ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΕΝΑ

unnamed

Ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε…

—————————————————————————————————————————————

46814217_2210716915614058_1411183347018760192_n

ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ
και φαλλοκρατική βία

26/11/2018

Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Κακοποίησης της Γυναίκας λοιπόν σήμερα.
Τα της αυτονόητης καταδίκης περί σωματικής και ψυχολογικής βίας,
τα ειπατε σε πολλές αναρτήσεις
άρα θα πιάσω ένα άλλο κομμάτι σχετικο με την κακοποίηση των σύγχρονων γυναικών.
Στη φωτογραφία βλέπουμε μια από τις πλέον πειστικές αποδείξεις
ότι η κοινωνία που ζούμε σαφώς εξακολουθεί και είναι φαλλοκρατική, πατριαρχικη
και παρα τα ομολογουμένως σημαντικά βήματα στη γυναικεία χειραφέτηση,
τα αντρικά γουστα είναι αυτά που περνάνε.
Σε θέσεις εξουσίας θέλετε, σε πόστα αποφάσεων θέλετε,
σε κέντρα επιβολής τάσεων θέλετε, παντού επικρατεί η αντρική ικανοποίηση.
Διότι η γυναίκα είναι αυτή που εξακολουθεί να πρέπει καθημερινά
σχεδόν να μακιγιαρεται,
να ντύνεται ανάλογα, να βάφεται, να ξεβαφεται, να περιποιείται από τη βλεφαριδα
μέχρι και τις πατούσες.
Κι αν θελουμε να πάμε όλη αυτήν την ψυχαναγκαστική καταπίεση
ένα βήμα παρακάτω τότε βλέπουμε τη φωτογραφία αυτή
και έχουμε μπροστά μας την κακοποίηση (ακόμα και σωματικά)
για την οποια μεσολάβησε η αόρατη γροθια τής «μόδας».
Η άβουλη υπακοή σε ταχα μου «μεθοδους αυτοβελτίωσης»
και οπως αλλιως θέλουν να το ονομάζουν όσοι πλουτίζουν
ουσιαστικά από αυτή την εκλεπτυσμένη μορφή κακοποιησης γυναικών
είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι δυστυχως πολλες γυναικες σήμερα
φτάνουν στην «αυτοκακοποίηση» για να έχουν την αίσθηση,
την ανάγκη να νιώθουν και να δείχνουν «ωραίες».
Άλλες έχουν φουσκωμένα τα χείλη τους από άθλιες αντρικές γροθιές,
άλλες έχουν φουσκωμένα τα χείλη τους, τα στήθη τους, τα μέτωπά τους
από άθλιες, ανασφαλείς, ναρκισσιστικες και πάντοτε φαλλοκρατικες ανάγκες.
Το νου σας.
Χαίρετε.

Σ.Σ » Τ» : Βέβαια όλος αυτός ο άθλια επιβαλλόμενος καλλωπισμός
έχει περάσει σε κάποια μειοψηφία στερούμενης κριτηρίων.
Εκείνο όμως που είναι εγκληματικό είναι η τεράστια παγκόσμια
προσπάθεια δημιουργίας προτύπων αισθητικής για να πουλάνε ότι
γουστάρουν για να γεμίζουν τα πορτοφόλια.

————————————————————————————————————————————–

banksy-euro-greece2

TOY ΧΡΕΟΥΣ Η ΓΕΝΙΑ
Από τα ΟΧΙ στα ΩΧ

31/10/2018

Ρε μάγκα, κάθε φορά που έρχονται παρελάσεις, προβληματίζομαι κάπως.
Νιώθω συναισθήματα αντικρουόμενα, περίεργα.
Από μικρός το έχω αυτό.
Αν μπουκάρεις μέσα στο δωμάτιό μου και ψάξεις κρυφά μέσα στα συρτάρια
θα βρεις φωτογραφίες με εμένα να κάνω παρέλαση σε όλες τις φάσεις, από
το νηπιαγωγείο μέχρι το στρατό, κάθε Οκτώβρη και κάθε Μάρτη, ήμουν
πάντα εκεί, στοιχισμένος, έτοιμος για βήμα συγχρονισμένο με τον
διπλανό και με τον μπροστινό μου.
Λιώναμε στις πρόβες για καμιά ‘βδομάδα πριν, με το δάσκαλο πάνω από το
κεφάλι μας να σφυρίζει για ώρες με τον ίδιο εκνευριστικό ρυθμό και να
προσπαθεί απεγνωσμένα να φυτέψει λιγάκι υπερηφάνεια μέσα στα
αγουροξυπνημένα κορμιά μας.
Να μαθαίνουμε να λέμε ποιήματα ένδοξα με ύφος αγχωμένου παπαγάλου, να
χαχανίζουμε την ώρα της δοξολογίας, να στεκόμαστε όρθιοι την ώρα που
ακούγαμε επαναλαμβανόμενους λόγους επικήδειους για τους ήρωες του
έθνους και μετά να βγαίνουμε σαν κοτόπουλα ντυμένα μπλε που τα ‘ρίξαν
έξω από το κοτέτσι και που πρέπει ξαφνικά να βαδίσουν στρατιωτικά κάτω
από τους επικούς ήχους της μπάντας που παιάνιζε. Πάλι καλά που ερχόταν
η καλύτερη στιγμή στην παρέλαση, όταν η φιλαρμονική είχε παραταχτεί με
τέτοιο τρόπο ώστε να περνάμε εμείς ανάμεσα από τα ταμπούρλα και τα
άλλα όργανα που θαρρείς ότι βαράγανε στη διαπασών. Όπως περνούσαμε
μέσα από αυτό το σκηνικό ένιωθα ένα κλικ μέσα μου, φούντωνε το στήθος
μου, λες και πωρωνόμουν με την όλη φάση για εκείνα τα δευτερόλεπτα,
ενώ πέφτανε βροχή τα παρατεταμένα χειροκροτήματα από τους
παρευρισκόμενους επισήμους και ανεπισήμους. “Μπράβο, μπράβο, ελάτε να
κεραστείτε σοκολατάκι μετά”.

Υπερηφάνεια με γεύση φουντούκι.
Έτσι δεν έγινε πάνω-κάτω και με ‘σένα, με τον καθένα, με όλους μας σε
τούτη τη γενιά που φυτεύτηκε και μεγάλωσε από τη μεταπολίτευση και
δώθε
; Πρέπει να βγούμε με θάρρος και να παραδεχτούμε ότι ζούμε κάποια
πράγματα στο περίπου. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι όσες φορές και αν
υποδυθείς έναν ρόλο, ποτέ δεν θα μπορέσεις να γίνεις ο ίδιος ο ήρωας
που υποδύεσαι.
Ίσως είναι ώρα για το πρώτο βήμα που θα είναι αληθινό και όχι βήμα
στρατιωτικό, βήμα υποκριτικό, αλλά βήμα που θα το εννοούμε ρε και θα
βγαίνει ως αυθόρμητη κίνηση του κορμιού που θα συμμορφώνεται με την
κίνηση που έχει πάρει η ψυχή μας. Να τα πούμε όπως είναι μερικά
πράγματα, ρε μάγκα, μεταξύ μας,
να τα βάλουμε κάτω και να δούμε αν αξίζει να έχουμε παρελάσεις, αν
αναρωτηθήκαμε ποτέ για έννοιες που φαίνονται ως δεδομένες, αν δώσαμε
ένα γαμημένο λεπτό από τη ζωή μας τη μικρή για να αναλύσουμε τα ΟΧΙ
και τα ΝΑΙ που λέμε κάθε μέρα από μέσα και απ’ έξω μας, αν θυμόμαστε
τι γιορτάζουμε σε κάθε επέτειο, αν έχει νόημα να έχουμε επετείους, αν
ζούμε στην ίδια χώρα, αν στην ίδια αυτή χώρα ζούνε ίδιοι ή άλλοι
άνθρωποι, αν η ιστορία είπε αλήθειες ή ολίγον αλήθειες με ολίγον από
ψέματα, αν οι ήρωες εκείνοι έχουν σχέση με τους σημερινούς ήρωες, αν
όταν βλέπεις τη σημαία νιώθεις μια στάλα εθνική αξιοπρέπεια να στάζει
μέσα σου ή την αντικρίζεις ως ένα χρωματιστό κομμάτι πανί που
χρησιμεύει απλά για να διακοσμεί υπηρεσίες και κτίρια και κοινοβούλια.
Να πούμε αν οι απόγονοι του μέλλοντος θα λένε ιστορίες και ποιήματα
για εμάς ή θα κάνουν χίλια κομμάτια κάθε σημαία.
Αν τούτη η γη είναι η πατρίδα μας ή αν πατρίδα μας είναι όλη η γη.

Τι να μου πεις και τι να σου πω για πόλεμο, για όπλα, για αγώνες στα
χαρακώματα, για γέφυρες που ανατινάσσονται.
Είναι ψέμα ότι τον πόλεμο εμείς τον έχουμε βιώσει μόνο σε εξελιγμένες
κονσόλες και άντε το πολύ-πολύ σε κανένα γαμάτο ακατάλληλο βιντεάκι
από το you tube με βόμβες που διαμελίζουν πτώματα κάπου σε κάποια
περιοχή του πλανήτη που βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακριά μας; Μάγκα,
μιλάω για πόλεμο πραγματικό, μιλάω για πόδια κομμένα να πέφτουν δίπλα
από το κεφάλι σου, μιλάω για τον κολλητό σου που θα τον βλέπεις να
πέφτει νεκρός και θα τον κουβαλάς στην πλάτη για χιλιόμετρα μήπως και
τον σώσεις αλλά αυτός θα ξεψυχά και θα ξερνά αίμα πάνω σου.
Μιλάω για κρυφτό μέσα στα βουνά, πίσω από τα μεγάλα δέντρα, μιλάω για
κρύο και ελάχιστη τροφή που θα μπλέκεται μέσα στα χιόνια, μιλάω για
εχθρό που θα τον βλέπεις κατάματα την ώρα που θα σε ξεκοιλιάζει
στριφτά και θα τον παρακαλάς για μια δεύτερη ευκαιρία αλλά δεν θα
καταλαβαίνει τη γλώσσα που μιλάς, μιλάω για νίκες και ήττες και εδάφη
που απελευθερώνονται την ίδια ώρα που κατακτώνται, για γυναικόπαιδα
που κρύβονται σε υπόγεια και σε σπηλιές. Όταν λέμε πόλεμο, εννοούμε
πόλεμο. ΟΚ, θα μου πεις ότι δεν γίνεται έτσι πια και ότι η τεχνολογία
έχει προχωρήσει και ότι έρχονται αόρατα αεροπλάνα και όλα γίνονται με
το πάτημα ενός κουμπιού μέσα σε σύντομα χρονικά διαστήματα.
Ακόμα και έτσι, ρε μάγκα, εμείς τι έχουμε βιώσει; Είδαμε κανένα
αεροπλάνο να κάνει σμπαράλια το χωριό μας;
Είδαμε καμιά έξυπνη βόμβα να τρυπάει τον τοίχο στο πατρικό μας σπίτι
και να καταλήγει στην καρωτίδα του πατέρα μας;
Όταν εμείς μιλάμε για βόμβες, εννοούμε σεξοβόμβες.

Πάμε παρακάτω.
Πείνα και μαλακίες. Εντάξει, εντάξει, στις μέρες μας ο κόσμος
πεινάει, πεθαίνει, λιποθυμάει από την ασιτία, στριμώχνεται στα
συσσίτια και τα τοιαύτα.
Ρε μάγκα, δεν μιλάω για μια συμπιεσμένη κατάσταση, που εκτείνεται σε
συγκεκριμένη χρονικά εποχή και που πιάνει συγκεκριμένο κομμάτι
πληθυσμού. Μιλάω για πείνα που θερίζει δεκάδες ζωές καθημερινά. Μιλάω
για πείνα που συνοδεύεται από φτώχεια διαρκείας.
Να κόβει η οικογένεια τις μερίδες από το φαγητό στη μέση για να
τραφούνε τα παιδιά και οι γονείς να τρώνε από τα αποφάγια.
Να ματώνουν τα πόδια σου από τις πέτρες και τα καρφιά που τρυπάνε τα
σκισμένα πέλματά σου, με το ένα παπούτσι που φοράς να είναι
διαφορετικό από το άλλο. Να έχεις κύκλους κάτω από τα μάτια και το
στομάχι σου να έχει φουσκώσει και να ακούγεται σαν τύμπανο μεγάλο όπως
εκείνο που βαράνε στις παρελάσεις. Να μην έχεις ούτε νερό για να πιεις
και να πλυθείς, να γεμίζεις πληγές από μύκητες και να φοβάσαι ότι αυτό
το πόδι σου που μελάνιασε μάλλον σάπισε για τα καλά και θα στο κόψουν.
Να μην έχεις ούτε φάρμακα, ούτε ορούς να αντικαταστήσουν το φαγητό που
δεν έχεις. Όταν λέμε πείνα, εννοούμε πείνα.
Πότε εμείς ζήσαμε τέτοιες καταστάσεις, ρε μάγκα;
Και για να στο πάω ακόμα πιο πέρα, στις δύσκολες μέρες που περνάμε
τώρα, αν πας και ψάξεις μέσα στα σκουπίδια θα βρεις φαγητό πολυτελείας
που το πετάμε επειδή χορτάσανε τα παχύσαρκα στομάχια μας και δεν
αντέχουμε να ρευόμαστε περισσότερο. Δεν έχεις ακούσει τι λέμε για τους
φυλακισμένους;
Ότι τους πληρώνουμε και τους ταΐζουμε για όσο είναι μέσα; Αυτό το λέμε
γιατί την πείνα την αντιλαμβανόμαστε ως μάσα.
Ως περίσσευμα, όχι ως έλλειψη.

