινωνική προσφορά

του πλέον πρωτοπόρου δήμου εν Ελλάδι,

που αποδεικνύει έμπρακτα ότι οι σχεδιασμοί ωχριούν,

μπροστά στην θέληση για ταλαιπωρία!

Σ,Σ:»Τ» : ΟΙ φωτό είναι της Ιωάννας Κοσκινά.
Πρόκειται για την περιοχή της πλατείας ψυαχιατρείου. Σημερινές φωτογραφίες.


32157596_1924352400917179_6799863386340327424_n

ΠΑΤΕΝΤΑ ΓΙΑ ΕΛΑΣΤΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

10/5/2018

Είπα να ρεπάρω σήμερα και να αναβάλω την καταγραφή της κακομοιριάς μας για αύριο.
Έτσι, αντί για εγχώριας προέλευσης καγκουριά,
θα αναφερθώ σε μια Πανελλαδική πατέντα εκμοντερνισμού, που μπορεί να προσθέσει στα νεύρα αεροσόλα και να χοροπηδάει ο παθών σε τραμπολίνο τραγουδώντας «μια ωραία πεταλούδα» για κανένα μισάωρο.
Ο λόγος για μια καινοτομία στα τηλεφωνικά κέντρα, η οποία αντικαθιστά την ως τώρα διαδικασία του «πάτα το ένα πλήκτρο μετά το άλλο, μέχρι να σαλτάρεις και πετάξεις το τηλέφωνο απ’ το παράθυρο».
Πλέον, δεν κινδυνεύει ο ενδιαφερόμενος να αποκτήσει νευρικό σύστημα ρινόκερου από την αναμονή. Ούτε να πληρώσει 20 ευρώ την ερώτηση. Αυτά τα γλυτώσαμε. Η τεχνολογία προχωράει και μαζί της σέρνει κι εμάς.
Η καινούργια εξέλιξη που γίνεται μόδα με ραγδαίους ρυθμούς, είναι η εξυπηρέτηση μέσω φωνητικών εντολών. Μια διαδικασία ικανή να οδηγήσει τον καταναλωτή σε αναρρίχηση με βεντούζες στον πλησιέστερο πύργο ελέγχου, του αεροδρομίου της περιοχής του, ή σε εθελοντική εργασία σε ορυχείο για κανένα τρίμηνο.
«Πείτε μου πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω», σου λέει με ταριχευμένη ευγένεια.
«Μεταφορά τηλεφωνικής γραμμής», απαντάς.
«Επειδή δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα, μπορείτε να επαναλάβετε;», ξαναρωτά.
Αυτό ήταν.
Αlea jacta est(ο κύβος ερρίφθη).
Δεν υπάρχει πλέον επιστροφή.
«Όποιος ξένος έκεί τά χείλη βρέχει στα γονικά του πλιά δέ θά γυρίσει»,
Κάπως έτσι την πάτησε και ο Λορέντζος Μαβίλης, όπως μαρτυρά η επιγραφή στο Καρδάκι
(δύσκολο να την διαβαστεί στις μέρες μας, αφού την έχουν σκεπάσει οι βάτοι…).
Η πιο πάνω φράση βέβαια χρίζει τροποποίησης για την περίπτωση μας, στο πιο ευέλικτο «Κι όποιος σε κείνο το ερώτημα απαντήσει, στα συγκαλά του πλιά δε θα γυρίσει.»
Ποιητικό και νεορεαλιστικό. Γιατί όσες φορές κι αν απαντήσετε, αλλάζοντας την απάντηση σας σε,
«μεταφορά γραμμής», «μεταφορά σύνδεσης», «μεταφορά σε άλλη πτέρυγα του ψυχιατρείου», «αερομεταφορά», «μεταφορές ο Μήτσος», «διακτινισμό συσκευής μ’ όλο το τραπεζάκι και το βάζο», «είσαι μαλακισμένη, στο λέω μεταφορικά», «δε πάτε να το μεταφέρετε το μαγαζί στο γέρο το διάολο» και, τα συναφή, όσο ψύχραιμα και αν φερθείτε, μετά από 6-7 φορές θα ακούσετε την φωνητική εντολή που ισοδυναμεί με εγκλεισμό σε άσυλο ανιάτων:
«σας ευχαριστώ πολύ», συνοδεία του χαρακτηριστικού ήχου που βάζει τέλος στη συνομιλία.
Κι εκεί αρχίζουν τα σουρεαλιστικά, ανάλογα με το πόσο είναι εξοικειωμένος κανείς με το έργο του Φασμπίντερ και τις γωνίες του κυβισμού.
Έχω δει συνάνθρωπο μου να απαγγέλει μονόλογους του Ίψεν μετά το πέρας της μουμιοποιημένης συνομιλίας με το τηλεφωνικό υπερπέραν. Εξαρτάται από τον άνθρωπο. Δεν αντιδρούν όλοι το ίδιο.
Τελικά, μετά από αρκετή έρευνα, ανακάλυψα ότι για να συνεννοηθείς σε αυτό το σύστημα τηλ.κέντρων χωρίς να μπεις στο φαρμακείο της γειτονιάς σου από την τζαμαρία, είναι να γνωρίζεις τις λέξεις κλειδιά, δηλαδή αυτές που ενεργοποιούν τις σωστές μαγνητοφωνημένες απαντήσεις.
Και, κάθε εταιρεία, έχει διαφορετικές τέτοιες λέξεις, που ξεκλειδώνουν αντίστοιχες πληροφορίες.
Μα, ρε παιδιά, αν θέλαμε να τεστάρουμε τον δείκτη νοημοσύνης μας, υπάρχουν τόσα τεστ εκεί έξω.
Γιατί πρέπει με το ζόρι να επιλέξουμε το τηλεφωνικό; Για να γλυτώνετε εσείς μισθούς από τηλεφωνήτριες, θα μας φορέσετε ζουρλομανδύα σώνει και καλά;
Αυτά και, επιστρέφω αύριο με ντόπιες πατέντες για ελαστικό νευρικό σύστημα.


32202834_1923395504346202_5130423097467338752_n

ΠΑΡΚΙ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ

9/5/2018

Όταν δεν επαρκεί ο χώρος στάθμευσης

και βιαζόμαστε να παραλάβουμε το δέμα μας από εταιρεία ταχυμεταφορών, αυτοσχεδιάζουμε επιδεικνύοντας πολιτισμό και εφευρετικότητα.

Τώρα, πως θα διαβεί ο πεζός από το συγκεκριμένο …μπαρκάρισμα,

είναι μια άλλη ιστορία και χρειάζεται γερή δόση φαντασίας για να την αφηγηθεί κανείς. Συνεπώς, το αφήνω στην ερμηνεία σας.

Μετά, γκρινιάζουμε για τις ελλείψεις σε πεζοδρόμια και την αστυνόμευση.

Αυτός ο τόπος δε πάσχει από νόμους, αλλά από πολίτες με συνείδηση και κοινωνική παιδεία, το έχω ξαναγράψει.

Είναι αδιανόητο να χρειάζονται επιβολές προστίμων για να πράξει κανείς τα αυτονόητα. Για να μην παρκάρει πάνω σε ένα πεζοδρόμιο, ας πούμε.

Για να σταματήσει να σκέφτεται έστω και για ένα λεπτό, μόνο τον εαυτό του και, να λειτουργήσει σαν μέρος ενός συνόλου.

Μιας κοινωνίας.

Και μην ακούσω περί μεμονωμένου περιστατικού και υπερβολών,

γιατί σήμερα για παράδειγμα, οι παραβάσεις του κοκ στο διάστημα 11-12 το μεσημέρι

που είδα με τα μάτια μου, ξεπερνούσαν τις 50!

Και μιλάμε για μια ώρα, μιας μέρας, σε τούτο το νησί!

Ήμαρτον.

Ούτε με ανταλλαγή πληθυσμού δε σωζόμαστε!


32235741_1922362624449490_2167427165430218752_n

«Say it loud i’m Corfian and i’m proud!»
ΓΑΜΩ ΤΗ ΠΙΤΣΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩ ….

8/5/2018


Τελικά, μετά τις περιπέτειες της «τσέτας»
(οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω θα συνεχιστούν),
βλέπω να καθιερώνεται κι άλλη θεματική σειρά άρθρων, με ελαφρά χιουμοριστική κάλυψη, η οποία θα αναφέρεται στα κακά της μοίρας κάθε Κερκυραίου, ή κάτοικου εν πάση περιπτώσει αυτού του νησιού εν έτη 2018,
σε διαφορετικό γλωσσικό ύφος(χωρίς τη χρήση της ντοπιολαλιάς).

Κύριο χαρακτηριστικό σε αυτά τα κείμενα είναι η γκρίνια, όπως ήδη θα διαπιστώσατε από το χθεσινό
(με την εταιρεία ταχυμεταφορών).

Όλα τα περιστατικά που σας εξιστορώ είναι αληθινά, διανθισμένα με τον τρόπο που αποτυπώνω τον λόγο στο χαρτί – ηλεκτρονικό ή μη – σε στιγμές πρώιμου στούφου και προχωρημένης τριχόπτωσης λόγω τραβήγματος των μαλλιών.

Ναι, ξέρω τι σκεφτήκατε. Μου τυχαίνουν όλα εμένα! Έχω ειδικό μαγνήτη που έλκει τα ευτράπελα και τα τραγελαφικά, εδώ και δεκαετίες. Απλά τώρα σκέφτηκα να σας μεταφέρω τα αποτελέσματα. Για να κάνουμε δε, διαδραστική την υπόθεση και όχι one man show, μπορείτε να στέλνετε τις καθημερινές σας στιγμές αγανάκτησης με μήνυμα στην Ταραντέλα, σημειώνοντας «υπόψη Περτσέμολου», κι εγώ θα φροντίζω να τις μεταφέρω σε κείμενα.

Το φαινόμενο της ανταπόκρισης σε παραγγελία από ντελιβεράδικο του στυλ «ότι και να θέλεις,
θα σου στείλω αυτό που γουστάρω εγώ», σίγουρα το ξέρετε.
Δε πα να χτυπιέσαι καταγής σαν τον Ιζνογκούντ, να αυτομαστιγώνεσαι με συλλεκτικό τεύχος ΚΛΙΚ
(εξώφυλλο Βάνα Μπάρμπα),
να καλύπτεις με τις φωνές τη ντουντούκα του πλανόδιου γύφτου που πουλάει κοτόπουλα,
να βαράς κεφαλίδια στο ντουβάρι απέναντι.

Ότι και να παραγγείλεις, αυτό που θέλει το κατάστημα θα φας, όταν θέλει το κατάστημα
και, αν θέλει το κατάστημα, φυσικά.

Εναλλακτικά, όπου κατάστημα βάλτε καφετέρια και όπου μαμ, βάλτε καφεδάκι.

Ζητάς φρέντο εσπρέσο μέτριο με 3 παγάκια, σου φέρνει νες με γάλα γλυκό.

Τα ξέρετε. Μας κόβει που λέτε η λόρδα πριν κάτι μέρες
(το ξέρω ότι σας το λέω ετεροχρονισμένα, αλλά πάσχω από το σύνδρομο «ότι θυμάμαι χαίρομαι»),
με ένα φιλαράκι και λέμε να χτυπήσουμε μια πίτσα, ενώ οι Λιβερπουλαίοι πελεκούσανε τη Ρόμα.

Μια μαργαρίτα, μη μας κάτσει και βαριά βραδιάτικα.

Τηλεφωνήσαμε στο 10 λεπτό του πρώτου ημιχρόνου, φάγαμε 20 λεπτά μετά που έληξε.

Σύνολο 115 λεπτά. 8 κομμάτια η πίτσα, 14 λεπτά και 35 δεύτερα το κάθε κομμάτι.

Not bad.

Μη ακούσω «τι γκρινιάζεις;
Είχε δουλειά. Ήταν μέρα Champion’s league” και τα συναφή,
γιατί φάγαμε πίτσα οικολογική με καλαμπόκι και κάτι ζαρζαβατικά,
που κοιμήθηκα στην τουαλέτα, την πίτσα μου γαμώ!


31960651_1921502591202160_2194552087222681600_n

ΟΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ …..

7/5/2018

«Όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρα»,
που λέει και το λαϊκό άσμα.
Καμιά φορά παρατηρώ την κατρακύλα ακόμη και του ιδιωτικού τομέα σε τούτο τον τόπο και παθαίνω ίλιγγο.
Ψάχνω ενστικτωδώς για δραμαμίνες.
Τραβάς το χειρόφρενο και σου μένει στο χέρι. Πατάς το φρένο και το πόδι πιάνει άσφαλτο.
Ούτε το 31ο sequel του «Βλέπω ποιος σε πέρασε για μαλάκα σήμερα», να ήτανε.
Δεν είναι αυτό όμως που με βγάζει από τα ρούχα μου. Από τη στιγμή που δέχτηκα να ζήσω εδώ πέρα, στην «Ευρωπαϊκή» Μποτσουάνα του «τώρα που’ φυγε ο Αλέξης έχω να σου πω δύο λέξεις», το κεφάλι κάτω και περάστε για φάπα.
No problem.
Αυτό που μου σφίγγει το κεφάλι σα τανάλια, είναι οι δικαιολογίες των ανευθυνο-υπευθύνων, που ξεπερνούν σε φαντασία και τους σεναριογράφους του Σπίλμπεργκ!
Μιλούσα τις προάλλες με γνωστή εταιρεία ταχυμεταφορών, προκειμένου να παραλάβω τα έγγραφα σύμβασης με εταιρεία παροχής τηλεφωνικών και διαδικτυακών υπηρεσιών, η οποία δεν έβρισκε – κατά τα λεγόμενα του διανομέα και σύμφωνα με sms που μου έστειλε – την διεύθυνση κατοικίας!
Να πω ότι μένω στην επαρχία Νι Γιάνγκ της Νότιας Κίνας, να καταλάβω την αγωνία του παλικαριού.
Που να με βρει εκεί πάνω; Ούτε στο google earth δε φαίνεται. Έλα όμως που εγώ μένω στη Γαρίτσα, μισό χιλιόμετρο με το ζόρι από το κέντρο της πόλης της Κέρκυρας, νησί του Ιονίου, ηπειρωτικά της Ελλάδας, στην Ευρώπη, ωεω!
Με τα πολλά και αφού μου ανέβηκε η πίεση στο Σινικό Τοίχος για ξενάγηση, τρώω που λέτε και το τελειωτικό χτύπημα από τον υπάλληλο στο τηλεφωνικό κέντρο:
«Μα, κύριε, μας στέλνουν χιλιάδες δέματα κάθε μέρα. Δε μπορούμε να τους εξυπηρετήσουμε όλους»!!!
Καμπανάκι. Νοκ αουτ στον 3ο γύρο!
Σηκωτό με πήρανε από το ρίνγκ.
Πρόλαβα μόνο να απαντήσω ένα:
«καλά ρε φίλε, πως τα μοιράζετε, με κλήρωση;»,
ενώ ήμουν στο φορείο και μετά… θυμάμαι μόνο τη γεματούλα νοσοκόμα πάνω απ’ το κρεβάτι.
Κάτι τέτοιες στιγμές μου’ ρχεται στο νου η ατάκα
του Κλιντ Ήστγουντ στο Dirty Harry:
«οι δικαιολογίες είναι σαν τις κωλοτρυπίδες,
όλοι έχουμε από μια»!


31957080_1919409188078167_8418496230736265216_n

ΕΡΧΟΜΑΣΤΕΝΕ !!!

5/5/2018

Έβγαλε δεγρέτο το γοβέρνο να μας δεστινάρει τσου Αργειανούς,
για να μην ειμάστενε οι άκλαιροι τση Ευρώπης, 
που να μπει η μαλίνια μέσα τους ολονώνε.
Να χέσω τη σεμπριά που εκάμαμε.

Εδώ ο φιπιάς κοντεύει να σαρτέψει στο φεγγάρι
και θέλετε να πάμετε μοράδοι
(ο ένας μετά τον άλλο),
για να του κάμουμε ακοπανιαμέντο, μάτια;
Εβουρλιστήκατε πάνα πει;

Ινσόμα,
άμα είναι για να ξελιμπάρουμε συμπούμπουλοι
από το μπουκαφράνκο(αδιέξοδο)
και να σωθεί το ονόρε τση πατρίδας, κομμάτια να γένει.

Για ένα μπουκούνι τίρο(περηφάνια),
ζούμετε.

Τσου Κορφούς που ειμάστενε ίσα με ενανίμιση αιώνα μπριχού από τσου ρέστους,
εγένηκε κοντσίλιο πάτημα-σύρμα(στο πόδι),
για να μην μας ειπούνε κουγιάμπαλους,
κι έτσι θα τσου πάρουμε φόρα κολόμπα
(παραμάζωμα), ολλουνούς.

Φτιάνουμε βάση πυραύλωνε και διαστημοπλοίωνε και… ερχομάστενε απόδιαβα,
με παστιτσάδα στο τάπερ και τσιτσιμπύρα!
Αμόντε Αργειανοί, θα βγείτε διακονιά, καψεροί!

Ο πέραυλος θα κάμει απούφου από το Καποσίδερο!


31958782_1918597554825997_6488385816799215616_n

H ΤΣΕΤΑ

( Speciale)

4/5/2018

Για να ξεκουτιάνουμε από το ντάβανο τα καλοκαίρια επηγαίναμε σινεμά. Φρεσκαμέντο και βουρλισιά αλαμπρατσάντε.
Τότες η τσέτα γιόμιζε 3 σειρές καθίσματα, από κείνα με τα λάστιχα, όπου σηκωνόσουνε με βορδώνους σα να’χες φάει 20 βιτσιές στα ποδάρια. Μια φορά αλιμπαρτάρησα σ’ένα απ’αυτά και γένηκα σα τοστ!
Στα «κατάλληλα» πηγαίναμε για τζερτζελέ. Για να κογιονάρουμε κανένανε, γιατί τα έργα δε φελούσανε. Καράτε Γιαπωνέζικα τση πλάκας, όπου σαρτεύανε προς τα πίσω στα 5 μέτρα και τραβούσανε καρατίδια ιφτάμενα τση οχτιές, ή Μασίστα
ς(Ηρακλής πάνα πει, που παρλάριζε Ιταλιάνικα),
όπου άσκωνε τση πέτρες σα να’τανε μπομπόλοι και τση πελούσε από τη Κόντρα Φόσα τση Καντελάκουες.
Καμιά φορά βάνανε και κάτι μαμούχαλους με προβιές, που τσου μέτρουνες τα παίδια και βαρούσανε φούσκους τσου πλαστικούς ελέφαντες, τάχαμου πως ήτανε ανίψια του Ταρζάν.
Εγελούσανε κι οι γάτοι τση κυρά Κατίνας.
Ρόμπα φατούρα έργα. Άμα βαριομάστενε γιατί τα’χαμε ξαναδεί, κάναμε διαγωνισμό ρεψίματος, όπου κέρδιζε πάντα ο Κώστας.
Ο αφορεσμένος επήγαινε σόλο καντζόνε τον εθνικό ύμνο, από Ανεμόμυλο – ΝΑΟΚ!
Ωιμένανε!
Την πρώτη φορά που τον άκουσα έψαχνα να βρω το ραδιόφωνο.
Μετά κατάλαβα τι γενότανε.
Τα καλύτερα όμως τα ζήσαμε στα «ακατάλληλα κάτω των 17». Αφήναμε 2-3 μήνες μπαρμπέτα(μουσάκι), για να φαινομάστενε μεγάλοι, αδελιώς δεν υπήρχε ελπίδα να μας μπάσουνε, ότι κατσαφαλιές(πονηριές), κι αν σκεφτομάστενε.
Τση περισσότερες φορές ούτε μουζέτο δε μας έσωζε, γιατί ο κασιέρης(ταμίας), ήτανε γκράντε μοστρούκιος.
Ένα βράδυ που μας εγύρισε πίσω ο συφοριασμένος, σκαρφαλώσαμε με τον Μάξιμο σ’ένα κυπαρίσσι πίσω απ’την οθόνη, για να δούμε δράκουλα και πέσαμε σίσκαροι μ’όλο το κλιντσινάρι(κλαρί).
Αποσίμπελο(παραλίγο) να ντέσουνε απάνου στο Κρίστοφερ Λη την ώρα που έριχνε στομιές σε μια χωριάτισσα από τση Ρουμανίες!
Μόλις εφάγαμε το σκασίδι, από το σμπάρο εσκιαχτήκανε όλοι. Ενομίσανε όπου βγήκε ο βαμπίρης από το πανί!


FONTANA DI MANESTRA
( Ouneskaioi and others animals)

1/5/2018

Λονδίνο εγενήκαμε, τέγεια. 
Με κείνα τα ξέσκεπα τα παγουνάτσα(μπορντό) και τα πρινοκόκια(κόκκινα), τα λοντόνια, όπου γυρνούνε τση στράτες για να κάμουνε πορταδούρα τσου ξενοτικούς(τουρίστες), κουτιαίνεις καμιά φορά και νομίζεις όπου είσαι τση Αγγλίες. Έχετε δει τη ροτόντα που’καμε ο κόντε ντι πόρτο και παίζουνε γύρω-γύρω όλοι στο λιμάνι;
Όταν περνούνε τα ξέσκεπα τα λοντόνια είναι σα να’σαι στο Τραφάλγκαρ, με τσου γκιόνηδες του Σαξόνους.
Μόνο που κείνοι έχουνε και φοντάνα
(μωρέ κι εμείς έχουμε, αλλά έχει πάει από κακή φύλαξη).
Δε μας κορπίρει όμως,
γιατί θα κάμουμε ινβεσιόνε
(εφεύρεση) νοβιτά(καινούργια), πρίμο σάρτο τραβερσάδα
και θα βάλουμε μανέστρα κολομπίμπιρι μέσα,
όπου θα πετιέται από το άγαρμα τση κυράς του κάστρου ολούθε ξεπιτούτου και θα γένονται όλοι σα ινδιάνοι που εγύρανε από το Αλιτζέρι.
Θα τηνε βγάλουμε φοντάνα ντι μανέστρα από ρεσπέτο.
Κι άμα χολευτούνε οι Ινγκλέζοι,
τσου μπαλιγάρουμε για πλάκα:
4 φουμέντα με κουνιάκου Τσότσος και μπουζελότο δελέγκου τση σούδες.
Και μην ακούσω καμία παρόλα ιμπετσιλιτά(κουταμάρα),
για τα ξέσκεπα τα λοντόνια(να τα στείλουμε τσου Οβραίους,
να τα βάψουνε μαύρα, να τα πελύσουνε απ’ τη κόντρα φόσα και τα ρέστα), γιατί αυτά κουβαλούνε τα όβολα.
Μπορεί να μη τα αμολέρνουνε τση μπούρσες σας(τσέπες), αλλά κάπου τα αμολέρνουνε ινσόμα.
Για τσου ρομαντικούς έχουμε και τση άμαξες με τση γκαβαλίνες, όπου τση’χουνε προτετσιόνε
οι Ουνεσκαίοι για κάπο.
Ειμάστενε νησί πλέριο, μπιτάδο(γεμάτο),
με βουρλισιά μποτιγιάδα.
Κάθε καντούνι και περτσινέβελος.
Κάθε στράτα και λοντόνι.
Κάθε φοντάνα και μανέστρα.

Σ,Σ»Τ» : Αυριο ισως μπορεσουμε να συνθεσουμε ένα πινακα με φοντάνα ανεστρα κολομπίμπιρι για την ωρα ας αρλεσθούμε στη θρυλικη ερωτικη στιγμη του Μαρτσελο και της ΑΝιτα Έκμπεργκ στη Φοτανα ντι τρεβι από το φιλμ του Φελλινι » Ντολτσε Βιτα».


31687444_1914233458595740_8803865185170870319_n

KΑΖΑ ΝΤΟ ΜΙΡΑΚΟΛΟ

30/4/2018

Τι άλλο να σας κάμει ο σύντακος ο τσαμένος;
Ξελυξιάστε. 
Κονγκολάδα έκαμε με τη σέσουλα, από λάστρα ηφαιστειακιά σέκα,
μαύρηνε, όπου βαρείς ζεμπεκίδι άμα βάλεις τση κόρσες και φτάνεις στη κολώνα του Ντούγκλα τα’ανάσκελα,
γιατί ντένει το πόδι στο τραγκέτο ανάμεσα.
Αναγκευτήκανε κι οι μοστάκοι, που δεν ηξέρουνε από ποια μπάντα να σαρτέψουνε και βαρούνε ο ένας το κεφάλι του αλλουνού.
Τέτοιο σπετάκολο δε ξανάδαμε μπριχού ούτε στο τσίρκο Μεντράνο, με τσου ελέφαντες τσου ζοχαδιασμένους
και τση τίγρεις τση βαρσαμωμένες.
Το μπι μπι σι(φτάκει), θα κάμει και ντοκουμέντο άκουσα τση προάλλες,
γιατί γοδέρουνε οι Ινγκλέζοι από ομπίες.
Τόσους λάκκους έβαλε να σκάψουνε, για να φαινομάστενε πριμιτίβο οριτζινάλε, που γουστάρουνε οι τουρίστες.
Τσου αρέσουνε τα σαφάρια και οι εξερευνήσεις.
Δεν είναι το ίδγιο άμα θα’χαμε στράτες σιάδι, λαμπάντες.
Αυτά τα’χουνε και τση χώρες τους(οι γκαστρωμένες οι στράτες με τα γρουμπούλια, θα γεννήσουνε στρατίτσια.
Είναι νοβιτά δικιά μας αυτή, πειραματικιά.
Ντάλε κουάλε με κείνο το αδικιορισμένο το μόστρο που’χε δείξει ο σινεμάς στο διάστημα, όπου τσου κατέβασε το κατήφορο ολλουνούς). Έπειτα, είναι και οι φαναρτζήδες οι καψεροί.
Κι αυτοί πρέπει να ζήσουνε, μάτια.
Όλα μόνος του τα σκέφτεται, που κακή λαμπριά να μη του’ρθει.
Λοντόνια κόκκινα ξέσκεπα έφερε, για να βορτάρουνε τση ρούγες οι Κολόμποι και να τραβούνε φωτογραφίες αβέρτα από τη νάτολ
α όλα τα καντούνια με τα σκαρτσούνια σίσκαρα, τα σκουτιά, τα ίντιμα και τα σοντοβέστα.
Οι Ουνεσκαίοι σμπαρλιακάσανε από τα σπαβέντα, μόλις τσου το κάμανε ραπόρτο.
Εγιόμισε τσάχαλα μπατικάδα περ μάρε περ τέρα, για προτέσιο τσου γκοβερναίους, φόρσι και τα πελύσουνε κοντρασκάρπα.
Από τσου Κορφούς εξεκίνησε η οικολογία σιμπούμπουλη μ’όλους τσου μπατσολάδους.
Εμάζωξε τα ΚΑΠΗ των Ευρωπαίωνε κι έσωσε τσου πιτσικαμόρτηδες.
Αποχαιρετιστήριος τουρισμός.
Έκαμε τα Κουρτελάτσα σπέουλο, για να αγναντεύουμε μπάντα γι’άλλη από τη Πόρτα Ρεμούντα τση Κουλίνες.
Χώρια που κουτιάνανε με το ρεμπόμπο οι κουτσούλοι και τσου πήρε το ρέμα δελέγκου τση Αφρικές.
Μπάστα, ωρές, έχετε και λαμέντζο από το σύντακο πάνα πει;
Να τον αφήκετε ήσυχονε, για να σώσει τη μαίζα του.
Με το στρέπιτο δεν ημπορεί να σκεφτεί σεστάδα και θα κάμει καμιά ρόμπα φατούρα ξεγυρισμένηνε.
Ασπέτα.
Τρατάδα και θα γέννουμε κάζα ντι μιράκολο σούμπιτοι.
Σώνει με τη γκρίτα.
Σ.Σ»Τ» Συμπ[ληρωματικά ο αθρογρ΄φος μας απέστειλε τις παρκα΄τω μεταφράσεις :
Μαιζα-θελημα.
Τσαχαλα-σκουπιδια.
Ιντιμα και σοντοβεστα-εσωρουχα.
Κονγκολαδα-πεζοδρομοι.
Τραγκετο-υπομονη.
Λαμεντζο-παραπονο.
Τραγκετα-χωρισμα μεταξυ των πλακων στο πεζοδρομιο. (αρμος)


31444616_1913330088686077_5348412765001246066_n

ΕΡ ΜΠΙ ΕΝ ΜΠΙ
( Airbnb πλατφόρμα)

29/4/2018

Τα λέγαμε και τση προάλλες:
έχουμε αλιμπαρτάρει στο λαβέντζο με το ποντίγιο μιτσοί(οι Γαλάτες του Ιονίου).
Ότι κάνουνε οι ρέστοι τα γύρου, τσου κογιονάρουμε
Είναι κουγιάπαλοι.
Βαρούνε μπουζελότα πεσιμένοι και μινάρουνε μπαστακουνάδοι.
Όπως εγένηκε και με τσου Σπανιόλους.
Πέρσι κάμανε του ολ ινκλούσιβ το 60 – 40
(κάποιος εχέστηκε – το ζόνγκ πάλε παραμονεύει)
και φέτο οι Μαγιορκέζοι ετελέψανε με το ερ μπιενπι
Να φύγει, να πάει αλλού.
Μόνο όξω από την πόλη λένε το επιτρέπουνε.
Εχαλεύανε σπίτια και δε βρίσκανε οι ντόπιοι.
Ας πηγαίνανε στη Νικολούλη, στον Ερυθρό Σταυρό.
Τέτοιο μυαλό έχουνε, τέτοιες μπαρούφες αμολάνε και μετά γυρεύουνε και τουρίστες.
Πριτς!
Για κούτιακες τέγεια τσου’χετε;
Θα φύγουνε απόκια ρίτα και θα’ρθουνε εδώ τση κόρσες, σούμπιτοι.
Γιατί εμείς ειμάστενε ενανίμιση αιώνα μπροστά σκάρσα
και τσου νοικιάζουμε σίσκαρο και το Μποσκέτο άμα λάχει, μ’ όλες τση λούμπες
και τσου λάκκους από το Σαρόκο ίσα με Βίλα Ρόσα, ωρές ντεφετάδοι.
Όχι θα κάτσουμε.
Εδώ νοικιάζουμε τα πλυσταριά για στούντια μπάντα λάντρα ανακαινισμένα και τση ξεχυτές για βεράντες με μπελβεντέρε, κι άμα το πορτόνι κρέμεται από τση μπερτουέλες, τσου λέμε όπου είναι αντίκα και το αφήκαμε έτσι από σεβασμό τση μπορτάδες και στον άγγονα του ξαδέρφου τση νόνας του κηπουρού του Λουδοβίκου.
Τσου τοίχους τσου αφήκαμε ιμπάντο μ’όλο το πομπάρισμα, για ντεκόρ.
Και του χρόνου νόσπολες.
Σας κάζεται που μας ανακάλυψε τυχαία η Ουνέσκο και θέλει να μας γλυτρώσει;
Μας χαλεύανε με τση μπιτσικλέτες και τα μπατέλα ολούθε.
Ειμάστενε πολιτιστική μπαρουνιά στο μόσκιο και δε θέλω κοντράδο κανένα.