Ξέρω, αναρωτιέσαι και λες ότι μπορεί να είναι έτσι αλλά μπορεί και να
μην είναι. Θα στα πω με διαφορετικό τρόπο, στη δική μας διάλεκτο.
Θα τα κάνω στίχους και τραγούδι. Θα κάνω τον δικό μας εθνικό ύμνο με
λόγια που θα μας εκφράζουν. Για να δεις που το πάω. Άραξε και άκου.
“Είμαστε του χρέους η γενιά. Που δεν πολέμησε ποτέ της και πουθενά.
Που ποτέ της δεν ένιωσε στομάχια σφιχτά. Είμαστε του χρέους η γενιά.
Λάθη και πάθη που τώρα παιδεύουνε μάτια παιδικά. Ο πόλεμος που ζούμε
είναι διαφορετικός, είναι πόλεμος μακροοικονομικός.
Νομίσματα οι σφαίρες, προσοχή αδέρφια, είναι ύπουλες οι μέρες.
Σε χρηματιστήρια, τα σύγχρονα βασανιστήρια. Το νου σου, σκάνε οι
βόμβες ομολόγων. Ηγέτες των λόγων και των παραλόγων.
Οι κατακτητές είναι χωμένοι μέσα σε υπολογιστές. Δίχως στρατεύματα,
τυλιγμένοι σε εμπορεύματα. Ψέμα ήταν η πατρίδα, σημαία η φωτιά και η
καταιγίδα. Θέλεις να ξεχάσεις, σε ρετρό παρελάσεις. Ήρωες να φτιάξεις,
γέφυρες ψηφιακές να ανατινάξεις.
Επικά εμβατήρια, βουβά ακροατήρια. Είμαστε τους χρέους η γενιά. Που
πρέπει να αλλάξει τα ψεύτικα τα σκηνικά. Ελλάδα τι σημαίνει τελικά;
Είμαστε του χρέους η γενιά.
Πέτα τα καλώδια, η υπερηφάνεια που πουλάς είναι πλανόδια.
Έλα πιο κοντά, έλα πιο κοντά.
Δεν είναι το χρέος μόνο στα λεφτά, ούτε στα μνημόνια και τα μετρητά.
Το χρέος είναι στην καρδιά.
Είμαστε του χρέους η γενιά.
Είμαστε του χρέους η γενιά.
Μη μου μιλάς πάλι για τον Μεταξά και αν ειπωθήκανε στ’ αλήθεια όλα αυτά.
Είμαστε του χρέους η γενιά.
Γενιά μου χρεωμένη, γενιά μου κακομαθημένη.
Είμαστε του χρέους η γενιά.
Που πρέπει να πει ΟΧΙ σε όλα αυτά”.

Να γράψει ιστορία για πρώτη της φορά.

https://kakoskeimena.files.wordpress.com/…/banksy-euro-gree…

—————————————————————————————————————————————

44932880_2166396500046100_4905878964532150272_n

ΤΟ 1940 ΝΙΚΗΘΗΚΕ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

28/10/2018

Η φετινή 28η ήταν μια θλιμμένη ημέρα,
κακα τα ψέμματα. Αρχικά ήταν έτσι γιατί έτυχε να είναι Κυριακή και χάλασε στο τσακ ένα ωραιοτατο τριήμερο που ποτε δεν ήρθε. Κυριακή και αργία είναι σαν κάποιος να σε ξεγελά ότι είναι κάτι που δεν είναι ή σα να σου λένε θα κανεις μπάνιο στη θάλασσα αλλα -τυχερούλη- θα βαλεις και το μαγιό σου.
Με αυτή τη μελαγχολία ήρθε καπάκι και το άλλο τραγικό γεγονός αυτής της αποφράδας ημέρας:
το μαύρο στο MEGA τσάνελε.
Το τι μαύρο δάκρυ και πλερέζα διαβάζεις από το πρωί, δεν λέγεται. Μόνο οι ηπειρωτικές χορωδίες με τα μοιρολόγια δεν κάνανε ακόμα live μετάδοση στο ινστα για τον καημό που μας βρήκε πανεθνικά μετά το κλείσιμο του άλλοτε κραταιού καναλιού του βασικού μετόχου, Μπόμπολα.
Δεν παίζει κανέναν ρόλο βέβαια ότι το μαύρο έπεσε από το ατελείωτο μαύρο φέσι που είχε πέσει
(έκανε και ρίμα) πάνω στα κεφάλια τόσων εργαζομένων για τόσα χρονια (2012),
όχι, σημασία έχει που είδαμε τόσες υπέροχες σειρές. Εντάξει, δεν θα αρνηθώ ότι κι εγώ θαύμασα πολλές
και ωραίες σειρές στο εν λόγω κανάλι αλλά οι σειρές αυτές είχαν εμπνευστές, δημιουργούς ασχέτως προφανώς του καναλιού που τις προέβαλε.
Οκ, θα μου πείτε η παραγωγή παίζει ρόλο, τα λεφτά, οι διαφημίσεις, η πίτα, η βασιλόπιτα, όλα αυτά γνωστά και σεβαστά αλλα δεν μπορούμε να ξεχάσουμε επίσης ότι το κανάλι αυτό έχει επίσης και μεγκάλο παρελθόν στη διαφθορά, τη διαπλοκή εξουσίας και ΜΜΕ, έχει πολλά ατοπήματα τήρησης ίσων αποστάσεων από τα κόμματα, έχει «τις κοινωνικές ομάδες που στηρίζουνε το ΝΑΙ», έχει ανάδειξη ευθέως και ήδη από τις αρχές του ‘90 του μέγα Κωστοπουλικού τρόπου ζωής, έχει πολλά μαζί με τα σίριαλ, τόσο που θα έλεγα ότι το ίδιο αυτό το κανάλι συνιστά ένα σίριαλ από μόνο του. Πάντως δεν είδα καμια ανάρτηση μέσα στο μαζικό σήμερα πενθος που να διατυπώνει έστω την απορία αν όλοι αυτοί που χάσανε τα δεδουλευμένα τους πληρώθηκαν ή παραμένουν ακόμα μεγκάλοι μαλακες.
Πάμε παρακάτω.
Άλλαξε και η ώρα!
Δηλαδή όλα τα κακα μαζί!
Να κοιμάσαι από τις 18·50!
Μαύρα σκοτάδια τριγύρω σαν το μαύρο του μεγκα! Καθόλου τυχαιο!
Μετά, είχαμε την παρέλαση
. Αλλου έγινε αλλου δεν έγινε, κάπως έχει ξεχαστεί το δίλημμα για το αν θα πρέπει να γίνονται παρελάσεις ή όχι, κάπως ξεχάστηκε το ποιος θα δικαιούται να φέρει τη σημαία, μαύρος, άσπρος, πορτοκαλι, δεν είδα τίποτα σχετικό, είδα όμως πάλι το δίλημμα αν ο Μεταξας
είπε το ΟΧΙ, αν ήταν φασίστας
και αν τελικά έκανε αυτό που κάνουν σήμερα
και οι άλλοι φασιστες που έχουν τατουαζ τον αγκυλωτό σταυρο στον μπράτσο και την ίδια ακριβώς στιγμή λένε ζητω η 28η Οκτωβρίου, αγνοώντας ότι το 1940 δεν νικήθηκε ο αναλφαβητισμός ούτε ο νεοπλουτισμός ούτε ο σουρεαλισμός αλλα νικήθηκε ο φ α σ ι σ μ ό ς.
Δηλαδή είναι αντιφατικό, ρε μάγκες μου,
και στεναχωριέμαι περισσότερο για το ότι δεν καταλαβαίνετε ότι όλο αυτό σας κάνει να φαίνεστε και μαλακες πέρα από όλα τα αλλα τα κουσούρια που έχετε. Κυριακή, αργία, αλλαγή ώρας, μαύρο μεγκα, μαύρα μυαλά, μαύρα μπράτσα, μαύρα χάλια.
Τα επτά κακα της μοίρας μας,
που έλεγε και μια παλιά Μεγκάλη επιτυχημένη σειρά. Χαίρετε.

————————————————————————————————————————————-

42719815_2124490207570063_1477349061970362368_n

Ο «κ». ΧΟΡΤΑΡΙΑΣ ο ΣΟΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ

27/9/2018

Έχουμε και λέμε, λοιπόν, επειδή μάς λέτε ότι βαφτίζουμε τον κάθε θύτη φασίστα, έτσι, τυχαία κι υπερβολικά. Ο συνεργός στην ανθρωποκτονία (γιατί περί αυτού πρόκειται) του Ζακ είναι ο Θάνος Χορταριάς.
Ο τύπος αυτός είναι συντονιστής Αττικης στο «Πατριωτικό Μέτωπο», στο κομμα δηλαδή που ίδρυσαν οι Τακης Μπαλτάκος και Δημητρης Καμμενος.
Να θυμίσουμε αραγε τα όσα πρεσβεύουν αυτοί οι άνθρωποι;
Τα ομοφοβικά σχόλια, τα ακροδεξια συνθήματα;
Μια μόνο αναζήτηση στο google κι όλα είναι ευκόλως εννοούμενα για τα «ιδανικά» αυτών των ατόμων. Κι ίσως να πει κάποιος «μα η κομματική ταυτότητα διαμορφώνει έναν άνθρωπο;». Ίσως όχι μόνη της αλλα η εν γενει ιδεολογία και η φασιστική στάση ζωής, όπως είπα εξ αρχής, σίγουρα διαμορφώνει ανάλογα αποτελέσματα στην καθημερινότητα ενός τέτοιου ατόμου.
Ο συνεργός αυτός δεν προέβη τυχαία, συμπτωματικά, φευγαλέα σε μια τέτοια πράξη εναντίον ενός αλλου ανθρώπου. Είναι απόληξη η πράξη αυτή του συνολικού τρόπου σκέψης, της κοσμοθεωρίας που έχει για τους άλλους.
Υπήρχε ποτε περίπτωση άτομο τέτοιας ιδεολογίας να δει με φιλάνθρωπο ματι ένα πρεζόνι;
Είναι μέρος του αίματός του σχεδόν η εξόντωση, ο αφανισμός τέτοιων κοινωνικών ομάδων. Είναι σα να λέμε ότι ένας επαγγελματίας κυνηγός είναι φιλόζωος
Γίνεται;
Μα αφού η ίδια του η ζωη δείχνει το αντίθετο.
Κι όπως ο κυνηγός θα βρει επιχειρήματα-δικαιολογίες για τις πράξεις του (φυσιολάτρης, εξερευνητής, τροφική αλυσίδα κλπ κλπ), έτσι και τούτος εδώ θα μασήσει τις ίδιες καραμέλες για να μας πείσει για το ανάποδο.
Ότι ήταν σε νόμιμη άμυνα, ότι το πρεζόνι είχε μαχαίρι, τζάμι, μπαζούκα κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο για να φανεί ότι ο πατριώτης είχε όντως καθαρό μέτωπο σε όσα έπραξε.
Ο εγκληματίας αυτός νιώθει ότι απλά κάνει το καθήκον του πατώντας κάτω
ένα απελπισμένο πρεζόνι. Έτσι μεγάλωσε, έτσι αναθράφηκε, με αυτήν την παιδεία εντάχθηκε σε κόμματα τέτοιων απόψεων.
Είναι τόσο σαφές.
Νιώθει ότι το έγκλημα που διαπράττει είναι σχεδόν πολιτική πράξη, τέτοια μάλιστα που αξίζει κι επιβράβευσης! Γι’ αυτό άλλωστε βγαίνουν και τοσοι πολλοί όμοιοί του που επιχαίρουν και επικροτούν, ακόμα κι αν δεν το παραδέχονται ευθέως, είναι ίδιων απόψεων και καταβολών.
Κι επειδή μάλιστα πολλοί λένε ότι εύκολα λέμε κάποιον χρυσαυγιτη και φασίστα, να θυμίσω απλά ότι το «Πατριωτικό Μέτωπο» του Δημήτρη Καμμένου είχε (μεταξύ άλλων) μέσω αυτού καλέσει τη Χρυσή Αυγή να «παρεμβει» δυναμικά επειδή φωταγωγήθηκε η Βουλή στα χρώματα του Gay Pride. Όπως και να το κάνουμε, η σύνδεση είναι εμφανής ανάμεσα σε αυτά τα κλούβια μυαλα, είναι συγκοινωνούντα δοχεία όλα αυτά τα μορφώματα που διαφωνούν μόνο σε μικρές λεπτομέρειες, ενώ έχουν απολύτως ίδιους κεντρικούς ιδεολογικούς άξονες: διακρίσεις, μισαλλοδοξια, ομοφοβία, ξενοφοβία, ανθρωποφοβια εν τελει.
Κι αυτό όλο, να με συγχωρέσετε, αλλα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με κανέναν άλλο όρο,
παρα μόνο ως φασισμός.
Όσο κι αν πάμε να το ταυτίσουμε με άλλες ακραίες στιγμές στην Ιστορία
(Σταλιν, Βόρεια Κορέα κλπ) δεν υπάρχει καμια απολύτως σύγκριση ανάμεσα στο φασιστικό και το απολυταρχικό καθεστώς. Γιατί και πάλι αυτή η σύγκριση είναι μια ωραιότατη δικαιολογία εξωραϊσμού των ίδιων των φασιστών, για να αποβάλουν από πάνω τους την ντροπιαστικη ρετσινιά που φέρει αυτός ο τίτλος.
Κατ’ ουσιαν παθαίνουν όλοι αυτοί ένα παρόμοιο φοβικό σύνδρομο με τους ομοφυλοφιλους: ενώ ξέρουν τι είναι και τι θέλουν, αρνούνται να το παραδεχτούν προς τα έξω, παρα μόνο ίσως μεταξύ τους. Αρνούνται να παραδεχτούν ότι εκείνοι είναι που έχουν το «ελάττωμα» και λένε τα πάντα για να δικαιολογηθούν κυρίως στον εαυτό τους.
Διότι πχ όταν έχεις σκοτώσει έναν άνθρωπο το μεσημέρι και το βράδυ πας για ύπνο, γράφεις στο Twitter ατάκες για το συμβάν, σα να μη συνεβη έγκλημα, έχεις ήδη ενεργοποιήσει έναν εσωτερικό μηχανισμό άμυνας για να πείσεις κυρίως τον εαυτό σου ότι δεν έγινε και τίποτα. Διότι πολύ απλά ο οποιοσδήποτε άλλος, κοινός άνθρωπος σε μια τέτοια (ακόμα και αμυντική) θέση, θα είχε όχι απλά πράξει αλλιώς αλλα θα είχε συγκλονιστεί από τα γεγονότα, στα οποια είχε καίρια συμμετοχή.
Κι αυτα ακριβώς τα απάνθρωπα συνέβησαν από τον εν λόγω, που σήμερα αποκαλύφθηκε η ταυτότητά του.
Και το σπουδαιότερο μέρος αυτής της ταυτότητας δεν ήταν ούτε το υψος του ούτε το χρωμα των ματιών του· ήταν ότι επιβεβαιώθηκε πως πολιτικά είναι σεσημασμενος φασίστας κι άρα όσα συνέβησαν από πλευρας του είναι όχι μόνο αναμενόμενα αλλα, θα ελεγε κανεις, για μια ζωή, διαρκως προμελετημένα να συμβούν.
Χαίρετε.

Σ.Σ»Τ» :ανήκει στο άλλο Πατριωτικό Μέτωπο (εσωτερικού SIC!)
που ίδρυσε ο Σταύρος Βιτάλης, και δεν έχει καμία σχέση με το μέτωπο του Μπαλτάκου και του Καμμένου.
Απλώς μιλάμε για τρισχειρότερη ναζιστο-περίπτωση .

—————————————————————————————————————————————-

42619998_2124319670920450_485382143975882752_n

27/9/2018

Έχουμε και λέμε, λοιπόν, επειδή μάς λέτε ότι βαφτίζουμε τον κάθε θύτη φασίστα, έτσι, τυχαία κι υπερβολικά. Ο συνεργός στην ανθρωποκτονία (γιατί περί αυτού πρόκειται) του Ζακ είναι ο Θάνος Χορταριάς.

Ο τύπος αυτός είναι συντονιστής Αττικης στο «Πατριωτικό Μέτωπο», στο κομμα δηλαδή που ίδρυσαν οι Τακης Μπαλτάκος και Δημητρης Καμμενος.

Να θυμίσουμε αραγε τα όσα πρεσβεύουν αυτοί οι άνθρωποι; Τα ομοφοβικά σχόλια, τα ακροδεξια συνθήματα;

Μια μόνο αναζήτηση στο google κι όλα είναι ευκόλως εννοούμενα για τα «ιδανικά» αυτών των ατόμων. Κι ίσως να πει κάποιος «μα η κομματική ταυτότητα διαμορφώνει έναν άνθρωπο;».

Ίσως όχι μόνη της αλλα η εν γενει ιδεολογία και η φασιστική στάση ζωής, όπως είπα εξ αρχής, σίγουρα διαμορφώνει ανάλογα αποτελέσματα στην καθημερινότητα ενός τέτοιου ατόμου.

Ο συνεργός αυτός δεν προέβη τυχαία, συμπτωματικά, φευγαλέα σε μια τέτοια πράξη εναντίον ενός αλλου ανθρώπου. Είναι απόληξη η πράξη αυτή του συνολικού τρόπου σκέψης, της κοσμοθεωρίας που έχει για τους άλλους.

Υπήρχε ποτε περίπτωση άτομο τέτοιας ιδεολογίας να δει με φιλάνθρωπο ματι ένα πρεζόνι; Είναι μέρος του αίματός του σχεδόν η εξόντωση, ο αφανισμός τέτοιων κοινωνικών ομάδων. Είναι σα να λέμε ότι ένας επαγγελματίας κυνηγός είναι φιλόζωος. Γίνεται; Μα αφού η ίδια του η ζωη δείχνει το αντίθετο. Κι όπως ο κυνηγός θα βρει επιχειρήματα-δικαιολογίες για τις πράξεις του (φυσιολάτρης, εξερευνητής, τροφική αλυσίδα κλπ κλπ), έτσι και τούτος εδώ θα μασήσει τις ίδιες καραμέλες για να μας πείσει για το ανάποδο.

Ότι ήταν σε νόμιμη άμυνα, ότι το πρεζόνι είχε μαχαίρι, τζάμι, μπαζούκα κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο για να φανεί ότι ο πατριώτης είχε όντως καθαρό μέτωπο σε όσα έπραξε.

Ο εγκληματίας αυτός νιώθει ότι απλά κάνει το καθήκον του πατώντας κάτω ένα απελπισμένο πρεζόνι. Έτσι μεγάλωσε, έτσι αναθράφηκε, με αυτήν την παιδεία εντάχθηκε σε κόμματα τέτοιων απόψεων. Είναι τόσο σαφές. Νιώθει ότι το έγκλημα που διαπράττει είναι σχεδόν πολιτική πράξη, τέτοια μάλιστα που αξίζει κι επιβράβευσης!

Γι’ αυτό άλλωστε βγαίνουν και τοσοι πολλοί όμοιοί του που επιχαίρουν και επικροτούν, ακόμα κι αν δεν το παραδέχονται ευθέως, είναι ίδιων απόψεων και καταβολών. Κι επειδή μάλιστα πολλοί λένε ότι εύκολα λέμε κάποιον χρυσαυγιτη και φασίστα, να θυμίσω απλά ότι το «Πατριωτικό Μέτωπο» του Δημήτρη Καμμένου είχε (μεταξύ άλλων) μέσω αυτού καλέσει τη Χρυσή Αυγή να «παρεμβει» δυναμικά επειδή φωταγωγήθηκε η Βουλή στα χρώματα του Gay Pride.

Όπως και να το κάνουμε, η σύνδεση είναι εμφανής ανάμεσα σε αυτά τα κλούβια μυαλα, είναι συγκοινωνούντα δοχεία όλα αυτά τα μορφώματα που διαφωνούν μόνο σε μικρές λεπτομέρειες, ενώ έχουν απολύτως ίδιους κεντρικούς ιδεολογικούς άξονες: διακρίσεις, μισαλλοδοξια, ομοφοβία, ξενοφοβία, ανθρωποφοβια εν τελει. Κι αυτό όλο, να με συγχωρέσετε, αλλα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί με κανέναν άλλο όρο, παρα μόνο ως φασισμός.

Όσο κι αν πάμε να το ταυτίσουμε με άλλες ακραίες στιγμές στην Ιστορία (Σταλιν, Βόρεια Κορέα κλπ) δεν υπάρχει καμια απολύτως σύγκριση ανάμεσα στο φασιστικό και το απολυταρχικό καθεστώς. Γιατί και πάλι αυτή η σύγκριση είναι μια ωραιότατη δικαιολογία εξωραϊσμού των ίδιων των φασιστών, για να αποβάλουν από πάνω τους την ντροπιαστικη ρετσινιά που φέρει αυτός ο τίτλος.

Κατ’ ουσιαν παθαίνουν όλοι αυτοί ένα παρόμοιο φοβικό σύνδρομο με τους ομοφυλοφιλους: ενώ ξέρουν τι είναι και τι θέλουν, αρνούνται να το παραδεχτούν προς τα έξω, παρα μόνο ίσως μεταξύ τους.

Αρνούνται να παραδεχτούν ότι εκείνοι είναι που έχουν το «ελάττωμα» και λένε τα πάντα για να δικαιολογηθούν κυρίως στον εαυτό τους.

Διότι πχ όταν έχεις σκοτώσει έναν άνθρωπο το μεσημέρι και το βράδυ πας για ύπνο, γράφεις στο Twitter ατάκες για το συμβάν, σα να μη συνεβη έγκλημα, έχεις ήδη ενεργοποιήσει έναν εσωτερικό μηχανισμό άμυνας για να πείσεις κυρίως τον εαυτό σου ότι δεν έγινε και τίποτα.

Διότι πολύ απλά ο οποιοσδήποτε άλλος, κοινός άνθρωπος σε μια τέτοια (ακόμα και αμυντική) θέση, θα είχε όχι απλά πράξει αλλιώς αλλα θα είχε συγκλονιστεί από τα γεγονότα, στα οποια είχε καίρια συμμετοχή.

Κι αυτα ακριβώς τα απάνθρωπα συνέβησαν από τον εν λόγω, που σήμερα αποκαλύφθηκε η ταυτότητά του. Και το σπουδαιότερο μέρος αυτής της ταυτότητας δεν ήταν ούτε το υψος του ούτε το χρωμα των ματιών του· ήταν ότι επιβεβαιώθηκε πως πολιτικά είναι σεσημασμενος φασίστας κι άρα όσα συνέβησαν από πλευρας του είναι όχι μόνο αναμενόμενα αλλα, θα ελεγε κανεις, για μια ζωή, διαρκως προμελετημένα να συμβούν. Χαίρετε.