30171306_1906128956072857_3302544403972665471_o

Η ΤΣΕΤΑ (7)
ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΠΟΛΟ

22/4/2018

Καλοκαίρι χωρίς μπάνια δε γένεται.
Και τα μπάνια κουβαλούνε αταξία και κάζα κάργα(και ατσιντέντε και ιντέσα). Όπως τότες που εβάρησα βουτιά σπάκα στα ρηχά για να την «κόψω» που λέγαμε, κι ότα βγήκα εμείνανε όλοι με το στόμα ανοιχτό σα ροφοί.
«Τι τα’ πιακε;» έλεγα.
Μετά που κοίταξα το γδαρσίδι στο αριστερό χέρι και το αίμα που έσταζε στην άμμο
(που’ σαι Φώσκολε να το κάμεις γουέστερν),
κατάλαβα τι είχανε πάθει.
Τη χρονιά που σώσαμε το γυμνάσιο, πήγαμε με το Σουγιά ντυμένοι και φουντάραμε από την άκρη του πόντε. Αμόντε κανονικό. Ρουμπαραρούμ.
Είχα κρεμασμένο κι ένα ξυπνητήρι τση θειάς μου τση Χρυσαυγής στο λαιμό. Ο Σουγιάς εφόρουνε και τα γιαγιά του ηλίου, κι έσκιαξε όλες τση μελιχάνες και τσου κέφαλους μέχρι τη Βλαχέρενα. Εβγήκανε τα καψερά όξω και βάλανε τση κόρσες. Από κει θα έκαμε και το καντζόνε «ψάρια στη στεριά» ο Νταλάρας. Οι τουρίστες σμπαρλακιαστήκανε, όπου λέτε.
Σου λένε, «τούτα τα ρεντίκολα θα’ χουνε έρθει εκδρομή με το βουρλοκομείο». Εβγήκα όξω με το’ να το παπούτσι.
Τα’ άλλο είχε πάει αρόδου κατά Ποντικονήσι μπάντα και στο ριτόρνο επήγα κουτσό μέχρι σπίτι, γιατί δεν αφιδευόμουνα να πατήσω στην άσφαρτο.
Την επόμενη, ο Μήτσος ο μαλαγανιάρης έπαθε ταράκουλο πρίμο. Εμάζευε ο φλημένος όβολα για να πάρει οραντσιάτα από την καντίνα.
Μόλις έπιακε το κυπελάκι στο χέρι, τονε ρώτησε μια ξεβαμμένη από τση Αγγλίες τι ώρα είναι.
Από κείνες που επηγαίνανε με τση γόβες για μπάνιο. Γυρνάει το χέρι για να δει το ρολόι ο Μήτσος και… αλιμπαρτάρισε η οραντσιάτα πάνου του!
Εκορπίρησε από τη δίψα και η άλλη εγέλουνε.
Ένα βράδυ είπαμε να κάμουμε μπητς πάρτι,
που’ τανε και τση μόδας.
Ανάψαμε στιές, έπιαμε μπύρες, κι ότα μας θυμηθήκανε τα καρπούζια που’ χαμε αφήκει στη θάλασσα για να παγώσουνε, εγένηκε τση παραλίας η μπερτουέλα.
Άσκωσε η θειά μας η Καίτη το καρπούζι μ’ ένα χταπόδι κολλημένο απάνου!
Ακόμη τρέχει. Από τα γέγια κόντεψα να φάω το σουβλάκι σίσκαρο μ’ όλο το καλαμάκι. Στο επόμενο πάρτι όμως μου βγήκανε ξινά.
Εβαφτίστηκε το κασετόφωνο στο Καρδάκι και έπαιξε υποβρύχια για κάνα δεκάλεφτο, μέχρι να το βρούμε. Μετά, ετέγειωσε το έργο. Βγάλαμε τη ρέστη βραδιά τραγουδώντες.
Κατά το Σεπτέβρη εμάθαμε το μυστικό τση επιτυχίας του χυμού στην καντίνα. Κάμαμε καραούλι ένα πρωί και είδαμε το μάστορα όπου ανακάτευε τσου χυμούς με μια παντόφολα Buffalo, που’ χε να βγάλει από το πόδι του κάνα μήνα.
Ύστερα του ζητάγαμε το «προϊόν» με το όνομα του και μας εκοίτουνε σα μοστρούκιος.
«Ένα χυμό Μπάφαλο».
Ήτανε τα μπάνια του πόπολο, όπου όλοι οι καλοί χωρούνε.
Και οι κακοί.
Η θάλασσα είναι μεγάλη.
Από δω ίσα με τη χώρα.


30713377_1904855142866905_5595602899157859343_n

ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ

Η Τσέτα ( 6)

21/4/2018

Τση παραστάσεις όπου παίρνεις μιτσός τση αξιοποιείς ύστερα που μεγαλώνεις, λένε.
Μη το δέσετε και κόμπο ωστόσο.
Εμείς στην τσέτα ας πούμε, κάποια περίοδο ασχοληθήκαμε με τση οικοδομές, αλλά ύστερα που ασκώσαμε μπόι τση παρατήσαμε.
Εχτιζότανε μια πολυκατοικία δίπλα στο χτήμα τση τζίας μας, που το’ χε πουλήσει με το σχωρεμένο το θείο Γιώργη σε ένα εργολάβο.
Εμάς δε μας άρεσε που χάσαμε τόσα στρέμματα σιάδι για παιχνίδι και αποφασίσαμε να τσου δώκουμε ένα μάθημα, έτσι από ρεσπέτο.
Πήγαμε όπου λέτε ένα απόγιομα και σκίσαμε όλα τα σακιά από τσιμέντο, 180 μετρημένα.
Βαρέσαμε και τση βουτιές μας από το δεύτερο όροφο και παραλίγο να αφήκω την αποξυλή μου.
Ήρθανε οι εργάτες την επόμενη μέρα και τα βρήκανε όλα γιάδα.
«Σαμποτάζ μας κάμανε. Δε θέλουνε να χτίσουμε την πολυκατοικία.»
Τελικά μας ανακαλύψανε όταν επήγαμε ντακάπο για ρεμπόμπο και μαρτυρήσαμε.
Μετά από λίγο καιρό βάλανε μπροστά άλλη πολυκατοικία από πάνω από το χτήμα.
Ξαμοληθήκαμε να υπερασπιστούμε και κείνα τα εδάφη.
Επέλυσα ένα σακί τσιμέντο στον τσαμένο τον Άκη αλλά δε το’πιακε.
Του’σκασε καταής και του’ ρθε όλο στο μούτρο.
Κόντεψε να γκαβωθεί, κι η μάνα του που’ τανε μέσ’ τη γκρίτα δε τον άφηκε να με κάμει παρέα για κάνα τρίμηνο.
Μια άλλη φορά πάλε μας έπιακε μπόρα στο δρόμο.
Όχι τσούρου-τσούρου, βρόχα κανονικιά. Βάλαμε το λοιπό κάτι υαλοβάμβακες στο κεφάλι και φύγαμε ρίτα. Ε
κείνοι όμως εμπήκανε στα μαγιά, στα ρούχα, ολούθε.
Όταν εφτάκαμε στο σπίτι εβουρλιστήκανε η μάνα και η τζία.
Ειμάστενε σα κείνηνε στο θρίλερ που τση αλιμπαρτάρανε ένα μαστέλο αίμα.
Από πάνου ως τα κάτω τση γρατσουνιές, γιατί ξιομάστενε όλο το δρόμο.
Να μπει το δαιμόνιο μέσα του για υαλοβάμβακας.
Όταν σώσαμε με τση δουγειές των αλλωνώνε, πιάκαμε τση δικές μας εργολαβίες.
Κουβαλήσαμε δύο καρέτες τούβλα από τσου διπλανούς, που ακόμη φτιάνανε τη πολυκατοικία οι καψεροί, για να χτίσουμε το δικό μας το σπίτι.
Τσου βάλαμε και μάρτα χειροποίητη, συνταγή δικιά μας, οριτζινάλε.
Όταν εφινίρανε τα τούβλα το αποτεγειώσαμε με σεντόνια, λαμαρίνες, τάβλες, κι ότι ήτανε εύκαιρο.
Μου κάζεται που ήθελε κι άδεια κατασκευής, γιατί την άλλη μέρα το πρωί δεν είχε μείνει ούτε τούβλο όρθιο
, γι’ αυτό και δε ξανακάμαμε άλλες οικοδομές.


30713705_1903738119645274_8614986192599308777_n

H ΤΣΕΤΑ (5)
ΣΤΗ ΚΑΨΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

20/4/2018

Μέσα τση κάψας τη βουρλισιά γένονται τα πιο σεστάδα ρεμπόμπα.

Το καλοκαίρι του ’80 το λοιπό, η τσέτα να εχωρίστηκε στα δύο,

γιατί είχαμε αρχίσει και τα ιντερέσα με μορόζες, όπου εθέλανε να γένουνε μέλη και κείνες. Όσοι μείναμε στη Τριμμόπολη( Κανόνι), αγγελοκρουστήκαμε,

μας μπήκε η μαλίνια μέσα μας και αλικουρνήσαμε σίσκαρα τα κηπουριά

και τον απάνω δρόμο.

Ο Γιώργης ο Κούτσουλος οργίασε.

Δεν άφηκε αταξία που να μη κάμει.

Μας εκέρδεψε ολουνούς.

Ένα απόγιομα κάμαμε διαγωνισμό παντοφλοπετάγματος. Πελούσαμε τση παντόφολες ψηλά. Κερδούσε όποιος περνούσε το σύρμα τση Δεης.

Βαρεί όπου λέτε μια ελόγου του ο Κούτσουλος και πυτυχαίνει εκεί που ενωνότανε τα σύρματα. Τσαφ μπουμ! Πάπαλα το ρεύμα! Μας έσωσε! Όλος ο κάτω δρόμος εσκοτίστηκε απούφου! Έβαλε τση κόρσες ο κούτιακας, μη τονε πάρουνε χαμπάρι οι γειτόνοι.

Μετά από 2-3 μέρες, του’ ρχεται επιφώτηση πάλε. Βάνει ένα πεντακοσάρικο σ’ ένα αρμίδι και το απλώνει στο δρόμο.

Κρουφτήκαμε πίσω από μια απιδιά, κι όποιος εσταμάτουνε να το ασκώσει, του τραβάγαμε δελέγκου. Τι μπινελίκια ακούσαμε δε μπορώ να σας πω γιατί είναι ντροπής. Ένα σούρουπο σταματάει το περιπολικό τση αστυνομίας που είχε βάρδια στην περιοχή. Βγαίνει ο ένας και αρπάει το πεντακοσάρικο με δύναμη.

Κόντεψε να μας πάρει παραμάζωμα μαζί με το αρμίδι. Κι έτσι μας έσωσε και το πεντακοσάρικο. Μετά βρήκαμε τση φάρσες τση τηλεφωνικές. Όποιο νούμερο μας ερχότανε το καλούσαμε και τσου λέγαμε ότι είναι παιχνίδι γνώσεων με ένα κάρο ρεγάλα. Όποιονε τον ακούγαμε μπόσικονε του αλλάζαμε τα φώτα!

Τση ερωτήσεις τση’ χαμε έτοιμες από μπριχού.

«Πόση ώρα είναι από το Ποντικονήσι στη Γαρίτσα με το γάιδαρο;

Από πού κλάνει το ο μόστακας;

Πόσα ήτανε τα ανίψια του Αλί Μπαμπά;

Πόσες τούμπουλες κάνει ο κάρλακας μ’ ένα πόδι;»

Εβαρούσανε σπαβεντίδια στο τηλέφωνο!

Μας επρήστηκε η κοιλιά ολονώνε από τα γέγια.

Τα βράδια δε κοιμομάσταινε μπονόρα.

Πηγαίναμε όξω από ένα Ιταλικό ριστοράντε

και τσου βάναμε ν’ ακούσουν όπερα από το κασετόφωνο,

μέχρι που μας έκαμε καραούλι ο ιδιοχτήτης κι ακόμα τρέχουμε.

Είχανε σαρτάρει οι μοστερίτσες και οι σκουτζίκοι όλης τση περιοχής.

Τα κυνηγούσαμε τα αδικιορισέμνα τση οχτιές.

Εκείνο ήτανε και το στερνό καλοκαίρι τση σκανταλιάς.

Όχι ότι γενήκαμε καλά παιδιά ύστερα.

Απλά στραφήκαμε σ’ άλλες «δραστηριότητες».

Να κάμετε υπομονή και θα σας τση μαρτυρήσω.


30741893_1902745159744570_3869908199226387653_n

Η ΤΣΕΤΑ(4)

ΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ

19/4/2018

Ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια τση τσέτας ήτανε τα στρατιωτάκια.

Εκείνα τα μιτσά που τα’ κοβες από τση πλαστικές τση βέργες.

Τα αγοράζαμε από το Μπρίκ-α- Μπράκ στο πλακάδο τα’Αγιού.

Τα πρόλαβα με 7 δραχμές, τότες που το σινεμά ήτανε 5 και το εισιτήριο με το λοντόνι στο Κανόνι 1,5 δραχμή. Μετά ασκωθήκανε όλα.

Τα στρατιωτάκια πήγανε τση 14, ο σινεμάς στα 20 και το λοντόνι 4(για τσου μαθητές 2,5). Είχε φαντάρους απ’ όλες τση ράτσες και τα χρώματα. Γερμαναράδες, Τσάρληδες, Αμερικάνους, Γιαπωνέζους, Αυστραλούς, Φράγκους, Ιταλιάνους, Ινδιάνους, Βίκινγκς, μπλε, πράσινους, κόκκινους, κίτρινους, αστυνόμους, αστροναύτες, τον Τζέημς Μπόντ σίσκαρο μ’ όλους τσου πρακτόρους.

Έλληνες δε βγάνανε μόνο. *

Κι εκεί άχτι μας είχανε οι αφορεσμένοι.

Μη σώσουνε και μη σιφτάκουνε.

Μαζευομάστενε με τον Αλέκο τον Πελεγκρίνο το σχωρεμένο, τον Άκη το Σουγιά, το Μάκη το Γαύρο, το Φώντα, το Γιώργη τον Κούτσουλο, το Φίλιππα(Μπίμπιθ Τσότσος), και το Νίκο τον Στρατηγό, το βουρλισμένονε και γενότανε τση μουρλής.

Μας ακούγανε σ’ όλα τα κηπουριά. Ο κάθε παίκτης είχε κι ένα στυλό όπου είχε βγάλει το μελάνι(το’ χε ξεπυρήσει), έβανε στο στόμα ρύζι(σπυρωτό για να μη γένεται μάρτα) και, ανάλογα με τι όπλο βάρουνε(μπαζούκα πχ – τρείς φυσηξιές κλπ), πέλυε και τα σπυριά από ρύζι. Το σκαλιμπουνίδι πήγαινε σύννεφο.

Σου’ ριχνε 3 φορές ο άλλος με μαχαίρι

(όπου ήτανε πέναρντι και άμα τονε πιάναμε έχανε δύο φαντάρους),

ή άσκωνε τον πεθαμένονε(νεκρανάσταση κανονικιά).

Μια μέρα είχαμε κάμει με τον Αλέκο συμμαχία.

Σκάψαμε τράφο για τσου φαντάρους. Κι από πάνω, εγώ ο ξύπνιος, πήγα και έβαλα ένα καλάμι, για να μη τσου πετυχαίνουνε.

Έκαμα μεγάλη πετυχισιά.

Πέλυσε ένα φλέμα ρύζι ο Φώντας κι αλιμπαρτάρησε το καλάμι πάνω στα κεφάλια των φαντάρωνε και τσου χάσαμε όλους!

Τέτοιο κάζο δεν είχαμε ξαναπάθει. Σύρε να μαζώξεις τόσα όβολα να τσου ξαναπάρεις.

Από πού;

Με τα πολλά παρακαλετά μας έδωκε τσου μισούς.

Πάλε καλά.

Το μεγάλο το γέγιο έπεσε στο σπίτι του Νίκου.

Παρασκευή και 13 και Νύχτα με τση μάσκες μαζί!

Τέτοιο θρίλερ ζήσαμε.

Η μάχη ήτανε με Πρώσους και Φράγκους, θυμάμαι.

Εκεί που τσου’ χαμε βάλει στρωματσάδα, λίγο πριν αρχίσει το φυσοκαλαμίδι,

ασκώνεται ο Νίκος τάχαμου που θα πάει στο μπάνιο.

Παραμύθι – φούρναρνης. Μπαμπεσιά κανονικιά.

Κατέβασε το γενικό και μείναμε στα μαύρα σκοτάδια με τον Άκη.

Κι όλο με μιας, ανοίγει ο σαρτάδος το φως πανάθεμα τονε

και τονε βλέπουμε με μια χατζάρα στο χέρι όπου χεστήκαμε πάνω μας!

Τονε σχολάσαμε από τη τσέτα με συνοπτικές διαδικασίες!

Σ.Σ”Τ” : Κάνει λάθος εδώ ο Πέρτς υπήρχε λαστιχένιος εύζωνας με όπλο παρα πόδας που έβγαλε η ελληνικη εταιρεία PAL με καρφάκια στους ώμους που έδιναν τη δυνατότητα κίνησης

τα παλιοτερα ήταν αμερικάνικα ή εγγλέζικα της Aifix και της Matchbox.

—————————————————————————————————————————————–

30714729_1901559203196499_1482667157441628518_n

H TΣΕΤΑ (μερος 3ον)
Το Πάρτυ- οι μέθουες

18/4/2018

Είχαμε κάμει ένα πάρτι στο Κανόνι όπου τύφλα να’ χει εκείνο του Πήτερ Σέλερς. Το ένα κάζο μετά το άλλο. Από τα γέγια μας επόνουνε η κοιγιά.

Ήταν Ιούλιος όπου λέτε και είχαμε κάμει σύστημα τουρμπιγιόν, δύο σε ένα μπριχού βγούνε τα σαμπουά. Και τα δικά μου γενέθλια και τση αδερφής μου.

Εκάλεσε ο ένας, εκάλεσε ο άλλος, εκαλέσανε και οι καλεσμένοι και δεν είχαμε που να τσου βάλουμε. Ινσόμα, το πρώτο ρεμπόμπο γένηκε με την «πίστα» του χορού.

Είχαμε γραβαλίσει μπροστά από τη βεράντα, το’ χαμε σκάψει σκεδόν, όπου στο τέλος του πήραμε το σκαλπ του χώματος, όπως οι ινδιάνοι στα καουμπόικα.

Κάθε κίνηση απάνου σήκωνε σύννεφα σκόνη. Σε μισή ώρα σκάρσα ειμάστενε όλοι σαν αλευρωμένοι. Κάποια στιγμή ακούω φωνές κάτου στο πορτόνι. Κατάλαβα όπου ήτανε ο Μάξιμος. Βάζω τση κόρσες και τονε βρίσκω απήκουπα στην οχτιά με τα μάτια ανοιχτά σα να’ χε δει το χάρο και τα ρούχα του γιομάτα κολιατσίδες. Από πάνω του ήτανε ο Πητ, ο σκύλος μας και τονε φερμάριζε.

«Μ’ έβαλε στο κυνήγι ο αφορεσμένος και κουτρουβάλησα μέχρι δω κάτω, να του μπει η μαλίνια μέσα του.»

Τονε συνέφερα με κάνα-δύο φούσκους και συνεχίσαμε το πάρτι.

Η μάνα μας είχε αγοράσει ένα ψυγείο με βρύση εξωτερικιά, κι εμείς το βρήκαμε κόρπο να βάλουμε από μέσα ότι αλκοόλ είχε στο σπίτι, για να κάμουμε κεφάλι φόρσι και φιλήσουμε καμίανε. Του’ ριξα κουνιάκου, βερμούτ, ούζο, ουίσκι, κρασί, τσινάρ(κείνο που γενότανε από αγκινάρα), μαρτίνι, πορτοκαλάδα και δε θυμάμαι τι άλλο.

Επηγαίναμε με τρόπο οι τση τσέτας και πίναμε κάθε τρείς και λίγο, μέχρι που εκουτιάναμε τέγια και γενήκαμε μέθουες.

Εκάμαμε το μπάνιο κώλος. Εβρώμουνε κάνα μήνα κείνο το πρασινοζούμι που ξεράσαμε. Όχι μόνο δε φιλήσαμε κορίτσι, αλλά φάγαμε κι από ενανίμιση μήνα τιμωρία στην καθισιά μας. Χώρια που μας κογιονάρανε οι ρέστοι.

«Έπιες Λόλο;»
«Έπια, Τάτση»


30073014_1900567289962357_2811251930343902785_o

Η ΤΣΕΤΑ (νο 2)
Οι Γύπες

17/4/2018

Στο λύκειο κάμαμε, τσου «Γύπες». Καμιά δεκαριά νομάτοι ειμάστενε. Είχαμε φτιάξει και φανέλες κοντομάνικες, μαύρες, όπου για στάμπα ήτανε ένας γύπας χαμογελαστός.

Όλη η μανέστρα είχε γένει από την ταινία εκείνη, τσου “Warriors”, που’ χαμε δει στο Ναυσικά εκείνο το καλοκαίρι. Μόλις έσωσε, εβγήκαμε όξω αποφασισμένοι να κάμουμε συμμορία.

Δε γενότανε να’ χουνε οι Αμερικάνοι και να μην έχουμε εμείς. Τη βαφτίσαμε όπου λέτε στο πατ κιουτ. Ένας – δύο που’ χανε ποντίγιο και θέλανε άλλο όνομα, φάγανε κι από ένα φλαπίδι και σώσαμε με τση διαφωνίες. Δημοκρατικά πράματα. Τι ειμάστενε, ρεντίκολα, να προβατούμε και να γράφει πίσω η φανέλα «Κομήτες», ή «Ανίκητοι»; “Vultures” το λοιπό και σ’ όποιονε άρεσε.

Στη πρώτη συνάντηση φέραμε και τα όπλα μας. Κάνα-δύο κοντόξυλα, κάτι βίτσες, τα γνωστά. Ο Άκης είχε κάμει και νουτσάκου. Κείνα τα ξύλα με την αλυσίδα. Μου τα’ δωκε μια μέρα να δοκιμάσω και γιόμισα μελανιές από το σβέρκο ίσα με την κοιλιά.

Από τότες αποφάσισα να προπονηθώ στο καράτε και να γίνω πολεμική μηχανή. Έβανα σε μια λάτα βύσαλα και νερό και βάρουνα καρατίδια. Στη βδομάδα μέσα δε μου’ μεινε νύχι! Τση μάνας μου τση’ ρθε κόρπος.
«Εβουρλίστηκες τέγια; Τι έκαμες αυτού;»
«Η άσκηση ήτανε σωστή, εγώ την έκαμα λάθος. Κοίτα τση φωτογραφίες στο περιοδικό.»

Ινσόμα, αφού γεννήκαμε σα μούμιες από τα σκασίδια και τα ξεμπαχαλίδια, σώσαμε με τση προπονήσεις και είπαμε να κάμουμε μια μάζωξη για να αρχίσει η δράση. Βάλαμε τση μπλούζες και περιμέναμε τον Αλέκο. Απ’ όταν έφυγε ο Αντώνης από τη τσέτα τον είχε αντικαταστήσει επάξια. Μια φορά στην ώρα του δεν είχε έρθει ποτέ. Με που τονε βλέπω κάτι δε μου’ κατσε καλά. Ο λαιμός από τη φανέλα κόντευε να του φτάκει στο στόμα. Άσε που φαινότανε και η ετικέτα.

«Ωρέ, παιδί, τι φανέλες είναι τούτη; Μικρήνε τηνε πήρες;»
Είχε τυπώσει τη στάμπα μπροστά ο πύραυλος και τηνε φόρουνε ανάποδα! Δε γέννεται δουγειά σωστή έτσι, το’ δα εγώ. Λίγες μέρες μετά κάμαμε τη μάχη με τσου ρέστους από το Κανόνι. Δε χώρουνε και τση δύο συμμορίες η περιοχή. Έπεσε πολύ ξυλίδι.

Τα κωλόπαιδια είχανε φέρει φυσοκάλαμα και φάγαμε το μιλικουκίδι τση μαιμούς. Τελικά πιάκαμε ένα αιχμάλωτο. Τονε δέσαμε σ’ ένα δέντρο, και του γιανίσαμε τα πόδια βιτσιές. Ο αδερφός του ο μολογούρης πήγε και το’ πε του πατέρα τους που’ τανε αστυνομικός στο αεροδρόμιο. Κρούψαμε τση φανέλες ως που να πεις όξω του σκύλου και αφήκαμε ιμπάντο τσου «Γύπες», γιατί αυτά τα πράματα ήτανε πόμπες Αμερικάνικες και ασχοληθήκαμε μ’ άλλα ιντερέσα που θα σας τα πω πιο ύστερα.


30712767_1898401156845637_1335217696863428084_n

H TΣΕΤΑ(Ι) *

15/4/2018

Επηγαίναμε με τσου ρέστους ρέμπελους τση τσέτας μιτσά σ’ένα γκρεμό από κάτω στο Λουρί(Ανάληψη),

το ’77 πρέπει να’τανε και κουβαλούσαμε ξύλα μ’όλες τση πρόκες και τση σαρανταπεντάρες, για να κάμουμε καταφύγιο σ’ένα κυπαρίσσι απάνω.
Σαν δεντρόσπιτο. Το’χαμε δει τσου Μικρούς Εξερευνητές, στο Μικυμάου, όπου βάζανε τση κόρσες να ανεβούνε ότα τα κυνηγούσε τα καψερά με τη ξεσκονίστρα ο Ντόναλντ. Και τσου Ροβινσώνες, μια ταινία που’χε δείξει η ΥΕΝΕΔ παγιά.
Μας είχανε πέσει να νεφρά κουβαλώντες όλα τούτα τα παραμπάτζαλα.
Μέχρι και δύο σακιά τσιμέντο είχαμε σύρει στο δέντρο, από μια οικοδομή που χτίζανε εκεί κοντά.

Και τι δεν είχαμε μάσει εκεί πάνω.

Κονσέρβες, κομπόστες, μανέστρες, νούμπουλα, τζιτζιμπίρες, μπουρνέλες, βιβλία, τετράδια, μανταλάκια, τσιμπίδια, αρμίδια, καρφιά, σφυρί, πινέζες, σφεντόνες, σουγιάδες, ένα πόμολο σκουριασμένο, ένα πλαστικό κράνος από Βίκινγκ καρναβαλίτικο, ένα σπαθί τσακισμένο, χωρίς πόντα, μια τράπουλα για κοντσίνα(ειμάστενε τέσσεροι), δύο κουτιά σπίρτα, ένα μαντίλι με καμιά 50αριά βώλους, κάτι σεντόνια που’χε η τζία στην αποθήκη σκοροφαγωμένα, ιώδιο, οινόπνευμα, ένα κουτί χανσαπλάστ, ένα ψαλίδι και 3 παγκούλια. Ο ένας καθότανε κουκουνάκι με αμπεμπαμπλόμ.
Ανεβάσαμε με σκοινιά τση παλέτες όπου λέτε και τση ενώσαμε.
Τα χανσαπλάστ ετελειώσανε δελέγκου, γιατί γιομίσαμε μπότες όλοι πατ κιουτ.
Είχα φέρει και τα κιάλια που μου’χε χαρίσει ο μπάρμπας μου ο ναυτικός.
Όταν σώσαμε με τση κατασκευές, εκόψαμε μερικά κλαριά για να φαίνεται το πέλαο και καθομάστενε μια ο ένας μιας ο άλλος και αγναντεύαμε τα μπατέλα που σεργιανίζανε. Κρατούσαμε και πρακτικά από τση συνεδριάσεις τα Σάββατα.
Τα γράφαμε όλα μέσα.
Σκέδια για ύστερα(επέκταση του σπιτιού για να γένει οχυρό, κλπ), σκοπιές, δουγιές, υλικά και παραπτώματα.
Ο Αντώνης είχε μαζώξει τση περισσότερες τιμωρίες, γιατί αργούσε πάντα. Τον εκυνήγαγε η μάνα του με το αυγό στο κουτάλι, κι άμα δε το’τρωγε δε τον άφηνε να πάει πουθενά. Μέχρι που τον εστρίμωχνε σε καμιά γωνία τον τσαμένο και μόλις άνοιγε το στόμα, του το’χωνε σίσκαρο μέσα.
Αφού δεν είχε καταπιεί το κουτάλι, πάλε καλά. Όσο γενότανε το ρεμπόμπο, οι ρέστοι κρυβομάστενε πίσω από την αυλή και τραγουδούσαμε «Αντώνη – Αντώνη που

χέζεις το σεντόνι, κι μάνα σου τα’απλώνει κι εσύ το καμαρώνεις!»
Μετά έβγαινε ο πατέρας του με το ζωστήρα, ή με κείνο το κοντόξυλο και μας γέμιζε παλουκιές!
Μια μέρα κατεβήκαμε για ψάρεμα στο Καρδάκι.
Είχαμε βρει κι ένα τηγάνι.
Ο κολώφαρδος ο Άκης εβρήκε ένα κέφαλο σ’ένα σωλήνα μέσα και τον μαγειρέψαμε σκέτονε, χωρίς λάδι.
Μια άλλη φορά εγλύστρισε ο Αντώνης σ’ένα βράχο κι έπεσε με τα μούτρα στη θάλασσα, σα να’θελε να τη φάει στομιές, κι ετσάκισε δύο δόντια.
Από τότες η μάνα του μας επικήρυξε. Το χειμώνα χαθήκαμε με τα σχολειά, κι όταν έφτακε ο Ιούνης, τον έστειλε στη θειά του στη Γερμανία.
Αφήκαμε ιμπάντο και το καταφύγιο και ρήμαξε.
Γιόμισε βατσουνιές τριγύρω.
Ένα χρόνο μετά, που μας εθυμήθηκε να πάμε πάλε, δε φαινότανε καν από τα βάτα που’τανε ίσα με δύο μέτρα ψηλά.
Μετά μας έσωσε και η τσέτα, βάρεσε διάλυση.
Καμιά φορά πηγαίνω στο Λουρί και κοιτάζω από κάτω μπας και δω το κυπαρίσσι εκείνο,
αλλά μου κάζεται που το κόψανε, ή ασκώθηκε κι έβαλε τση κόρσες μ’όλες τση τάβλες.
Ευτυχώς εμείνανε τα πρακτικά των συνεδριάσεων, κι έτσι θα σας τα κάμω χαρτί και καλαμάρι εδώ, τση Ταραντέλες.
Οι περιπέτειες τση οχτιές μόλις ξεκινήσανε!