—————————————————————————————————————————————

amarcord-1974-02-g11

ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΟΥ

25/9/2018

Πάντως για να πάμε την κουβέντα σε ένα άλλο επίπεδο: όλο αυτό που ζούμε
με τα θύματα και τους θύτες, τις επιθέσεις και τις άμυνες
είναι αποτέλεσμα αυτής της τόσο έντονης τοξικότητας που διαπερνά αυτόν τον τόπο
σαν το γκρίζο νέφος πάνω από τα κεφάλια μας.
Διαρκως αναζητούμε αφορμές για να εκδηλώσουμε την κακία,
να ξεσπάσουμε στους άλλους, να βρούμε μια ωραία, περιποιημένη δικαιολογία
μετά για όσα έχουν συμβεί και να συνεχίσουμε την ημέρα μας στον ίδιο
τοξικό ρυθμό.
Να τσακωθούμε στις υπηρεσίες με τον υπάλληλο, να σιχτιρίσουμε τον
γείτονα, να βάλουμε τον εαυτό μας συνεχώς σε μια φθορά που
επεκτείνεται προς τους άλλους, όπως ένας φαύλος κύκλος, χωρίς αρχή και
τέλος.
Τοξικότητα ειδικά εδώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που παρέχουν
μεγάλη ευκολία ως προς τα αναθέματα, τις υπερβολές, τις αποψαρες, την
αντιπαράθεση για την αντιπαράθεση.
Τοξικότητα στα δελτία ειδήσεων, στις εφημερίδες, στα γεγονότα τα
ίδια: που πήγε ας πούμε η διάθεση για να βοηθηθεί ένας άνθρωπος που
πήρε τον «λάθος» δρόμο;
Που είναι τα διδάγματα αγάπης που υποτίθεται έχουμε ως λαός πιστός
και θεοσεβούμενος;
Γιατί να μην βρεθεί ένας να δώσει χέρι βοήθειας και συγχώρεσης αλλα
προτιμά να κλωτσά μέχρι θανάτου έναν συνάνθρωπο ήδη εξευτελισμένο;
Πόσο συχνά πια βλέπουμε φράσεις όπως «κρέμασμα», «μόνο με θάνατο!»,
«θα τον σκότωνα με τα ίδια μου τα χέρια» και αλλα τόσα και τόσα
κηρύγματα μίσους;
Μετά απορούμε γιατί το μίσος επιστρέφει πάνω μας,
ξεχνάμε ότι είναι όλο αυτό μια ταλαιπωρημένη γίδα που επιστρέφει πάντα
στον ιδιοκτήτη της,
σε αυτόν που την ανέθρεψε με φθόνο και δίψα για αγανάκτηση, για εκδίκηση.
Δεν προσποιούμαι τον ιεροκήρυκα, εξάλλου δεν θεωρώ ότι αυτά όλα πρέπει
να μας τα πουν
θεοί και δαίμονες για να τα εφαρμόσουμε, είναι τόσο αυτονόητα,
όσο το αν πάψουμε να πίνουμε νερό, η ψυχή μας, το πνεύμα μας, το μυαλό
μας, το σώμα μας θα διψάσει αναπόφευκτα όσο το αφηνουμε στεγνό από
συναισθήματα αλληλεγγύης, αλτρουισμού, φιλανθρωπίας, αίδεσης.
Αυτή η τοξικότητα είναι που μας έχει κάνει σαν τα εντομοκτόνα.
Ψεκάζουμε και ψεκαζομαστε με δηλητήριο, νομίζοντας πως η λύση είναι
στη βίαιη αντίδραση, στο να θεωρούμε τον εαυτό μας υπερδύναμο,
ακατάβλητο, ανυπέρβλητο σαν καποιον που δεν αντιλαμβάνεται ότι ο ιδιος
πεθαίνει λίγο λίγο κάθε μέρα από τους γύρω
τους μικρούς και μεγάλους μας θανάτους.
Χαίρετε.

—————————————————————————————————————————————-

42467731_2120800037939080_8972163089088643072_o

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΣΕ » ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ»

24/9/2018

Τα ίδια λέγανε και τότε με το τσιγγάνικο κοριτσάκι που το φάγανε έτσι
για την πλάκα τους.
Είναι ακριβώς οι ίδιοι εγκέφαλοι.
Πάνω από νόμους, ανθρώπινες ζωες, ηθική και ανθρωπιά.
Έχουν την αίσθηση ανωτερότητας μέσα τους, θεωρούν ότι είναι
πάνω από οροθετικούς,πρεζονια, ομοφυλοφιλους, μετανάστες, τσιγγάνους,
από ανθρώπους που τους έχουν για υπάνθρωπους,
για υπάρξεις που δεν αξίζουν να ζουν ή που και να πεθάνουν δεν πάθαμε
και τίποτα.
Είναι άτομα που με την καραμέλα της ανοργάνωτης Ελλάδας, της
ελαττωματικης δικαιοσύνης,
των ηθικων αξιών που έχουν κατρακυλήσει, αναδεικνύουν αυτό που απλά
είναι μέσα τους, δηλαδή ψυχρά καθίκια, που αναζητούσαν αφορμή για να
το επιβεβαιώσουν.
Χτες ήταν ο Φύσσας,
προχτές οι μετανάστες και τα παιδιά τους
(θυμάστε την επίθεση με τις πέτρες την ώρα που κοιμόντουσαν;),
πιο παλιά οι οροθετικές που διαπομπεύθηκαν
και εν τελει ψόφησαν από την κακια του Λοβερδου, αύριο καθε νέο
περιστατικό θα είναι πάντα από τις «ιδιαίτερες» κοινωνικές ομάδες
γιατί έτσι επιβεβαιώνουν τον ελλειματικο ανδρισμό τους. Άνθρωπος που
αμέριμνος καθαρίζει το μαγαζάκι του ενώ πριν λίγο έχει σκοτώσει
άνθρωπο στο ίδιο σημείο είναι τουλάχιστον χιτλερικών εσωτερικών
διεργασιών, αντιμετωπίζει κάποιους ανθρώπους ως κουνούπια, κατσαρίδες
που τις πατάς και απλά μετά ξεσκονίζεις.
\Δεν είναι μονο οργισμένοι Έλληνες, δεν είναι νοικοκυραίοι που
βρέθηκαν σε άμυνα,
δεν είναι εξαντλημένοι βιοπαλαιστές της ελληνικής κρίσης·
ήταν, είναι και θα ειναι φασισταριά του κερατά,
σε ψήφο, τρόπο σκέψης και κυρίως στάση ζωής.

Χαίρετε.

—————————————————————————————————————————————-

41972838_2114558591896558_8592132275225755648_n

Η ΜΑΝΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

19/9/2018

Τι να κάνουμε;
Οι ήρωες εγκαθίστανται μέσα στις συνειδήσεις μας
αβίαστα, αυθόρμητα, μέσα από τη στάση τους, μέσα από τη ζωή τους,
μέσα από το θάνατό τους.
Ταράζουν γραμμές στην Ιστορία,
δίνουν θαρρος και όνειρα σε ανθρώπους άλλους, χιλιάδες.
Δεν υμνούμε το θάνατο, ρε μαλακες.
Το πάθος για ζωή ελεύθερη υμνούμε!
Που ούτε το μαχαίρι της φασιστικής σας σαπίλας δεν μπορεί να σταματήσει.
Δείτε αυτή τη μάνα,
τη μάνα σας,
τη μάνα όλων μας,
ανθρωπάκια.

—————————————————————————————————————————————

41890296_2112314658787618_2107812383706578944_n.jpg

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΩΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ…

18/9/2018

Αυτό το
«δεν υπάρχουν ακροδεξιοί στη ΝΔ»
θυμίζει πολύ έντονα εκείνον τον σύζυγο
που τον πιάνει στα πράσα η γυναίκα του με άλλη
και της απαντάει
«δεν είναι αυτό που νομίζεις».

—————————————————————————————————————————————-

41611866_2107656335920117_8321397512778809344_o

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

13/9/2018

Καλή σχολική χρονιά!

Άλλοι έχουν εικονίσματα θεούς ήρωες κι άλλοι ήρωες θεούς!

—————————————————————————————————————————————

38661744_2052085958143822_4195645795027910656_n

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΨΕΥΤΗΣ
Είχα πεί θα φύγω

8/8/2018

Εκμεταλλεύομαι συχνά το ότι έχω κοντά μου τη θάλασσα. Όχι τόσο για τα ξέφρενα τα καλοκαίρια αλλά κυρίως για τους χειμώνες. Τότε που όλοι έχουν φύγει και η βοή του κόσμου έχει καταλαγιάσει για τα καλά. Λατρεύω να πηγαίνω και να βαδίζω στην κρύα άμμο, καθώς απολαμβάνω το αποκλειστικό μου προνόμιο να συνομιλώ με τη φύση, έτσι όπως τη νιώθω εντός μου την ώρα που ο άνεμος παίρνει τα μαλλιά και τα ρούχα μου προς τα πίσω και με φυσάει και αντιστέκομαι, ενώ περπατάω με τα χέρια βαθιά μέσα στις τσέπες και μοιάζω με κατάρτι από μακριά που διασχίζει το πέλαγος. Κάθομαι και μετράω στα βότσαλα τα χρόνια που ‘φύγαν, τα καλοκαίρια ένα προς ένα που περάσαν, διαλέγω ποια ήταν τα καλύτερά μου και τα υπόλοιπα τα πετάω πάνω στο νερό της θάλασσας, ρίχνοντάς τα στριφογυριστά, για να σκάσουν τρεις και τέσσερις και πέντε φορές πριν βουλιάξουν στο βυθό, όπως όλες εκείνες οι αναμνήσεις που, όσο και αν το προσπάθησαν, βυθιστήκαν στο χθες. Θα διασχίσω όλη την παραλία, από τη μια άκρη ως την άλλη, βάζοντας από εδώ και από εκεί και λίγο παρακάτω όλα όσα γίνανε πάνω σε τούτη την αμμουδιά από τότε που ήμουνα παιδάκι μέχρι τώρα που μεγάλωσα. Θα περάσω έξω από τα ταμπουρωμένα μαγαζιά με τα ζωγραφισμένα κοκτέιλ πάνω στους ξύλινους τους τοίχους, θα σκοντάψω στις αλυσοδεμένες τις ξαπλώστρες, θα γράψω ονόματα στην άμμο και καρδιές μεγάλες και μετά θα πάρω φόρα, θα τρέξω και θα κυληθώ πάνω τους και θα τα σβήσω πάλι όλα, έτσι όπως θα κυλιέμαι. Θα μείνω έτσι, ξαπλωμένος, με το βλέμμα να χάνεται στον απέραντο ουρανό, καθώς αποκοιμιέμαι από το νανούρισμα του φλοίσβου. Θα ‘μαι λες και με ξέβρασε το κύμα.

Και ξάφνου νιώθω το στήθος μου να χτυπά δυνατά, τόσο, που ανεβοκατεβαίνει μαζί με το υπόλοιπο το σώμα μου πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Είμαι ακόμα ξαπλωμένος κι όπως ανοίγω τα μάτια βλέπω θολά γύρω μου δεκάδες πόδια γυμνά και πρόσωπα χαμογελαστά και αγκαλιές που χοροπηδάνε. Μάλλον ήπια τόσο πολύ που μέθυσα και σωριάστηκα στο έδαφος. Πρέπει να κρατάει για ώρες αυτό το ξέφρενο πάρτι γιατί είμαι μούσκεμα στον ιδρώτα και τα ρούχα μου είναι σχεδόν σχισμένα. Ένα χέρι με σηκώνει στοργικά και με παίρνει μαζί του μέσα στο χορό και πάλι. Μάλλον είναι κάποιος φίλος καλός, δεν ξέρω, το νιώθω μέσα στην καρδιά μου, έτσι όπως κάνουμε κύκλους και άλλες χαζές χορογραφίες και γελάμε και δείχνουμε ο ένας τον άλλο συνέχεια. Χανόμαστε στο πλήθος, καθώς χώνουμε τα ακροδάκτυλά μας στην άμμο μέσα και δεν ακούμε τίποτε άλλο παρά δυνατή μουσική και γέλια ανθρώπινα και ρεφρέν τραγουδιστά συγχρονισμένα. Αρπάζει ένα μπουκάλι με βότκα καλοκαιρινή και το αδειάζει πάνω στο κεφάλι του, τι κάνεις ρε τρελέ, έλα ρε ξεκόλλα, μια ζωή θα έχουμε να τα θυμόμαστε όλα αυτά, έλα, πάμε ακόμα μια γύρα, να πιούμε στην υγειά της φιλίας μας ρε, με εσένα, μαλάκα μου, βιώνω τον καλύτερο Αύγουστο της ζωής μου, θα είμαι για ‘σένα εδώ, όποτε θελήσεις, να το θυμάσαι. Κι ύστερα έρχονται δίπλα μας και μας αγκαλιάζουν κι άλλοι φίλοι, πολλοί, και κάνουμε έναν κύκλο και χανόμαστε μέσα σε ήχους και ζαλάδες και γδέρνουμε τα δέρματά μας και παίρνουμε το αίμα μας και το ενώνουμε μεταξύ μας και λέμε ότι αυτή η φιλία είναι αδελφική και δεν πρόκειται να πεθάνει ποτέ. Ό,τι κι αν γίνει. Έλα, χόρεψε μαζί μας. Ό,τι κι αν γίνει.

Το βλέμμα φεύγει, χάνεται και τρέχει με ταχύτητα ιλιγγιώδη και διαπερνά πρόσωπα και καταλήγει και σταθεροποιείται απότομα πάνω σε δυο ματάκια που με κοιτάνε χαμογελαστά και μου κάνουν νάζια και νεύματα. Πάω προς τα εκεί σχεδόν πετώντας, το στομάχι μου είναι λες και έχει γεμίσει εκατομμύρια πεταλούδες. Σε βλέπω να λικνίζεσαι αργά, καθώς το σώμα σου παίρνει τέτοια κλίση που με προσκαλεί να το πλησιάσω. Είσαι μια φιγούρα που φωτίζει τη νύχτα, καθώς κάνεις σχήματα με τη μαυρισμένη γυαλάδα του ιδρωμένου σου κορμιού που το ζωγράφισε ο αυγουστιάτικος ο ήλιος. Σε αγγίζω και σε μυρίζω και σε αισθάνομαι, καθώς τα χέρια σου κλειδώνουν πίσω από το σβέρκο μου και σε κάνω σβούρες και σε σφίγγω στη μέση και σου ψιθυρίζω στίχους στο αυτί και εσύ γελάς, γελάς και με φιλάς και νιώθω ότι ψηλαφίζω ένα αστέρι που κατέβηκε στη γη, το σύμπαν όλο νιώθω μέσα στα χείλη σου. Απομακρυνόμαστε χορεύοντας και με πας παραπέρα και νιώθω ότι έγινες ωκεανός που με πήρε και με σήκωσε, καθώς ερωτευόμαστε και οι ανάσες μπερδεύονται με τα κύματα και το αλάτι του κορμιού σου είναι βγαλμένο από την αλμύρα της θάλασσας. Κράτα αυτή τη στιγμή, σε ικετεύω, να μη φύγει ποτέ από μέσα μας, να μη φύγεις ποτέ από μέσα μου, για πάντα θα είσαι τα πάντα, δεν έζησα τίποτα πριν από σένα, νόμιζα ότι είχα ζήσει, γεννήθηκα όταν σε γνώρισα, ναι, τότε γεννήθηκα, σσσσ, μη μιλάς άλλο, πάρε με αγκαλιά, να δούμε την ανατολή αμίλητοι, μα εγώ έχω τόσα να σου πω, ότι πρέπει να βρούμε κάποιο τρόπο, ότι η απόσταση δεν θα χαλάσει τη μαγεία που νιώθουμε τώρα. Ότι με ένα μαγικό τρόπο, βλέπω την ανατολή ν΄ανατέλει μέσα στα μάτια σου. Σσσσ. Κοίτα με.

Λίγο αργότερα, στρέφω το πρόσωπο προς τον παραλιακό δρόμο, τώρα που οικογένειες περπατάνε ρυθμικά πάνω στην πύρινη την άσφαλτο, τώρα που δεκάδες κατεβαίνουν οι ξενιτεμένοι συγχωριανοί για το κυριακάτικό τους μπάνιο. Πρόσωπα γνωστά, αγαπημένα, που λείπουν το χειμώνα στις πόλεις τις μεγάλες και βρίσκουν κάθε Αύγουστο αφορμή για να έρθουν για λίγες μέρες και πάλι στα χωριά τους, που τώρα σφύζουν από ζωή με τις πλατείες γεμάτες και τις πόρτες όλες ανοιχτές με παιδιά που γεννηθήκανε εδώ αλλά μεγαλώνουνε αλλού. Όλοι διαλέγουν τη μεριά τους για να απολαύσουν μια βουτιά σήμερα που ο καύσωνας λιώνει την άμμο. Όλοι καλοσυνάτοι, χαλαροί, μακριά από το άγχος της δουλειάς τους, αδειούχοι, με χέρια γεμάτα, με χαιρετούν και μου τσιμπάνε το μάγουλο, καθώς με αγκαλιάζουνε σφιχτά και έχουν από μια διαπίστωση να μου κάνουν διαφορετική. Πως μεγάλωσες βρε, πως περνάς, εσύ είσαι καλά, έχεις τη θάλασσα δίπλα σου, μη μιλάς εσύ, είσαι τυχερός εσύ, εμείς αν μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω θα το κάναμε, αλλά, δεν πειράζει, ας μην λέμε πάλι για όλα αυτά, εσύ, εσύ τι κάνεις, μεγάλωσες. Και πιάνουμε συζητήσεις και τους λέω ανέκδοτα και γελάμε και αναλύουμε τον κόσμο και τα φαινόμενα και λέμε για την περιοχή μας και για όλα αυτά που δεν έγιναν και που πρέπει κάποια στιγμή να γίνουν και για το βάρος που πέφτει στη γενιά μας και ανάβουμε φωτιές στην άμμο και ψήνουμε και τρώμε όλοι παρέα και παίρνουμε μια κιθάρα και τραγουδάμε γέρνοντας ο ένας στον ώμο του άλλου, λέμε τραγούδια παλιά και αγαπημένα, για τις χαμένες πατρίδες, τις ανόητες αγάπες, τα ανόητα φιλιά, για λόγια, λόγια, λόγια. Λόγια ψεύτικα.

Σα να συννέφιασε απότομα.

Θα ακολουθήσει μάλλον κανένα από εκείνα τα αυγουστιάτικα μπουρίνια που εμφανίζονται στα ξαφνικά και δροσίζουν την ηλεκτρισμένη την ατμόσφαιρα, υπενθυμίζοντας ότι οι εποχές εναλλάσσονται και ότι όλα τα ωραία τελειώνουν και αρχίζουν και τελειώνουν πάλι από την αρχή. Νιώθω έναν περίεργο κόμπο στο στομάχι, δεν ξέρω, αλλά μου φαίνεται πολύ γνώριμη αυτή η αίσθηση. Και ολοένα δυναμώνει αυτός ο κόμπος και με σφίγγει και πηγαινοέρχεται και πάει προς το λαιμό και από εκεί πάει και κάθεται πίσω από τα μάτια. Και έτσι όπως δυναμώνει δεν αντέχεται και λίγο-λίγο λύνεται και γίνεται μαντίλι στο χέρι μου, που τη μια αποχαιρετάει και την άλλη σκουπίζει δάκρυα και σταγόνες στο ιδρωμένο μου μέτωπο από την πολλή τη ζέστη και την πολλή τη νοσταλγία, την ώρα που πρόσωπα φεύγουν και με αφήνουν πίσω, έτσι όπως ξεθωριάζουν και χάνονται μέσα στο πέλαγος και γίνονται ένα με τα κάγκελα του καραβιού που κουβαλάει πάνω του όλα μου τα καλοκαίρια, τα απελπισμένα φιλιά, τους πρόσκαιρους έρωτες, τους φίλους που δεν θα μπορέσουν να είναι πλάι μου όταν θα κάνει κρύο, τους συγγενείς, τα ξαδέρφια τα συνομήλικα, τον κάθε κατεργάρη Αύγουστο που πάντα με ξεγελάει ότι τάχα η καθημερινότητά μου είναι βουτιές και ματιές και χαμόγελα μέσα στο βυθό και μετρημένα παγωτά, αγκαλιές σφιχτές που σε λιώνουν, νύχτες αξημέρωτες, μέρες που νυχτώνουν πάντοτε αργά. Και ανοίγουν οι ουρανοί. Και ξεσπάει καταιγίδα. Η πρώτη του Σεπτέμβρη. Και με κάνει μούσκεμα. Και ξυπνάω. Είμαι ακόμα εδώ. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Με την ψυχή μου, λιωμένο παγωτό.

Κολλάει στο χέρι.

——————————————————————————————————————————————-

38544444_2051033174915767_7409430309202034688_n

ΔΑΙΜΟΝΙΟΣ ΡΕΠΟΡΤΕΡ

7/8/2018

Άσε με να περάσω, ρε καραγκιοζάκο.

Περνάς στ’ αλήθεια τον εαυτό σου για τόσο έξυπνο, ώστε να νομίζεις ότι μπορείς να με εμποδίσεις και να μη γίνει τελικά αυτό που έχω εγώ στο δαιμόνιο μυαλό μου; Και, στην τελική, αυτή ακριβώς η αλήθεια είναι κάτι που διαμορφώνεται πρώτα από τα δικά μου χέρια και μολύβια.
Την ανεβάζω και την κατεβάζω όσες φορές θέλω, ρε μαλάκα, την αλήθεια σου.

Τη δικιά σου, των αλλωνών εδώ μέσα, της μάνας σου και κάθε κερατά
που έχει την ψευδαίσθηση ότι ξέρει τι είναι στ’ αλήθεια αληθινό, αληθοφανές, ψεύτικο ή ψευδεπίγραφο.

Έχω τον τρόπο να σου παρουσιάσω εδώ και τώρα κάτι ως τρισκατάρατο
και φοβερό και τρομερό και σε λίγα μέσα διαολεμένα δευτερόλεπτα να το αποθεώσω όπως το Ιερό Ευαγγέλιο που προσκυνάς από τότε που γεννήθηκες και που αποδέχεσαι με κλειστά σχεδόν μάτια και με πάντα έτοιμη τη γνωστή μπαρούφα που λέει «πίστευε και μη ερεύνα».
Στην περίπτωσή μου βέβαια πάει κάπως αντίστροφα, δηλαδή η έρευνά μου είναι εκείνη πρώτα που θα καθορίσει την πίστη όλων σας κι ανάλογα με το τι θα καταγράψω εγώ ως υπαρκτό ή ανυπόστατο, θα χτίζεις κι εσύ μέσα σου το Θεό ή το Διάβολο που κουβαλάς.
Την προσευχούλα που λες πριν κοιμηθείς και κυρίως όταν σε πνίγει η μίζερη, αγχωτική ζωούλα σου, εγώ την έχω συνθέσει, λέξη προς λέξη, ανθρωπάκο. Είναι φτιαγμένη από τους μεγάλους, τρανούς τίτλους στα ρεπορτάζ που εγώ έστησα, στις ειδήσεις που εγώ διέδωσα, στις πληροφορίες που εγώ κάρφωσα σαν καρφιά μέσα στον εγκέφαλό σου.

Ναι, ρε,
αφού έτσι κι αλλιώς γούσταρες το μαρτύριο της σταύρωσης,
γιατί τώρα να γίνει αλλιώς κι άρον άρον; Άρον άρον, σταύρωσον αυτόν.
Κάνε πιο πέρα, σού λέω. Άλλες τόσες φορές μπορώ να βρω τον τρόπο να τρυπώσω εδώ μέσα, χωρίς να πάρει κανείς σας την παραμικρή μυρωδιά, μυρωδιάδες. Μπορώ να δημοσιεύσω σε ανύποπτο χρόνο εικόνες που είχες την ακλόνητη πεποίθηση ότι τις είχε απαθανατίσει μονάχα το μικρό σου μυαλουδάκι, ότι δεν γίνεται, δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να βλέπεις κρεμασμένα στα περίπτερα την άλλη μέρα το πρωί όλα όσα είχες αντικρίσει εσύ μονάχα και να διαβάζεις λέξεις από διαλόγους κι από συζητήσεις που τις ένιωθες μέσα σου ως επτασφράγιστα μυστικά.
Κι ακόμα ξύνεις το κούφιο σου κεφάλι κι απορείς πως κατάφερε κάποιος να εισβάλει μέσα σε εκείνο το δωμάτιο, χωρίς καν ίχνη από την παραμικρή παραβίαση, όταν σε είχαν διαβεβαιώσει ότι μόνο εσύ είχες τα κλειδιά από εκείνη την κόλαση, ναι, ξέρω πως αισθάνεσαι, αναρωτιέσαι ολοένα και για τον ίδιο σου τον εαυτό, κοιτιέσαι τελευταία στον καθρέφτη μήπως και δεν πάει κάτι καλά με τη μνήμη σου, με το αν σε ελέγχει το συνειδητό κι υποσυνείδητό σου, αν σταδιακά άλλες, ανεξήγητες δυνάμεις κυκλοφορούν τριγύρω κι επιβάλλονται κι αν η κατάσταση έχει αρχίσει να ξεφεύγει από τα χέρια των απλών θνητών, ναι, σε προβλημάτισε τις προάλλες μέχρι και το αν παίζει ρόλο η αθεΐα ενός πρωθυπουργού για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, αν τούτη η δύσμοιρη γη που την πατούμε και μέσα θε να μπούμε έχει γεμίσει με τα άνθη τού κακού κι αν η ώρα της κρίσης τελικά δεν είναι και τόσο μακριά και μήπως όλο αυτό που βιώνουμε είναι η προειδοποίηση για την επερχόμενη δεύτερη παρουσία του Κυρίου. Άπαντες απόντες.
Στην άκρη λέμε, ρε απεγνωσμένε.
Είναι παιχνιδάκι για μένα να περάσω αν χρειαστεί και πάνω από ίδιο σου το πτώμα. Έχεις την εντύπωση ότι τα ’χεις δει όλα στη μικρή σου τη ζωή αλλά, πίστεψέ με, δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για τον τρόμο και τη φρίκη και το θάνατο και όλα όσα έχουν αντικρίσει οι κάμερες ενός ρεπόρτερ.
Τα βγαλμένα μάτια, τα διαμελισμένα χείλη, τα παγωμένα χαμόγελα στα μάγουλα, τα μαχαιρωμένα στέρνα, εκεί λίγο πιο κάτω από τους τελευταίους χτύπους μιας ραγισμένης καρδιάς. Κι όσα βλέπω εγώ καταγράφονται μια για πάντα, δειλέ υπαλληλάκο, πάει και τελείωσε, είναι σε βίντεο, σε πλάνα εναλλασσόμενα, αμοντάριστα, μέσα σε αρχεία σκληρών δίσκων, κινητών τηλεφώνων, κρυφών συστημάτων παρακολούθησης που μπορεί να τα έχω χώσει οπουδήποτε, σε σημεία που δεν μπορείς καν να διανοηθείς, σε τασάκια, πίσω από το ιδρωμένο τιμόνι σου, μέσα στον οισοφάγο σου την ώρα που κοιμάσαι κι αναστατωμένα ξυπνάς και πας να πιεις λίγο νερό να ξεδιψάσεις γιατί απόψε όλο εφιάλτες βλέπεις με καμένα σώματα και νιώθεις παντού ψυχοσωματικές ενοχλήσεις και κάπως σε ταλαιπωρεί κι αυτός ο λαιμός σου, όλο βήχεις, βήχεις και κρατάς την καρωτίδα σου τόσο σφιχτά, λες και σου κάνανε μάγια κι ανάσα δεν μπορείς να βγάλεις, κιχ, ρε μαλάκα, τσιμουδιά, που νόμιζες ότι επειδή έχεις στόμα θα έχεις και άποψη.