‘ Σ.Σ»Τ» :Σειρά κειμένων του Περτσέμολου, με γενικό τίτλο «Η τσέτα».
Αναφέρεται στα έργα και ημέρες μιας παρέας εξερευνητών και βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες.


30709247_1897197173632702_3699711772191003362_n

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΤΣ 

14/4/2018

Πηγαίναμε μικροί και παίζαμε μπαλόνι πάνω από την Κασσωπίτρα,

στο χωράφι ενός ελαφρά βουρλισμένου

(από κείνους που’ χανε πάρει σποντή που λέμε).

Είχε ομπίες πολλές(δε θυμάμαι και το όνομα του).

Όταν μας έβλεπε φώναζε, ωρυότανε, σφύριζε κλέφτικα και, φυσικά, απειλούσε με την κλασική ατάκα:

“άμα θα ξανάρθετε θα αμολήσω το σκύλο.”

Το’ πε μια, το’ πε δύο, το’ πε καμιά δεκαριά φορές, αλλά σκύλο δεν αμόλησε.

Πήρε οπότε κι εμάς ο κώλος μας αέρα και, τον γράψαμε στα παλιά μας τα Ελβιέλα(για όσους δε ξέρουνε, η Ελληνική απάντηση στα All Star), γιατί λεφτά για ποδοσφαιρικά(εξάταπα), δεν υπήρχαν.

Τότε τουλάχιστον. Μετά, βρήκε κάποια ο Πάγκαλος και μας τα’ δωσε να τα φάμε παρέα.

Να πούμε και δύο κουβέντες για το γήπεδο.

Σιάδι, μ’ ένα πηγάδι στη μια μεριά – που το σκεπάζαμε γιατί είχαμε χάσει ένα κάρο μπάλες – και παυλοσουκιές από την άλλη.

Εκεί γινότανε η μάχη του Ελ Αλαμέιν σε αναπαράσταση.

Άμα βαρούσε τσαβατίδι κανένας και πήγαινε στα παυλόσουκα, έτρωγε φατούρο από σύσσωμες και τση δύο ομάδες.

Επικές αναμετρήσεις, όπου λέτε.

Μια μέρα ο Τζώνης έφυγε σα δρεπάνι και με τα δύο πόδια και σήκωσε τον Φώντα στον αέρα.

Ασκώθηκε ο παθών και του σετάρησε ένα ξεμπαχαλίδι στο αυτί, όπου ο φλημένος έκλαιγε φωνάζοντας “μαλάκες δεν ακούω από το’ να αυτί”!

Μια άλλη φορά τρακάρισε ο Γιώργης πάνω στην ελιά, γιατί έτρεχε κοιτάζοντας πίσω και ζητώντας τη μπάλα.

Όταν του δώκανε πάσα είναι αναίσθητος, οπότε χάθηκε η ευκαιρία και, μόλις συνήρθε τ’ άκουσε κι από πάνω.

Φεύγανε καμιά φορά κάτι μπότες

(απόκρουση όπως-όπως από την άμυνα),

όπου είχανε σκιαχτεί όλα τα μπεκανότα(

μικρές μπεκάτσες), της περιοχής.

Το καλό ήτανε που γελάγαμε, ξεδίναμε λιγάκι από τα μαθήματα.

Ήτανε οι μικρές μας αταξίες που δίνανε άλλο γούστο στην καθημερινότητα.

Γυρνάγαμε σπίτι μέσ’ τις λάσπες, με τα πόδια γεμάτα παράσημα από τση βατσουνιές.

Το σκύλο τον αμόλησε ο τύπος μια φορά(δεν είχα πάει εγώ, ήμουνα τιμωρία), κι έγινε ο μαύρος χαμός.

Αφήκανε μπλουζάκια, φόρμες, μπάλες και φύγανε όλοι πανικόβλητοι.

Το καλύτερο όμως το’ ζησα το καλοκαίρι του ’79, το φιναλμέντε του γηπέδου ουσιαστικά, γιατί μετά μπήκανε μπορντόζες και έσωσε το έργο.

Είχαμε αγώνα με τη Γαρίτσα, αν θυμάμαι καλά.

Δεν υπήρχανε επίσημα τότε.

Ούτε και φιλικά υπήρχανε, δηλαδή.

Ήταν κάπου στη μέση το πράγμα. Βάρουνες και σε βαρούσανε.

Όσες φάμε κι όσες ρίξουμε.

Σύστημα μπουλούκι(στα 3 κόρνερ / πέναρντι, για όποιονε θυμάται).

Βγαίνει που λέτε ο ιδιοχτήτης κείνο το απόγιομα μ’ ένα δίκανο και βαρεί δυο στον αέρα!

Δε το’ χετε ξαναδεί αυτό.

α ταινία Λουί ντε Φινές γυρισμένη στο γρήγορο!

Όπου φύγει-φύγει!

Ο ένας έσμπρωχνε τον άλλονε να γλυτρώσει! Α

πό μακριά άμα το’ βλεπε κανείς, θα’ τανε όπως τση Ελληνικές ταινίες με θέμα το 1821,

όπου τρέχανε οι Τούρκοι μη τσου φάνε λάχανο οι οπλαρχηγοί!

Γιόμισε η ρεματιά κατατρεγμένους!

Κι όχι τίποτα άλλο, αφήκαμε το παιχνίδι ιμπάντο και νικάγαμε 2-0 τσου Μπακοτσιάνους!


30729307_1896079720411114_8177054917737487185_n

ΜΕΤΑΝΑΣΤΑΤΕΣ με το ΣΤΑΝΙΟ 

13/4/2018

Οι κλήσεις στη λωρίδα των τουριστικών λεωφορείων, άρχισαν να πέφτουν βροχή.

Σωστό και δίκαιο.

Τόσες πινακίδες υπάρχουν κατά μήκος του δρόμου,

με απαγορευτικά στάσης και στάθμευσης.

Λέω όμως εγώ, ο ανικανοποίητος,

που θέλει σώνει και καλά να επιβληθεί τάξη στο νησί

και να εφαρμοστούν οι νόμοι,

ο αιθεροβάμων ονειροπόλος,

αιώνια γκρινιάρης, αυτοαποκαλούμενος Ζορρό της Κέρκυρας,

το ψώνιο που αρθρογραφεί στην Ταραντέλα ως Περτσέμολος,

δε μπορούσε η αστυνομία του Λιμενικού να κοιτάξει και από την απέναντι μεριά του δρόμου,

όπου είχαν παρκάρει οι μηχανές πάνω στο πεζοδρόμιο,

ή δεν τις έγραψαν επειδή εκεί δεν παρκάρουν τουριστικά λεωφορεία;

Ήθελα να’ ξερα με τι ψυχοφάρμακο ψεκάσανε τούτο το νησί

και πρέπει να πάμε με το στανιό μετανάστες στην Μπουργκίνα Φάσο

μπας και ησυχάσουμε!


ΧΟΡΤΑΡΙΑΣΕ και ΦΕΤΟΣ

(The grass is greener)…

11/4/2018

Έτσι πάει.

Όταν ξυπνάει η άνοιξη, τα παίρνει όλα παραμάζωμα.

Πεζοδρόμια, πάρκα, πλατείες, παιδικές χαρές, ντουβάρια, αυλές, χωράφια, δεν αφήνει τίποτα χωρίς μαργαρίτα και γρασίδι, εκτός από την Αλάσκα, τη Γη του Πυρός, την Γροιλανδία και 3-4 σημεία ακόμη του πλανήτη(δε διαβάζω και National Geographic για να τα ξέρω όλα).

Χορτιαριάζει το σύμπαν, ένα πράγμα.

Ένα θέαμα που γεμίζει το μάτι με αισιοδοξία, σπρώχνει τη μαυρίλα του χειμώνα κάτω απ’ το χαλί(για λίγους μήνες) και, πάει λέγοντας.

Όσες άνοιξες προλάβουμε.

Στο νησί των βροχοπτώσεων και των βουρλισμένων, τέτοια εποχή επικρατεί ένα όργιο βλάστησης.

Παραχορταριάζουμε.

Κι εκεί είναι που πρέπει να επέμβει δυστυχώς το ανθρώπινο χέρι.

Λέω δυστυχώς, γιατί προσωπικά θα γούσταρα να περπατάω στα χορτάρια, αλλά υπάρχουν παιδιά και γέροι που μπορεί να τσακιστούν.

Τα ανοιξιάτικα χορτάρια και τα αγριολούλουδα όπως καλά ξέρετε, κρύβουν τις κακοτεχνίες δεκαετιών, σήμα κατατεθέν της Κέρκυρας από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Ο χορός των καταραμένων βέβαια – επιτρέψατε μου την έκφραση – αρχίζει με τις πρώτες αφίξεις τουριστών.

Πέφτουν ανύποπτοι στις ανοιξιάτικες αυτές νάρκες και το ζεμπέκικο πάει σύννεφο.

Γάζες να’χεις να τους μπαντάρεις.

Όλο αυτό φυσικά έχει και δυσφημιστική υπόσταση, πέραν της γραφικής.

Ας φροντίσουμε να ξεχορταριάσουμε ολίγο με τρόπο, γιατί και το νομαρχιακό νοσοκομείο μας

δε φημίζεται για την πληρότητα των υπηρεσιών του…


30262137_1890709657614787_1653388346084148175_n

ΗΛΘΟΝ ,ΕΙΔΟΝ και ΑΠΗΛΘΟΝ

8/4/2018

Με μέσο όρο 15-20 χρόνια ο καθένας στον τουρισμό, ήθελα να’ ξερα πότε θα τον δουν σαν επάγγελμα…

Όλες αυτές τις μέρες – που όλοι περιμένουν πως και πως, μετά την χειμερία νάρκη τόσων μηνών – η πλειοψηφία των επισκεπτών δήλωνε δυσαρεστημένη από την συμπεριφορά εργαζομένων και κατοίκων, που είτε αδιάφορα, είτε με αγένεια, έδιναν πληροφορίες, αλλά και για την ελλιπέστατη παροχή υπηρεσιών.

Ένας τομέας στον οποίο πονάει η χώρα ολόκληρη, κι όχι μόνο η Κέρκυρα, να συμπληρώσω εγώ.

Το θέμα όμως της δημιουργίας μιας υποτυπώδους έστω, υπηρεσίας παροχής πληροφοριών, είναι πλέον επιτακτική ανάγκη,

κι όποιος δεν το παραδέχεται – κατά την άποψη μου – εθελοτυφλεί.

Κάποια στιγμή, μέσα σε όλες τις ευθύνες που οφείλει να αναλάβει η δημοτική αρχή

(καλές είναι οι δηλώσεις περί μπότηδων και εμπορευματοποίησης της παράδοσης, αλλά είναι ακόμη καλύτερα να προσφέρεις λύσεις, παρά να καταδικάζεις προς δημοσιογραφική τέρψην και της υστεροφημίας το ανάγνωσμα…),

είναι και αυτή της σύστασης υπηρεσίας παροχής πληροφοριών, οργανωμένα, όπως σε κάθε τουριστική περιοχή του πλανήτη.

Δεν μπορείς να επαφίεσαι στο φιλότιμο και την καλή διάθεση του πολίτη,

για κάτι που αφορά ολόκληρο τον Δήμο – περιοχή ευθύνης σου.

Εκτός κι αν τηρείς υπό καθεστώς ευνουχισμού αρμοδιοτήτων, οπότε βγαίνεις και το παραδέχεσαι δημόσια,

για να τελειώνει αυτή η εικόνα παρακμής που προσβάλει τους πάντες.

Κατοίκους και επισκέπτες.

Κατάντησε τούτο το έρμο το νησί, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς.

Κοιτάμε με νοσταλγία παλιές φωτογραφίες από την Κέρκυρα του ’70, νοικοκυρεμένη, καθαρή, με τάξη και υπηρεσίες σε πλήρη λειτουργία.

Δεν θα μας αναγκάσετε να γίνουμε με το ζόρι ρετρολάγνοι όλοι.

Καλή είναι η «Κόμμισα της Κέρκυρας», όσες φορές κι αν τη βλέπουμε δεν την βαριόμαστε,

αλλά, θέλουμε να ζήσουμε και στο σήμερα, αγαπητοί μου.

Αρκετά.


29792918_1888359014516518_2688555975298379216_n

ΑΕΡΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

(φυσικού)

6/4/2018

Έχασε το φέρυ μπωτ το φυσικό αέριο μαθαίνω.

Έκαμε στάση στην Ηγουμενίτσα.

Μη σώσει και μη σηφτάκει.

Να μας αφήκουνε ιμπάντο.

Δε τα θέλουμε εμείς αυτά

. Ειμάστενε ενανίμιση αιώνα μπροστά και μας ζηλεύουνε οι ρέστοι.

Τι να μας πούνε οι ψαρολόγοι ελόου μας, όπου ξατρέχανε τσου κέφαλους με τση μπόχες;

Άμα δε τσου στέλναμε το Νάσσο το Μπρετάνο, ούτε μπαλόνι δε θα μαθαίνανε.

Κάποιος εχέστηκε με τα αέρια και τση μιναρισιές.

Εδώ έχουμε πολιτισμό, τέχνες, Μποσκέτο, καναλέτα, πεζόδρομους,

καντούνια, πανεπιστήμια, φιλαρμονικές, φρούρια, πλατείες,

Λιστό ολόκληρο, κανόνια, Ποντικονήσι, μπότηδες, μαστέλα,

Αχίλλειο, αεροδρόμιο, νοσοκομείο.

Τι μας περάσανε;

Για τίποτις αμπαντονάδους, αμπιτύχη;

Πάρτε τα αέρια παραμάσκαλα και αμείτε.

Έχουμε τράτο μέχρι να γιόσουνε οι πάγοι.

Άμα θα’χουμε έγκαψη, ή μας πιάκει τοριό,

βάνουμε στη στιά το μαστέλο να βράζει και σώνουμε.

Σ,Σ»Τ» : Πληροφοριακά παραθέτουμε το σχολιασμό της Καθημερινης Ενημέρωσης

http://enimerosi.com/details.php?id=20523


29790434_1887583277927425_5993847627506649362_n

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ !!!

5/4/2018

Δεν υπήρξα ποτέ θιασώτης ακραίων εθνικιστικών τάσεων, ούτε σωβινιστικών παραληρημάτων.
Απογοητευμένος, προδομένος, εγκαταλειμμένος, υποτιμημένος, εξαπατημένος, οργισμένος, ναι.
Άλλωστε δε μπορείς να ζεις στην Κέρκυρα, δίχως να νιώθεις τέτοια συναισθήματα(τουλάχιστον τα τελευταία 15-20 χρόνια). Αντικρίζοντας όμως για πολλοστή φορά τους σορούς των απορριμμάτων σήμερα Μεγάλη Πέμπτη, ημέρα άφιξης των επισκεπτών για τις εκδηλώσεις του Πάσχα(ένα από τα πλέον ελκυστικά τουριστικά “προιόντα” αυτού του τόπου), πραγματικά μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.
Και δεν είναι σχήμα λόγου, προκειμένου να υπερθεματίσω, ή να υπερβάλλω στον λόγο.
Αν είναι δυνατόν, να έχουμε φτάσει σε τέτοιο βαθμό αδιαφορίας και ανικανότητας της δημοτικής αρχής!
Αδιανόητο, να διαμαρτυρόμαστε για τα αυτονόητα, για ότι θεωρούνται ως δεδομένα στις περισσότερες χώρες αυτής της ηπείρου, να μην έχουμε υποτυπώδη καθαριότητα και, να φτάνουμε στο σημείο να αυτο-δυσφημιζόμαστε, να οδηγούμαστε με το έτσι θέλω από τους παντελώς ανίκανους να διοικήσουν αυτό το νησί πολιτικούς(μόνιμα μετεξεταστέους), σε έναν μαθηματικού τύπου οικονομικό μαρασμό(για πόσο νομίζετε ότι θα συνεχίσουν να μας επισκέπτονται τουρίστες μέσα σε αυτό το κλίμα σκουπιδο-τρομοκρατίας;)!
Ζούμε στην εποχή της κατάλυσης κάθε μορφής αξίας, αυτό είναι γνωστό. Η κατάπτωση στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία μας δεν αφήνει περιθώρια ρομαντισμού.
Κι αυτό είναι γνωστό.
Όπως και το γεγονός ότι βρισκόμαστε υπό το καθεστώς ενός άνευ προηγουμένου οικονομικού εκβιασμού.
Έχουμε όμως να καμαρώνουμε και για την εφαρμογή της απαξίωσης κάθε ανθρώπινου δικαιώματος;
Ζούμε για να φορολογούμαστε;
Για να έχουμε ΜΟΝΟΝ υποχρεώσεις;
Γιατί, κύριοι(δυσφημίζω την λέξη χρησιμοποιώντας την για να απευθύνω τον λόγο λόγω ανατροφής και μόνον…)
, τα δημοτικά τέλη ΑΠΑΙΤΕΙΤΕ να πληρώνονται επί τη εμφανίση, αλλά τον πολίτη τον γράφετε στα παλαιότερα των υποδημάτων σας, όταν ΑΠΑΙΤΕΙ την εφαρμογή των αυτονόητων!
Σας εύχομαι να ζήσετε για να δείτε τα παιδιά και τα εγγόνια σας να μεγαλώνουν στους σορούς των σκουπιδιών!
Σας εύχομαι να ζήσετε για να δείτε να παίρνουν σάρκα και οστά οι εφιάλτες, στους οποίους μας υποχρεώσατε να πάρουμε μέρος!
Για τους υπόλοιπους, όλους εμάς,
τα χαμστεράκια των ανίκανων πολιτικών,
καλό Πάσχα!
Με υγεία πάνω από όλα.
Υπομονή, μπορεί να τσου βάλει καμμιά επιφοίτηση ο Άγιος
σ’άυτούς και σε μάς και να γλυτρώσουμε!


29871732_1887279777957775_6168225439127156868_o

ΚΑΤΟΥΡΙΣΤΕΣ

New edition summer 2018

5/4/2018

Το “επίπεδο” των τουριστώνε

(τση πλειοψηφίας αυτών ινσόμα)

, που μας κάνουνε την τιμή να αφήκουνε κανένα κούτσουλο τα τελευταία χρόνια,

τηνε ξέρουμε όλοι.

Με τσου ΟΑΕΔ τση Δύσης και τα ΚΑΠΗ τση Ανατολής που κάμαμε σεμπριά και καλά και καλά.

Από πρόπερσι τσου βάφτισα “κατουρίστες”, γιατί όπου με πιτύχουνε μου ζητάνε που να κάμουνε πιπί.

Λες και τσου φέρνω σε χέστρα από φάτσα, ένα πράμα.

Πέρσι είχαμε το “φωτογραφικό τουρισμό”.

Ακροβολισμένοι με μια μηχανή στο χέρι, τραβάγανε ότι προβατούσε, σερνότανε, πετούσε, λιαζότανε, ή παρλάριζε.

Εφωτογραφίσανε όλες τση τυρόπιτες, τα παγωτά, τσου μοστάκους και τση κεντρίνες.

Εφέτο αριβάρησε καινούργια τσέτα, από το πρόγραμμα “σιγά ωρέ που θα νοικιάσουμε δωμάτιο”.

Παρκέρνουνε τα λοντόνια και γδύνονται φόρα παρτίδα.

Πελούνε τα ανοιξιάτικα,

βάνουνε τα κοντομάνικα,

ρίχνουνε ο ένας του αλλουνού από δύο πίντες νερό, σ

κουπίζονται και συνεχίζουνε τση βόρτες.

Άμα τσου κόψει η λόρδα, ντακάπο στο λοντόνι, μαμ και νάνι.

Κακά έχουνε κάμει στο δρόμο.

Για να τσου πάρεις όβολα αυτονώνε,

ούτε με 20 τόρτσες τάμα δε καθαρίζεις.


29790964_1886218658063887_3851853493717509334_n

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ

μας κλεβουν δικαιώματα !!!

Παγκόσμια αποκλειστικότητα υπό Περτσέμολου

4/4/2018

Γνωστή ιντερνετική μηχανή αναζήτησης, οφείλει το όνομα της σε Κερκυραική λέξη!

Ο λόγος για την “Γκόγκλα”(στροφή/κυματισμός),

η οποία τροποποιήθηκε ανάλογα στην Αγγλικήν!

Αποτελέσαμε πρότυπο αγαπητοί μου,

για κάθε μορφής επιχειρηματική καινοτομία.

Δώσαμε τα φώτα, τα σκάνια, τα απάσβεστα, μέχρι και τη ντοπιολαλιά μας,

κι ούτε ένα “ευχαριστώ” από τσου κουτό-Φραγκους.


29694848_1885164958169257_9179818271112125430_n

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΞΕΝΑΓΟΙ !!!

3/4/2018

Τούτο το νησί ώρες-ώρες, νομίζω που’χει ένα μαγνήτη
και τραβάει όλα τα σμπούκια,
τσου κουγιάπαλους,
και τσου σμπαρλάδους,
ή, μαζώνονται εδώ για reunion κάθε λίγο.
Αυτό που γένεται όμως τη Μεγάλη Εβδομάδα,
με τσου αβασκαμένους ανεσίσταγους,
όπου ξέρουνε και που τον έπιακε τσερλιό το Λορέντσο Μαβίλη,
είναι να παίρνεις φόρα και να βαρείς πρίμο σάρτο τραβεσάδα στο Μποσκέτο!
Αι αι καράμπα!
Τι ράτσα είναι τούτη δω από γκιώνηδες;!
“Εδώ πήγαινε σκολιό ο Αχιλλέας”.
Πότε, ωρέ παιδί;
Μπριχού πάει τση Περσίες, ή μετά που γύρισε;
“Έχουνε 50 ορχήστρες που βγαίνουνε τσου δρόμους”.
Σιγά μην έχουμε 100!
Εδώ ντένουμε 2 νομάτοι αντάμα στο καντούνι! “
Σε κείνο το μπαλκόνι έγραψε τον Εθνικό Ύμνο ο Σολωμός”.
Ασπέτα, ντοτόρε!
Με ρέγουλο τση μπρόγες!
Δεν είναι για χόρταση!
“Αυτό είναι το σπίτι τση Βλαχοπούλου”(και δείχνει την Αναγνωστική)!
Μπα, κακή λαμπριά να μη σο’ρθει!
Εκουτιάνατε τέγια πα να πει;!
Δέκα λεφτά να τσου ακούσεις,
σου φεύγουνε οι μπερτουέλες από το τσερβέλο
και πηγαίνεις άπου για μπιζελότο!
Σώνει! Δε θέλουμε άλλους ξεναγούς!
Δώκαμε!


29598002_1883051905047229_2238376207918713761_n

ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΑΡΕΚΙΑ

για 2 αχινιούς και 4 γανιές μολάδες

1/4/2018

Μπριχού αμολάρουνε τσου σμπαρλακιασμένους με τση παντόφολες,
να κάμω δύο μότα δονατσιόν.
Μη με περάσουνε και για μιτζιβίρη.
Και κάρτα μπιάνκα έχουμε και από αγυρεψιά δε θα πάμετε,
ούτε μονοτσίμπεροι θα μείνουμε,
μη σκιαοσάστενε(δεν ειμάστενε και τίποτα μοστρούκιοι).
Μπιστιού ψωνίσαμε και φέτο,
για να τα δώκουμε λάου – λάου μέχρι να σώσουνε τα παυλόσουκα.
Για να γιάνει τούτο το νησί κι οι κακορίζικοι που σκούζουμε απέκια
από τα σμπούκια και τη λόβα τούτηνε δω,
πρέπει να μαζώξουμε όλους τσου ανεσίσταγους, τσου ντεφετάδους πολιτικάντηδες,
τσου παρόντσολους δεσποτάτους και τσου αμπατάριστους ιμποστόρους,
να τσου αμολύσουμε στο Μπρουζάδο καταής,
τάχαμου εκδρομή και, να τσου μαζέψουμε με τση πρώτες νόσπολες.
Κι άμα δε κάτσουνε ήσυχα τα αδικιορισμένα, βιτσιές κι όπου σ’έβρει!
Να προφτάκουμε κοματσούλι κοντάδα, ωρές παιδιά.
Τούτα δω όλα εβαρθήκανε να μας ξεματιάσουμε με το στανιό!
Εκορπίραμε οι λαμεντάδοι από τση μπακόλες!
Χώρια που τσου βγάνουνε κοπιέτα!
Από τη μασίνα και κατευτείαν γαλδίδοι!
Σώνει ο ένας, κοπιάζει ο άλλος.
Δύο παρόλες να χάσεις από τον ένανε, τση αμολάει ο επόμενος!
Στο Μπρουζάδο ρίτα και μια μάρτσια για το σκοτίτα!

29665228_1880885751930511_681048553977747185_o

ΤΣΗ UNESCO ΤΑ ΕΝΝΙΑΜΕΡΑ !!!

30/3/2018

Μόλις γενούνε οι τζίντζολες θα αρχίσουνε τα γέγια.

Πρίμο τζογάτουλο η μουζέτα τση Unesco, που βλέπω να φοριέται αβέρτα από κάθε οφιτσιάλο.
Μας εφλόμωσε στην πάρλα κείνη η αχαρολόϊστη,
η αυριοσύνη τση Κέρκυρας,
για το καλό των καντουνιόνε και των κεραμιδιώνε,
η κοντέσα των σταυροφόρωνε, η νόνα ντι παστρόκιο, που ινσόμα, εκουτιάναμε.
Εκεί θα βάλετε το’να καναλέτο,
σύρτε να βρείτε πιπιστρέλια από τότε που βγήκανε οι λάσπες,
βάρτε τσου πιτόρους να τα βάψουνε όλα κουτσουλο-μουσταρδί,
τα ερκοντίσια αποκεφαλίστε τα,
τση δορυφορικές να τση κάμετε πιτέρια με πρικαλίδα,
κι αμείτε να φυτέψετε γαρμπόζες στην Κόντρα Φόσα από κάτω.
Ασπέτα, ωρή κοπέλα.
Φόρσι και σου πιτσικάρισε η ρότσουλα;
Μας επέτυχες τίποτις γοδέμπελους, κουτούμπανους κι ερμοκουνάρητα
και είπες να μας κάμεις τον καπουράλο στο παλακούρι μας απάνω;
Που να τση κορπίρει η νεροκονίδα και να πομπάρει το παραδάγκανο!
Αβασκαμένη είναι;
Έβγαλε φιρμάνι πάλε τση προάλλες, να πάνε όλοι τσου αντικάριους και τσου αρκεβίστες,
χαλεύοντες άδειες και γιομάτες, άμα θέλουνε να δουλέψουνε εφέτο.
Αδελιώς, να κλείσουνε τα μαγαζιά και να πάνε για λάμπενες στα μπάνια τα’Αλέκου.
Σα πολλά δεσμπόρσα εβάλαμε στη σγούμπα μας, λέω εγώ.
Δε θα βαρέσουμε μπάχλα για καμίανε μπατσολάδα! Σόνι με τσου μπουσαρλιόλους σε τούτο το νησί, μάτια!
Εσώσαμε με τα ορδίνα!
Κοίτα μη γένει ρουμπαραρούμ και σαλτέρνεις σα ζάμπα στη σαρτσάδα!
Σύρε να χώσεις κάνα λάκκο κι άσε τση παρόλες τση πολλές.


29594626_1879773232041763_371142698139545334_n

ΓΚΡΙΤΑ

29/3/2018

Εμουλιάσαμε από το τσούρου-τσούρου και το δαρτό.

Αποσίμπελο να κονομήσουμε βράγχια σα τσου δρόγκους.

Μας εσάκιασε το αδικιορισμένο, που να μη σιφτάκει.

Κάπο ντ’όπερα γενήκαμε τσου καρλάκους.

Άμα έβανε δάντσια στην υγρασία το γοβέρνο, θα’χαμε χεστεί στα όβολα συμπούμπουλοι.

Είπαμε να βρέξει.

Ρίξε 50-100-200 καρατέλα.

Όχι όμως και τούτο το κακό.

Ελόου σου αμόλησες την κλανιόλα και μας χτίκιασες, αφορεσμένο!

Εκατσικώθηκε το δεσφιλάδο το σύννεφο αλέκιο από πάνου και ερούτσωσε.

Αλλιά του οποιανού έβγαινε στον μπόντζο ξέσκεπος.

Εκονομούσε μπόρτσα ρίτα. Διάσκαντζε!

Ωρέ άφηκε μας ιμπάντο! Τι κόνγξες είναι εούτες;

Ήγιε μου ήγιε μου, ετραγουδούσαμε οι φλημένοι.

Εβουρλιστήκανε, θα’λεγε ο Τουρνάς άμα μας άκουε.

Με την ιντσεράδα αλασκαβέντζα ειμάστενε ολημερίς.

Επλευριτώσαμε από το αλικούρνισμα και γενίκαμε αλτέντε.

Εβάρουνε το αντιμάμαλο απ’όλες τση μπάντες.

Μέχρι κι οι απαλοκαβούροι επουντιάσανε.

Παραλίγο να αδελφοποιηθούμε με τσου Βενετούς.

Κάτι πήρε το αφτί μου για γόνδολες. Γούστο έχει λέω να μπατάρει κι η Κέρκυρα!

Όχι τίποτα άλλο, θα χάναμε και τση επιδοτήσεις.

Γιατί εγιές και κεντρομάδες στο πέλαο δε φυτρώνουνε.

Μη τσου περνάτε για κουγιάμπαλους τσου Φράγκους.

Επονηρέψανε. Τι να φυτέψουμε ωρές; Ήγιακες, ή κέφαλους;

Για τσου τουρίστες μη σκιαζοσάστενε.

Τούτο το νησί είναι καμωμένο για να το πατούνε άλλοι.

Αφούφου δε παγένει.

Στην ανάγκη θα το κολυμπούσανε.