Τι θαρρείς πως είναι, ρε, η άποψη
, η γνώμη η δικιά σου, η κοινή γνώμη, ένα πτώμα είναι που όποτε θέλω το ζωντανεύω, αν γουστάρω το φωτογραφίζω και το κάνω πρώτο θέμα, μακελειό μπορώ να κάνω και δε μου καίγεται καρφί για κανενός τη γνώμη, εγώ είμαι η γνώμη, η πραγματικότητα, ο νεκρός κι ο ζωντανός, όλα εγώ είμαι, ρε ψεκασμένε. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε.

Ξεκουμπίσου λέμε, ρε εξαφανισμένε.
Για δείτε, ρε, εδώ έναν τύπο που περνιέται για σπουδαίος. Επειδή σου φορέσανε μια στολή και σου καρφιτσώσανε και μια περισπούδαστη ιδιότητα, θεωρείς ότι κάνεις εσύ κουμάντο εδώ μέσα; Νομίζεις ότι κι εγώ δεν μπορώ να σου εμφανιστώ με οποιαδήποτε στολή, για να μην πάρεις χαμπάρι για το αν είμαι όντως αυτός που παρουσιάζεται μπροστά σου; Ξέρεις πόσες φορές χρειάστηκε να ντυθώ γυναίκα, να φορτωθώ βυζιά και να τριφτώ σε μεγαλοπαράγοντες που γουστάρανε βίτσια αλλιώτικα, σε πόσους έβαλα βαθιά το χέρι μέσα στο παντελόνι τους μόνο και μόνο για να τους έχω μετά στο χέρι και να τους ξεσκίσω το σπίτι, μέχρι να γίνει αυτό που καβλώνει εμένα; Δεν υπάρχουν πια όρια, αν είσαι ανθρωπάκι στενόμυαλο κι ηθικό σαν εσένα, σ’ έχουν προσπεράσει προ πολλού και τρως τη σκόνη τους, έτσι κατάφερα κι έκανα και την προχτεσινή επιτυχία με εκείνη την αγανακτισμένη επιστολή εκείνης της χαροκαμένης μάνας που της κάηκε η ζωή όλη, στ’ αλήθεια δεν έχω πετύχει ξανά τέτοιο ρόλο σε γραπτό λόγο, ναι, πρέπει να μπορείς να μασκαρεύεσαι ακόμα κι αν δεν βλέπει ο άλλος τα χαρακτηριστικά σου, να περιγράφεις γεγονότα που δε βίωσες ποτέ εσύ αλλά τα έχει ζήσει άλλος, να υπογράφεις ανυπόγραφα και με συντομογραφίες και να προκαλείς πανικό αναρτήσεων, πωλήσεων, αγωγών και μηνύσεων, να κάνεις μια πράγματι πετυχημένη δημοσιογραφική έρευνα, ασχέτως αν όλα αυτά που διαδίδεις δεν έχουν καμιά σχέση με την πληροφόρηση, ποιος ασχολείται με τέτοιες σαχλαμάρες πια, εδώ το στοίχημα είναι τέτοιος μπάσταρδος που είσαι, έτσι μπασταρδεμένα να είναι κι οι αποκλειστικότητές σου, τραβεστί ειδήσεις, γυναίκα γράφει, άνδρας διαδίδει, γυναικόπαιδα καίγονται για μια έστω αποκάλυψή σου. Αποκάλυψη τώρα.

Εντάξει, μείνε αν θες να κοιτάς.
Κοίτα να μαθαίνεις πως γίνεται η τέχνη πράξη, πως ακόμα και στην τελευταία ίντσα των θυμάτων κρύβονται ατελείωτες ευκαιρίες για προσωπική ανάδειξη, για ηδονική ματαιοδοξία, για έκρηξη γνώσης που ξεπερνά τον οποιοδήποτε γαμημένο ηθικό φραγμό, που γεννά χιλιάδες αδιανόητα συναισθήματα που στο τέλος ίσως και να νικούν το θάνατο. Αυτό δεν λες τόσα χρόνια άλλωστε; Ανάσταση νεκρών και τα τοιαύτα, ε, ήρθε η στιγμή να μας δείξεις εμπράκτως πόσο καλός χριστιανός είσαι, να δοκιμάσεις την πίστη σου σε αληθινές συνθήκες, όπως ο ανταποκριτής μέσα στη δίνη ενός πολέμου. Γιατί πάνω σε τούτα τα παγωμένα, ασημί τραπέζια δεν είναι ξαπλωμένα απλά μερικά ακόμα πτώματα που έλαχε εσύ να εξετάσεις και να συντάξεις δεκάδες πανομοιότυπα πορίσματα για τις αιτίες των θανάτων τους. Τούτα εδώ όλα τ’ άψυχα κορμιά είναι για εμάς λάφυρα ενός πολέμου ακήρυχτου που πρέπει να αναδειξει τις απώλειες, τους στόχους και τα επόμενα βήματα στο πεδίο της μάχης των γεγονότων κάθε μέρα στα δελτία φόβου των 8. Κι επειδή ακριβώς έχω αναπτύξει εντελώς νέες, ανεξερεύνητες, υπέρτερες αισθήσεις, μπορώ πια και διαισθάνομαι ότι μέσα σε τούτα τα διαλυμένα οστά, στο μεδούλι των αδικοχαμένων κρύβονται βαθύτερες αλήθειες, ανεξερεύνητα μυστικά για όσα συνέβησαν, στιγμιότυπα που έχουν απομείνει χαραγμένα πάνω στην ψυχή τους από εκείνη ακριβώς τη στιγμή που αφήνανε βιαίως την τελευταία τους ανάσα, δεν ξέρεις εσύ από αυτά, κανείς σας δεν ξέρει, μπορώ και μιλώ πια με τους νεκρούς, παρακολουθώ διακριτικά από μακριά το πώς ζήσανε και πως χαθήκαν, καιροφυλακτώ και στην κατάλληλη στιγμή ορμάω πάνω στα απανθρακωμένα όνειρά τους και ρουφάω, αναμασώ, φτύνω κοντινά πλάνα από συναισθήματα κι ελπίδες.

Τι κοιτάς, έτσι, ρε τρομαγμένε;

Πίσω και σας έφαγα.

—————————————————————————————————————————————–


38051048_2038826026136482_2727408750989148160_n

ΥΠΟΚΡΙΤΑΡΙΟΙ του ΚΕΡΑΤΑ

30/7/2018

Κρατιέμαι, κρατιέμαι, από σεβασμό κυρίως στη μνήμη τόσων νεκρών αλλα η κατάσταση για μια ακόμα φορά σε τούτο τον τόπο έχει αρχίσει να καταντάει εξόχως υποκριτική. Αναμένω λοιπόν από τον τόσο ευαισθητοποιημένο κι εξοργισμένο Έλληνα πολίτη να βγει αύριο κιόλας σε μαζικά συλλαλητήρια κατά τον ίδιο τρόπο που βγήκε για τη Μακεδονία και να ζητήσει την παραίτηση της κυβέρνησης, των δημάρχων και κάθε αλλου άρχοντα για όσα ζούμε.
Ταυτόχρονα όμως και για να έχει νόημα αυτή η πράξη θέλω να ζητήσει κάθε Έλληνας πολίτης που έχει έστω κι ένα τετραγωνικό αυθαίρετο να έρθουν οι μπουλντόζες και να του το κατεδαφίσουν.
Να ζητήσει μάλιστα και πίσω τα λεφτά που έδωσε σε εύκολα «πρόστιμα» για να τακτοποιήσει τις αυθαίρετες καβλες του και να πει ότι κακως με άφησε το κράτος να συνεργαστώ σε τέτοιο έγκλημα, το αναγνωρίζω εμπράκτως και βοηθάω την Ελλάδα με τη στάση μου στο να μην ξαναθρηνησουμε θύματα από άναρχους οικισμούς που δεν έχουν καν έξοδο διαφυγής από την πολλή αυθαιρεσία.
Θέλω ο Έλληνας πολίτης να καταδικάσει σε θάνατο αν χρειαστεί τους κυβερνώντες αλλα πρώτα να δώσει το ρυθμό για την αλλαγή μιας νοοτροπίας που ζει και βασιλεύει στη χώρα αυτή εδώ και μισό αιώνα και με κάθε κυβέρνηση.
Θέλω τα εξοχικά στον αιγιαλό, στα δάση, στα βουνα να κατεδαφιστούν με πρωτοβουλία των ιδιοκτητών τους και να μηνύσουν οι ίδιοι και τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ αλλα και κάθε άλλη ΔΕΚΟ που συνέδεσε τα αυθαίρετα εκτρώματά τους με κάθε πιθανό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, νερού, σπα, μασάζ και τα συναφή ενώ μέχρι πρόσφατα και μέχρι να αποκτήσουν ηλεκτρονική ταυτότητα ακινήτων δεν ήξερε ΚΑΝ η πολιτεία ότι υπάρχουν κτισμένα τα αυθαίρετα αίσχη τους. Ναι, θέλω να δω τον αληθινά πατριώτη Έλληνα που τιμά και προφυλάσσει την πατρίδα του και δεν περιμένει τα πάντα από τις τρισκαταρατες κυβερνήσεις – που όντως κάνουν μαλακιες αλλα προφανώς επειδή βρίσκουν μαλακες για να τις κάνουν παρέα. Θέλω οι γνήσιοι απόγονοι του Λεωνιδα και του Περικλεους να βγουν και να διορθώσουν αυτό που δεν έχει συμβεί ξανά σε καμια άλλη ευρωπαϊκή χώρα και θέλω να το κάνουν ειδικά αυτοί που
1) πούλησαν χωράφια εκτός σχεδίου για οικόπεδα και σε «ελκυστική» τιμή,
2) αγόρασαν κι έχτισαν εν γνώσει τους σε παντελώς παράνομα και μη οικοδομήσιμα οικόπεδα,
3) το κάνανε αυτό ενώ ξέρανε ότι αργά ή γρήγορα το αυθαίρετο που έστησαν θα γινόταν «νόμιμο» με μια τακτοποιησούλα.
Θέλω πατριωτισμό στην πράξη, όχι μόνο θλιμμένες φωτογραφίες στο Facebook, θέλω να δείξουμε ότι είμαστε όντως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων κι άρα λάτρεις της άμεσης δημοκρατίας και να δείξουμε εμείς όλοι ότι είμαστε πάνω και μπροστά από τις αμαρτωλες, σαπιες κυβερνήσεις που εκλέχτηκαν από αγνούς, άσπιλους, ανυποψίαστους πολίτες που δεν ξέρανε, δεν καταλάβανε, δεν είχαν την παραμικρή ιδεα για το ότι βάζανε τα ίδια τους τα χέρια στα σκατα και τώρα κάθονται και αναρωτιούνται τι βρωμάει. Θέλω επίσης οι πολίτες που είναι κατηγορούμενοι στα δικαστήρια για αυθαίρετη δόμηση να ομολογήσουν την πράξη τους ενώπιον των δικαστών και να υποστούν τις συνέπειες του νόμου.
Γιατί ο πατριώτης Έλληνας δεν ζητα μόνο την τιμωρία του ηγέτη του αλλα ζητα και τη δική του για το παράδειγμα προς τους υπόλοιπους.
Αυτά περιμένω.
Για αρχή.
Αν δεν τα δω, θέλω στ’ αλήθεια να ξέρετε ότι όσα μαύρα φιογκάγκια να βάλετε στα προφίλ σας, όσα πύρινα λογίδρια κι αν ποσταρετε, όσα απανθρακωμένα πτώματα κι αν διαδώσετε, είστε εσείς πρώτοι οι εμπρηστές, οι εγκληματίες, οι πάνω από όλους κι όλα Υποκριταροι του κερατά.
Χαίρετε.