Αμέ; Όχι θα καθομάστενε.

Θα φέρναμε βατραχάνθρωπους, ωκεανολόγους, ψαράδες, ιστιοπλόους, ΟΥΚάδες, κυνηγούς θησαυρώνε, πειρατές, ακόμη και τσου άγκονες του Κουστώ, για μπούγιο.

Δεν έχουμε εμείς τέτοια θέματα.

Άμα είναι για βαντάγιο, πουλούμε και τα βύσαλα.

Αυτά εσκεφτόμουνα μπριχού, γιατί τώρα έβγηκε ο ήγιος και μου’σωσε η γκρίτα!

Αμόντε, σκερτσάδοι!


29542583_1878899005462519_8825711469938965940_n

ΓΚΟΘΑΜ ΣΙΤΥ

28/3/2018

Ώρες – ώρες νομίζω ότι ζω στο Γκόθαμ Σίτι. 
Από Μπατμαναίους να φάνε κι οι κότες. Γεμίσαμε νυχτεριδάνθρωπους με μπέρτες, λες και το καρναβάλι θα πάει σερί φέτος.
Εντωμεταξύ είναι ιμιτασιόν όλοι, με προκοίλια και μπαλώματα στις στολές, σαν περισσεύματα του Jumbo.
Πετάγομαι αλαφιασμένος στο παράθυρο, περιμένοντας να δω συνθήματα με αεροπανό να διασχίζουν τον ουρανό, “πληρώστε και πηγαίνετε να πεθάνετε”.
Έχει γυρίσει το μάτι του Τζόκερ, του πολιτικού απ’ τα Lidl που μας κάθισε σβερκάδος και ζητάει αίμα.
Αυτό δεν είναι φορολογία, αλλά αιμοδοσία. Ούτε στο εργαστήριο του Φρανκεστάιν να μας είχαν για ανταλλακτικά.
Σε διαγωνισμό εισπρακτικού ολοκαυτώματος επιδίδονται 4 χρόνια σερί.
Έχουν θάψει κάθε ελπίδα σωτηρίας τούτου του τόπου για 2 αιώνες και βάλε, με τη μια μέθοδο μείωσης πληθυσμού να διαδέχεται την άλλη και, με τα πειράματα λοβοτομής να θυμίζουν Όργουελ.
Τελευταίο “κατόρθωμα” της σαπίλας και της εγκεφαλικής διαστροφής(βρε μπας και τους μαστουρώνει ο Καρανίκας;), το νομοσχέδιο περί στείρωσης των κατοικίδιων.
Ήρθαν τα ξεβαμμένα, πορτοκαλί τζάνγκι εν έτει 2018, για να ανεβάσουν παράσταση sci fi όπερα στο θέατρο σκιών που στήσανε πάνω στις πλάτες μας.
Αντί να θέσουν εαυτούς στην διάθεση της επιστήμης, μήπως και βρεθούν τίποτα γιατρικά για την σχιζοφρένεια και την πολιτική άνοια,
αποκτούν και δικαιώματα με το έτσι θέλω επί της ζωής!
Πως την είδατε τη δουλειά, βρε τσόγλανοι;!
Play God, ένα πράγμα;
Σαν πολλά θρίλερ δεν είδατε;
Να πάτε να στειρώσετε τις μανάδες, τις γυναίκες και τις κόρες σας, μήπως και γλυτώσουμε όλοι από πιθανούς απογόνους!
Κοιτάξτε, γιατί και στο Γκόθαμ Σίτι
ξημερώνει καμιά φορά και τότε γελάνε όλοι
με τους μασκαράδες.


29598178_1877752508910502_5955951732441192417_n

ΤΙ ΜΑΣ ΕΒΡΗΚΕ ΤΣΟΥ ΚΑΨΕΡΟΥΣ !!!

27/3/2018

Έχουνε γένει όλοι μου
κάζεται προφεσόροι τση κουζίνας. 
Γιομίσαμε μανέστρες με ζεγκούνους, μελιχάνες στη λάτα, γραντσέουλους κομπόστα, καβαλίνες πιλάφι
και μοστερίτσες μπιάνκο.
Βγαίνουνε όπου λέτε οι μουστρούκιοι, με τσι μποκολέτες,
τσου καλικάντζαρους και τσου σκουτζίκους ζωγραφισμένους
στα λαιμά και στα χέρια, αξούριστα σα οσιομάρτυρες,
να μας πούνε όπου κάμανε το δάχτυλο του Καποδίστρια.

Κρίμας το κάπο, ωρές!
Αφήκετε ήσυχα τα φαγιά! Τσου γκαστρώσατε τα λάνκουρα
και πάθανε λυγγιό, να μπει η μαλίνια μέσα σας!
Που να ντέσετε στο καναλέτο μ’όλη την πιατέλα
και να γελάνε οι κουτσούλοι!
Σάρτσα μιλίκουκα* μπαλτζαμάδα, με μπάρους τ’ανάσκελα!
Και μένει όπου λέτε ο κόκκορος σίξυλος με το στόμα ανοιχτό μέσ’το τηγάνι!
“Μπλάθρι θα μου ρίξουνε από πάνω;!
” Αναγκεύεται το πτηνό και βάζει τση κόρσες μισοψημένο!
Τούτοι δω σου λέει, θα με βάλουνε μποτιλιάδο στο μποσκέτο
και θα γένω και ρεντίκολο από πάνω!
Αφήστε τονε τον κόκκορο στην παστιτσάδα του ήσυχονε,
με τσι σάρτσες του και τα πιπέρια.
Δε γένονται όλες οι μαγειριές μοντέρνες.
Να μείνει και τίποτα παγιό βαραμέντε,
να το θυμομάστενε.

Υ.Γ Περί μιλίκουκου

Είναι εκείνοι οι πράσινοι καρποί που φυτρώνουνε στα δέντρα τση λεωφόρος Αλεξάνδρας.
Όταν ημάστενε μιτσά, τα εκόβαμε, τα στουμπώναμε σε πλαστικούς σωλήνες δελέγκου και τα πελύαμε φτυόντες, κι όπου σ’έβρει.
Στο μάτι, στο μίλιγγα, στο αυτί.
Ελάχτιζες, λέμε.
Εγενότανε μεγάλο κάζο. Αλάρμα και αμαχεμός!
Μια μέρα επιτύχαμε το γάιδαρο του κυρ Μανώλη που γύριζε από τη λαϊκή και είχε πάρει κι ένα μπουζελότο ο τσαμένος από την κούραση. Τράβηξε ένα κλοτσίδι και φύγανε τα καλάθια
μ’όλα τα λάχανα στο αγέρα!
Ο μαύρος χαμός!


29542149_1876911872327899_8112264308257418147_n

ΕΚΟΥΡΕΨΑΜΕ ΤΗ ΓΑΤΑ
για να φτιάξουμε μια κάπα.

27/3/2018

Όταν μια μαύρη γάτα περάσει από μπροστά σου, σημαίνει ότι το ζώο πάει κάπου.

Groucho Marx, 1890-1977, Αμερικανός κωμικός
—————————///————————-

Εκεί που θέλαμε μισή ώρα σκάρσα προβατώντες,
από την κολόνα του Ντούγκλας στο ταχυδρομείο,
με’τση λούμπες με τα βατραχοπέδιλα
(και, τσου καρλάκους αλαμπρατσέντο),
εγένικε μιράκολο.
Εσιάσανε τσου δρόμους συμπούμπουλους,
κι εφτάκαμε όπου λέτε εψές μέχρι να πεις τσίτο τση γάτας.
Μου σ’κώθηκε η τρίχα κάγκελο από τη συγκίνηση,
κι από ρίτσικα τα μαλλιά μου γενήκανε σα πράσα όρθια. Εφτυνόμουνα σίσκαρος μέχρι να το πιστέψω.
Τότσο τα μπατζάκια πήρανε ένα μπουκούνι υγρασία,
έτσι για ρεσπέτο.
Ωρέ δε σας κογιονάρω.
Μη σιφτάκει ο εργολάβος, μα τον Άγιο.
Ή μιράκολο εγένικε,
ή αμολάρανε τσου βουρλισμένους με τση καρέτες
από βραδύς για να μας κάμουνε σοπρέσα.
Εχώσανε τσου λάκκους,
πάνω που αγόρασα σκουλούκι Φαραώ
από το Μίμη το Μπακοτσιάνο
και, θα το κάμω με μανέστρα το Σάββατο
για να μη πάει χαμένο.
Ναι ο φλημένος.
Άλλο κακό να μη μου τύχει.
Έμεινα με το καλάμι στο χέρι.
Κι η γάτα η Ραφαέλα νυστικιά η τσαμένη.
Δε βαριέσαι λέω, Πάσχα είναι θα περάσει.
Μόλις σπατσάρει το μπούγιο
με τσου ταγμένους, θα συνέρθουμε.
Μέχρι τότες,
άμα μου τηνε δόκει,
παίρνω το κανό
και πάω στα κουρτελάτσα.
Να μου φύγει η κάψα,
όχι τίποτις άλλο.


29512286_1872308222788264_2586481228147593509_n

ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ …

23/3/2018

Ένα από τα θέματα που κυριαρχεί τις τελευταίες ημέρες στο χαρτοφυλάκιο των καθημερινών προβληματισμών, είναι αυτό των κρουαζιερών. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ξεκινάει μια σεμνή αισιοδοξία, η οποία στην πορεία γίνεται γκρίνια, για να καταλήξει σε έντονη απογοήτευση με το κλείσιμο της σεζόν.
Μια ιστορία που διαιωνίζεται 8-10 χρόνια τώρα.
Επειδή όλοι λίγο ως πολύ ασχολούμαστε(ή κατά κάποιον τρόπο εξαρτόμαστε επιχειρηματικά), με τον τουρισμό, είπα να μοιραστώ μαζί ορισμένες σκέψεις και προβληματισμούς.
Είναι γεγονός και το έχουμε διαπιστώσει όλοι,
ότι η ποιότητα των επισκεπτών που μεταφέρουν τα κρουαζιερόπλοια αυτά στην πλειοψηφία τους,
έχει μια φθίνουσα πορεία.
Κάθε χρόνο η αγοραστική δυνατότητα των επιβατών είναι όλο και μικρότερη. Εικόνες τουριστών χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ που παζάρευαν για ένα μικρό μπουκάλι νερό(φθηνότερο από τα 50 σεντς…), ή εκείνων που φωτογράφιζαν τα ψυγεία των παγωτών και σήκωναν τα παιδιά τους στα χέρια για να τα δουν αφ ΄υψηλού(φάτε μάτια ψάρια, δηλαδή), σας είναι πιστεύω οικείες, έστω ως αφήγηση. Προσωπικά τα έχω δει και με τα μάτια μου
. Όπως και τα welcome lunch packs, τα γεύματα που δίνουν στα κρουαζιερόπλοια και τα οποία μεταφέρουν στις χάρτινες τους συσκευασίες οι επιβάτες, για να γευματίσουν ανέξοδα σε κάποιο παγκάκι.
Και δεν είναι το μόνο που γεννά προβληματισμούς.

8 το πρωί, καταφθάνουν οι πρώτοι επιβάτες πεζή στην Σπηλιά. Οι ερωτήσεις που απευθύνουν στις ντόπιους είναι δύο:
1. Που θα βρουν τουαλέτα
και 2. Που βρίσκεται κατάστημα γνωστής εταιρείας Σούπερ Μάρκετ. Το πρώτο να το καταλάβω.
Ειδικά αν είναι και κάποιας ηλικίας οι άνθρωποι.
Πως όμως γνωρίζουν οι Πορτογάλοι τουρίστες ας πούμε,
για το εν λόγω μάρκετ, αδυνατώ να κατανοήσω.
Εκτός κι αν η επιχείρηση δραστηριοποιείται και εκτός Κερκύρας. Από την άλλη, όταν εντός κρουαζιερόπλοιου η τιμή για ένα χυμό γνωστής Ελληνικής εταιρείας είναι 4 ευρώ, με ποια λογική ο επιβαίνων ζητάει φθηνότερη τιμή από τα 1,40 για το ίδιο προϊόν, στα σημεία πώλησης του νησιού;
Συμπεριφορές που εγείρουν πολλά ερωτηματικά και ακόμη περισσότερες υποψίες…

Πέρσι φτάσαμε στο σημείο να αφιχθούν την ίδια ημέρα 8 κρουαζιερόπλοια(παραμονές του δεκαπενταύγουστου αν θυμάμαι καλά), χωρίς να δουν ούτε έναν επιβάτη στο λιμάνι, ή την σπηλιά(ακόμη και στην παλιά πόλη).
Άκουγα στις συζητήσεις των επαγγελματιών ατάκες όπως «ήταν αόρατοι», «χάθηκαν στην μετάφραση», «έμειναν στα καράβια» και διάφορα άλλα ειρωνικά σχόλια.
Βέβαια, γνωρίζουμε όλοι τι απέγιναν:
επιβιβάστηκαν στα τουριστικά λεωφορεία συγκεκριμένων πρακτόρων και αναχώρησαν με προορισμό τις εκδρομές που είχαν κλείσει από πριν.
Ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και, παίρνει μεγάλες διαστάσεις, κυρίως στις αρχές και τα τέλη της σεζόν. Άκρως ανησυχητικό είναι και το πρόσφατο σχετικά τρυκ της μεταφοράς με ανοιχτού τύπου λεωφορεία των τουριστών(σε περιηγητικό ύφος…).
Μια μορφή επιχειρηματικότητας που έχει ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών και όχι μόνον στην Κέρκυρα.
Καλό θα είναι συνεπώς να δούμε κάποια πράγματα ψύχραιμα και με ορθολογισμό.
Οι τουρίστες που έρχονται με τα κρουαζιερόπλοια για 2-3-4 ή και 5 ώρες καμιά φορά στο νησί, δεν αποτελούν την κύρια πηγή εσόδων των επιχειρηματιών της πόλης, ούτε και πρέπει να εκλαμβάνονται πέραν του «συμπληρωματικού» εισοδήματος. Μια λογική, ότι αρπάξουμε, με άλλα λόγια.
Ο μύθος που κάθε χρόνο εντέχνως διοχετεύεται από συγκεκριμένους κύκλους και φορείς αυτή την περίοδο και, που κακώς – να τονιστεί αυτό – δημιουργεί προσδοκίες στους επαγγελματίες, θα πρέπει κάποια στιγμή να πάρει την θέση που του αναλογεί, αυτήν του οπισθοδρομικού τεχνάσματος. Έτσι όπως φέρεται και άγεται το «πακέτο» των κρουαζιερών στην Κέρκυρα και με τις μεθόδους με τις οποίες(πλήρως χειραγωγημένο και προσυμφωνημένα), καθοδηγείται, δεν αφήνει παρά ελάχιστες χαραμάδες κέρδους για όσους δεν βρίσκονται στην «ατζέντα».
Καλή σεζόν να έχουμε,
αλλά με μετρημένη αισιοδοξία και όχι μεγαλοστομίες.
Συνετά και υπεύθυνα βήματα, κύριοι.
Ούτε οι κινδυνολογίες οφελούν,
ούτε οι υπέρμετρες φιλοδοξίες.


29261713_1866764976675922_7744456896665878551_n

ΤΑ ΝΙΟΡΑΝΤΟΣΗΜΑ

18/3/2018

Ότι ειμάστενε ίσα με 100 χρόνια μπροστά από τσου ρέστους, 
το ξέρουνε κι οι ρούβελοι.
Όταν εβάνανε τα τσαμένα τση κόρσες μέσ’τση οχτιές,
εμείς επαίρναμε πορταδούρα τα φρεσκαμέντα.
Όλοι παρτσινέβελοι γενήκατε, μάτια;
Δε γένεται έτσι, ωρές παιδιά.
Σκοτισμένα εισάστενε;
Εδώ κολλάμε νιοραντόσημα από όταν βγήκανε οι λάσπες! Νομίζουνε που αφήνουμε τση ελιές να φτάκουνε στο Ελ Αλαμέιν επειδή ειμάστενε κούτιακες.
Ωρέ κούταβλοι, η ελιά ωριμάζει πέφτοντες!
Τι να μας πείτε τώρα;
Από πού κλάνει ο γραντσέουλας;
Ινσόμα, έτσι για ρεσπέτο,
θα τσου βάλουμε πάλε τα γιαγιά.
Μας κογιονάρετε ωρέ μπερτόδολοι για τα σκουπίδια;
Όρσε ορέ σμπούκια!
Αμολέρνω εβιντέντζα!
Ρομπαβέκια αψήλου, μπατικάδο!
Αμείτε για μπομπόλους!


29249177_1865500213469065_866505494349437836_n

ΠΑΤΕΝΤΕΣ
Κορφιάτικου επιχειρηματικού δαιμόνιου

17/3/2018

Επειδή το καλοκάιρι πλησιάζει
και θα χεστούμε τσου τουρίστες,
έρχεται η σούπερ πατέντα
που θα απογειώσει
την χωρητικότητα των λεωφορείων

Σ.Σ»Τ» : Ειδικά των ερυθρών βαρέου τύπου που εφέτος θα ξεπεράσουν την εικοσάδα.


29216991_1864170186935401_3451449662968708650_n

ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

15/3/2018

Μας πήρανε χαμπάρι οι Βολιβιανοί με τσου Χιλιανούς
και βαφτίζουνε μέχρι και τα ηφαίστεια τους στα Ελληνικά!
Αίσχος λέμε!
Εκτός από προσβολή απ’όλες τση μπάντες,
μας παίρνουνε και τση πατέντες οι κούτιακες!
Να βάλουμε και στα μπουρδέλα ΠΟΠ
(προστατευμένη ονομασία προέλευσης), πάνα πει;


H ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΦΑΡΑΩ

13/3/2018

Κατοικοεδρεύω εις Καμπιέλον και δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά εις Σπηλιάν.
Με τις δέκα πληγές του Φαραώ στην εξώπορτα επί καθημερινής βάσης από τη μια και, με τον Φαραώ αυτοπροσώπως από την άλλη.
Πλημμύρες, βατράχια, σκνίπες, αλογόμυγες, ακρίδες, χαλάζι, επιδημίες, σκοτάδι(Άδης), από τη μια, πάμε να χτίσουμε πυραμίδα τώρα που γουστάρω από την άλλη.
Χωρίς ανάσα, με λίγα λόγια. Από τον παραλογισμό και την ανυπαρξία στοιχειώδους οργάνωσης, στην αυθαιρεσία του κάθε επίδοξου δικτατορίσκου, που εκμεταλλεύεται την διοικητική του θέση για να κάνει αντιπολίτευση.
Απλά πράγματα.
Για το Καμπιέλο τα έχω αναφέρει κατ’ επανάληψη.
Η ιστορική συνοικία της πόλης παραμένει αιχμάλωτη, παραδομένη στην απόλυτη παρακμή, έρμαιο στο έλεος μιας δημοτικής αρχής που βολοδέρνει με τρικυμία εν κρανίο στο πέλαγος της ανυποληψίας. Δεν ιδρώνει το αυτί κανενός.

Φεύγεις από το σπίτι το πρωί λέγοντας «αμάν να πάω στη δουλειά, τουλάχιστον να ξεφύγει το μυαλό μου από την παράνοια» και… από το προαύλιο του ψυχιατρείου, μπαίνεις στην πτέρυγα με τους επικίνδυνα νοσούντες…

Μόνο ο Αλαντίν λείπει από την Σπηλιά(διατηρώ μια επιφύλαξη όσων αφορά στους κλέφτες, μου βγαίνουν 47 – 48, με ένα πρόχειρο μέτρημα). Η υποβάθμιση της περιοχής καλπάζει σε Αραβικό άτι.
Εκείνο το πάρκο απέναντι από τον ΟΑΕΔ(στην Ζαβιτσιάνου), κάνει πλέον μόνο για στίβος μάχης, αλλά δεν έχουμε επίλεκτες στρατιωτικές μονάδες στο νησί. Οπότε, ασκούνται οι μανάδες με τα καροτσάκια και τα μωρά τους καθ’ οδόν για την παιδική χαρά το χειμώνα και, οι τουρίστες το καλοκαίρι. Ούτε Μητροπάνο να παίζανε στα μεγάφωνα. Οι ζεμπεκιές που πέφτουν είναι το κάτι άλλο.
Στους 4 οι 3 σκοντάφτουν και από αυτούς, οι δύο χρειάζονται πρώτες βοήθειες. Τραγικό κυριολεκτικά. Μιλάμε για τριτοκοσμικές καταστάσεις. Οι ρίζες των δέντρων έχουν πετάξει τις πλάκες και χωρίς αστεία, αποτελούν πολύ επικίνδυνη παγίδα για τους πεζούς. Από βράδυ, κάθε τρεις και λίγο επικρατεί συσκότιση. Άμα του θυμηθεί του ηλεκτρολόγου του ΟΛΚΕ ανάβει τα φώτα. Διαφορετικά, διέλευση μετά φακού. Να δείτε με τι όμορφες φράσεις τα σχολιάζουν όλα αυτά οι διερχόμενοι(με δική τους ευθύνη), τουρίστες, με τα κινητά ανά χείρας για να φέγγουν… Αφήστε την ράμπα για τους ΑΜΕΑ.
Κανονική θέση για παρκινγκ από τη μέρα που φτιάχτηκε.
Σιγά μη κάτσει να ασχοληθεί ο κάγκουρας αν είναι ΑΜΕΑ ή όχι. Μωρέ θα το παρκάρει και να πάνε να πνιγούνε όλοι. Ποιος θα του κόψει κλήση; Κλήση, είπα; Τώρα που το θυμήθηκα, έχουμε και τέτοιες. Βγαίνει η λιμενική αστυνομία με τις μηχανές μια στο 6μηνο και κόβει κλήσεις στους κατόχους κατοικίδιων αν δεν μαζεύουν τα «κακά» τους. Μπορεί την ίδια στιγμή να είναι ολόγυρα 20 παράνομα σταθμευμένοι, οι κουτσούλοι όμως έχουν σημασία. Όλα τα’ χε η Μαριορή που λέει και η παροιμία. Κι όταν που λέτε έχει πολύ κίνηση, εκεί στον παράδρομο μπροστά από την Πειραιώς, κόβουν δρόμο τα μηχανάκια από το …πάρκο, κι όποιον πεζό πάρει ο χάρος. Φοράνε κράνη όμως. Όλα κι όλα, τον ΚΟΚ τον σέβονται. Πολιτισμένα πράγματα. Πέρσι το καλοκαίρι, μια παρέα από κάτι πιτσιρίκια διέλυσαν την παιδική χαρά 4 μέρες συνεχόμενες. Ούτε που ίδρωσε το αυτί του ΟΛΚΕ. Αν δε βάζαμε τις φωνές οι μαγαζάτορες γιατί μας τσάκισαν και τα μαγαζιά μας, δε θα βάζανε περίπολα και προβολείς με κάμερες.

Πέρσι, είχαμε και ένα παραλίγο θανατηφόρο τροχαίο. Σε μια ακόμη από τις πάμπολλες παρανομίες και αυθαιρεσίες στην περιοχή, ένα παλικάρι έπεσε με τη μηχανή του(κινούμενο με 20 χλμ, μπροστά στα μάτια της γυναίκας μου), πάνω σε μια πινακίδα μεταλλική, αυτοσχέδια και παράνομα ευρισκόμενη στο οδόστρωμα, μιας εκ των εταιρειών που δραστηριοποιείται στις μεταφορές τουριστών με ανοιχτού τύπου λεωφορεία, η οποία ήταν δεμένη με αλυσίδα από ένα δέντρο(!). Σε χρόνο μηδέν οι εργαζόμενοι της εταιρείας απομάκρυναν την πινακίδα και την ανέβασαν στο πεζοδρόμιο. Οι μηνύσεις βέβαια έπεσαν, αλλά πριν είχε πέσει και το παλικάρι, το οποίο έχασε το ένα του μάτι…

Το μόνο που ξέρουν από τον ΟΛΚΕ είναι να ζητούν τέλη. Τέλος για το ένα, τέλος για το άλλο, στο τέλος δε θα μείνει μαγαζί ανοιχτό…
Αλλά, φυσικά και δεν τους νοιάζει. Καρφάκι δεν τους καίγεται. Κράτος εν κράτη είναι.
Έχουμε τον ακριβότερο ελλιμενισμό κρουαζιερόπλοιων στην Μεσόγειο. Και τι μ’ αυτό σου λένε;
Άμα θέλουν, ας πάνε αλλού. Εμείς να τα κονομάμε από τους tour operators και οι άλλοι ας κόψουν τον λαιμό τους.
Νοοτροπία Φαραώ. Τώρα δε που κάνει και το κόλπο γκρόσο με την παράδοση της περιοχής στον δήμο, εκεί να δείτε τι έχει να γίνει.
Το μεγάλο φαγοπότι.
Βγήκαν σεργιάνι 4 μήνες νωρίτερα και ζητούν τέλη από Μόντε Κάρλο. 13.000 ευρώ μέσο όρο στο κάθε εστιατόριο/καφέ, 2.000 στο κάθε περίπτερο.
Καταχρηστικά, ετσιθελικά και σε όποιον αρέσει.
Σου λέει ο Φαραώ, «να τα μαζέψω τώρα και σε 20 μέρες που παραδίδω στο δήμο την περιοχή, ας κάνει τα κουμάντα του εκείνος.
Εγώ να προλάβω». Σωστός ο Φαραώ.
Ξέχασε όμως ότι ο δήμος ζητάει τα μισά από αυτά τα τέλη.
Οπότε, με ποια λογική θα σου δώσουμε εσένα τα διπλάσια;
Γιατί είσαι ξάδερφος του Ραμσή, ή γιατί θα μας φέρεις την Κλεοπάτρα για στριπτήζ;
Όχι, να ξέρω. Η όλη ιστορία μου θυμίζει το ανέκδοτο με τη γαλέρα. Το παραθέτω:

Πηγαίνει ο Φαραώ εκδρομή στο Νείλο με το καράβι του.
Κωπηλατούν οι φουκαράδες(τρώνε και τις καμτσικιές τους κανονικά), οπότε μπαίνει ο επιστάτης και τους λέει:
«Σας έχω δύο νέα. Ένα καλό και ένα κακό. Το καλό είναι ότι ο Φαραώ σας δίνει διπλή μερίδα κρασί και φαί.
Το κακό είναι… ότι αποφάσισε να μάθει σκι!»


28783404_1852328878119532_831296263654486475_n

ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΟΥΝΙ ΣΕΣΤΟ…

5/3/2018

Χεστήκαμε πάνω που κλάναμε!

Κλαζόχεσα, ένα πράγμα! Είναι όταν λες
«έχω τότσο τράτο με την κλανιά»
και… αριβάρει το τσερλίδι παπόρο!

Δε θα ανοίξουμε κουβέντα για τση πορδές και τσου κουτσούλους, μη φοβοσάστενε. Ιντροντουτσιόνε ήτανε.

Μας έχουνε κουτιάνει όπου λέτε με τσου φόρους και τση απαγορεύσεις, μη το’να – μη τα’άλλο.
Όβολα χαλεύει ο ένας, όβολα χαλεύει ο άλλος, ούτε με δύο λάτες πενηντόευρα δε βγαίνει ο μήνας.
Έχουμε φτάκει στο παραπέντε για περνάρια γιαχνί
(το σανό τονε κάμαμε με μακαροντσίνι κοφτό
την Καθαρά Δευτέρα).
Εθνικώς, πάμετε συμπούμπουλοι να αλιμπαρτάρουμε
τση Αλυκές
(σε λίγο θα μας ζητήσουνε από το Ανατολικό Τιμόρ
το Μον Ρεπό).
Οι πόμπες με τα κράνη από μοτοσακό παραμάσκαλα και τα μαντίλια αλαμπρατσέντε, έχουνε ξηλώσει και τα απάσβεστα.
Μη σιφτάκουνε οι μιναρίτες.
Δε βαρείτε ο ένας το κεφάλι του αλλουνού φόρσι
και ξελυσιάξετε ωρέ βλήματα;
Οι λούμπες τσου δρόμους ωστόσο,
γενήκανε σα παραπόταμοι του Αχέροντα.
Χωρίς μπατέλο στο Σαρόκο δε φτάνεις.
Ούτε στη Γαρίτσα να ημάστενε με τα αντιπλημμυρικά του Τρεπεκλή, τότες όπου έκανε προπόνηση ο ΝΑΟΚ
όξω από τη Λύγερη.
Βάνουμε γλαδιόλες τση λακκούβες, κι ο δήμος τση γεμίζει άσφαρτο πάτημα σύρμα, καμωμένη στο γόνα, οριτζινάλε.
Κι από πάνω, έχουμε 10 Παντοκρατόρους σκουπίδια!
Ωιμένανε, παναπεί!
Ωρές παιδιά, ασπέτα!
Ένα μπουκούνι σέστο με τση σακούλες αλιμάγκου,
γιατί θα γεννήσουνε κάτι πεταλούδες …να με το συμπάθιο δηλαδής και, θα μας περάσουνε για Χουντικούς!
Όπου θρέφουμε φοίνικες, ένα πράμα.
Θα γένει κάζο ατσιντέντε, μη το παίρνετε στο σορολόπ!
Σύρε μετά να του πεις του Αλέξη πως γένεται ο μεταξοσκώληκας και κλάνει τζιτζιμπίρα αρόδου!
«Τα ψεκάζουνε τα τσαμένα», θα πει.
Ινσόμα, αμολάω ακόντο τούτες τση παρόλες
και αναδίνω με τση ρέστες δελέγκου.


28276880_1841275625891524_7022321819351246308_n

ΔΙΕΣΤΡΑΜΕΝΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ
σήμερα ζώων – αύριο ανθρώπων

24/2/2018

Είναι καιρός τώρα που θέλω να αποτυπώσω σε ηλεκτρονική έστω μορφή λόγου, την άποψη μου για ένα θέμα που στιγματίζει με διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς την Ελληνική κοινωνία.
Ίσως να μην αντικατοπτρίζει την μικροψυχία της πλειοψηφίας των συμπατριωτών μας.
Είναι όμως ικανό να καταδείξει μια πρωτοφανή κατάπτωση ανθρωπιάς και αξιών.
Οι κοινωνίες κρίνονται από την «απόδοση» πολιτών και πολιτείας στο «σανίδι» της καθημερινότητας.
Οι καλές προθέσεις δεν φτάνουν για να μεταφραστούν σε «χειροκρότημα».
Τρία χρόνια μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τους Έλληνες νομοθέτες, όσων αφορά στα ζώα συντροφιάς & τα αδέσποτα, αντικρίζουμε όλοι μας το απόλυτο μηδέν της εφαρμογής. Επί 6-7 μήνες(από τα μέσα περίπου του περσινού καλοκαιριού), μια μερίδα διαταραγμένων ψυχικά συνανθρώπων μας προκαλεί το κοινό αίσθημα και διασύρει την χώρα διεθνώς, με απίστευτης αθλιότητας πράξεις, θανατώνοντας βίαια και αναίτια αθώα πλάσματα.
Ανυπεράσπιστοι σκύλοι και γάτες κυρίως, γίνονται το πεδίο εκτόνωσης, οι ζωντανοί στόχοι, τα εξιλαστήρια θύματα, μιας μορφής παθογένειας που συγγενεύει επικίνδυνα με το φαινόμενο των μαζικών δολοφονιών που παρατηρούνται σε χώρες του εξωτερικού.
Είναι ο προθάλαμος, ας μη γελιόμαστε, της εκδήλωσης των δολοφονικών ενστίκτων, αυτές οι αποτρόπαιες πράξεις σε βάρος αθώων και ανήμπορων να αντιδράσουν πλασμάτων.
Μετά τους 3-5-10-20 σκύλους, που θα στρέψει άραγε ο ασθενής το όπλο του; Ποιος θα είναι ο επόμενος του στόχος;
Γιατί σίγουρα, θα επιδιώξει να ανεβάσει τον βαθμό δυσκολίας κάποια στιγμή.
Τι έχουμε λοιπόν απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα; Μια πολιτεία – καρνάβαλο, που εξακολουθεί να γιορτάζει το τριώδιο παρελαύνοντας πάνω στο άρμα της αναλγησίας, εξαντλώντας την «αυστηρότητα» των δικαστικών της λειτουργών, με ποινές απύθμενης γελοιότητας, πέρα από κάθε ευρηματικότητα πρόκλησης, στα όρια της διαστροφής. 2-3-4 μήνες φυλάκιση και 3-5-10.000 ευρώ πρόστιμα, αλλά… με αναστολή.
Κι εδώ είναι που η ιστορία αυτή αρχίζει να γεννά πολλά ερωτήματα. Αν έδειχνε την ίδια ακριβώς ευαισθησία και επιείκεια η πολιτεία και η δικαιοσύνη, στις υπόλοιπες παραβάσεις, θα μιλούσαμε για μια επανάσταση κοινωνική. Ένα νέο μοντέλο, πρωτοποριακό μάλιστα, διαπαιδαγώγησης των πολιτών. Δυστυχώς όμως, περιορίζεται ΜΟΝΟΝ στις υποθέσεις παραβατών του νόμου περί δικαιωμάτων των ζώων συντροφιάς και των αδέσποτων, περιέργως…
Και κάτι ακόμη.
Η συγκεκριμένη κυβέρνηση, επιδεικνύει μια στάση φοροεισπρακτική απέναντι στον πολίτη και, το επιδεικνύει σε κάθε ευκαιρία, με κάθε πρόσχημα, φορολογώντας από την χλωροφύλλη μέχρι τις κουτσουλιές των περιστεριών(επιτρέψτε μου την χρήση της υπερβολής στον λόγο, προκειμένου να υπερθεματίσω).
Πως γίνεται λοιπόν να γυρίζει την πλάτη της σε μια τέτοια «εισροή» εσόδων από παραβάσεις, την στιγμή που και αυξανόμενα είναι και νομοθετικά, επισύρουν ιδιαίτερα αυστηρές ποινές;

Σ.Σ»Τ» : Αποψή μας είναι ότι η απόσταση που χωρίζει τη βολή ενός όπλου κατά ενός ανυπεράσπιστου αθώου ζώου δεν απέχει βολή από τη θανατηφόρα βολή κατά ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου » έστω έν βρασμώ ψυχής» (IDEM:: Καλαμπόκας).


1200px-Aperanta_xorafia

» AΠΕΡΑΝΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ»

21/2/2018

1972.

Μέσα στον απόηχο των παιδιών των λουλουδιών, ο Κώστας Τουρνάς αφήνει ελεύθερες να ξεχυθούν στα «Απέραντα Χωράφια» του

μερικές από τις πιο όμορφες μελωδίες των Ελληνικών ‘70ς.

Ένα ρέκβιεμ για ρομαντικούς και ονειροπόλους, γεμάτο υπέροχες ηχητικές ψευδαισθήσεις.

Ακούγεται σαν μυθιστόρημα, άλλοτε παρορμητικό, κι άλλοτε σημειολογικό.

Μια σύγχρονη παραβολή, ενορχηστρωμένη με τόση αθωότητα, στη χαίτη πιασμένη πάνω μιας νοσταλγίας που καλπάζει ανέμελα στην διαχρονικότητα.

Με κατεύθυνση, τη λευκή διαδρομή του σύννεφου στο γαλάζιο του ουρανού…

2018.

Η ανάγκη για πιο απαλές εικόνες, ασύμβατες έστω με την σκληρή αντανάκλαση όσων καλείται ο καθένας να απορροφήσει συναισθηματικά,

φέρνει τα βήματα μας ξανά σε χορταριασμένα μονοπάτια.

Κι έτσι… μέσα στη δίνη που αχόρταγα στιγμές καταπίνει,

με το χρόνο τις μνήμες σαν ίχνη να σβήνει προσφέροντας λήθη,

όλα κείνα ακούγονται τόσο οικεία, δίχως να’ χουν ξεβάψει σκιές στης λαχτάρας τη γοητεία…

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους αρέσκονται να μηδενίζουν το χρόνο για χάρη της φλόγας που σιγοκαίει μέσα τους γεννώντας σπίθες ελπίδας.

——

Τούτον τον κόσμο μικρός τον ενόμιζα αλλιώς,
τούτον τον κόσμο μικρός τον φαντάστηκα αλλιώς.
Και συ που στο στόμα φέρνεις το τσιγάρο μ’ ηδονή
κάπως έτσι έχεις ζήσει μιαν ολόκληρη ζωή.
Και νομίζεις πως θ’ αλλάξει αν μ’ αυτήν συμβιβαστείς
ψευδαισθήσεις όμως θά ‘χεις, ψευδαισθήσεις θα γευτείς.
Γιατί αν έβλεπες για λίγο τι συμβαίνει γύρω μου,
θα πνιγόσουν απ’ το άγχος που γεννιέται μέσα μου.
Γέρος είμαι από τώρα που ‘μαι 23 χρονών
και συ ανάβεις άλλο ένα εις υγείαν των κουτών.

———————-
Κάτω ‘κει στ’ απέραντα, στ’ Απέραντα Χωράφια
που με τ’ άλογα έτρεχα σαν ήμουνα μικρός,
παραπίσω τράβαγα πακέτο τα όνειρά μου
κι από τότε ήθελα να γίνω γεωργός.
Άσπρες Χαίτες ήταν στον αέρα τα μαλλιά μου,
σαν άγρια εφύσαγε ο αέρας ο καυτός
κι είχα όλη εκείνη τη χαρά μου στην καρδιά μου
που τον κόσμο αλλιώς τον φανταζόμουνα μικρός.
————————–
Κάτω ‘κει στ’ απέραντα, στ’ Απέραντα Χωράφια
στη σκέψη μου θρονιάστηκες και έγινες κυρά.
Το δέρμα σου αγάπησα και την πνοή σου ακόμα
την ένοιωθα σαν ξάπλωνα στου ονείρου τη σκιά.
Τώρα όταν σε σκέφτομαι, της φαντασίας απάτη,
ξέρω πως δεν απέχεις, μα θα σε βρω εδώ κοντά.
Γιατί είδα κείνα που’ μελλε το στόμα να στεγνώσουν,
ένοιωσα αυτά που κάναν την καρδιά μου ν’ αρρυθμεί.

————————-

Μια κιθάρα μίλησε στα δώδεκά μου χρόνια
και είπε αλήθειες που τις κρύβουν πάμψηλα βουνά.
Κέρδισα απ’ τον ήχο της μια καθαρή εικόνα,
εικόνα που ζωγράφοι δεν ζωγράφισαν ποτέ.
Στο τραγούδι μου τυχαία βρήκα ό,τι βρήκαν
στις εννιά θρησκείες οι προφήτες οι εννιά.
Κι από τότε που ‘νοιωσα της μουσικής τη γλώσσα,
διαρκώς μιλώ με τούτη, τη δική μου τη γενιά.
————————-
Μέρες με γκρίζο ουρανό και με κρύο, χωρίς ύπνο πολύ,
απόφαση σκούρα, μια κενότητα πλήρης με τάραξε εκεί
για να φύγω… για να φύγω…
—————————
Θυμάμαι όταν το φορτηγό τα πράγματά μου πήρε,
τις σκέψεις τις ρομαντικές εφόρτωνα μαζί.
Χωρίς να ξέρω πως αυτοί που πόλεις δυναστεύουν
θα τις πληγώσουν με το πιο μεγάλο τους καρφί.
Και έφτασα εδώ μ’ απέραντη αγάπη για τον κόσμο,
απέραντη σαν τα χωράφια που έζησα μικρός.
Μα κάθε μέρα που περνά, όσο την έχω ανάγκη,
τόσο μακριά με διώχνει και μαντήλι μου κουνά.
Αγάπη…. αγάπη….
———————–
Αργότερα, σε αίθουσες φτιαγμένες μόνο για χορό
ευρέθηκα να παίζω.
Με μια κιθάρα απ’ τις φτηνές και ρεπερτόριο διεθνές,
εμένα να προδίδω.
Μάγκες, προστάτες κι αδερφές στις παλιωμένες μου χορδές
το άχτι τους να βγάζουν,
Κι ο εφιάλτης μου ζεστός μ’ ακολουθεί σαν κυνηγός
μαζί του για να ζήσω.
————————
Μάθημα που διδάχτηκα δε θέλησα να δώσω
κι έτσι ο εαυτός μου θά ‘ναι πάντα ανοιχτός.
Και η ψυχή μου απέραντο χωράφι και μεγάλο
που σπέρνει ο καθένας και μου παίρνει τον καρπό.
————————
Όταν στρατιώτη με πήραν, μου μάθαν να ζω μοναχός.
Και με ασκήσεις σε λόφους μου δείξαν πώς νά ‘μαι σκληρός,
να αντέχω…
————————
Αντέχω στην πείνα και ζω με τη δίψα, αντέχω παντού.
Η σκέψη μου όμως την ψυχή μου πληγώνει, με έλκος διαρκές την πεθαίνει,
την πεθαίνει…
————————
Πόσες φορές πριν φτάσω εδώ δεν κάθισα να γράψω
λέξεις που, μα την πίστη μου, θ’ αλλάζαν το μυαλό.
Και τότε κάποιος έξυπνος του Τύπου και των Μέσων
μού ‘λεγε «αυτό είναι ποίηση, δεν είν’ εμπορικό».
————————
Σε κείνα τα Απέραντα Χωράφια αν είχε ζήσει,
αν τα’ χε δει έστω για λίγο ο έξυπνος αυτός,
θα ‘ξερε πως η ποίηση που δίνει εκεί η φύση
είναι κι ο μεγαλύτερος εμπορικός καρπός.
————————-
Βάρη που λυγίζουνε και γιγάντων πόδια δεν τα θέλω εγώ.
Άγχη κι αγωνίες, ψέματα, εικασίες, μακριά από ‘δώ.
Τούτον τον κόσμο μικρός τον ενόμιζα αλλιώς,
τούτον τον κόσμο μικρός τον φαντάστηκα αλλιώς.
————————–
Σαν να δύει ο ήλιος είναι η πορεία τούτης της γιορτής,
ο αλκοολικός που απ’ το μεθύσι παίρνει αίσθηση ζωής.
Θεοί, ένα τείχος να χτίσετε τώρα μπρος στις πόλεις,
απ’ τα χωράφια αν θα’ρθουνε να πείτε πως αρρώστια τρώει τον κόσμο.
—————————
Και συ που στο στόμα φέρνεις το τσιγάρο μ’ ηδονή
κάπως έτσι έχεις ζήσει μιαν ολόκληρη ζωή.
Και νομίζεις πως θ’ αλλάξει αν μ’ αυτήν συμβιβαστείς
ψευδαισθήσεις όμως θά ‘χεις, ψευδαισθήσεις θα γευτείς.
Γιατί αν έβλεπες για λίγο τι συμβαίνει γύρω μου,
θα πνιγόσουν απ’ το άγχος που γεννιέται μέσα μου.
Γέρος είμαι από τώρα που ‘μαι 23 χρονών
και συ ανάβεις άλλο ένα εις υγείαν των κουτών.
—————————–
Μη ρωτάς λοιπόν για που πηγαίνω, μη ρωτάς για που τραβώ.
Ρώτα μόνο αν αφήνω κάτι από εμένα εδώ.
—————————–
Στο δωμάτιό μου θά ‘βρεις 13 ποιήματα,
όλα λεν’ για την αγάπη, όμως νόημα τίποτα.
—————————–
Τούτη η πάλη λέει σ’ άλλον ότι είναι ζωντανός,
μα σε μένανε θυμίζει πώς γεννιέται ο νεκρός.
——————————
Μόνος ήμουνα και θά ‘μαι, μόνος έζησα και ζω.
Κι αν τις νύχτες δεν κοιμάμαι είναι γιατί μένω εδώ…

https://www.youtube.com/watch?v=6BqFLW5FMEM&t=1348s


28276968_1834206296598457_867086791288163795_n

ΠΟΝΤΙΛΙΟΝ ΡΕΜΠΕΛΙΟΝ

17/2/2018

Είχα που λέτε ένα σκύλο κάποτε. Περίεργη ράτσα. Ποντιλιόν Ρεμπελιόν.
Δε τα βρίσκεις αυτά τα εύκολα. Κι άμα τα βρεις, έχεις …άλλα. Τρέχεις και δε φτάνεις.
Άσε που στο τρέξιμο δε τα παραβγαίνεις.
Αμόλα καλούμπα. Λούη τον έλεγα, για ευνόητους λόγους. Διαβάστε παρακάτω να δείτε τι τραβούσα με κείνο το σκύλο. Δε προλάβαινα να σκεφτώ δικαιολογίες.
Ρεζίλι και τον σκυλιών με είχε καταντήσει.
Μέχρι να περάσει από την εφηβεία, περιορίζονταν σε καμιά εσωτερικής κατανάλωσης σκανδαλιά.
Ξέρετε τώρα.
Κανένα καλώδιο εκτυπωτή, κανένα μποτάκι, τίποτα ποδάρια από τραπέζι, ένα-δύο μαξιλάρια από τον καναπέ, τα γνωστά. Μόλις όμως πάτησε τα 4, στα γενέθλια του ήταν θυμάμαι, τον πήγα μια μεγάλη βόλτα, έτσι να το ευχαριστηθεί. Με το που βγήκαμε όμως από την είσοδο, σβιν… όλο αριστερά!
Με έπιασε στον ύπνο! Δεν άφησα γωνία που να μη τρακάρω!
Τι να σας λέω. Εφιάλτης.
Εγώ να προσπαθώ να τον επαναφέρω στην τάξη, τραβώντας στο κέντρο έστω, να μοιράσουμε το κακό στη μέση βρε παιδάκι μου, τίποτα εκείνος!
Βουρ αριστερά! Όξω αριστερά! Ούτε εξτρέμ να ήταν σας λέω!
Η πλάκα είναι, ότι εκείνα τα χρόνια είχαμε κυβέρνηση δεξιά.
Με έβλεπαν γνωστοί στο δρόμο και είχα παρεξηγηθεί.
Σου λέει, ετούτος ακόμη και τον σκύλο του αριστερά τον τραβάει να πάνε. Φαντάσου μουλοχτός που είναι.
Ναι σας λέω. Ρεζιλίκια.
Τέλος πάντων, στην διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας συνήλθε, πάνω που είχα κατά νου να τον πάω για να τον διαβάσουν σε καμιά εκκλησία. Πήρα τις ανάσες μου, γιατί είχα γίνει 400αρης όχι αστεία(με πολύ καλό χρόνο κιόλας),
και, ησυχάσαμε οικογενειακώς. Δυστυχώς, δεν ήταν για πολύ…
Μια μέρα λοιπόν, μετεκλογικά, εκεί που προχωρούσαμε στο πεζοδρόμιο όμορφα και νομότυπα, σβιν… πετιόνταν δεξιά! Με φόρα, όχι αστεία! Έβαζε το κεφάλι κάτω σα κριάρι, στύλωνε τα πίσω πόδια για να πάρει φόρα και… βουρ στα δεξιά!
Κάνα δύο φορές με πήρε αμπάριζα και μένα, μαζί με ότι βρέθηκε μπροστά μου! Κάδος από σκουπίδια ήταν, μηχανάκι παρκαρισμένο, πινακίδες της τροχαίας, ότι μπορεί να βάλει στο νου του κανείς. Μια φορά είχα κολλήσει σα διαφήμιση πάνω σε ένα τοίχο και έβαζα κόντρα να μη με σύρει για σκι!
Απερίγραπτη κατάσταση. Εντωμεταξύ, εκείνη την περίοδο που λέτε, με τα δεξιά τραβήγματα, μόλις είχε εγκατασταθεί κυβέρνηση πορτοκαλένια. Όχι αριστερή, αριστερή εντελώς, αλλά στο ιμιτασιόν. Φουλ στην αντίδραση ο Λούης, πάνω που έλεγα ότι τώρα με τους δικούς του πάνω θα ηρεμούσε. Απορώ που δεν μπήκε σε κανένα φερυ μποτ να πάει και στα συλλαλητήρια , τραβώντας κι εμένα από πίσω! Πάλι καλά, τυχερός ήμουν.
Πέρασαν και οι πορτοκαλί και φτάσαμε πάλι σε εκλογές.
Λέω, ανάθεμα σε, δε βγαίνεις για βόλτα που να χτυπιέσαι κάτω!
Μου’ χεις κάνει τα χέρια λάστιχο, ούτε ο Τιραμόλας να ήμουνα!
Κάτσε εκεί να δούμε πρώτα τι αποτέλεσμα θα βγει και, μετά βλέπουμε. Και τότε, αγαπητοί μου, έγινε το απίστευτο: με τα πρώτα exit poll άρχισε να γρυλίζει! Μα είναι δυνατόν, αναρωτήθηκα; Καταλαβαίνει τη γλώσσα μας;
Μετεμψύχωση του Καραμανλή είναι; Μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα και ολοκληρώθηκε η διαδικασία της σύγκλισης κυβέρνησης συνεργασίας 4 κομμάτων, εκεί άρχισαν τα δράματα… Ο Λούης έπεσε σε κατάθλιψη. Δεν τον συγκινούσε τίποτα.
Ούτε γκρίνιαζε, ούτε γάβγιζε. Είχε βάλει κάτω το κεφάλι και δεχόταν αδιαμαρτύρητα τη μοίρα του.
Αυτό ήταν σκέφτηκα, ησύχασε. Θα ήταν από την αγωνία του την πατριωτική, εκείνη η αλλόκοτη συμπεριφορά
. Τώρα που όλοι συντάχθηκαν για το καλό της χώρας, ήρθε στα συγκαλά του.
Έτσι, μια μέρα με λιακάδα, τον κατέβασα για βόλτα.
Ευδιάθετος έδειχνε. Χαρούλες, νάζια, η ουρά ψηλά σαν κοντάρι πήγαινε-έλα.
Μέχρι που έκανα να περάσω το δρόμο. Τότε, ξαφνικά… σβιν! Όλο ευθεία! Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά!
Έτρεχε πανικόβλητος με το κεφάλι κάτω σαν σίφουνας, μέχρι που χάθηκε από τα μάτια μου.
Από τότε, Λούης έγινε ο Λούης.
Τώρα βέβαια που μυρίζομαι εκλογές ξανά, έχω αρχίσει και κοιτάζω από το μπαλκόνι.
Λες να ξανάρθει;
Κι αν έρθει, τι θα κάνει τούτη τι φορά; Έλα ντε…


27972402_1833055730046847_5584777828944410073_n

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
σαν καθρέπτης του Έθνους

16/2/2018

Είναι που λέτε να μη χαθεί κανείς.
Γιατί έτσι και χαθεί… ποιος τον βρίσκει…
Από αστυνομία μεριά πάντως, μη περιμένετε πολλά.
Έχουνε δουλειές, δε προλαβαίνουν.
Δε τους φτάνουν οι φυλάξεις «υψηλών προσώπων»
οι κλήσεις σε κανένα φουκαρά που οδηγάει μηχανάκι
χωρίς κράνος, η εποπτεία των χώρων για τήρηση
της τσιγαρο-απαγόρευσης, οι συλλήψεις όσων παρεμποδίζουν πλειστηριασμούς και κατασχέσεις κατοικιών,
έχουν και τις μετρήσεις των διαδηλωτών τώρα.
Τι να σου κάνουν οι άνθρωποι;
Πόσα να προλάβουν;
Δεν τους φτάνει το ωράριο δηλαδή.
Έπειτα σου λένε, ε
πιλογές έχει ο πολίτης, είναι το SILVER ALERT,
ο Ερυθρός Σταυρός, η Νικολούλη και ένα κάρο ιδιωτικοί ντετέκτιβ. Αυτοί τι θα κάνουν;
Θα πεινάσουν; Να βγάλουν ένα μεροκάματο.
Έτσι δημιουργείται μετά η ανεργία και αρχίζουν τα προβλήματα. Λίγο φιλότιμο να υπάρχει, κι η κοινωνία θα πάει μπροστά, σίγουρα πράγματα.
Κουκιά μετρημένα. Να βοηθάμε ο ένας κλάδος τον άλλο,
ρε παιδιά. Κατανόηση, στοργή, αγάπη και προδέρμ
Γιατί άμα ο άλλος είναι πνιγμένος στη δουλειά
και δε προλαβαίνει ούτε να νοικιάσει dvd,
δε μπορεί να τρέχει τώρα και για τον κάθε βαρεμένο/-η, που την κοπανάει νυχτιάτικα.
Το πολύ – πολύ, αν βρεθεί σε κανένα γκρεμό από κάτω, για να μην έχουμε κι άλλα, τραβάμε ένα «αυτοκτόνησε» και πηγαίνετε θάψτε τον/-την.
Θα μου πείτε, «κι αν είναι εγκληματική ενέργεια;
Έτσι θα το αφήσουμε;
Ντροπή.
Είναι παράτυπο. Που είναι το κράτος;»
Ηρεμία.
Μην κάνετε έτσι.
Γιατί, ας πούμε ότι είναι όπως τα λέτε, αλλάζει τίποτα;
Θα γυρίσει πίσω ο άνθρωπος σας;
Ή θέλετε να πάθετε κι εσείς τίποτα και να πάτε να τον συναντήσετε; Έπειτα, είναι λόγος αυτός για να αμφισβητήσει κανείς την ακεραιότητα των σωμάτων ασφαλείας, υπονοώντας κυβερνητική ανικανότητα;
Από αυτά κρίνετε την ορθή λειτουργία των;
Όλα κι όλα, αλλά με τέτοιες συμπεριφορές πηγαίνει περίπατο ο πολιτισμός και το ήθος, χάνεται το δίκιο του καθενός
και, το σημαντικότερο, χρόνος πολύτιμος για τους θεσμούς.
Πρέπει να σκέφτεστε θετικά, να είστε αισιόδοξοι, καλοπροαίρετοι, ψύχραιμοι, να έχετε πίστη, υπομονή.
Γι’ αυτό, κλείνω το εγχειρίδιο σωστής διαχείρισης κρίσεων
και οικογενειακών απωλειών τούτο,
με μια προτροπή:
την επόμενη φορά που θα πέσετε θύμα παρόμοιας,
τέτοιας στενάχωρης εξέλιξης, έστω εγκληματικής ενέργειας
βρε αδελφέ, αναρωτηθείτε τι έχετε κάνει εσείς
για την πατρίδα,
κι εκείνη για σας.


ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ το ΚΕΡΚΥΡΑΙΚΟΝ
Μ ν ή μ ε ς

12/2/2018

Το ’81 συμμετέχουμε στον διαγωνισμό για την ανάδειξη του καλύτερου γκρούπ. Τον διαγωνισμό διοργάνωνε ο ΟΚΕ(Οργανισμός Κερκυραικών Εορτών).
Τα γραφεία ήταν θυμάμαι δίπλα στο βιβλιοπωλείο Προμηθέας, κάτω από τα βόλτα, από την αριστερή πλευρά του δημοτικού θεάτρου(απέναντι από του Νάκου τις φωτοτυπίες).
Η ιδέα μας ήταν να σατιρίσουμε το σύστημα υγείας(πρωτοποριακοί έτσι;).
Πήγαμε λοιπόν σε ένα γνωστό που δούλευε στην ιματιοθήκη του νοσοκομείου και μας έδωσε 7-8 στολές, αν θυμάμαι καλά. Νοσοκόμων, χειρούργων, διάφορες.
Μαζί και γάντια, ορούς και τα συναφή.
Πήρα τη σεζ λονγκ της συγχωρεμένης της μάνας μου από τη βεράντα και την μετατρέψαμε σε φορείο.
Βάλαμε πάνω τον μακαρίτη τον Αλέκο
(δε θέλω να πω επώνυμο, δεν κάνει)
και, κινήσαμε για την παρέλαση υπό ψιλόβροχο.
Μια χαρά τα πηγαίναμε,
ο κόσμος γούσταρε
(φωτογραφίες μας έβγαζε ο Κόκκαλης κάργα),
ανεβήκαμε και στην εξέδρα κάποια στιγμή στην πλατεία,
για να χορέψουμε το 3λεπτο που μας αντιστοιχούσε,
ώστε να βγει η ετυμηγορία τση κριτικής επιτροπής.
Κι ενώ όλα πήγαιναν κατ’ευχήν
(βλέπαμε τους κριτές που γελούσαν
και ετοιμάζονταν να βαθμολογήσουν),
ο Γιώργος ο Αγουρίδης κάνει μια ατσούμπαλη κίνηση, σκοντάφτει στο πόδι του Άκη του Καρύδη και… ρίχνει ένα μπουκάλι ιώδειο πάνω στον πρόεδρο του ΟΚΕ!!!
Ο οποίος φορούσε ένα ωραίο, ανοιχτόχρωμο κουστούμι, το οποίο του κάμαμε κώλος!!!
Έτσι, αντί για πρωτιά που χτυπούσαμε,
περιοριστήκαμε στην 5η θέση,
η οποία δεν μας έπεσε και τελείως χάλια,
γιατί συνοδεύονταν από χρηματικό έπαθλο 25.000 δραχμών, οπότε πήραμε κι ένα πεντοχίλιαρο ο καθένας!
(το οποίο το φάγαμε σουβλάκια και Δεμέστιχες στου Πουλή, απέναντι από την πλατεία Γεωργάκη, αν θυμάστε).

Σ.Σ»Τ» : Οι φωτό είναι πολυ πιό παλιές από τα 80’ς που διηγείται ο Πέρτς αν κρίνει κανείς από το ταξί(?) Ντε Σότο και το στύλ των δύο κυριών που συνοδεύουν τον Καρνάβαλο της τελευταίας φωτό ( τότε που όλα ήσαν αυθόρμητα και χωρίς χορηγούς δημιουργήματα κοριτσίστικων ή αγορίστικων παρεών )
Ετοιμάζουμε ένα ευρύτερο αφιέρωμα με αναμνήσεις των γερόντων από τα περίφημα Μπάλ ντ’Ανφάν και Μπάλ Μασκέ στο Φοίνικα και στο Γυμναστήριο και τους προταγωνιστές κείνων των γιορτών
που με τόση αγωνία περιμέναν
Μές τη βδομάδα .


27747410_1825216344164119_4630300304103296642_o

ΤΑΡΑ -ΤΑ..ΤΖΟΥΜ,ΤΖΟΥΜ ΤΖΟΥΜ

9/2/2018

25η Μαρτίου 1973, παρελαύνει η Ιόνιος Σχολή(4η δημοτικού).

Φωτογραφία είναι τραβηγμένη έξω από τα γραφεία τότε τση Ολυμπιακής(τώρα είναι το επαγγελματικό επιμελητήριο) γιατί αρχινούσε από ψηλά στη Καποδιστρίου η παρέλαση τότε

Διακρίνεται τμήμα της τάξης.
Αργαλιάς(πρώτος δεξιά με τα πατομπούκαλα και τα χέρια μπροστά σα παρλιακό), γιός του γνωστού παιδίατρου,
Περτσέμολος(πρώτος από τα αριστερά), με τα χείλη σουφρωμένα σκεπτόμενος κάποιο φωτορεπορτάζ( εις Ταραντέλαν της εποχής )
Αγγελής(δεύτερος από αριστερά), γιός του περιπτερά απέναντι από το Α’ Γυμνάσιο(από τα καλύτερα παιδιά της τάξης εκείνης και όχι μόνο),
Άπό πίσω ακριβώς είναι μάλλον ο Γεράσιμος ο νταλικιέρης που έγινε αμαξάς στην πορεία, πάντα με φάτσα αγριεμένη λες και του είχες πατήσει το παπούτσι(ψυχούλα), και, τη φωνή εκείνη τη βραχνή, πίσω από τον ώμο του ίσα που διακρίνεται
ο Πάνος ο Μπίλιος, γιός καπετάνιου του εμπορικού ναυτικού, ακολούθησε ίδιο επάγγελμα κι εκείνος(άριστος μαθητής),
τρίτος από τα δεξιά ο Διαμαντής(παλιός ταξιτζής και ιδιοκτήτης προ 20ετίας του Cannabis shop),
τέταρτος από τα δεξιά ο Κασταμονίτης, γιός του ιδιοκτήτη του καταστήματος ενδυμάτων και υφασμάτων δίπλα από τους καφέδες του Μαρκοσιάν(ιδιαίτερα δημοφιλής,
γιατί μεταξύ άλλων ο πατέρας του είχε και την αντιπροσωπεία τότε των Levis εκείνα τα χρόνια),
πέμπτος από τα δεξιά ο Αποστόλης, 4 δεκαετίες μετά συνιδιοκτήτης του Stablus μαζί με τον Δημήτρη τον Καταπόδη.
Έχω την αίσθηση ότι μπροστά από τον Αργαλιά είναι ο Τάσος ο Μαλακάσης(η γιαγιά του είχε το μαγαζί με τις εφημερίδες δίπλα από το δισκάδικο το Do Re Mi),
που μετά από το δημοτικό έφυγε από την Κέρκυρα οικογενειακά και χαθήκαμε. Αγαθός γίγαντας ήταν ο Τάσος.
Κι από την απέναντι μεριά, δεν διακρίνεται αλλά ήταν κι αυτός ψηλός και τον έβαζαν μπροστά, πρέπει να είναι ο Μάχος ο Κοκοτός, γιός του αρχιτέκτονα.
Κι αυτός καλός μαθητής.
Παραλειπόμενο: οι γραβάτες ήταν …μαιμού!
Είχαν λαστιχάκι πίσω, δε χρειαζόταν να κάνεις κόμπους! Από τις πολλές τραβηξιές ο ένας στη γραβάτα του άλλου όσο περιμέναμε να αρχίσει η παρέλαση, οι μισές έσπασαν και τις βάλαμε ποστίτσο!
Έχουνε κάμει κοπάνα ή «αρρωστήσανε» οι κάτωθι:

Ρόκας – γιός του Ρόκα που είχε το catering της Ολυμπιακής και το Ariti το ξενοδοχείο στο Κανόνι.
Αρχοντίδης – τώρα είναι μικροβιολόγος(έχει γραφείο στο γυάλινο πύργο)
Λάσκαρης(ο γιός του Λάσκαρη του οδοντίατρου)
Παμφίλης(γιός του εκείνου που είχε τα μπετά)
Παναουρίδης … o πατέρας του διευθυντής Ξενοδοχείου – έγινε νομίζω γιατρός μετά
Δονάς(είναι πρόεδρος στο ΝΑΟΚ στην ιστιοπλοία)
Καρύδης(ο πατέρας του ήταν πρόεδρος στην Αγροτική), ο Άκης πήγε στη σχολή γαλακτοκομικών επαγγελμάτων στα Γιάννενα και έφαγε το δούλεμα της αρκούδας! Τι καζούρα έτρωγε ήταν το κάτι άλλο. Μετά που μπήκε στην ΑΕΒΕΚ το βουλώσαμε.
Τώρα, κάνει τον par time ταξιτζή… Ο καλύτερος μου φίλος ήταν.
Θεοτόκης(απόγονος της γνωστής οικογένειας)

ΥΓ. :Για να μη με περάσετε για κανένα βουτυρόπαιδο της εποχής, να σας ότι καλά που ήτανε και η Ιόνιος, αλλιώς θα σταματούσα στην τρίτη δημοτικού!
Εξαιτίας ενός ατυχήματος βρέθηκα στην Ιόνιο και προχώρησα τέλος πάντων και στις άλλες βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης.