37953412_2037547649597653_6337903034764361728_n

ΦΛΕΓΟΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ
29/7/2018

Αφιερωμένο στις ψυχές που ακόμα καίγονται

Στο εξοχικό μας περάσαμε τα καλύτερά μας χρόνια.
Οι αισθήσεις λειτουργούσαν ανέκαθεν διαφορετικά εκεί· σίγουρα αλλιώτικα πολύ από όσα συναισθανόμασταν στην πόλη και τους στεγνούς, άνυδρους τοίχους της.
Ήταν λες και τα φρούτα, τα φαγητά, τα λαχανικά άφηναν άλλο αποτύπωμα πάνω στη γλώσσα σου.
Ήταν οι γεύσεις εκείνες που πήγαιναν και κάθονταν κατευθείαν στον ουρανίσκο και θαρρείς ότι σχεδόν θώπευαν τη ραχοκοκαλιά σου, κάθε που κατάπινες.
Εκείνος ο μελτεμένιος αέρας, που τόσο χαρακτηριστικά σε χάιδευε στο πρόσωπο, όπως ο πατέρας που προστατεύει τα παιδιά του και τα παίρνει σφιχτά στην αγκαλιά του και τα φιλάει δυνατά και βαθειά μέσα στις οριζόντιες γραμμές από τα φρούδα μέτωπά τους.
Ήταν τα φιλιά σχεδόν στο στόμα που δεχόσουν από τον γείτονα και που δεν είχαν καμία σύγκριση με τις γκρίζες, διεκπεραιωτικές καλημέρες των υπαλλήλων στην τράπεζα, των αγχωμένων περαστικών, των αγνώστων ενοίκων σε μια πολυκατοικία που δεν ήξερες πια ούτε πως είναι τα πρόσωπα τών από πάνω και τών από κάτω σου.
Τόσο που απορούσες αν ποτέ συνέβαινε κάποιο έκτακτο, τυχαίο γεγονός, ένας σεισμός, μια πυρκαγιά, μια πλημμύρα, αν θα έχεις κάποιον να σε ακούσει τη στιγμή που θα κραυγάζεις βοήθεια, να πιάσεις ένα χέρι να σε τραβήξει έξω, να νιώσεις ότι ακόμα και οι άγνωστοι μεταξύ τους γίνονται γνωστοί, όταν χαροπαλεύουν, όταν φωνάζουν κάποιον να έρθει να τους σώσει, ότι ακόμα κι αν το τέλος μοιάζει αναπόφευκτο, θα φύγουμε άγνωστοι αλλά τουλάχιστον χαμογελαστοί.
Τάχα γελαστοί μα γελασμένοι.

Θυμάμαι για χρόνια τον παππού μου που γελούσε και κοκορευόταν μαζί με τα κοκόρια στο κοτέτσι του ότι κατάφερε να χτίσει εκεί που όλοι έλεγαν ότι δεν μπορούσε να χτίσει ούτε πουλί φωλιά για τα πουλιά του.
Ήταν οι εποχές που ο κάθε σωστός οικογενειάρχης είχε αρχίσει να καταστρώνει ένα δικό του σχέδιο διαφυγής από την άχρωμη πρωτεύουσα κι ήταν ικανός να κάνει οποιαδήποτε θυσία για να το καταφέρει.
Κι οι περισσότεροι δεν νοιάζονταν αν τελικά κάποιος τους χαρακτήριζε εντός ή εκτός αυτού του σχεδίου. Κι ας ήταν τριγύρω όλο αδιέξοδα κι ελάχιστοι οι δρόμοι, ας μην υπήρχε ούτε ένα κουμπί εξόδου για να το πατήσεις και να ειδοποιήσεις κάποιον να έρθει να σε βγάλει από εκεί μέσα· αρκεί να είχες καταφέρει να απλώσεις την αράδα σου κάτω από το πολυπόθητο τσαρδάκι των ονείρων σου.
Και μας έλεγε ότι για να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στις ήδη έντονες αισθήσεις, φυτέψανε σε ένα βράδυ μέσα εκατοντάδες πεύκα δίπλα-δίπλα κι ατέλειωτες κουκουναριές, για να είναι όλα όπως δεν ήτανε ποτέ μέσα στα αποπνικτικά τα διαμερίσματα, να θυμίζει θέλανε τη γη της επαγγελίας, μια επίγεια Εδέμ, γεμάτη περιβόλια, σπίτια, περιβόλια, σπίτια κι από κάτω την απέραντη, αδάμαστη θάλασσα.
Ακόμα κι αν δεν είχαν σκεφτεί καλά καλά πως θα κατέβαιναν προς αυτή τη θάλασσα, ήταν αρκετό να τη νιώθουν από κάτω τους, είχαν παρόμοιες αντιδράσεις όπως ένας που είναι για μέρες πολλές διψασμένος κι όταν αντικρίσει έστω μια σταγόνα από νερό ορμάει πάνω της απελπισμένα, δίχως να τον νοιάζει αν θα σκοτωθεί στη δίψα του επάνω.
Γη και ύδωρ.

Μετά από χρόνια, όταν σταδιακά πια είχε διαδοθεί το μυστικό μας κι είχαν αρχίσει κι άλλοι πολλοί να θέλουν να έρθουν και να βρουν τη δική τους γωνιά στον Παράδεισο, η κατάσταση έγινε περίπλοκη.
Θυμάμαι ότι κάμποσοι κι από υπερβολική αγάπη για τον τόπο τους θέλησαν να μαντρώσουν τα οικόπεδα, με πελώριες, ατσάλινες πόρτες, καρφώνοντας επάνω τους μεγαλεπήβολες επιγραφές που έλεγαν για νόμους, για άρθρα από κώδικες, είχαν ύφος απειλητικό με συνεχόμενα θαυμαστικά και προειδοποιούσαν ότι η γη αυτή δεν είναι κανενός θεού ούτε διαβόλου, τούτο το χώμα που πατούμε δεν είναι δικό σας αλλά ολότελα δικό μας και καλά θα κάνατε να προσέχετε που περπατάτε και που εισέρχεστε γιατί μπορεί στο τέλος να μην ξέρετε από που θα βγείτε.
Τι κι αν αλλάζανε οι κυβερνήσεις, οι αρχές κι οι κομματάρχες, όλοι τους έλεγαν συνεχώς τις ίδιες επαναλαμβανόμενες ατάκες για «καμένη γη», για «φωτιά και λάβρα», για την ανάγκη να ταχτοποιηθούμε και να τα τακτοποιήσουμε όλα τώρα κι ας μην τακτοποιούνται, έτσι, για να είναι όλοι ευχαριστημένοι, άραγε αυτό δεν είναι δημοκρατία, να μην κάνεις διακρίσεις σε αυθαίρετα και νόμιμα, όλοι είχαν δικαίωμα σε μια σπιθαμή ελπίδας κι ευτυχίας, να έχουν το δικό τους καταφύγιο, τη δική τους απόδραση από τη φυλακή των μεγάλων, αχανών, απάνθρωπων πόλεων.
Κι αν ήταν οι κατηφόρες περισσότερες από τις ανηφόρες, αν τα μονοπάτια ήταν αδύνατο από ένα σημείο και μετά να τα περπατήσεις, θα βρίσκαμε πάλι τον τρόπο, βρε αδερφάκι μου, θα κάναμε τα στραβά τα μάτια, έτσι για να ταιριάζει και με το όνομα που έχει τούτη η περιοχή.
Στο Μάτι του κυκλώνα.

Κάπως έτσι περικυκλωθήκαμε σταδιακά από όλο και περισσότερες διψασμένες οικογένειες που καίγονταν για λίγη ελευθερία και που κωδικοποιημένα την είχαν ονομάσει και τη λέγανε αποκέντρωση. Κι αρχίσαμε να γινόμαστε μια εντελώς νέα, έστω άναρχη, γειτονιά, αφού πρώτα δώσαμε την υπόσχεση να μην κάνουμε ποτέ ξανά τα ίδια λάθη και να είμαστε εξ αρχής κοντά ο ένας στον άλλο, ότι θα ξέραμε που μένει ο καθένας, στο πιο πάνω σπίτι η κυρά Μαριώ με τα εγγόνια της, στο παρακάτω ο πατέρας με την οικογένεια εκείνη με τα πολύχρωμα ποδήλατα, παραδίπλα εκείνη η ηθοποιός που ψεύδιζε γλυκά και που βλέπαμε από παιδιά στην τηλεόραση και τις παιδικές τις παραστάσεις, παραπέρα εκείνος ο χωρατατζής ο ταβερνιάρης με τα αστεία του και αστείρευτα τα ντόπια τα κρασιά του, παρακάτω οι παππούδες με τις δίδυμες εγγονές που τις λέγαμε φωτοβολίδες, εκείνοι όλοι που ήταν κοντά σου στο πι και φι κι ας περπατούσαν μερικοί και με το πι· ήταν λες κι είχαμε μετατραπεί όλοι μαζί σε μια μεγάλη οικογένεια και που είχαμε καταγράψει μέσα μας τη φράση εκείνου του ένδοξου ποιητή, που έλεγε ότι κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλο είμαστε κιόλας νεκροί. Και κυρίως και πάνω απ’ όλα ότι αυτό θα γινόταν πράξη ακόμα κι αν χρειαζόταν να φτάσουμε κυριολεκτικά μέχρι το τέλος, ότι ακόμα κι αν τούτη η τέλεια γη έφτανε κάποια στιγμή να δοκιμάσει τις αντοχές της και δεν μας σήκωνε άλλο πάνω της, εμείς θα πεθαίναμε όχι απλά ο ένας για τον άλλο αλλά θα σβήναμε σφιχταγκαλιασμένοι. Θα νικούσαμε το θάνατο. Θανάτω θάνατον πατήσας.

Είχα καιρό να γυρίσω εκεί πίσω. Σταδιακά εκείνες οι πρώτες θεϊκές αισθήσεις έδωσαν τη θέση τους σε μια γεύση στυφή, λες και μασάς συνεχώς στάχτη. Περπατώντας στα μονοπάτια, αντικρίζεις τώρα ένα μόνιμο, μουντό σκοτάδι, σαν ο Ήλιος ν’ απανθρακώθηκε. Με το που ανοίξεις τα κολλημένα σου μάτια, σε πνίγουν άσβηστοι καπνοί, τόσο που όλο βήχεις και φτύνεις φωτιά και αίμα. Σκοντάφτεις πάνω σε παρατημένα αυτοκίνητα που θυμίζουν κεριά που δεν άντεξαν την ιδία τους τη φλόγα και λιώσανε και σβήσαν. Τα σπίτια έχουν αινιγματικά σύμβολα στους τοίχους, γράμματα Χ, άλλοτε κόκκινα κι άλλοτε κατακόκκινα. Τα σίδερα στους φράχτες ακόμα ζεματάνε κι αφήνεις εκεί κομμάτια που ξεκολλάνε από τη σάρκα τής παλάμης σου. Οι υπερήφανες, αδιαπέραστες πόρτες δεν υπάρχουν πια, εισβάλλεις στους ορόφους σαν τον κλέφτη. Η οθόνη από την τηλεόραση στο δωμάτιο έχει μείνει σε ένα ίδιο, κολλημένο πλάνο, με τίτλους για «ανείπωτη τραγωδία» και για «κανένα λάθος».
Ανά στιγμές ακούς ψιθυριστές φωνές ακατανόητες, «προσέξτε, είναι ακόμα κάποιος εδώ», «είναι κανείς εδώ;», «είμαστε από τον Ερυθρό Σταυρό», «κάντε το σταυρό σας να βρούμε κάποιον ζωντανό», «όχι, δεν είναι δυνατόν, είναι παιδιά καμένα, γιατί, Θεέ μου;», «προσοχή, κάτω από το κρεβάτι» «σκυλί, κούκλα, κάτι που δεν αναγνωρίζεται», «θα ταυτοποιηθούν όλα στο νεκροτομείο», «χτυπάει το κινητό, απαντήστε», «μια φωτοβολίδα, μες τη νύχτα σκάει κι η καρδιά μου σπάει», «ναι, βρήκαμε τα παιδάκια», «πρέπει να βγούμε έξω το συντομότερο», «εδώ οι τοίχοι είναι λες και έχουν αυτιά»,
«υπάρχουν φράσεις από κάρβουνο
γραμμένες στα ντουβάρια»,

«μπαμπά, μαμά, Ελλάδα».