27655530_1824564764229277_6444621656658135065_n

ΑΜΟΝΤΕ !!!

9/2/2018

Τση Π.Β. εποχές
(προ βουνού – πριν ο αείμνηστος Μίμης ο Πασάς κάμει το ανεξάρτητο πρωτάθλημα έπος), που ήταν το δικό μας 
Γουέμπλευ … παίχτουρες βολόδερναν ολούθε
(όπου αλάνα και πατρίς ένα πράμα).
Κάποιοι στην κάτω πλατεία, κάποιοι στα επτάνησα, κάτι άλλοι πηγαίνανε από πάνω από τα παλιά τα ΚΤΕΛ στην Αβραμίου, πίσω από ένα μπαλόνι να βρισκόμαστε τέλος πάντων.
Οι ομάδες όπως έχουμε ξαναπεί είχανε ονόματα ξενικά,
σφόδρα επηρεασμένες από Αγγλίες, Ολλανδίες,
Γαλλίες, Ιταλίες κλπ.
Όχι Γερμανίες.
Από τότε δε τση θέλαμε αυτές.
Ονόματα και τίρο και ξανθοί υπερόπτες μας αηδίαζαν.
Ετούτοι εδώ είναι κάποιοι σκόρπιοι τση Άλκμααρ.
Στο σχεδόν χωμάτινο τερραίν της κάτω Πλατείας.
Ομάδα πού’ χε και εμφάνιση δικιά της με αιώνια αντίπαλο την Αρτζεντίνα και μετά τη Λίβερπουλ.
( Φυτώριο του Ολύμπου το βουνό μέσω του Μίμη πούβγαζε μπαλαδόρους με τη σέσουλα)
Οι άλλοι φαίνεται ήτανε τιμωρία
και δε τσου αφήκανε οι δικοί τους.
Ιστορία μου αμαρτία τούτη δω.
Μονοκόμματη ομάδα.
Μπάλα πέρναγε – παίκτης όχι.
Δογματικοί δηλαδή.
Μεγάλο αστέρι της το σέντερ – φόρ της ο Παπακόγκας( o γνωστός μάστορας με τις γυψοσανίδες ) σκληρότραχος φαρμάκι παίχτης περιοχής.
Διακρίνουμε δεύτερο από δεξιά με τη ξανθιά φιλέτα το Φώτη το Σκούρτη σημερινό διάδοχο του Γιώργη του Λαβράνου στις τελετές του Δήμου μας.
Ατσάλινο χάφ που έβγαινε συχνά μπροστά.
Στην άκρη αριστερά ο Ντόντος επιθετικός δε θυμάμαι το επιθετό του,δεξιά του ένα διαολεμένο εξτρέμ που τονε φωνάζανε άνεμο .Πίσω από το Φώτη ο ψηλός τερματοφύλακας τους ο Παναγιώτης (οδηγός σε μεταφορική μετά) μεσαίος ο Νίκος ο Βαρότσης παιδί του Γιώργη γραμματέας της ΔΝΛ γνήσιος αριστεροπόδαρος σε όλο το μήκος της αριστερήε γραμμής ,μπάκ,χάφ,εξτρέμ στυλ Τζόρτζεβιτς που τον είχε ζητήσει και ο Ολυμπιακός για τα τσικό του. παίζει τώρα σε αβάντ γκάρντ συγκρότημα στην Αθήνα τους «Κόρε Ύδρο» που ηχογράφησαν το συλλεκτικό πρώτο τους άλμπουμ σε μισογκρεμισμένο σπίτι στον Αη- Μαθιά.
Το πρώτο από δεξιά πολύ καλο παιδί-μπουόν κριστιάνο-πάντα με το χαμόγελο δε θυμάμαι τ’ονομά του
Κάποια στιγμή εγύρισε ο τροχός ωστόσο και πήραμε τσου 3-4 που φελάγανε στην Λέστερ.
Οι υπόλοιποι αμολάρανε κατά κρίκετ μπάντα.
Μικροί – μεγάλοι στα καφενεία τώρα;
Δε γένεται.
Αμόντε!

*Σ.Σ»Τ» : Όποιος αναγνώστης θυμάται ας μας διορθώσει ή ας δώσει κάποιες πληροφορίες γιάυτά τα παιδιά που αν δε τάχουν περάσει θα πλησιάζουν τα πενήντα..
Όλες οι φωτο είναι ευγενική χορηγία του » Αυστραλού».


27540059_1823548950997525_3262087789969818415_n

Ο ΑΚΗΣ ΓΙΟΥΡΓΑΣ 
και οι αντοχές του

8/2/2018

Πρίν το 1985 όταν κι ενώθηκαν σ’ενα σωματείο.
Αστέρας-Πανεργατικός σε φιλικό στο γήπεδο.
Στη σέντρα ο μεγάλος μπαλαδόρος πρίν από την έναρξη του μάτς τα λέει με το Καρβούνη του Πανεργατικού.
Ο Γιούργας μεγάλος πιά προπονούσε αλλά κι έπαιζε πίσω στα σέντερ μπάκ γιατί δεν τον βοηθουσαν τα ήδη
ταυματισμένα από ένα σοβαρό ατύχημα πνεμόνια του.
Το ίδιο παθιασμένα ,καθοδηγόντας τους παίχτες του με τη πασίγνωστη φράση :
– Ωρέ σκατά έχει μπάλα και τη κρατάς στα πόδια σου συνέχεια δώστηνε !!!!!!
Στο βάθος πίσω αριστερά κάνει άλματα για ζέσταμα ο Πέτρου που έκανε μετά καριέρα στον Όλυμπο κι έχει σήμερα επιχείρηση με υπολογιστές .
Στη μέση πάλι με τα χρώματα του σωματείου της Πόρτα Ρεμούντας ο Νίκος Κουλούρης που είχε το ανθοπωλείο Καμέλια στην Ιακώβου Πολυλά (πρίν γιομίσει καφά και μπάρ-μεζεδοπωλεία) που ήταν στέκι παραγόντων ,φιλάθλων ,παικτών παντογνωστών και ειδημόνων της μπάλας .
Στη μέση ο Κώστας Αγουρίδης συνομιλεί με τον Νίκο Μπάμπακα που είναι ο μόνος με πολιτική περιβολή.πίσω του ο πανύψηλος κι απέραστο σέντερ μπάκ Σπύρος Κοσκινάς .
Ο υπογράφων έπαιζε με το Νο 7 στη πλάτη συνήθως έξω αριστερά.
Πανεργατικό, Ενιαίο Αστέρα μετά, Άρη Κωτσέλα αργότερα κι αλλού.
Κάποτε κατεβήκαμε με οχτώ παίχττες να παίξουμε με τη Λευκίμμη που έπεφτε κατηγορία .
Τους έβαλα γκόλ από κόρνερ νικήσαμε και χάθηκα στις κόρσες στα χωράφια ..
– Πιάστε το εφτά !!!
Ακουγόταν κραυγές πίσω μου..
Εκείνος ο νεανικός ενιαίος Αστέρας ανέβηκε σε μεγάλη κατηγορία αλλά δεν άντεξε δεν ήταν ακόμα ώριμος και σε κάθε μάτς έξω γυρνούσε πίσω με πολλά τεμάχια στη πλάτη……
Ο Γιούργας που σημάδεψε τόσες ομάδες σαν παίχτης και περισσότερα χρόνια σαν προπονητής άντεξε ακόμη πολύ στην αγαπημένη του ασχολία να καλλιεργεί νέα ταλέντα ,πιτσιρικάδες που βάζανε κάτω τη μπάλλα και χαζεύανε τους μεγαλύτερους και δεμένους αντιπάλους τους…


27072399_1816215181730902_6861388744899746067_n

ΤΑΚΛΙΝΓΚ ΣΤΙΣ ΛΑΣΠΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΠΛΑΤΕΙΑΣ

31/1/2018

Στην Πλατεία των ληστών
(ασπέτα, μη γελάτε, έτσι με ρώτηξε ένας Αχιναίος πέρσι), 
λίγο πριν σώσει η παρέλαση των αρμάτωνε,
καρναβάλι του ’79 σκάρσα
(με απόκλιση μιας χρονιάς επειδή το Αλτσχάιμερ σουλατσάρει από τούτηνε τη μπάντα τελευταία).
Χόκεϋ τση λούμπες.
Πατέντα δικιά μας.
Διακρίνεται η Λέστερ (του βουνού)*σε απαρτία, παρουσία
του Γιώργη του Αυστραλού(κόοουτς – μάνατζερ – ιδρυτής – προπονητής – οδηγός αποστολής κλπ).
Την φωτογραφία έμαθα τηνε ψάχνει η Ουνέσκο λέει, για να δει ποιοί σηκώσανε σοφίτες.
Αυτά είναι δικά τους σκέδια,
εμάς δε μας απασχολούνε.
Κάπου τσου καθισμένους βρίσκεται και ο Περτσέμολος, αλλά δε θα σας λέω που.
Πριτς!
Ρετρό μπαλόνι κάργα, φίλοι μου σας λέω.
Δε περιγράφω άλλο!

* Σ.Σ»Τ»: Έτσι ονομαζόταν για να ξεχωρίζει από την πρωτότυπη Λέστερ που ήταν δημοφιλής όχι τόσο για τα δύο κύπελλα και το ένα Λήγκ Κάπ που ειχε καταχτήσει μέχρι τότε αλλά για την παρουσία κάτω από τα δοκάρια του Γκόρντον Μπάνκς τερματοφύλακα της Εθνικής που κατέκτησε το World Cup το 66 και που η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου, τον κατατάσσει ως στον δεύτερο καλύτερο τερματοφύλακα του 20ού αιώνα πίσω από τον Λεβ Γιασίν και μπροστά από τον Ντίνο Τζοφ.


27332273_1815225098496577_5358433154948507580_n

ΤΣΑΒΑΤΙΔΙΑ

30/2/2018

Τέλη δεκαετίας του ’70 θα’τανε,
ή ήμουνα μόμολο και δε με παίζανε μπριχού,
όταν ο Γιώργης ο Αυστραλός μας μάζωξε για να κάμουμε ομάδα και να κατεβούμε στην πλατεία,
στο πρωτάθλημα του Μπάμπακα(Νικόλα γίγαντα!).
Όλα τα καλά παιδιά παρόντες.
Η ποδοσφαιρική αφρόκρεμα τση πόλης και των περιχώρωνε,
σε μινιόν έκδοση.
Τα ταλέντα σαν να λέμε, συν ολίγη σαβούρα(άμπαλοι),
για να συμπληρώνονται οι εντεκάδες.
Εκεί, μέσα τση λάσπες(κοκκινόχωμα είχε τότες ο «αγωνιστικός χώρος»), γενήκανε επικά παιχνίδια.
Τα τσαβατίδια πέφτανε βροχή,
ενώ τα γκαρσόνια στου Ζήσιμου
απέξω κάνανε τση αποκρούσεις τση καριέρας τους
και με το δίσκο στο χέρι!
Μιλάμε για τσίρκο Μεντράνο.
Ιστορικές εντεκάδα τούτη εδώ.

Σ,Σ»Τ» : Ο «μαρτυριάρης» είναι ο καθισμένος με τη μπάλλα δεύτερος από δεξιά.
Όσοι θυμούνται ας μας θυμίσουν τους παίχτες…


27540647_1814176005268153_6634995461838303226_n

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ 1974 – ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ»

29/1/2018

Αυτή φορά σας έχουμε μια αλλιώτικη αναφορά στο χθες.
Το αρχείο που περιλαμβάνει το άρθρο, είναι κάτι που έρχεται για να προβληματίσει, να γεμίσει ερωτηματικά, να μας δημιουργήσει μια αίσθηση déjà vu, να γυρίσει τον χρόνο πίσω – αλλά να τον φέρει και μπροστά, να μας θυμίσει εν τέλει ότι το χθες και το σήμερα είναι τόσο άρρηκτα δεμένα, που ουσιαστικά αλλάζουν μόνον στον τρόπο που μετράμε τον χρόνο
και στις ονομασίες με τις οποίες αποκαλούμε
καταστάσεις και πρόσωπα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται και είναι το συμπέρασμα που θα βγάλετε όλοι, βλέποντας μια σειρά από εικόνες.
Μπορεί οι καιροί να αλλάζουν, όπως είπε
κι ο Dylan, όμως κάτι περίεργο πρέπει να συμβαίνει
σε αυτή τους την περιστροφή
(ίσως να μη λειτουργεί καλά η συσκευή αποσυμπίεσης…),
με αποτέλεσμα να ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με πράγματα που θυμίζουν πολύ έντονα(μα πολύ έντονα όμως), τις σημερινές μας περιπέτειες στον χρόνο.
Times should be changing αλλά… έλα που η εφαρμογή δεν είναι κάτι τόσο απλό…
Κάτι μας κυνηγάει; Ίσως. Μήπως επαναλαμβανόμαστε; Μπορεί. Μήπως δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας;
Σίγουρα!
Κάντε τις συγκρίσεις, έχοντας σαν μέτρο το μακρινό 1974 και αναλογιστείτε τι να είναι αυτό άραγε, που όλο μας πάει πίσω… Εκεί που η διαχρονικότητα συναντάει το ,,,γραφικό και η μπίλια σταματάει στο σημείο του χάρτη που εικονίζεται η χώρα μας… Θα μου πείτε,
«…μα δεν διαλέξαμε εμείς να γεννηθούμε εδώ!».
Σωστά!
Επιλέξαμε όμως να δεχτούμε τον τρόπο επιβίωσης και την ανοχή των συμβιβασμών, οπότε άμοιροι ευθυνών δεν είμαστε και άλλοθι μην αναζητάτε!
History is repeating λοιπόν, but didn’t teach us nothing…
Να μην το ξεχάσω! Το παρακάτω αρχείο έχει και κόμικς!

http://www.mediafire.com/?1oc66203m3roibw

Ο «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» ΧΤΥΠΑΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ…
Ένα μικρό ταξιδάκι στο 1968, μέσα από τις σελίδες του τεύχους 760 του περιοδικού «Ταχυδρόμος».

http://www.mediafire.com/?y19rdj5yty5pbm4

Σ.Σ «Τ» : Η φωτό δεν ειναι από το τευχος που αναφέρεται το σχόλιο και παραπέμπει το λίνκ αλλά είναι από τις αρχές των 70’ς με την «εθνική μας» Ρένα.


27067486_1813031242049296_6284210686074934388_n

ΤΑ 4 «ΑΛΦΑ»! – ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ – ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ – ΑΗΔΙΑ – ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ!

28/2/2018

Ξυπνάς κουρασμένος ψυχικά, με μάτια γεμάτα μελανιές σα να` φαγες μπουνιές,
κι ας έπεσες χθες στο κρεβάτι με τις κότες.
Ούτε καλά – καλά δεν προλαβαίνεις να μπεις στο νόημα μιας ακόμη μέρας – σφαίρας και αρχίζουν τα πρέπει.
Πρέπει να βρεις δουλειά, να βρεις το νοίκι, να βρεις φαί να φέρεις στο σπίτι…
Πρέπει να ζήσεις και σήμερα…
Σας φαίνεται πολύ …λαϊκίστικο και μπανάλ;
Σα μια σειρά φράσεις ενός δημοσιογράφου, που βγάζει μεροκάματο από τα λόγια και τις υπερβολές; Σας φαίνεται μακρινό από τη δική σας …γειτονιά;
Σα κάτι που ακαθόριστα και ασχημάτιστα αχνίζει στο βάθος του δρόμου;
Είναι γιατί ακόμη δεν έχει πάρει τις διαστάσεις στα μάτια σας εκείνες, που θα γεννήσουν τον άμεσο φόβο, την απειλή. Δυστυχώς κολυμπάμε στα ρηχά και τα απονήρευτα νερά, κι έχουμε χάσει την αίσθηση του κινδύνου, αυτή που μας έλεγε «κι αν είναι εδώ κανένας καρχαρίας;»… Αυτήν που μας προειδοποιούσε.
Που φρόντιζε να μας έχει στην τσίτα.
Με λίγα λόγια χάσαμε την επαφή με το καμπανάκι και το πήγαινε – έλα των ματιών, που δεν άφηναν τίποτε δίχως ανάλυση και παρατήρηση.
Κι όλα αυτά γιατί απλά κλειστήκαμε αεροστεγώς στα τετράγωνα του lego μας ο καθένας, προσπαθώντας να μείνουμε απ` έξω από όλα αυτά, ή να τα κρατήσουμε μακριά μας.
Το ίδιο κάνει. Μια χώρα που ουσιαστικά είχε βαρήσει φαλιριμέντο εδώ και τρείς δεκαετίες και έμενε ζωντανή με «τεχνική υποστήριξη», γιατί κι εμάς μας βόλευε και τους «γιατρούς». Ασθενής νεκρός – ίσον έσοδα μειωμένα…
Ο «ασθενής» πάλι, θέλει χρόνο.
Λίγο ακόμα. Μια – δύο μέρες, ένα – δύο μήνες, πέντε – έξη χρόνια.
Όσο γίνεται παραπάνω βρε αδελφέ!
Η ζωή είναι γλυκιά. Ποτέ δε τη χορταίνεις.
Όλοι δίκιο έχουμε ,κι όλοι χρόνο θέλουμε.
Οπότε μέσα στην ψευδαίσθηση των «παυσίπονων», μεγαλώσαμε δύο χρεοκοπημένες γενιές. Η δική μας και αυτή που φέραμε εμείς με τα παιδιά μας.
Απ` όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν υπήρξε αυτή η χώρα στα δικά μου μάτια ποτέ χωρίς χρέος. Άλλαζε κάθε φορά το όνομα του δανειστή και το ποσό.
Θυμάμαι που` λεγα αφελέστατα στη μάνα μου πιτσιρικάς, «μαμά γιατί χρωστάει η Ελλάδα;», για να μου απαντήσει εκείνη σχεδόν πάντα με την ίδια φράση.
«Γιατί δανειστήκαμε πριν πολλά χρόνια, για να φτιάξουμε τη χώρα μας και να γίνει καλύτερη και γιατί …είμαστε φτωχοί παιδί μου».
Υπάρχει κάποιος που διαφωνεί με αυτή την ανεπιτήδευτη ατάκα, την τόσο απλοϊκή; Άσχετα αν στην πορεία χάθηκε το νόημα και η μπάλα γενικότερα και ο ένας κουστουμάδος έπαιρνε μίζες για τον τάδε δρόμο και ο άλλος για την τάδε φάρμα.
Αυτό έγινε στον εκφυλισμό του σκοπού του αρχικού, όταν έπιασε εκείνη η μυρωδιά ψητού αρνιού και γέμισε την επικράτεια.
Ποιός να αντισταθεί μου λέτε;
Με τι αντιστάσεις δηλαδή;
Το «αρνί» αδέλφια έχει μια τσίκνα που σε στέλνει αδιάβαστο!
Ποιος λέει όχι; Καμιά δεκαπενταριά χορτοφάγοι; Αυτά ήταν αναπόφευκτα να συμβούν. Το μόνο που όλοι μας μουρμουράγαμε, ήταν «να μη μου κάτσει και τα δω εγώ, αυτά που θα γίνουν μετά»… Μιλάμε βέβαια για το «μετά» εκείνο, όπου στο παραμύθι έρχεται ο κακός πρίγκιπας, που τα έκανε πλακάκια με την μάγισσα και πάνε πακέτο πλέον, για να ζητήσει τα χτήματα του από τον χρεοκοπημένο αδελφό του, που είναι καλός και ενάρετος, αλλά …έχει το χούι να τζογάρει!
Κάπως έτσι έχασε και το βασίλειο. Στα χαρτιά. Πάμε να ρίξουμε και λίγο μελό μπαλαντίτσα, για να έρθει πιο βουρκωμένο το κατόπιν της ιστορίας. When a blind man cries…
Υπάρχουν τυφλοί και εθελοτυφλούντες. Αυτοί που δε βλέπουν γιατί έτσι τους έκατσε στη ζωή και αυτοί που βλέπουν μόνο μέσα από τις χαραμάδες που αφήνουν τα δάχτυλα, όταν κλείσεις μ` αυτά το μούτρο.
Τα είχαμε πει και την περασμένη εβδομάδα, με τη «λογική της στρουθοκαμήλου». Τότε σας έλεγα ότι το χαζοκούτι κουμαντάρει τις ανάσες μας και κοιμίζει το βλέμμα, αφού έτσι είναι φτιαγμένο για να πράττει και αυτό του επιβάλλουν όσοι το έφτιαξαν.
Αρχαία Ελληνική ιστορία.
Κλασσικά Εικονογραφημένα.
Χειραγώγηση και σούπα παγωμένη, για να έχεις την κοιλιά γεμάτη εικονικά.
Γιατί ρεαλιστικά, μόλις κλείσεις το κουμπάκι, αρχίζει να γουργουρίζει ξανά.
Το βολεψοστυλάκι το ατομικό και η επανάσταση του καναπέ, έχει κάτι λακκούβες που έτσι και μπεις δεν ξαναβγαίνεις άλλο!
Σαν αυτές των δρόμων μας, που πέφτεις μαζί με τα` αμάξι! Θα μου πείτε, ότι πρέπει να ζήσουν και αυτοί που πουλάνε αμορτισέρ. Σωστά!
Να ζήσουνε κι αυτοί, δεν είπαμε το αντίθετο. Εμείς που θα βρούμε τα λεφτά να τους πληρώσουμε όμως; Εδώ πεθάνανε συνάνθρωποι μας ανά την υφήλιο, για να μπορούμε να έχουμε κάποια στοιχειώδη δικαιώματα στην εργασία και ήρθε μια ευρωφάπα και τα ισοπέδωσε όλα! Σε μια νύχτα ξύπνησε ο Έλληνας δεμένος χειροπόδαρα.
Μη σας ακούγεται υπερβολή. Μιλάω για αυτόν που «κοιμόνταν», γιατί ο άλλος ο «ξενύχτης» τα είχε πάρει χαμπάρι ο φουκαράς, αλλά δεν ήξερε τι να κάνει.
Οικογένεια, υποχρεώσεις, ξέρετε πως είναι αυτά…
Το θέμα δεν είναι να πέσουμε σε ακόμη μια ανάλυση, όσο λουστραρισμένα λόγια κι αν κουβαλάει, αλλά να δούμε επιτέλους αυτοί που μείναμε εδώ, τι μπορούμε να κάνουμε ενωμένοι αυτή τη φορά.
Οι Σπανιόλοι μας την είπαν και κατασκήνωσαν στις πλατείες τους και χωρίς να έχουν τον χάροντα με το ΔΝΤ – δρεπάνι από πάνω.
«Σιγά μη ξυπνήσετε τους Έλληνες», είπαν και έγραψαν στα πανό τους.
Μια φράση – όλα τα λεφτά, που ρε μάγκες κατάφερε και ξύπνησε τον εγωισμό μας! Ξυπνήσαμε από το λήθαργο και βγήκαμε στις πλατείες, χωρίς συνθήματα χυδαία και υβριστικά. Έτσι όπως ταιριάζει στον πολιτισμό που μας γέννησε. Έτσι όπως αξίζει στον Έλληνα. Ειρηνικά και με περηφάνια. Σας λέω ειλικρινά ότι μου σηκώθηκε η τρίχα, όταν είδα ανάμεσα στους 40φεύγα και τους 25άρηδες, ή ακόμη και τους πιο μικρούς! Όλοι μαζί στην ίδια σειρά, στο ίδιο πλήθος, με τον ίδιο παλμό, τα ίδια αιτήματα! Ζωή χωρίς δόσεις! Μια θέα στον ήλιο για όλους! Δεν ξέρω αν ήταν αντίδραση – απάντηση στους Ισπανούς και τους κάθε Ισπανούς που μας τη λένε καθημερινά.
Ο χρόνος θα δείξει.
Αν ξυπνήσαμε επιτέλους και σηκώσαμε το ανάστημα σε «όσα γίνονται για μας – χωρίς εμάς», που τραγούδαγε κάποτε ο Βασίλης, είναι κάτι που θα κριθεί από την διάρκεια όλων αυτών που ενώνουν τα κουράγια τους κάθε μέρα και κατεβαίνουν στις πλατείες της χώρας. Σαράντα πόλεις χθες – σαράντα διαφορετικές πλατείες.
Το «όχι» του Έλληνα στο σκυμμένο κεφάλι περνάει από την πόλη σας!
Άστε ήσυχη την τηλεόραση και πηγαίνετε να το δείτε από κοντά!
Να μπείτε μέσα του! Να ενώσετε την ψυχή σας μαζί του!
Να ζήσετε χωρίς ντροπή επιτέλους, έχοντας πει για μια φορά στη ζωή σας αυτό που σκέφτεστε!
Δε χωράνε πολιτικά, εγωισμοί, ατομικά συμφέροντα!
Πηγαίνετε όπως είστε! Με τη σαγιονάρα και τη βερμούδα!
Αφήστε την παραλία για μετά! Να` χετε να λέτε στα παιδιά σας, «ήμουν κι εγώ εκεί»!

*Το κείμενο είναι γραμμένο από τις ηρωικές εποχές των πλατειών.


1174540

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΙΚΑΠ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ

27/1/2018

Κατ` αρχάς παίζει πικάπ και όχι cd! Cd πιο μετά! Η λίστα που θα διαβάσετε πιο κάτω, δεν είναι τίποτα άλλο από μια σειρά κομματιών που μου έπρηξε τα δάχτυλα(δε γουστάρω βασικά την πένα στην κιθάρα), και τα σόλα πάλι δεν τα έβγαλα. Μεταξύ μας, σιγά μην έβγαζα Clapton και Duan στα ντουζένια τους! Άμα ήταν έτσι, εδώ θα ήμουν τώρα και θα σας έγραφα κομμάτια σαν κι αυτό! Ναι καλά! Στο πρώτο αεροπλάνο για Montreux και βουρ για το φεστιβάλ! Αλλά το να τα ακούω και να τα ξανακούω δεν κουράζομαι, ειδικά όταν βλέπω τίποτα μουντάδες πάνω από τις στέγες όπως σήμερα, που θέλει να αγιάσει η άνοιξη και η βροχή δεν την αφήνει. Οπότε είπα να τα μοιραστώ μαζί σας και ιδού τι παίζει αυτές τις μέρες στο πικάπ.
Όλα τα κομμάτια είναι ζωντανά ηχογραφημένα στα Filmore West & East, γι` αυτό και βάφτισα την επιλογή «ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΟ FILMORE».
Λάζαρε ξέρεις κανένα τρόπο να κάνω την Washburne να ακούγεται πιο μπλούζ, ή να εγκαταλείψω καλύτερα και να επενδύσω περισσότερο στο south;
Λίγα λόγια για το έργο

MIKE BLOOMFIELD & AL KOOPER – That`s allright(1968)
Όπως τα λένε και τα παιδιά, ακριβώς! Λιτά και περιεκτικά!
DEREK & THE DOMINOS – Bottle of red wine(1970)
Τι λέγαμε; Α, για κιθαρίστες!
ALLMAN BROTHERS – Staesboro Blues(1971)
Μάγισσα κακούργα, που έπνιξες το πόντικα στη μούργα! Ε, μα τώρα δεν είναι κρίμα να μην έχουμε τον Duan να πελεκάει σόλα επί σκηνής και να ξεχνάει τι κομμάτι παίζει και πότε τελειώνει και μπαίνει το άλλο;
CREAM – Crossroads(1968)
Τώρα δέδαμε! Πήγε ο Clapton στις Αμερικές και νομίσατε ότι τον κάνανε κλισέ; Χα!
JOHN MAYALL – room to move(1969)
Που να σε χωρέσει το δωμάτιο μωρέ Johnny, μου λες; Έτσι για να ξέρω κι εγώ! Τι είσαι; Κανένα κομοδίνο;
ALBERT KING – Watermelon man(1973)
Και μετά λέμε ότι παίζουν κι οι λευκοί τα blues… Τώρα τα λέμε δηλαδή, γιατί τότε δε μας έπαιρνε!
COUNTRY JOE & THE FISH – Flying high(1969)
Έχετε δει ποτέψάρι κάντρυ μπλουζ; Όχι; Είδατε πόσο καλά κρύβεται;
QUICKSILVER MESSENGER SERVICE – Mona(1968)
Στην υπηρεσία του βασιλιά Υδράργυρου ….μάτια μπλε, από την πόρτα σου περνώ, ολαρία ολαρά, κουλουπου κουλουπου
SANTANA – Jingo(1968 – Live 25 λεπτά!)
Εδώ είμαστε! Κιθάρα – κομπολόι, νέος τύπος κατασκευής του Carlos και ένας μάγκας εκεί στα τύμπανα που έχει λυσιάξει! Βάρα βάρβαρε μου βάρα – το όνομα μου Βαρβάρα!
JEFFERSON AIRPLANE – Somebody to love(1967)
Με το που αρχίζει να πατάει τις πρώτες νότες η Grace, νομίζεις ότιν κάτι σου`ρχετε κατά πάνω σου και δεν ξέρεις πώς να φυλαχτείς! Και μετά έρχεται η κιθάρα του Kantner και σε επαληθεύει σαν υποψίες! Είναι εκείνα τα μυγάκια από το Φρίσκο!
BIG BROTHER & THE HOLDING COMPANY – Piece of my heart(1967)
Α βρε εγκληματίες! Πήγατε και βγάλατε τον κόσμο από το άλμπουμ και δίχως παλαμάκια γίνηκε στούντιο! Δεν γίνονται αυτά! Έστω κι έτσι η μπάντα τα σπάει!
GRATEFUL DEAD – Hard to handle(1970)
Το ξέρω Jerry, το ξέρω παιδάκι μου… προσπάθησε πάντως, μη τ` αφήνεις έτσι. Κάτι μπορεί να γίνει.
H. P. LOVECRAFT – The bug i`m in(1968)
Για να δέσει το γλυκό! Ψάξτε τώρα εσείς να δείτε σε τι τσάντα τους βάλανε μέσα! Πάντως αν νομίζετε ότι η μουσική θα σας δώσει την απάντηση, μάλλον κάνετε λάθος!
ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΥΤΡΟ

http://www.youtube.com/watch?v=MSx0VHDKbQ4
http://www.youtube.com/watch?v=UWNjm_xXO2I
http://www.youtube.com/watch?v=62QXSWra81c
http://www.youtube.com/watch?v=tKcsJptYWKo
http://www.youtube.com/watch?v=tKcsJptYWKo
http://www.youtube.com/watch?v=CdMf-86Evro
http://www.youtube.com/watch?v=BKY8KIt9kqc
http://www.youtube.com/watch?v=YDhLYJMPlYg


27332590_1810680288951058_8980476804237786599_n

«ΕΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ & ΕΛ ΚΑΠΙΤΑΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΖΙΜ ΑΝΤΑΜΣ»

26/1/2018

Μια από τις μεγαλύτερες συγκινήσεις που προσέφερε ο «Μικρός Καουμπόι» στους αναγνώστες του, ήταν η εξαιρετική αυτή ιστορία του Γιώργου Μαρμαρίδη, «Έλ Ατατούρκ & Έλ Καπιτάν εναντίον Τζίμ Άνταμς».
Οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι του Ελληνόπουλου και της «θρυλικής τετράδας», είναι σε συσκευασία μίσους «δύο σε ένα» και θέλουν να εκδικηθούν για τις ήττες που γνώρισαν, βγάζοντας από την μέση μια για πάντα τον μεγάλο τους εχθρό, με μια συμμαχία που θα δώσει 312 συναρπαστικές σελίδες και 8 τεύχη!
Προσωπικά την κατατάσσω στις καλύτερες ιστορίες που έγραψε ο Έλληνας συγγραφέας, με πολύ δυνατές συγκινήσεις και στιγμές, όπως επίσης και πολύ καλές περιγραφές. Ίσως να ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετώπισαν ποτέ οι τέσσερεις εκπρόσωποι του νόμου, αλλά αυτά είναι υποκειμενικά και ο κάθε φίλος των αναγνωσμάτων αυτών έχει βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι όποιος γνωριστεί με το κλίμα αυτών των ιστοριών γουέστερν, με αυτό εδώ το σενάριο, σίγουρα θα θελήσει να αναζητήσει κι άλλες για να διαβάσει!
Καλύτερα να μείνουμε εδώ και να μην πούμε λεπτομέρειες για την υπόθεση, η οποία έχει πάρα πολλές ανατροπές και απρόβλεπτες εξελίξεις και θα σας καθηλώσει, αλλά όχι γεμίζοντας σας αγωνία μέχρι την επόμενη εβδομάδα, για να πάρετε στα χέρια σας το καινούργιο τεύχος του περιοδικού, αφού φροντίσαμε – στο δεύτερο μας ξεχωριστό, καλοκαιρινό project – να σας έχουμε όλες τις σελίδες ενωμένες σε ένα αρχείο! Να πούμε ότι η πρώτη δημοσίευση της σειράς αυτής έγινε στα τεύχη 574 – 581(Φεβρουάριος – Μάρτιος 1977), του «Μικρού Καουμπόι», ενώ επαναλήφθηκε ακόμη μια φορά, στα τεύχη 952 – 959(Ιούνιος – Ιούλιος 1984).
Τα οκτώ αυτά τεύχη ήταν τα :
Μονομαχία διαβόλων
Ο Τζίμ Άνταμς μόνος!
Ο καταζητούμενος
Ένας σερίφης…σπέσιαλ!
Τα κλειδιά του Άδη
Το σημάδι του ήλιου
Ο Έλ Ατατούρκ χτυπάει
Η ώρα του θανάτου
Το αρχείο κατεβαίνει ακολουθώντας το παρακάτω link

http://www.mediafire.com/?bumli58briba6i2


H ΠΟΡΤΑ που ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ

25/1/2018

Ήταν οι εποχές του Ροκ

(Τέξ Γουίλερ – Νέος Παρνασσός),

με το γουέστερν στοιχείο να κυριαρχεί στα κόμικς αναγνώσματα μας και τα τηλεοπτικά βράδια της Παρασκευής. Ινδιάνοι και καουμπόηδες χωρισμένοι,

με την αντίστοιχη ή τμήμα της, φιλοσοφία να περνάει και στο ποδόσφαιρο.

Εκεί λοιπόν χωριζόμαστε ξανά σε ομάδες, αλλά όχι με στρατιωτάκια και είτε μονότερμα είτε 6 – 6, 7 – 7, 8 – 8, όσοι μαζευόμασταν τέλος πάντων, κλοτσάγαμε μια χιλιομπαλωμένη μπάλα στις γειτονιές.

Μια από τις περιοχές που φιλοξένησε εκείνα μας τα καμώματα, ήταν πάνω από την Εβραϊκή συνοικία της πόλης, σε ένα τοπίο που θύμιζε έντονα βομβαρδισμένη πόλη, σε ταινία του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Σπίτια μισογκρεμισμένα, παλιά, βαμμένα στο μαύρο και το γκρι της υγρασίας, κι από πάνω μας το παλαιό φρούριο όρθωνε επιβλητικά το ανάστημα του.

Μολυβιά σύννεφα, πολύ κρύο, αλλά ακόμη περισσότερη όρεξη για παιγνίδι. Ο Γιώργος, ο ψηλός της παρέας με έμφαση στον ρόλο του σέντερ μπακ, ο αδελφός του ο Χρήστος(τερματοφύλακας), ο Σπύρος με τα κιλάκια του τα παραπάνω αλλά και με τα δυνατά σουτ, που σου μούδιαζαν τα χέρια ή τα πόδια, ανάλογα με το που σε έβρισκαν, ο Ηρακλής, ο Μπάμπης, ο Αλέκος, κι εγώ. Εμείς ήμασταν αυτοί που ποτέ σχεδόν δεν λέγαμε όχι.

Οι άλλοι συμπλήρωναν την παρέα, σύμφωνα με τις λιγότερο ή περισσότερο αυστηρές οικογένειες τους, ή το πρόγραμμα μαθημάτων.

Όταν δυσκόλεψαν τα πράγματα λιγάκι, κι άρχισαν να χτίζονται κάποιες καινούργιες κατοικίες, ψάξαμε να βρούμε νέες αλάνες, αλλά ο χρόνος κυλούσε αντίστροφα ήδη στην κλεψύδρα του και αναγκαστικά περιοριστήκαμε σε συμβατικές καταστάσεις, απ` αυτές που μελλοντικά έμελε να ζούμε μαζί τους.

Μέσα τους. Έτσι, ένα χειμώνα του `73 ανακαλύψαμε το «γήπεδο» της Εβραϊκής. Τι ήταν αυτό; Ένας λίγο πιο φαρδύς δρόμος από τους υπόλοιπους της γειτονιάς, με ένα χαμηλό τοιχίο στα δεξιά και από κάτω ένα γκρεμό 30 μέτρα(κάθε «τσαβάτα» σουτ, ο παραβάτης – άμπαλος έπρεπε να κατέβει να την φέρει, κι εμείς ωστόσο χοροπηδάγαμε για να ζεσταθούμε!), ενώ απ` την άλλη μεριά δέσποζε το «τέρμα», που δεν ήταν άλλο από μια πόρτα γκαράζ, με φύλλο αλουμινίου!

Οι ντρίμπλες έπεφταν βροχή – η βροχή μας έκανε ντρίμπλες – και το χαμηλό τοιχίο απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη υπόσταση και χρήση, αφού με ένα χτύπημα της μπάλας

πάνω σ` αυτό, έφευγες από την άλλη πλευρά με τη μπάλα στα πόδια και τον αντίπαλο να γκρινιάζει …ε! δεν πάει αυτό!

Δεν παίζει ο τοίχος! Είναι άουτ!

Γέλια όλοι οι υπόλοιποι μέχρι δακρύων!

Αυτή η λαμαρίνα που λέτε, έφαγε και `γω δε θυμάμαι πόσες κλωτσιές!

Μπάμ! Μπούμ!

Έκανε κι ένα θόρυβο πανάθεμα τηνε, που σου έσπαγε τα νεύρα! Ο «ήρωας» που αναλάμβανε να την προφυλάξει από τα σουτ, δεν το έπαιρνε και πολύ πατριωτικά, κι έτσι τα παιγνίδια τελείωναν με σκορ μπάσκετ!

Όλοι χαρούμενοι στο τέλος, με έστω και ένα γκολ ο καθένας στο ενεργητικό του, κατεβαίναμε γελώντας τα σκαλιά για το σπίτι του Γιώργου ή του Μπάμπη, γιατί η συνέχεια είχε …ξερή!

Άλλος χαμός εκεί!

Περνώντας τις προάλλες από τη γειτονιά την παλιά εκείνη,

κοντοστάθηκα στο αυτοσχέδιο «τέρμα», την αλουμινένια πόρτα που πληγώναμε μικροί και τράβηξα αυτές τις φωτογραφίες.

Αφιερωμένες στην παλιοπαρέα…


hqdefault

“FIGHT OF THE CENTURY” / 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1975
– ΕΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΠΥΓΜΑΧΙΑΣ

Tarantela Gazetta delloo Sport
υπό Περτσέμολου

20/1/2018

Κάποτε, στα χρόνια της ασπρόμαυρης μας τηλεόρασης, τα κρατικά κανάλια μετέδιδαν μεταξύ άλλων και αγώνες πυγμαχίας. Ήταν η δεκαετία του`70, αυτή των τηλεοπτικών πειραματισμών και της αξιοποίησης ενός μέσου μαζικής ενημέρωσης, που έμελε να αποκτήσει ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Δεν θα μιλήσουμε γι` αυτό όμως σήμερα. Υπάρχει άλλωστε η Κυριακάτικη σειρά άρθρων, που εξιστορεί τα τηλεοπτικά παραλειπόμενα των ΕΙΡΤ και ΥΕΝΕΔ. Σήμερα θα εστιάσουμε σε κάτι που είδαμε και εμείς, μαζί με όλο τον πλανήτη, τον Οκτώβρη του 1975 και ήταν συναρπαστικό! Ένας αγώνας πυγμαχίας, που πέρασε στην ιστορία, σαν ίσως ο σημαντικότερος όλων των εποχών! Αποκαλέστηκε από τα ΜΜΕ σαν Thrilla in Manila. Εκεί θα σας πάμε σήμερα νοερά!
Ήταν ο τρίτος και τελευταίος αγώνας, μεταξύ δύο σπουδαίων πυγμάχων. Του Muhammad Ali και του Joe Frazier. Ο αγώνας ήταν για τον τίτλο του πρωταθλητή στην κατηγορία βαρέων βαρών και έγινε στο Araneta Coliseum, στην Manila(Φιλιππίνες). Χαρακτηρίστηκε σαν ένας από τους κορυφαίος αγώνες πυγμαχίας του 20ου αιώνα και δεν υπήρχε ίχνος υπερβολής! Υπάρχει όμως πλούσιο παρασκήνιο και πολλά παραλειπόμενα σε αυτό τον αγώνα και αξίζει να τα δούμε, πριν περάσουμε στα στοιχεία που αφορούν στον αγώνα.
Κατ` αρχάς ο Muhammad Ali(ή Cassius Marcellus Clay, πριν ασπαστεί τον Ισλαμισμό), ένας από τους θρύλους του αθλήματος, αγαπητός σε όλο τον πλανήτη, βρίσκονταν από το 1965 σε καραντίνα, ενώ είχε χάσει και τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στην κατηγορία βαρέων βαρών, έπειτα από την άρνηση στράτευσης στον πόλεμο του Βιετνάμ. Είχε πει χαρακτηριστικά, «δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους Βιετκόνγκ… Δεν με αποκάλεσαν ποτέ νέγρο…». Αυτό του κόστισε μια ακόμη μεγαλύτερη καριέρα. Το 1970 είχε επιστρέψει για λίγο, έπειτα από την προσπάθεια που κατέβαλε ο γερουσιαστής Leroy R. Johnson, αλλά έναν χρόνο μετά, μετά τον αγώνα κόντρα στον Oscar Bonavena, σταμάτησε ξανά να πυγμαχεί, για να κάνει την ολική του επαναφορά στο άθλημα στα τέλη του`71, έπειτα από πιέσεις που άσκησε ο μεγάλος του αντίπαλος και διεκδικητής του τίτλου Joe Frazier, ο οποίος κατάφερε να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο Nixon, να δώσει ξανά το πράσινο φως στον Muhammad Ali για να αγωνίζεται στα ρινγκ και φυσικά για να παίξουν μαζί στο ματς που αποκαλέστηκε και σαν «ο αγώνας του αιώνα». Σε όλο αυτό το διάστημα της αποχής του από την πυγμαχία, ο Ali συνέχισε να προπονείται καθημερινά, κρατώντας την φόρμα του και περιμένοντας την στιγμή της επιστροφής. Κανείς όμως από όλους τους θαυμαστές του, δεν περίμενε να δει αυτά που διαδραματίστηκαν τον Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς…
Ο δικτάτορας των Φιλιππίνων Ferdinand Marcos(είχε καταλάβει με ένοπλη παρέμβαση την διακυβέρνηση της χώρας πριν 3 χρόνια), βρήκε τον αγώνα αυτόν σαν ένα πρώτης τάξεως μέσο προβολής του «έργου» του και όπως ήταν αναμενόμενο, όχι μόνον δεν έφερε καμία αντίρρηση, αλλά προσέφερε στους διοργανωτές κάθε δυνατή βοήθεια. Η μόνη δυσκολία που δημιούργησε, αφορούσε σε μια μετάθεση κατά 3 ημέρες αργότερα του αγώνα, κάτι που εξόργισε τον Don King, διάσημο παρουσιαστή αγώνων πυγμαχίας, ο οποίος θα μετέδιδε και αυτό το παιγνίδι για λογαριασμό της HBO, που μέσω δορυφορικής λήψης, θα έστελνε εικόνα σε όλο τον κόσμο. Να πούμε εδώ, ότι η ζήτηση για εικόνα από τον συγκεκριμένο αγώνα, ήταν τεράστια πραγματικά, σε όλη την υδρόγειο! Το Κάιρο και το Nasser Stadium, είχαν διεκδικήσει την διοργάνωση του αγώνα τον Αύγουστο του`75, αλλά τόσο οι δύο αντίπαλοι – όσο και οι εκπρόσωποι τους, είχαν αρνηθεί.
Ο Joe Frazier δεν περνούσε και τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, το 1975 και πριν αρχίσει τις προετοιμασίες για τον μεγάλο αγώνα, προσπαθούσε να βρει τους λόγους της ήττας του από τον George Foreman, όπως επίσης και να αναλύσει τι ήταν εκείνο που οδήγησε στην άνετη επικράτηση επί του ιδίου αντιπάλου, από τον Muhammad Ali. Τρείς από τους σπουδαιότερους πυγμάχους στην ιστορία του αθλήματος, είχαν συνδέσει τα ονόματα τους σε ένα αγώνα που περίμεναν όλοι οι φίλοι του αθλήματος, με μεγάλη ανυπομονησία. Έναν αγώνα που θα αποδείκνυε στο ρινγκ, ποιος είναι ο κορυφαίος πυγμάχος στην πιο θεαματική κατηγορία απ` όλες. Αυτή των βαρέων βαρών. Συγχρόνως, θα ξεκαθάριζε μια κι έξω, την προσωπική κόντρα και εκτός τερέν, των δύο αθλητών.
Η προϊστορία μεταξύ των δύο αντιπάλων, ανέφερε Muhammad Ali – Joe Frazier 1 – 1. Οι δύο πυγμάχοι είχαν ήδη βρεθεί δύο φορές αντιμέτωποι, με τον Ali να κερδίζει στις 8 Μαρτίου του 1971(παρουσιαστής ο ηθοποιός Burt Lancaster, σε ένα ματς που δεν κατάφερε να βρει κάθισμα ούτε ο Frank Sinatra!). Ο Frazier πήρε τη ρεβάνς με νίκη στα σημεία, στις 24 Οκτωβρίου του 1972, στο San Antonio του Τέξας. Έτσι, ο αγώνας στη Μανίλα είχε χαρακτήρα της τελικής ανάδειξης, του καλύτερου εκ των δύο. Κι οι δύο τους περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία το παιγνίδι αυτό και έκαναν την καλύτερη δυνατή προετοιμασία επί 3 ολόκληρα χρόνια, στην διάρκεια της οποίας αντιμετώπισαν μερικούς από τους κορυφαίους αθλητές στη κατηγορία τους. Οι αλληλοκατηγορίες των δύο πυγμάχων μεταξύ τους και κοκορομαχίες στις δημόσιες εμφανίσεις, έδιναν επιτέλους την θέση τους στον πολυαναμενόμενο αγώνα. Στις 11 παρά τέταρτο λοιπόν, της 1ης Οκτωβρίου του 1975, όταν χτύπησε το καμπανάκι του πρώτου γύρου, όλοι οι θεατές κράτησαν την ανάσα τους!
Ο Ali με τον μοναδικό αυτό τρόπο κίνησης στο ρινγκ και την επιθετικότητα του από το ξεκίνημα του πρώτου γύρου(σφυροκόπησε ανελέητα τον Frazier), κέρδισε το χειροκρότημα του κοινού και τους κριτές για τους πρώτους τρείς γύρους. Στον τέταρτο όμως, η ενέργεια που τον είχε ωθήσει να ξοδέψει ο αντίπαλος του, με την έξυπνη αμυντική τακτική που ακολούθησε, έφερε σαν αποτέλεσμα μια κυριαρχία του Frazier, που κορυφώθηκε στον έκτο γύρο. Ο αγώνας ήταν ισόπαλος πια και για μια ακόμη φορά κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την συνέχεια! Στον έβδομο γύρο, ο Ali επιχείρησε να κάνει τον αντίπαλο του να χάσει τον έλεγχο, αλλά δεν τα κατάφερε. Του ψιθύρισε στο αυτί «…Τζο, μου είπαν ότι πριν τον αγώνα πλύθηκες καλά…», για να εισπράξει την απάντηση «Δεν σου τα είπαν καλά!». Οι δύο πυγμάχοι προσέβαλαν με διάφορους τρόπους, πολλές φορές ο ένας τον άλλον, στην διάρκεια των επόμενων γύρων, χωρίς όμως αυτό να φέρει κανένα αποτέλεσμα, ή να γύρει την πλάστιγγα υπέρ κάποιου εκ των δύο. Μέχρι τον 12ο γύρο, οι θεατές είχαν προλάβει να δουν όσα σε ελάχιστους αγώνες μέχρι τότε. Κάποια στιγμή, ο Frazier χτύπησε μέχρι και τον προπονητή του, δίνοντας για μια στιγμή την αίσθηση ότι ο θυμός τον έκανε να περάσει τα όρια και να χάσει την αυτοσυγκέντρωση του. Στο τέλος δε του 13ου γύρου, ένα χτύπημα του Ali έσκισε άσχημα το κάτω χείλος του Frazier, που διαρκώς αιμορραγούσε έκτοτε, παρά τις προσπάθειες του προπονητικού team.
O Ali είχε όμως κρατήσει τα δυνατά του χτυπήματα για το τέλος. Στον 14ο γύρο, με τα απανωτά άπερκατ κατάφερε ένα ακόμη πλήγμα στον καίριο αντίπαλο του, που συνέχισε μέχρι το τέλος του ματς δίχως να βλέπει ουσιαστικά, έπειτα από τα χτυπήματα στο δεξί μάτι. Με τη σύμφωνη γνώμη των κριτών, ο διαιτητής του αγώνα Eddie Futch, έδωσε κάπου εκεί τέλος στο μαρτύριο του Frazier, σταματώντας το παιγνίδι και κατοχυρώνοντας το στον Ali. Ήταν η μεγάλη δικαίωση ενός σπουδαίου αθλητή, που κόντρα σε όλους και σε όλα, με κόστος αυτό που αγάπησε περισσότερο στην ζωή του και όντας ένα σύμβολο των έγχρωμων ολόκληρης της Αμερικής, μπόρεσε να αποδείξει ότι η δύναμη της θέλησης είναι αστείρευτη. Ο άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να αγαπήσει την πυγμαχία, ο αποκαλούμενος και σαν «χορευτής» από τις κινήσεις του στο ρινγκ, ένας σκεπτόμενος και επαναστάτης αθλητής, είχε νικήσει στον σημαντικότερο του αγώνα. Όσοι είδαν αυτό το ματς, από την τηλεόραση ή μέσα στο Araneta Coliseum της Μανίλα, έχουν να λένε ότι είδαν ίσως τον καλύτερο αγώνα πυγμαχίας του 20ου αιώνα.
Οικαλυτερες στιγμές του αγώνα σε ένα 10λεπτο βίντεο
https://www.youtube.com/watch?v=3_JUT8JqmHY


115663508

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1959 – Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

7/1/2018

Όταν ο Αμερικανός τραγουδιστής και συνθέτης Don Mc Lean, στους στίχους της μεγάλης του επιτυχίας American Pie(1971) ανέφερε “… the day the music died…”, για να περιγράψει μια αποφράδα ημέρα του rock`n`roll, αυτήν που πήρε τόσο πρόωρα μακριά μας τους Buddy Holly, Richie Valens και τον dj Big Bopper(Jiles Perry Richardson, Jr.), μια γενιά πολύ μακριά από όλα αυτά, ανακάλυπτε 11 χρόνια μετά την σημασία εκείνης της ημέρας και γνώριζε το έργο τριών σημαντικών ανθρώπων για την μουσική.
Την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου του 1959, ένα μικρό δικινητήριο αεροπλάνο προσέκρουε στα παγωμένα νερά της λίμνης Clear Lake , στην Iowa. Σ` αυτό επέβαιναν οι πιονέροι του rock`n`roll Buddy Holly και Ritchie Valens και ο ραδιοφωνικός παραγωγός J. P. «The Big Bopper» Richardson, γνωστός και για την επιτυχία του single Chantilly Lace. Και οι τρεις, όπως και ο πιλότος του αεροσκάφους Roger Peterson, βρήκαν ακαριαίο θάνατο.
Ήταν η πρώτη και μεγαλύτερη απώλεια του rock`n`roll και αποκαλέστηκε σαν «η μέρα που πέθανε η μουσική».
Ο Μεξικανικής καταγωγής Ritchie Valens, έβλεπε για μήνες πριν τον ίδιο εφιάλτη.
Ένα αεροπλάνο με αυτόν επιβάτη, έπεφτε στο έδαφος… Παρ` όλα αυτά, αγνόησε το προφητικό γι` αυτόν τελικά απ` ότι αποδείχτηκε, όνειρο… οι δικοί του που τον άκουσαν να το περιγράφει, το χαρακτήρισαν σαν …προλήψεις…
Το «The Winter Dance Party», ήταν το όνομα που δόθηκε σε μια περιοδεία των τριών σταρ, στις Ανατολικό – κεντρικές πολιτείες της Αμερικής. 24 πόλεις σε μόλις 3 εβδομάδες, αποτελούσαν μια από τις πιο επίπονες δοκιμασίες του είδους που επιχειρήθηκαν ποτέ. Η εξαντλητική τουρνέ, ήταν παράλληλα μια πρώτη γεύση από αυτά που περίμεναν τα μουσικά ινδάλματα, από την επόμενη δεκαετία κι έπειτα… Ένα demo, σαν να λέμε… Το τραγικό της υπόθεσης, έχει να κάνει και με τις συμπτώσεις, που ήταν αρκετές. Όπως αυτή με το λεωφορείο, στο οποίο θα επέβαιναν οι τρεις μουσικοί, αλλά που ποτέ δεν ξεκίνησε για τον προορισμό τους, λόγω του ότι δεν ήταν εξοπλισμένο με αντιολισθητικές αλυσίδες…
Η τουρνέ ήταν γεμάτη απρόοπτα.
Σε ένα από αυτά, ο drummer του Buddy Holly Carl Bunch, μην μπορώντας να συνεχίσει λόγω κρυοπαγημάτων, αντικαταστάθηκε από αυτόν των Dion and the Belmonts. Η μοίρα ενδεχομένως και να είχε προειδοποιήσει τον μουσικό με το περίεργο ύφος και τα χαρακτηριστικά γυαλιά, αλλά εκείνος την αγνόησε… Ο Buddy Holly , ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας όπως τον είχαν αποκαλέσει, ήταν μάλλον νευρικός για την ιδέα της εμφάνισης στο Surf Ballroom, της Clear Lake. Τα ρούχα του χρειάζονταν πλύσιμο και το μοναδικό πλυντήριο της πόλης ήταν κλειστό! Έτσι, είπε στα άλλα δύο μέλη της μπάντας του, Waylon Jennings(ο μετέπειτα αστέρας της country), και Tommy Allsup, ότι καλύτερα να έπαιρναν ένα αεροπλάνο, προκειμένου να γλύτωναν από την ταλαιπωρία των ακόμη 380 μιλίων, που έπρεπε να υποστούν μέχρι να φτάσουν στην επόμενη στάση της περιοδείας. Εκείνοι συμφώνησαν και ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την μετάβαση στο Moorhead της Minnesota.
Για μόλις 36 δολάριο το άτομο, ο 21 ετών πιλότος Roger Peterson, πείσθηκε για να πετάξει παρά την κακοκαιρία. Μια απόφαση που αποδείχτηκε μοιραία…
Το μικρό Beechcraft Bonanza 35 (V-tail) κατασκευής του 1947, της εταιρείας Dwyer Flying Service με έδρα το Mason City της Iowa, ετοιμάστηκε για να υποδεχτεί τους τρείς του επιβάτες. Ο J. P. «The Big Bopper» Richardson ήταν αυτός που δέχτηκε το τρίτο προειδοποιητικό καμπανάκι, αλλά … το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον… Ο παραγωγός και τραγουδιστής είχε γρίπη και ζήτησε από τον Waylon Jennings να πάρει την θέση του στο μοιραίο αεροπλάνο. Ο Jennings όμως αρνήθηκε… Όταν το έμαθε ο Buddy Holly, γύρισε και του είπε «…ελπίζω να σας παγώσουν τα πόδια στο λεωφορείο…» Η απάντηση του Jennings «…ελπίζω το παλιό – αεροπλάνο σας να πέσει…», έμελε να τον στοιχειώσει για ολόκληρη την υπόλοιπη του ζωή…
Το πιο τραγικό παιγνίδι της, η μοίρα το επιφύλαξε για τον Ritchie Valens. Με τον Tommy Allsup έπαιξαν κορώνα – γράμματα την συμμετοχή τους στο ταξίδι με το μικρό αεροπλάνο. Ο Valens έχασε, παρά το γεγονός ότι η πλευρά που επέλεξε ήταν αυτή που κέρδισε το στοίχημα.
Ο κερδισμένος αποκτούσε μια θέση στο αεροσκάφος… Ο δε Dion DiMucci που ήθελε επίσης να φτάσει εγκαίρως στην επόμενη πόλη της τουρνέ, άλλαξε άποψη όταν άκουσε το κόστος των 36 δολαρίων! Τσιγκουνιά, ή διαίσθηση;
Στις 3 και μισή το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Φεβρουαρίου, το αεροδρόμιο Hector Airport στο Fargo της Βόρειας Ντακότα, έδωσε σήμα ότι το αεροπλάνο του Roger Peterson δεν προσγειώθηκε ποτέ… Την ίδια ημέρα, τα συνεργεία διάσωσης ανέσυραν τα απομεινάρια του δυστυχήματος. Ανάμεσα τους και κάτι που δημιούργησε πολλά ερωτηματικά. Ένα πιστόλι και το πτώμα του πιλότου, που βρέθηκε μακριά από τον τόπο της συντριβής του αεροπλάνου, έγιναν επίκεντρο μιας έρευνας που δεν έφερε ποτέ στο φως της δημοσιότητας νέα στοιχεία…
Στα χρόνια που ακολούθησαν, με τον ίδιο τρόπο έχασαν τις ζωές τους κι άλλοι σημαντικοί εκπρόσωποι της ροκ μουσικής, όπως οι Lynyrd Skynyrd και ο Stevie Ray Vaughan. Το Comics Trades θα σας παρουσιάσει και αυτές τις περιπτώσεις, μέσα από την σειρά των άρθρων, που αποκαλούμε «ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ».
Μέρος των στοιχείων που παραθέσαμε πιο πάνω, αντλήθηκαν από το παρακάτω link.