«Γιατί αργήσατε;»


37747581_2030463723639379_3609672154020315136_n

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ
στ’αποκαίδια

25/7/2018

-Εύγε σε τόσο κόσμο που έδειξε έμπρακτα την αξία που έχει το αγαθό της αλληλεγγύης.
-Εύγε στους ανθρώπους εκεινους που έτρεξαν να δώσουν αίμα, είτε Έλληνες, είτε Κουρδοι· αποδεικνύεται πάλι ότι το αίμα είναι απλά ανθρώπινο και όχι εθνικό.
-Εύγε στους πυροσβέστες, τον ερυθρό σταυρο, το στρατό, τους εθελοντές, σε κάθε έναν από τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που παλεύουν με το θεριό ακόμα.
-Εύγε σε όλους εκεινους που με νηφαλιότητα, ενσυναισθηση, ψυχραιμία, ταπεινότητα στέκονται απέναντι σε μια τέτοια τραγωδία.

Από την άλλη:

-Κρίμα για εκεινους που βρήκαν πάλι αφορμή για να αναδείξουν την τοξικότητά τους και την ανάγκη για διαχωρισμους αλλα και αυτοπροβολή μέσα από δράματα άλλων.
-Κρίμα για την ελληνική εκκλησία που ανέχεται να την εκφράζει ακόμα το ανθρωποειδές που λέγεται Αμβροσιος.
-Κρίμα για τους δημοσιογράφους εκεινους που κάνουν πολιτική σπέκουλα πάνω σε πτώματα.
-Κρίμα για τους πολιτικούς εκεινους που μετράνε ψήφους πάνω στα αποκαΐδια.
-Κρίμα ειδικότερα για τους χρήστες εδώ μέσα που διέδωσαν φωτογραφίες με απανθρακωμένα σώματα. Είστε για λύπηση.
-Κρίμα για τους κωλους που ανέβηκαν σήμερα εδώ και στο ινσταγκραμ. Δεν κρατιέστε με τίποτα και ούτε μια μέρα για να δείξετε την αναισθησία σας, έτσι;
-Κρίμα για τη φραση που βλέπω με μίσος να διαδίδετε «Το τελευταίο δέντρο που θα μείνει κρατήστε το για να κρεμαστείτε». Μάλιστα. Και μετά απορείτε για τα φαινόμενα τύπου Αμβροσιου. Πάψτε να θέλετε εκδίκηση. Η ιστορία έδειξε ότι δεν ήταν ποτέ η λύση.

Καληνύχτα και καλή τύχη.


37731717_2027318103953941_2411404307392888832_o

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΚΑΤΕΡΙΝΗ ?
πήρε το τραίνο ο κ.Ελευθερίου

24/7/2018

Πικρός αέρας μέσα στη ζωή μου
παραμονεύει ο θάνατος κρυφά
μη μου χαλάς αυτή την εκδρομή μου
μη με γυρίζεις πίσω στα στενά.
Αυτά που θέλω να σου πω δεν τα θυμάσαι
κλείνεις τα μάτια, μα το ξέρω· δεν κοιμάσαι. //

Διαβάζοντας τους τεράστιους στίχους τού Μανου Ελευθερίου,
καταλαβαίνεις γιατί είναι
τόσο σημαντικός ο ρόλος της ποίησης στην Τέχνη,
είτε σε έμμετρη, «αυστηρή» εκδοχή
είτε σε πιο εκλαϊκευμένη.
Κι είναι ακόμα μια έντονη επιβεβαίωση
ενάντια στην άποψη που λέει ότι

«αν η μουσική δεν κερδίζει το αυτι σου,
τότε δεν έχει νόημα αν οι στίχοι είναι σπουδαίοι».

Επιπλέον,
θα έλεγα ότι υπάρχουν στιγμές που οι στίχοι υπερβαίνουν σε δυναμική τη μουσική, μετατρέποντας τις νότες σε παρακολούθημά τους.
Επίσης, τέτοιοι στίχοι έρχονται να μείνουν στην αιωνιότητα και να καταδείξουν βέβαια τη χαοτική διαφορά των στιχουργών-ποιητών και των ατόμων εκείνων που περνιούνται για στιχουργοί,
γράφοντας στίχους όπως

«θα σου κάνω μακαρόνια με κιμά για να φας».

Χαίρετε.

Σ.Σ»Τ» Το σκίτσο η Ιστορια της ελληνικης Αριστεράς σε λιγους στιχους ειναι του Δερμεντζόγλου.


37275287_2018919794793772_7547031062682009600_n

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΠΑΡΑΜΥΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ

18/7/2018

Διαβάζω μερικά ποστ εδώ που επιχαίρουν το θάνατο. 
Που βγάζουν εύκολα, απλοϊκά, εξ ασφαλείας συμπεράσματα
για το πώς, το γιατί, το «έλα τώρα, μωρέ».
Διαβάζω ότι ενώ είχε όλα τα πλούτη δικά του,
αυτός έκανε κόκα και «δεν εκτίμησε».
Παιδιά,
προτείνω να κρατάμε καμια πισινή
μπροστά στα δράματα των ανθρώπων.
Ουδείς ξέρει ποσο δύσκολη μπορεί
να είναι η υλιστική αυτή απεραντοσύνη
και άρα η ανάγκη για υποκατάστατα,
για υπερβάσεις, για αίσθηση φυγής
από μια πραγματικότητα που μπορεί
ποτε να μην την έφτιαξε ένα παιδί
αλλα να του φορέθηκε με το στανιο
για χάρη της οικογενειακης φήμης, λειτουργίας, εντύπωσης.
Κατά βάση,
ουδείς θάνατος είναι αφορμή για χαρά,
για ανάδειξη της μικρής μας της ζωούλας κι αποψούλας.
Αντίθετα, θα έπρεπε να είναι αφορμή
για να προβληματιστούμε ακόμα περισσότερο
για το πώς τοσοι ταχα και φαινομενικά γεμάτοι άνθρωποι
καταλήγουν τελικά τόσο άδειοι, τόσο ασυμπλήρωτοι,
σε ένα πολυτελώς κενό δωμάτιο ξενοδοχείου
να την πίνουν
για να βρουν τη ζωή
που δεν έζησαν
κι ενώ φάνηκαν στους άλλους να είναι τρανοί,
σπουδαίοι,
«ευκατάστατοι».
Είναι κρίμα να πανηγυρίζουμε πάνω από πτώματα,
ειδικά νέων.
Χαίρετε.


bullying

ΘΕΡΑΠΕΙΑ
της εκπαίδευσης ή της κοινωνίας

10/7/2018

Μιας και ζούμε πάλι το φαινόμενο
ένα παιδί να χανεται αδικα
από παραλείψεις μεγάλων,
ας θυμηθούμε
πως πάνω από όλα
ΕΜΕΙΣ
ταΐζουμε το bullying
με τη στάση μας.

https://kakoskeimena.net/2015/03/07/cryingmen/


36702459_1998452023507216_126382530831056896_n

ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ
το g…..meno

5/7/2018

Τέτοια μέρα γυρνάς πίσω στο χρόνο
και φέρνεις στο μυαλό μια στ’ αλήθεια εντελώς άλλη Ελλάδα.
Δεν είμαι μόνο η «μπάλα» αυτή καθαυτή· είναι πολλά περισσότερα και ουσιαστικότερα που έχουμε σχεδόν πια ξεχασει.
Ήταν εκείνος ο γλυκός, ανιδιοτελής, πηγαίος πατριωτισμός, εκείνο δηλαδή το άδολο συναίσθημα υπερηφάνειας, αγάπης για τον τόπο σου, απαλλαγμένο από τα γκρίζα χρώματα του εθνικισμού και πολύ περισσότερο του σημερινού φασισμού.
Όντως τότε δεν υπήρχε καμια περίπτωση να μπερδέψεις τον πατριώτη με τον φασίστα, τότε δεν βγάζαμε καμια ανάγκη αρχαιολαγνείας, δεν συζητούσαμε για προγόνους, για μακεδονομάχους, για Μέγα Αλέξανδρο, για το ποτε θα πάρουμε ξανα την Πόλη και όλα αυτά τα φαιδρά που σήμερα πια έχουν εκτοπίσει και κυρίως ευτελίσει την αγάπη για την πατρίδα μας, μετατρέποντάς τη σε παιχνίδι γεμάτο ζόμπι και κακία.
Ήταν τότε που ήμασταν όλοι αγκαλιασμένοι, απαλλαγμένοι από κομματικές σκέψεις, από διαχωριστικές γραμμές, από την έμφαση στο φθόνο· αντιθέτως τότε οι ατελειωτες σημαίες στα μπαλκόνια ήταν το επιστέγασμα εκείνης της έντονης συναισθηματικής μας επικοινωνίας κι ανάτασης, δεν ήταν επίδειξη εθνικής καβλωμαρας η σημαία τότε, δεν ήταν ένα σύμβολο μίσους και υπεροχής έναντι αλλων λαών κι ανθρώπων.
Ήταν η κουβέρτα μας μέσα στην οποια πανηγυρίζαμε άγνωστοι μεταξύ μας, αυθόρμητα, αλληλέγγυα, αληθινά.
Ναι, έπαιξε ρόλο και όλη εκείνη η πελώρια φούσκα του χρηματιστηρίου και των ολυμπιακών αγώνων της Γιάννας, ζούσαμε στη νιρβάνα των εύκολων γαμοδανείων,
ουδείς μπορούσε να φανταστεί την κόλαση που θα ακολουθούσε λίγα μόλις χρονια μετά από εκείνη την εποχή των θριάμβων.
Αλλα έστω κι έτσι ήταν μια Ελλάδα πολύχρωμη, όχι μισαλλόδοξη, όχι συντηρητική, ήταν η Ελλάδα που ένωνε την ανθρωπότητα όλη με εκείνη την εκπληκτική τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων· ακόμα και ο Τσάρτας τότε ήταν ένας αληθινός μάγος του ποδοσφαίρου και όχι ο σημερινός ανθρωπάκος που χυδαιολογεί εναντίον των προσφύγων και των κάθε λογής αδύναμων κοινωνικών ομάδων.
Ήταν η Ελλάδα που αν και υποτιμούσε εν πολλοίς τους ίδιους της τους ποδοσφαιριστές (άμπαλοι, κωλοφαρδοι κλπ) στο τέλος συνειδητοποιούσε τις δυνατότητές της για υπέρβαση, για εκπλήρωση των υψηλότερων στόχων.
Και μετά, το έβλεπες στις φωτεινές καλημέρες των ανθρώπων γύρω σου, ήταν η απόδειξη ότι ο αθλητισμός μπορεί να φέρει μεγάλες ανατροπές τέτοιες που μπορεί να μη σου άλλαζαν τη ζωή αλλα σου τη γλύκαιναν. Κι εκείνα ακόμα τα στιγμιότυπα με τους φιλάθλους με τις περικεφαλαίες στις εξέδρες της Πορτογαλιας δεν μπορούν να συγκριθούν με τα σημερινά γραφικά καραγκιοζιλίκια όλων αυτών που έχουν καπηλευτεί την έννοια της πατρίδας και την έχουν κάνει καποτα στις εθνικιστικές τους ορμές κι εξάψεις.
Δεν έχουν καμια σχέση εκείνα τα παιδιά που ενώ μπορούσαν μετά από μια τέτοια επιτυχία να βγουν και να πουν ότι είναι οι Θεοί του Ολύμπου, εντούτοις είχαν νηφαλιότητα, ταπεινότητα και βλέμμα προς τα μπροστά με καθαρότητα
και όχι με την ηλιθιότητα και την έπαρση των πρόσφατων δηλώσεων της σκοποβολου Κορακακη περί ξεπουλήματος γης και ύδατος.
Ήταν άλλη Ελλάδα τότε και ίσως αυτός ήταν ο λόγος που έφτασε στα ουράνια, όπως η ένδοξη Ελλάδα που όντως υπήρξε στην Ιστορία από την αρχαιότητα έως και σήμερα. Και εκείνη η Ελλάδα επιβεβαίωσε ότι ο πατριωτισμός δεν έχει ουδεμία σχέση με τον εθνικισμό και το αδελφάκι του τον φασισμό.
Εκείνη η Ελλάδα μακάρι να υπάρξει πάλι. Και χωρίς τρόπαια.
Ας έχει πρώτα αποβάλλει από μέσα της όλα αυτά τα σάπια αποφάγια που άφησε πίσω της η καταραμένη οικονομική, ηθική, αξιακή κρίση: τη μισαλλοδοξια, τις διακρίσεις, τις περικεφαλαίες της βίας και της άκριτης, επιφανειακής, ατεκμηρίωτης σκέψης.
Και θα μαστε τότε ξανά Πρωταθλητές.