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Day_the_Music_Died
Ντοκιμαντέρ με το αεροπορικό δυστύχημα

http://www.youtube.com/watch?v=j2fuCYpNJAc
Το πρώτο μέρος ενός αποκαλυπτικού ρεπορτάζ. Για υπόλοιπα 5 τμήματα, απλά ακολουθείτε τα προτεινόμενα link.
http://www.youtube.com/watch?v=PkfMJgMYvoE
Το American Pie του Don Mc Lean
http://www.youtube.com/watch?v=WYpm5FWFnlg
Το Well all right του Buddy Holly
http://www.youtube.com/watch?v=nnJ3MXXYIVM
Το Chantilly Lace του Big Bopper
http://www.youtube.com/watch?v=MWqLPxJ7kxU
Το Come on let`s go του Richie Valens
https://www.youtube.com/watch?v=oHQ8wI6BlVE

https://www.youtube.com/watch?v=oHQ8wI6BlVE


26195766_1789939587691795_9204442631628501704_n

ΜΑ ΤΙ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΕΙΧΑΝ ΕΚΕΙΝΑ
ΤΑ «ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ»;

7/1/2018

Ήταν παλιά, άβολα για να τα κουβαλήσεις, δεν χωρούσαν σε κρυψώνες, πολλά καρέ – πολλά κείμενα, σχεδόν κουραστικά για τα μάτια των πιτσιρικάδων.
Κι όμως, ήταν κάτι παραπάνω από γοητευτικά, σαν το κερασάκι στην κόμικς – τούρτα μας και φρόντιζαν οι συνθήκες να τα πιάνουμε στα χέρια όταν ήταν κάποια γιορτή!
Ήταν έπαθλα, πολύτιμα και μοναδικά, δεμένα με κάποιες πολύ δυνατές στιγμές.
Τι είχαν όμως;
Τι τα έκανε τόσο διαφορετικά από όλα τα άλλα κόμικς;
Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, ξεφυλλίζοντας μερικά από όσα διασώθηκαν βρίσκω λόγους πολλούς, κανέναν από τους οποίους δεν είχα σκεφτεί τότε.
Ίσως γιατί «τότε» δεν σκεφτόσουν όταν διάβαζες κόμικς και ειδικά Λούκυ Λούκ»…
Πέρα από την μυρωδιά, την ξεχωριστή αυτή των εκδόσεων Στρατίκη
(κάθε έκδοση έχει και την δική της),
υπήρχαν οι καουμπόικες ιστορίες που συνεχίζονταν στις 2-3 πρώτες σελίδες και στις αντίστοιχες τελευταίες.
Έβγαζαν μια νοοτροπία που έδενε με αυτή των καουμπόικων αναγνωσμάτων του εκδότη, ενώ δεν θα μπορούσε να την πει κανείς παράταιρη ή άκυρη σαν ιδέα. Έπειτα ήταν κι εκείνη η υπέροχη σειρά αυτοτελών ιστοριών, με τον γενικό τίτλο
«Διακοπές στο Φαρ Ουέστ», που μας έστελνε νοερά να συναντήσουμε τους ήρωες και τα τοπία των ιστοριών που διαβάζαμε… Κι αυτή είχε θέση και απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη στα μάτια μας, όταν ο «Λούκυ» καθιερώθηκε πια και τον ζητούσαμε με το μικρό του.
Συνήθως διάβαζα πρώτα τα διηγήματα αυτά, και μετά την χορταστική ιστορία του καουμπόη με το ομιλών και ορθώς σκεπτόμενο άλογο! Προσπαθούσα μάλιστα να μην πέφτει το μάτι μου στην τελευταία σελίδα, για να μην δω το τέλος!
Έβαζα το χέρι στη μέση των ματιών και έκλεινα το ένα απ` αυτά!
Παιδιάστικα πράγματα… Τι τα θέλετε…
Έρχονται στο νου όταν πλησιάζει στα μισά του δρόμου του ο καθένας…
Μετά ήταν το οπισθόφυλλο, που διαφήμιζε τόσα υπέροχα περιοδικά!
«Αμαζόνιος», «Μικρός Σερίφης», «Κένταλ», «Άσσοι του Φαρ Ουέστ», «Μικρός Καουμπόι» και εκείνο το τομάκι που προστέθηκε αργότερα, που είχε προφανώς αυτοτελείς ιστορίες γουέστερν.
Θυμάμαι τον τίτλο του «Ανοιχτοί Λογαριασμοί» και το εξώφυλλο με τα δύο χέρια στις χειροπέδες… Ήταν μια μαγεία όλα αυτά από μόνα τους. Σ` αυτά τα οπισθόφυλλα έβλεπες τι θα μπορούσες υπό συνθήκες, να αποκτήσεις, ή απλά τι θα ήταν υπέροχο κάποτε να διάβαζες… Τόσα πολλά κόμικς – τόσος λίγος χρόνος – ακόμη πιο μικρό χαρτζιλίκι! Μερικές λέξεις – μια πραγματικότητα, για τόσους σημερινούς σαραντάρηδες και βάλε… Συνεπώς, οι περισσότεροι μέναμε στα …οπισθόφυλλα εκείνα, με τις διαφημιστικές καταχωρήσεις σε λοξή μορφή και κάναμε σχέδια για το πώς θα τα συναντήσουμε κάποτε… Για πολλά χρόνια, όχι στα παιδικά, αλλά αρκετά αργότερα, θυμάμαι ότι είχα βάλει στόχο να βρω όλες εκείνες τις καταχωρήσεις σε πραγματικά, χειροπιαστά τεύχη! Τα κατάφερα, αλλά δεν ήταν εύκολο. Ούτε είχε το ίδιο νόημα, όταν τα κοίταξα μαζί στο ίδιο χέρι…
Κάτι άλλο, ξεχωριστό, που σήμερα δεν υπάρχει πια στις μυρωδιές τις φρέσκιες, από ανακυκλωμένο χαρτί, είναι και το τσιγάρο του «Λούκυ»! έχει αντικατασταθεί από ένα στάχυ, στα πλαίσια μιας γενικής αντί – καπνιστικής στάσης, που έχει επηρεάσει ακόμη και τους ήρωες των κόμικς. Του πήγαινε καλύτερα το τσιγάρο στο στόμα όμως. Τον έφερνε πιο κοντά στην εικόνα ενός καουμπόι, αυτού που είχαμε φανταστεί διαβάζοντας τον. Έπειτα, χωρίς το τσιγάρο έφευγαν και τα καρέ όπου έστριβε τον καπνό, βγάζοντας τον από την σακούλα του, πάντα με το ένα χέρι! Μπορεί να ήταν όλα αυτά αρνητικά σαν πρότυπα, αλλά ήταν αλληλένδετα με το στόρι και τους κωμικούς χαρακτήρες. Τους έδινε μια πιο προσιτή υπόσταση, κοντά στους καουμπόηδες των ασπρόμαυρων ταινιών και σήριαλ, που βλέπαμε εκείνα τα χρόνια στην τηλεόραση και υα θερινά σινεμά. Οι σελίδες χοντρές, γρέτζες στην αφή, χωρίς τη λάμψη της τεχνικής επεξεργασίας, χωρίς τα δάχτυλα να γλιστράνε στο ιλουστρασιόν χαρτί…
Είχαν πολλά τελικά εκείνα τα «Λούκυ Λούκ». Ίσως περισσότερα από όσα περιμέναμε απ` αυτά, ακόμη και από όσα ζητούσαμε στις σκέψεις μας. Ήταν μια ολοκληρωμένη πρόταση, που έδινε χρώμα επιτέλους στην χάρτινη μας ζωή! Χρώμα και φαντασία! Χιούμορ και λαχτάρα! Να μην τελειώσουν οι σελίδες… Δε ξέρω για σας, αλλά πάει πολύ καιρός από τότε που κάποια έκδοση κόμικς τω
ν ημερών μας, έπιασα τον εαυτό μου να ζητάω το ίδιο…
Κι επειδή πολλοί από εσάς, ίσως να νοσταλγήσατε κάτι από εκείνα τα παραλειπόμενα των εσωτερικών σελίδων του «Λούκυ Λούκ» εκείνης της γενιάς, είπα να σας δώσω την ευκαιρία να θυμηθείτε μερικά από τα συναισθήματα που σας ξυπνούσαν όλα αυτά, μέσα από ένα αρχείο 28 σελίδων, που μπορείτε να κατεβάσετε κλικάροντας το παρακάτω link.
http://www.mediafire.com/?4pia24buyokhhlv
ΥΓ
Δώστε λιγάκι προσοχή στον τρόπο που απαντώνται τα γράμματα των αναγνωστών, αλλά και στο πως μέσα από λίγες σελίδες, καταφέρνουν να ολοκληρώνονται οι ιστορίες με τον καλύτερο τρόπο, δίχως να σου δίνουν την εντύπωση ότι κάτι λείπει, κάτι δεν μπήκε στο κείμενο…
http://www.mediafire.com/?4pia24buyokhhlv
και επισης
στρατικη
https://thetimebandits.wordpress.com/…/%CE%B5%CE%BA%CE%B4%…/


26169910_1787317341287353_6790685389421657475_n

ΡΕΤΡΟ ΕΠΟΠΟΙΙΑ *

4/1/2018

Αλλαλαγμοί,
οδυρμοί, 
πολεμικές ιαχές,
τάκλιν, κλωτσίδια,
πατισίδια,
κεφαλιές στο ίσιωμα
, ντουμ χαμπσάμους
σοκολάτουμ ποροπομπέρουμ!
Το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ξεχέρσωμα που έλαβε χώρα στο κοκκινόχωμα τση πλατείας, έμεινε στην αθλητική ιστορία του νησιού ως, «η μέρα τση μεγάλης σποράς»!
Τέτοια ψυχαγωγία ούτε με τσου Άλκιμους τση λαμπαδοδρομίες!
Κάμακες – Μάρμπουρο 4-4!
Ένα υπερθέαμα, κυρίες και κύριοι,
από τση δύο κορυφαίες ομάδες του πρωταθλήματος!
Ο παλμός τση καρέκλες του Ζήσιμου ήταν ανεπανάληπτος! Εκατοντάδες μποτίλιες τσιτσιμπύρας
λιποθύμησαν σιμπούμπουλες!
Σερβιτόροι αναγκεμένοι ολούθε!
Ο Ιωνάς να κόβει επιταγές και να μη προλαβαίνει,
σίσκαρο το πλήθος να επευφημεί
τση μπότες των αμυντικών,
που ‘στέλναν πρίμο σάρτο τραβεσάδα
τη μπάλα στο φρούριο!
Δεν περιγράφω άλλο!
Κρίμα που δε καταγράφηκαν σε βίντεα οι μεγάλες στιγμές εκείνες. Όποιος έχει φωτογραφία να τηνε στείλει
γιατί είναι αμαρτία από το Θεό.

ΥΓ
Αξέχαστα τα αόρατα δοκάρια των τερμάτων! Πατέντα ουνιβερσάλε!

* Σ,Σ»Τ» : Με αφορμή τη δημοσιευμένης στη σημερινή ενημέρωση σχόλιου του Μήτσου Λεβέντη για τους «Κάμακες» τη πρώτη ομάδα με εμφνίσεις στη Κάτου Πλατεία.


ΚΑΝΓΚΟΥΡΕΣ- ΟΥΓΚΑΝΟΙ 1-1

10/9/2017

Πριν ένα περίπου μήνα,
το Φαλιράκι υποδέχτηκε τον πρώτο αγώνα μεταξύ εγχώριων Καγκούρων και, Ούγκανων(μετάλλαξη φυλών Ούννων) παραθεριστών.
Τότε, ο αθλητισμός του νησιού γνώρισε μεγάλες στιγμές,
με «καθαρή» επικράτηση.
Χθες, οι φιλοξενούμενοι πήραν τη ρεβάνς,
με σκορ που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Οι πιο κάτω φωτογραφίες αποτελούν αδιάσειστο στοιχείο.
Για λόγους αισθητικής και όχι μόνο,
θεώρησα καλό να μην συμπεριλάβω σε αυτές
και τα υπολείμματα τροφών(αλλαντικά κυρίως)
, όπως και τις δεκάδες γόπες Γερμανικών τσιγάρων
(και οι μπύρες ιδίας προέλευσης ήταν),
που κοσμούσαν τα βράχια.
Ειρήσθω εν παρώδω,
η αποψίλωση διήρκεσε από τις 10 – 11 το πρωί σήμερα, συνοδεία συνηθισμένων ατυχημάτων
(κοψίματα στα χέρια από τα σπασμένα μπουκάλια).
Το θέμα δεν είναι αν θα βρίσκονται ή όχι
κάθε φορά κάποιοι σαν κι εμάς
για να μαζεύουν το χάλι
και τα οικογενειακά, πολιτιστικά κατάλοιπα
ντόπιων και αλλοδαπών,
ούτε αν θα φιλοτιμηθεί ποτέ ο κατ’ ευφημισμό
«Δήμος Κερκυραίων» για να πράξει μέρος
των αυτονόητων υποχρεώσεων του για τις οποίες ψηφίστηκε(ναι, έχει και τέτοιες).
Το θέμα έγκειται στην Καγκουροποίηση
την οποία αποδεχτήκαμε όλοι μας
σιωπηρά
και, την οποία αφήνουμε εν γνώσει μας,
να καταστρέφει αιώνες πολιτισμού…

*Σ.Σ»Τ» : επεξηγήσεις
Ετυμολογικά η λέξη κάγκουρας προέρχεται από τα ίδια τα καγκουρό. Πώς γίνεται αυτό:
Σύμφωνα με μια θεωρία, εκείνοι που παρακολουθούν μια κόντρα αυτοκινήτων – στιγματίζοντας έτσι τον εαυτό τους γιατί δεν συμμετέχουν – από το κρύο αναγκάζονται να βάλουν τα χέρια στις τσέπες, παίρνοντας μια σκυφτή στάση. Πάλλονται για να ζεσταθούν θυμίζοντας έτσι τα καγκουρό.
Ο όρος προεκτάθηκε και από τους θεατές – κάγκουρες πέρασε στους ίδιους τους οδηγούς – κάγκουρες που ποζάρουν με το αυτοκίνητό τους και προσπαθούν να πουλήσουν μούρη.
Ο όρος πήρε και μια άλλη προέκταση για όποιον γενικά προσπαθεί να δείξει κάτι και θέλει να τραβήξει την προσοχή του κοινού με την οδήγηση, τη μόδα, το στυλ, τη συμπεριφορά του κλπ.
—————////———–
Ουγκάνος
Ο άνθρωπος που έχει ευφυία και τρόπους που παραπέμπουν σε απολίτιστο βάρβαρο, σε πρωτόγονο, πιθανόν εκ του επιφωνήματος ουγκ, γιατί θεωρείται ότι μόνο έτσι μπορεί να επικοινωνήσει. Συχνά τον φανταζόμαστε και ως μυώδη, ντουλάπα και μπιλντέρι. Στα παραδείγματα του γούγλη βλέπω ότι χρησιμοποιείται συνηθέστατα για τα μέλη της Χρυσής Αυγής.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
Άνθρωπος γεννιέσαι, ούγκανος γίνεσαι, Κασιδιάρης καταντάς.


18199179_1534286819923741_5262853070077174390_n

BLACK IS THE NIGHT IN THE MOUNTAINS *
(snow is falling in the plains)

5/5/2017

Με ρωτάει τσι προάλλες ένας γνωστός, «τι είναι βρε παιδάκι μου ο κάγκουρας;
έχει καμία σχέση με τον Καγκουρίδη που’χε παλιά το φωτογραφείο;».
Θα μου πεις «και δε του’λεγες ότι είναι Ποντιακό καγκουρό;» Κοίτα, ο σκοπός είναι να τόνε διαφωτίσεις τον άνθρωπο. Από καθαρά ανθρωπιστικό ενδιαφέρον λοιπόν, κι αφού ξόδεψα ίσα με ενάμιση καντάρι φαιά ουσία(συν τα ανάλογα τσιγάρα, 2 μπύρες και 3 κομμάτια πίτσα), κατέληξα σε τούτο δω το ερωτηματολόγιο, που πιστεύω θα λύσει τσι σχετικές απορίες αν όχι ολονώνε, τουλάχιστον των μισών(από Μαντούκι ίσα με Κουλίνα.
Οι άλλοι ασπέτα, να περάσει το επόμενο λοντόνι των 8). Τα παλαμάκια ήστερις, άμα το συμπληρώσετε σίσκαρο.
Σώσατε τη φραπεδιά, φρενάρισε το καλαμάκι στον πάτο του πλαστικού και θέλετε να το ξεφορτωθείτε(βασική προυπόθεση να οδηγάτε), τι κάνετε;

Το ακουμπάτε προσεκτικά στο πίσω κάθισμα για να απασχολήσει τον επόμενο συνεπιβάτη.
Το πετάτε από το παράθυρο για να ακούσετε το τράκο του μοτοσυκλετιστή από πίσω.
Το κρατάτε στο ένα χέρι και οδηγάτε με το άλλο, γιατί έχετε εξετάσεις για ταχυδακτυλουργός της άλλη εβδομάδα.
Γρήγορα στο ειδικά διαμορφωμένο σακουλάκι ανακλυκλώσιμων πλαστικών που έχετε πάντα μαζί σας.

Ο οδηγός μπροστά πηγαίνει σα χελώνα(έχει αυτοκόλλητο από γραφείο ενοικιάσεως αυτοκινήτων στο παρμπρίζ) και, ρεμβάζει τα αξιοθέατα. Πως το αντιμετωπίζετε;

1. Χαλαρά. Με βολεύει για να πιω καλύτερα τον φραπέ, χωρίς άγχος(μη λερώσω και το μπλουζάκι και μου τα ψάλει η γυναίκα σπίτι).
Του δείχνω τσι παλάμες μου για να δει ότι είναι καθαρές(σικ), και, μετά του …το ταμ τι ριρι μέχρι να βραχνιάσω. Δε θα πάει πιο γρήγορα, αλλά θα μάθει και 5 πράγματα στα Ελληνικά.
Γκαζώνω και χτυπάω τον προφυλακτήρα. Το’χω δει στο σινεμά.
Δένω το χέρι μου με μονωτική ταινία στην κόρνα. Ή θα κουφαθεί, ή θα κάμει στην μπάντα.

Παίρνετε το νούμερο 450 από το μηχάνημα στην τράπεζα και εκείνη τη στιγμή μόλις χτυπάει το 12. Πως αντιδράτε;

Τι ερώτηση είναι αυτή; Αρχίζω τα Λατινικά. Γαμώ την ατυχία μου, το κέρατο τσου το τράγιο για ταμίες, αμείτε ορές να κάμετε καμιά άλλη δουλειά και τα γνωστά.
Πηγαίνετε κουτσαίνοντας στον διπλανό και του λέτε αν μπορεί να σας δώσει το δικό του κουπόνι, γιατί πριν λίγο βγήκατε από το χειρουργείο.
Με βηματισμό ροζ πάνθηρα, πλαγιάζετε το πλησιέστερο γκισέ και ζητάτε ευγενικά από τον πελάτη που εξυπηρετείται ήδη, ότι έπιασε το σπίτι σας φωτιά και σας περιμένουν οι πυροσβέστες να ανοίξετε τη βρύση για να γεμίσουν τσου κουβάδες.
Βγάζετε το σπρέι για άσθμα τσι γιαγιάς από τη σακούλα του φαρμακείου και του δίνετε να καταλάβει. Όλο και κάποιος θα συγκινηθεί.

Γλουπιάσατε το παγωτό καθ’οδόν και σας έμεινε το περιτύλιγμα. Και τώρα τι;

Μερικές ερωτήσεις εδώ είναι για τσου κουτούς. Το πετάω κάτω και σφυρίζω στο ρυθμό του “να σου ρίχνω βοτσαλάκια με τα δύο μου τα χεράκια”(Τζιμάκος).
Το αφήνω στο πρώτο τραπεζάκι καφετέριας. Άντε να κουνήσουν και κανένα κώλο οι σερβιτόροι(εναλλακτική λύση το πλησιέστερο γραμματοκιβώτιο).
Το κάνω μπάλα και το πετάω στον απέναντι κάδο. Αν δε μπει, θέλω κι άλλη προπόνηση στα τρίποντα. Αν μπει, είμαι παικταράς.
Το φυτεύω στη ζαρντινιέρα τσι μπουτίκ, δίπλα στα τσιγάρα των αλλολώνε.
Η σκουπιδιάρα περνάει μια φορά τη βδομάδα και μόλις κούνησε μαντίλι από τη γειτονιά σας.
Τι κάνετε;
Πετάω τη σακούλα από το μπαλκόνι, γιατί εμένα δε μου ξηγιώνται έτσι. Εμένα.
Κατεβαίνω και την αφήνω στην εξώπορτα του γείτονα. Για να μάθει να ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του μεσημεριάτικα, την τρέλα μου.
Παλιά είχαμε ένα κάδο στην πλατεία, να χέσω την Ουνέσκο. Την αφήνω εκεί πέρα. Εγώ τσι συνήθειες μου δε τσι αλλάζω.
Καβαλάω το μηχανάκι και την πετάω στο πρώτο σπίτι με κήπο που θα βρω μπροστά μου.
Είχα δει που το κάνουνε με τσι εφημερίδες στην Αμερική. Τι εφημερίδες, τι σκουπίδια. Σιγά τώρα.
Καλή η τσίχλα, αλλά άμα περάσουνε 10 λεπτά είναι σα να μασάς χαρτοπόλεμο. Εισάστενε στο σινεμά το λοιπό και θέλετε να τηνέ ξεφορωθείτε. Για να δω ευρηματικά μυαλά.
Ευκολάκι.
Την κολλάω στη πλάτη του μπροστινού καθίσματος.
Μένω πιστός τσι παραδόσεις και δημιουργώ εικαστικά δεδομένα(που ξέρεις, αύριο μπορεί να γίνει μορφή τέχνης).
Την κάνω μπαλίτσα και την πετάω ψηλά.
Συνδυάζω αποτελεσματικότητα και ψυχαγωγία(άσε που γουστάρω τη φάτσα του θύματος στο διάλειμμα, που θα ψάχνει τσαντισμένος).
Τα αυτονόητο.
Την πετάω κάτω.
Την βάζω μέσα στο αναψυκτικό και αφήνω το τενεκεδάκι στο διπλανό κάθισμα.
Πλήρωσα εισιτήριο, αυτά θα με απασχολούνε τώρα;
Έχουμε κι άλλες δουλειές.

* Mαύρη είν’η νύχτα στα βουνά…


MUNDUS VULT DECIPI ERGO DECIPIATUR
από την σειρά » A penny for your thoughts»

2/5/2018

Γιατί για να εξαπατηθείς πρέπει να έχεις συναινέσει, έστω και σιωπηρά. Εκεί βασίζεται και το ρητό του Γάιου Πετρώνιου, με εφαρμογή διαχρονική. Η τηλεοπτική αρένα ανέκαθεν προμοτάριζε τα θηρία προς τέρψην των θεατών. Άλλωστε, μόνο η όψη του αίματος είχε τη δύναμη να κατεβάσει, ή να ανεβάσει αντίχειρες. Τι κι αν πέρασαν 20 αιώνες από τότε, οι μονομάχοι παραμένουν ίδιοι. Όπως και ο προορισμός τους: να κατευνάσουν τα πλήθη. Βέβαια, για να πατήσεις μια μπανανόφλουδα πρέπει να συμβεί ένα εκ των παρακάτω:

Α. Να περπατάς κοιτάζοντας τα σύννεφα.
Β. Να θέλεις να μάθεις ζεμπέκικο.
Γ. Να είσαι τυφλός.

Υπάρχει και η περίπτωση που “το σύμπαν συνωμότησε για βρεθεί μπροστά σου”, αλλά αυτή την επιλογή δεν μπορούμε να την κλέψουμε από τις στρουθοκαμήλους, για αυτό και την παραβλέπουμε.

Σε μια κοινωνία που αναλώνεται στην εφεύρεση άλλοθι, στηριζόμενη στο δόγμα, “δε φταίμε εμείς – φταίνε οι άλλοι”, με αναστολές Τζαίημς Μπόντ, η παρακμή ανάγεται σε λάβαρο επανάστασης. Βέβαια, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, οι χαίροντες τη λοβοτομή τους, περήφανα περπατώντας, εθελοντικά παίρνουν μέρος στα πειράματα αυτά. Κανείς δεν μας δένει στην καρέκλα με οδοντογλυφίδες στα μάτια, για να παρακολουθούμε κάθε κακόγουστη προσπάθεια αποπροσανατολισμού. Δυστυχώς η πλειοψηφία είναι με το μέρος των οστράκων, κι όχι των υποψηφίων προς εξοστρακισμό, οπότε οι διαφωνούντες φαντάζουν οπαδοί μεσαιωνικών αιρέσων.

Αν αντιστρέψουμε την εικόνα των μονομάχων του τηλεοπτικού προιόντος που λατρεύουμε να αφορίζουμε εδώ και 3 μήνες, αλλάζοντας εικονικά θέση μαζί τους, νομίζω πως θα ήμασταν εξίσου ελκυστική περίπτωση για κάθε ενδιαφερόμενο θεατή. Ας το δούμε ψύχραιμα. Η καθημερινότητα μας αντικατόπτριζε ανέκαθεν παιχνίδι επιβίωσης. Μπορεί να υπολειπόμαστε φοινικόδεντρων και καρύδων, μπορεί τα “αγωνίσματα” μας να έχουν περισσότερο βιομηχανική όψη και κατασκευή, μπορεί να διατηρούμε μεγαλύτερη “ελευθερία κινήσεων” ελέω διαστάσεων σκηνικού, όμως τα κίνητρα δεν αλλάζουν, ούτε ο στόχος. Είναι εύκολη η δαιμονοποίηση των εξωτικών παραλιών και τα αναθέματα σε βάρος διοργανωτών και των παικτών. Το δύσκολο είναι να αλλάξουμε “κανάλι”, οπτική, φιλοσοφία, στάση ζωής. Γιατί με την παθητικότητα για μαξιλάρι, η Δομινικανή Δημοκρατία είναι πολύ κοντά από ότι νομίζουν μερικοί και, τα ξυλοπόδαρα πάντα πιο βολικά…


16836707_1459636684055422_2085057781229439019_o16797372_1459634554055635_8695951786962659764_o

ΠΛΑΝΗΤΙΚΟΝ ΑΡΘΡΟ ΜΕΤΑ ΠΟΛΙΤΙΩΝ ΑΝΗΣΥΧΙΩΝ
– «8 πλανήτες θα σου βρω»

24/2/2017

Επιτέλους, οι ισορροπίες μπορούν να αποκατασταθούν σε παγκόσμιο επίπεδο!
Κοινωνικές, οικονομικές, πολιτιστικές, πολιτισμικές, στρατιωτικές, πολιτικές, μέχρι και αθλητικές!
«Επτά πλανήτες θα σου βρω»!
Χωρίς χρονοτριβές, ιδού η πρόταση αξιοποίησης τους:
Στέλνουμε στον πρώτο τους Κινέζους, για να μπορούν να πολλαπλασιαστούν δίχως ενοχές και, για να κοπιάρουν τους πολιτισμούς των άλλων γαλαξιών(προτεινόμενη ονομασία πλανήτη: Λαική Πλανητική Δημοκρατία της Κίνας).
Στον δεύτερο τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους, για να ανακαλύψουν την αξία της αληθινής αγάπης(προτεινόμενη ονομασία πλανήτη: Όποιος Προλάβει).
Στον τρίτο τους Γερμανούς(προτεινόμενη ονομασία πλανήτη: Κλάιν Μάιν) Ο Σόιμπλας θα εποπτεύει σε ρόλο φοροεισπράχτορα τους δορυφόρους των πλανητώνε και, θα πρωτοστατήσει στην δημιουργία της ΠΕ(πλανητική ένωση). Φήμες για συμμαχία με τον Darth Vader διαψεύδονται μέχρι νεοτέρας.
Τον τέταρτο τον παραχωρούμε σίσκαρο σε όλους τους πολιτικούς του πλανήτη Γη.
Μια βουλή ο καθένας, για να ησυχάσουμε κι εμείς και εκείνοι, με ισόβιο πρωθυπουργό τον Τράμπ(προτεινόμενο όνομα πλανήτη: Ούμπαλα).
Σε ένδειξη μεγαλοψυχίας, θα τους παραχωρηθούν 2.000 αντίτυπα Monopoly, βερσιόν «Εγώ θα κυβερνήσω», με μπάνκα τον Τσίπρα για να θαραπαεί.
Ο πέμπτος ανήκει δικαιωματικά στους σαλτάδους κάθε εθνικότητας, χρώματος και θρησκείας, την εποπτεία του οποίου θα έχει ο Κίμ.
Στον εν λόγω πλανήτη απαιτείται επίδειξη σχιζοφρενών συμπτωμάτων ενώπιον 12μελούς επιτροπής, που θα αποτελείται από τρόφιμους ψυχιατρείων(προτεινόμενο όνομα πλανήτη:
Το Κουμπί – ή εναλλακτικά, Ψυχραιμία Παιδιά).
Ο έκτος κατοχυρώνεται στα φραγκο-βαμπίρια απ’όλες τσι ηπείρους. Βασικές προυποθέσεις για να γίνει κάτοικος αυτού του πλανήτη κανείς, είναι να διαθέτει άνω των 2 εκατομμυρίων ευρώ, ή δολαρίων, σε κινητά, ακίνητα, μετοχές, αγροτεμάχια, αερόστατα, κλωστές Πεταλούδα, σφυρίχτρες, γραμματόσημα, ή playmobil.
Την διοίκηση αναλαβάνει με την διαδικασία της σκυταλοδρομίας, η οικογένεια Ρότσιλντ(προτεινόμενη ονομασία πλανήτη: ΔΠΤ – διεθνές πλανητικό ταμείο).
Στον έβδομο στριμώχνονται Τούρκοι, Σύριοι, Κούρδοι, Ρώσοι, Πέρσες, Αφγανοί, Πακιστανοί και Χρυσαυγίτες.
Οι τελευταίοι στην μέση, σε ρόλο σάκο του μποξ, για να εκτονώνται οι υπόλοιποι(προτεινόμενο όνομα πλανήτη:
Γύρω Γύρω Όλοι Στη Μέση ο Μανώλης).

May the force be with all of them!

Οι υπόλοιποι μένουμε ως έχει.
ΥΓ
Όποιος εμπνευστεί από τον βίο των κατοίκων των επτά αυτών πλανητών και, θελήσει να εγκαθιδρύσει παρόμοιες καταστάσεις εις Γην, θα εξωστρακίζεται αυτομάτως, με random προορισμό(ότι βγάλει η κληρωτίδα).
ΥΓ 2
Τσου τερμίτες και τα κόκκινα σκαθάρια, τσου στέλνουμε συμπούμπυλους στο πρώτο διαστημόπλοιο τσι γραμμής και ρίψη δελέγκου στον πλανήτη των πολιτικώνε!